สู้ สู้ ค่ะ

เข้ามาฟังคนบ่นอ้ะค่ะ

ให้กำลังใจพี่ตุ๊กตาค่ะ อ่านดูแล้วท่าทางจะเหนื่อยจริง ๆ นะค่ะ แถวบ้านยีนส์ไม่เคยเห็นสโตร์ชื่อ Herb ค่ะ คิดว่าคงมีแต่ที่เท็กซัสมั้ง งานเกี่ยวอาหารต่าง ๆ เหนื่อยจริง ๆ ค่ะ เพื่อน ๆ ยีนส์ทึ่อยู่วอลมาร์ทส่วนมาก็ขอย้ายมาอยู่ด้าน GM ค่ะ เพราะด้านนี้จะไม่มีพวก Grocery เกี่ยวข้องเลยค่ะ ส่วนยีนส์อยู่แผนก Health& Beaty ค่ะ ก็เป็นพวกสบู่แชมพูต่าง ๆ ค่ะ แต่ก็ใช่จะสบายนะค่ะ เบื่อรำคาญพวกลูกค้าโรคจิตชอบทำแชมพูหก บางทีก็น้ำยาบ้วนปากเลอะเรี่ยราดไปหมด เห็นทีไรรู้สึกท้อทุกทีค่ะ แต่ก็ต้องอดทนเพราะอยากช่วยแฟนทำงาน อย่างน้อย ๆ ก็เป็นประสบการณ์ชีวิตไปอีกแบบหนึ่ง

อ่านเรื่องของพี่ตุ๊กตาแล้วยีนส์ก็อดที่จะมองตัวเองไม่ได้คะ ยีนส์ทำงานก็ทั้งยืนทั้งเดินวันละ 8 ชม. เหมือนกันเลย ได้นั่งก็แต่ตอนพักทานข้าวกับพัก 15 นาทีค่ะ นอกนั้นก็ต้องอยู่ที่แผนกขายตลอด แต่ถ้าเวลาที่ยีนส์โซนงาน ถ้าสินค้าบางตัวมันอยู่ต่ำ ๆ ยีนส์ก็จะนั่งจัดงานไปเรื่อย ๆ ค่ะ แต่ถ้าสินค้าตัวไหนอยู่สูงก็ต้องปีนบันไดเหมือนกัน กลัวตกก็กลัว แต่ก็ทำให้ได้ ฝรั่งเค้าทำได้เราก็ต้องทำให้ได้

เห็นด้วยกับพี่ตุ๊กตาค่ะ ฝรั่งที่นี่บางคนขี้เกียจจริง ๆคะ แต่คนพวกนี้ส่วนมากจะได้เงินช่วยจากรัฐบาลด้วยนะค่ะ ก็พวกเวลแฟร์งัยค่ะ เห็นแล้วอิจฉานะค่ะ อยากได้ตังค์ฟรีจังเลย ยีนส์เสียภาษีไปสองปีกว่าแล้ว ยังไม่เคยได้ของฟรีจากรัฐที่นี่เลยค่ะ แม้แต่ภาษีปีนี้รีฟันก็ไม่ได้แต่กลับเสียให้รัฐอีกตั้ง 5 เหรียญ เสียดายนะค่ะ เพราะเราทำงานหนักตลอด ดังนั้นไม่ว่ากี่เพ็นนี่ก็ล้วนแต่มีค่าทั้งนั้นค่ะ

เอาใจช่วยพี่ตุ๊กตาให้สู้นะค่ะ เดี๋ยวจะแวะมาใหม่ค่ะ

นัทแวะมาขอบคุณค่ะ..สำหรับความรู้สึกดีๆและกำลังใจที่มีให้กันนะคะ วันนี้จะพยายามฝืนตัวเอง ทำโน่น ทำนี่ให้มากที่สุด เผื่อว่าจะดีขึ้นกว่าเมื่อวาน..มีความสุขมากๆนะคะ

เข้ามาอ่านเป็นความรู้ค่ะ คุณตุ๊กตาเล่าได้ละเอียดเห็นภาพเลยค่ะ

มาแบ่งความเหนื่อยค่ะ จะได้หายเหนื่อยไวๆ

หัวอกเดียวกันเลยคะ เหมือนคนดัชที่นี่เหมือนกันคะ พวกนี้ขี้เกียจ แถมติดต่อส่วนราชการที่นี่ก็ช้า ทำงานก็ช้า

บางทีการที่เราไม่พูดอะไรเลยไม่บ่นอะไรเลย คนอื่นอาจจะคิดว่าเราโง่ก็ได้ เพราะเค้าไม่รู้ว่าเราคิดอะไรอยู่ ดีน่ะค่ะที่คุณตุ๊กตากล้าพูดกับเจ้านาย งานเราจะได้มีเบาๆลงบ้าง อย่างน้อยก็ทำให้
เจ้านายรู้ว่า เราไม่ใช่หมูน่ะที่ยูจะมาเอาเปรียบแรงงานเราอ่ะ

สู้ๆน่ะค่ะคุณตุ๊กตา เป็นกำลังใจให้ค่ะ

แวะมารายงานตัวเจ้าคะ

ธัญญ่าก็จะเริ่มหางานทำแล้วคะ อวยพรให้ด้วยนะคะ ไว้มีปัญหาจะแวะมาถามพี่ตุ๊กตานะคะ

คิสถึงนะคะ ฝากเซย์ฮัลโหลให้เฮียโจอี้ด้วยนะคะ

ชอบหัวบล็อกพี่ตุ๊กตาจังเลยค่ะ

เหนื่อยแทนเลยค่ะพี่ตุ๊กตา...ทอยเองถึงไม่อยากไปเป็นลูกจ้างใครไงคะ พยายามหาอะไรที่ทำเองได้ ก็ลองผิดลองถูกอยู่นี่แหละค่ะ ...สู้ๆ นะคะ ให้กำลังใจพี่เสมอค่ะ

พี่ตาสู้ ๆ นะคะ

แวะเข้ามาชมบล็อกประจำค่ะ ดิฉันทำงานห้างเหมือนกันทำมาได้หนึ่งเดือนแล้วก็มีความสุขดีค่ะ อยู่ห้างBealls มีสาขามากมายที่ฟลอริด้าค่ะสุขบ้างเหนื่อยบ้างแต่ได้อยู่กับของสวยๆงามก็ชอบจัดชอบเรียงค่ะ ทำทุกอย่างที่ทำได้ค่ะบางทีงงไปหมด จะให้ดิฉันทำอะไรกันแน่เช้ามาผู้จัดการบอกให้ไปจัดสินค้าผู้ชาย ชอบค่ะเพลินดี แต่บางทีน่ะเฮ้อ เละไปหมดกางเกงใน ถุงเท้าลูกค้าแกะกระจายกองอยู่ข้างนอก ซุปเปอร์ไวเซอร์เรียกไปเป็นเเคชเชียร์แถมอยู่คนละขั้วตึกวิ่งจนเหนื่อย เป็นเเคชเชียร์ก็ชอบค่ะเพลินดีกดได้ทั้งวัน ลูกค้ามาไม่หยุด แต่บางทีก็เบื่อที่จะรบกับลูกค้าผู้หญิงฝรั่งเหมือนกัน ซื้อแล้วหอบมาคืนนี่ เห็นเเล้วจะเป็นลมบางทีน่ะเอามาคืนเป็นสิบชิ้น เธอบอกไม่ชอบดิฉันก็ได้เเต่คิดในใจว่าแล้วจะซื้อไปทำไม เปลืองถุงทางห้าง เสียเวลาเราลูกค้าก็รอคิวจ่ายเงิน เวลาคืนก็ต้องทำเอกสารหลายอย่างอีก ทำอาทิตย์ละไม่เกิน40ชม.ได้ชม.ละ6.50$ค่ะ ดีกว่าอยู่เปล่าๆค่ะ เเถมคูณเป็นเงินไทยก็พอได้อยู่ ดิฉันโชคดีที่ได้งานง่ายมากเลย ดิฉันจัดเรียบค่ะตรงไหนรก หรือไม่เป็นระเบียบ พวกคุณป้าฝรั่งทั้งหลายไม่ทำค่ะ เขาทำแค่ของเขา แต่เราทนไม่ไหวพอเห็นมันเกะกะจัดมันทุกอย่าง ผู้จัดการชอบค่ะ นอนเป็นเเม่บ้านมานานเบื่อค่ะ แล้วก็ไม่อยากเกาะคุณสามีมาก เผื่อเราจะใช้ส่วนตัวจะได้สบายใจ ใช้เงินเขาอย่างเดียวก็เกรงใจค่ะ อดทนน่ะค่ะดิฉันตั้งเป้าไว้ห้าปีถึงสิบปีค่ะกลับไทยแน่นอน คิดเก็บเดือนละ500$ค่ะ เป็นกำลังใจให้น่ะค่ะ

hi tukata... i heard you are tired. as time goes by you will be doing ok. when i first came to this country, i felt the same way as you do now. the reason for that is because english is not our mother language. i still remembered those days when i first had the job, i hardly talked to anyone. if the superviser wanted me to work over time, she just raised her five fingers, which she meant 5 o'clock p.m., i normally worked till 4 o'clock p.m. i had been through a lot of hardship just like every foreigner who came here. i am sure there are some that have an easier life than the others. please do not feel discourages, give yourself sometimes until you gain some confident. by then you may find some job that you really like and enjoy. by the way i forget to mention to you that i also live in texas. i am a long time resident here. i live in arlington city which is about 25 miles away from dallas city. i may shoot you an e-mail later. i have to go now. one more thing that forget to tell you i do not have thai font and don't know how to type. good luck and bye now.

แวะมาให้กำลังใจพี่ตุ๊กตาค่ะ สู้ๆ ค่ะ อ่านแล้วเห็นภาพเลยว่าแต่ละวันพี่ต้องเจอกับอะไรบ้าง
ขอให้ได้กลับไปทำงานที่แผนกdeli ไวๆ นะคะ

คุณแนนซี่ จีก็อยู่ที่เท็กซัสเหมือนกัน เคยอยู่ที่ arlington ด้วยล่ะ แต่ตอนนี้ย้ายมาอยู่ Denton แล้ว ว่างๆ ก็เมลล์มาคุยกันบ้างนะคะ
bluefilebox@yahoo.com

สวัสดีค่ะพี่ตุ๊กตา พี่อยู่ในเมือง San Antonio รึเปล่าคะ พอดีหนูกำลังจะไปเดือนหน้าพอดีค่ะ เลยอยากได้คำแนะนำในการไปอยู่ การเตรียมเสื้อผ้าหน่ะค่ะ เพราะไม่แน่ใจว่าควรจะเอาไปมากน้อยแค่ไหนแล้วก้ออากาศร้อนมากแค่ไหนคะ ยังไงรบกวนช่วยแนะนำหน่อยนะคะพี่ตุ๊กตา ขอบคุณมากกๆๆๆเลยนะคะ