Group Blog
 
<<
เมษายน 2552
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
9 เมษายน 2552
 
All Blogs
 
Special Diary : บันทึกความรู้สึกของแม่


นิ๊งหน่องครับ


ตั้งแต่วันแรกที่หนูเริ่มเข้าโรงเรียนใหม่ ที่แม่นกเป็นคนมาส่งหนูทุกวันเหมือนตอนที่ไปเนอร์สเซอรี่


ตอนนี้ก็ผ่านมาได้ 6 วันแล้ว


แม่รู้นะครับ ว่าหนูยังไม่รู้สึกสนุก ยังไม่มีความสุขกับการไปโรงเรียนซักเท่าไหร่


ถึงหนูจะไม่พูด ไม่บอก ไม่แสดงออกด้วยการร้องไห้เหมือนเด็กๆคนอื่น แต่บางครั้ง การกระทำของหนูก็บอกความรู้สึกของหนูได้มากกว่าคำพูดของหนูหลายเท่านัก


ไม่ว่าจะเกิดอาการปวดฉี่ ปวดอึ ให้แม่ต้องพาแวะห้องน้ำก่อนจะถึงโรงเรียน


หรือแผนถ่วงเวลาหลายๆอย่างที่สมองน้อยๆของหนูจะคิดได้ เช่น


แม่นกตัดเล็บให้ก่อนลงรถ นิ๊งหน่องก็บอกว่า แม่ตัดเล็บแม่ด้วยสิ เล็บแม่ยาวแล้วนะ


หรือบอกว่าจะรอเสฉวนก่อน รอน้องไนซ์ก่อน ค่อยเข้าโรงเรียน


หรือบอกว่าหิว อยากกินขนมปังตอนที่มองเห็นมอไซค์ขายขนมปังวิ่งเข้าซอยข้างๆถนนไป แล้วบอกให้แม่เลี้ยวตาม


ไม่เว้นแม้กระทั่งอยากแวะ 7-11 ซื้อขนม


เรียกว่า มีแผนใหม่ๆมาตลอด ไม่เคยซ้ำ


แต่พอถึงเวลาจริงๆ ที่แม่พาหนูเดินลงรถไปหาคุณครู หนูก็ไม่ได้ว่าอะไร ยอมเดินไปกับแม่ แล้วก็เข้าไปข้างในกับคุณครูแต่โดยดี ไม่มีการอิดออดหรือร้องไห้


ยิ่งถ้าได้เจอเสฉวนหรือน้องไนซ์พอดี ก็สามารถวิ่งแข่งกันเข้าไปข้างในเพื่อไปเล่นบ้านบอลด้วยกันต่อ


แม่รู้ ว่าหนูยังไม่อยากลงรถเข้าไปในโรงเรียน แม่ถึงได้จอดรถ แล้วก็ชวนหนูนั่งคุย นั่งเล่นในรถก่อนซักพัก เพื่อไม่ให้หนูรู้สึกว่ามาถึงก็ต้องลงรถไปเลย


แม่ค่อยๆใช้เวลาช่วงนี้ พยายามพูดแบบง่ายๆ ให้หนูเข้าใจใน "หน้าที่" ของการเป็นนักเรียน ที่หนูจะต้องมาโรงเรียนเมื่อถึงเวลา


ยกตัวอย่างเพื่อนที่เนอร์สฯให้เห็น ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ ที่เริ่มไปโรงเรียนตั้งแต่ปีที่แล้วแบบ พี่เอื้อ พี่บอย หรืออิ่มเอม


แล้วก็มายกตัวอย่างของเพื่อนรุ่นเดียวกันกับนิ๊งหน่อง ที่แยกย้ายกันไปเรียนตามที่ต่างๆ อย่าง พันช์ใหญ่ พันช์เล็ก พีใหญ่ เสือภู


รวมทั้งพูดเผื่อถึงน้องๆเด็กเล็ก น้องพรีม น้องมีมี่ น้องแพรวา ที่เมื่อถึงวัยเดียวกันกับนิ๊งหน่องตอนนี้ก็จะต้องเริ่มไปโรงเรียนเหมือนกัน


แม่รู้ว่านิ๊งหน่องเข้าใจในสิ่งที่แม่พูด


แต่แม่ก็รู้อีกเหมือนกันว่าสิ่งที่หนูต้องเจอ เป็นสิ่งใหม่ ยังไม่คุ้นเคย


เวลา 3 ปีกว่าๆที่เนอร์สเซอรี่ กับเวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน ที่หนูเพิ่งจะเจอในสถานที่ใหม่ คงยังไม่ง่ายที่หนูจะรู้สึกสนุกและมีความสุข


ประโยคที่นิ๊งหน่องพูดกับแม่ตอนเช้าๆว่า "หน่องอยากไปเนอร์สเซอรี่" หนูรู้มั๊ยว่ามันทำให้แม่วูบในใจทุกครั้ง


หรือน้ำเสียงอ่อยๆ ที่ถามแม่ตอนระหว่างทางว่า "วันนี้หน่องไปไหน อินเตอร์คิดส์ หรือ เนอร์สเซอรี่" ก็ทำให้แม่รู้ว่าหนูกำลังเริ่มจะเตรียมทำใจรับว่าถึงเวลาจะต้องเข้าโรงเรียนอีกแล้ว


หรือน้ำเสียงลิงโลด ที่หนูบอกกับแม่ว่า "เดี๋ยวตื่นนอน คุณครูก็พาขึ้นรถตู้มาส่งที่เนอร์สเซอรี่แล้ว เย้ๆๆๆๆ" มันทำให้แม่รู้สึกสงสารหนูจับใจ ว่าหนูรอเวลาที่จะได้กลับไปอยู่ที่เนอร์สเซอรี่เหมือนเดิม


หนูไม่เคยพูดว่าไม่อยากไปโรงเรียนให้แม่ได้ยิน แล้วแม่ก็ไม่เคยคิดที่จะถามนำหนูด้วยคำถามแบบนี้เวลาที่หนูเริ่ม "ถ่วงเวลา" ก่อนจะถึงโรงเรียน เพราะถึงยังไง มันก็เป็นสิ่งที่หนูต้องทำ และต้องรับให้ได้


ตอนนี้หนูคงยังไม่รู้สึกถึงขั้นไม่ชอบ หรือ เกลียดการไปโรงเรียนหรอก เพียงแต่หนูยังไม่ "ชิน" แค่นั้นเอง


สมุดรายงานที่คุณครูส่งให้แม่ทุกวัน ก็บอกว่านิ๊งหน่องเริ่มให้ความร่วมมือในการทำกิจกรรมต่างๆมากขึ้น ทำงานในห้องเองได้ ไม่ต้องให้คุณครูช่วย เล่นกับเพื่อนๆได้ดี กินได้นอนหลับ ไม่มีปัญหา


แม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้คงจะเป็นครั้งใหญ่ครั้งแรกที่หนูเจอในวัยที่หนูรู้ภาษาแล้ว แต่หนูก็ต้องรู้จักปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ เพราะกว่าจะโต หนูก็จะต้องเจอกับการเปลี่ยนแปลงอีกมากมายหลายอย่าง


หนูรู้ไว้แค่อย่างเดียวว่าไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตาม แม่กับพ่อพร้อมที่จะคอยดูแลหนูอยู่เสมอ และทุกสิ่งทุกอย่าง ที่แม่กับพ่อเลือกให้ แม่กับพ่อก็เชื่อว่าจะต้องเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับหนูเช่นกัน ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี


สู้ๆนะครับคนเก่งของแม่



 


รักนิ๊งหน่องที่สุด


แม่นก

 





Free TextEditor


Create Date : 09 เมษายน 2552
Last Update : 9 เมษายน 2552 21:34:59 น. 6 comments
Counter : 628 Pageviews.

 
ถึงบ้านหรือยัง
อย่าผ่านไปที่ชุมนุมน๊า
เป็งห่วงงะ


โดย: พลังชีวิต วันที่: 9 เมษายน 2552 เวลา:23:03:43 น.  

 
PARAGRAPGH สุดท้ายนี่ล่ะ เรียกน้ำตาได้เลยค่ะ วันนึงนิ๊งหน่องได้อ่านต้องซึ้งแน่นอนเลยค่ะ


โดย: ทีที มัม (Thee-T'sMom ) วันที่: 10 เมษายน 2552 เวลา:7:46:02 น.  

 
หลังจากอ่านจบ ขอให่ความเห็นว่า แม่นกจะงอแงกว่านิ๊งหน่องล่ะน๊า...555

เดี๋ยชินแล้วจะเปิดประตูรถ...สะบัดมือแม่นกวิ่งเข้าโรงเรียนเองเลย

มีเรื่องขำๆเจ้าหลานชายคนเดียวของพี่ ชื่อเจ้าเกม

กว่าจะลากไปโรงเรียนได้แต่ละวัน ทั้งปลอบทั้งขู่

ร้องให้จนหน้ามอม แต่พอถึงประตูโรงเรียนมานสะบัดมือแม่ วิ่งไปหาเพื่อน ไปเล่นกับเพื่อน ดู๊..ดู

ไอ้แม่ก็ต้องหอบกระเป๋าไปเก็บที่ห้อง แล้วย้อนกลับมาหอมแก้มลูก แล้วขับรถกลับบ้าน





โดย: ป้าอุ้ม-Bigmommy IP: 66.175.194.143 วันที่: 10 เมษายน 2552 เวลา:22:31:05 น.  

 

ไปเที่ยวไหนมะได้
เล่นคนแถวนี้เลยดีก่า
เอาน้ำป่าย อิๆๆๆๆๆ



โดย: พลังชีวิต วันที่: 11 เมษายน 2552 เวลา:18:23:52 น.  

 
อีกซักพัก หลังจากกลับจากโรงเรียนนิ๊งก็จะเอาเรื่องเพื่อนๆ ที่โรงเรียนมาเล่าให้พ่อกะแม่ฟัง แล้วนิ๊งก็จะได้เรียนรู้กับการสนุกที่โรงเรียนอย่างที่แม่นก "งง" ไปเลยก็ได้นะเจ๊ อิอิ

สงกรานต์อยู่แต่ในกรุงเทพ มะได้ไปไหน เมื่อกี้เพิ่งถอดพัดลมที่บ้าน 5 ตัว ล้างซะเอี่ยม ลมเย็นสบายยยย...


โดย: punndaddy วันที่: 12 เมษายน 2552 เวลา:13:54:46 น.  

 




กาลละครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
มีอาณาจักรการ์ตูน
ทุกอย่างเกิดขึ้นได้
ในอาณาจักรนี้
ง่ายแค่เพียงนึกถึง



โดย: พลังชีวิต วันที่: 13 เมษายน 2552 เวลา:0:02:46 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

ครอบครัวตัว น
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะค๊า...มือใหม่หัดเขียนบล๊อกค่า...
Blog อัพใหม่


Friends' blogs
[Add ครอบครัวตัว น's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.