Photobucket - Video and Image Hosting

ยินดีต้อนรับจ้า ทั้งผู้ที่แวะมาด้วยความตั้งใจและไม่ตั้งใจ ^o^ ใครเข้ามาเป็นครั้งแรก อย่าลืมไปอ่านระเบียบข้อบังคับการใช้บล็อคด้วยน้า ส่วนเพื่อน ๆ ในหมวดของ Game Zone อย่าลืมอ่านประกาศด้านขวามือด้วยนะคะ ขอให้สนุกกันนะเจ้าคะ ^o^

~~ ตอนนี้ CSI ทั้งสามภาคจบเรียบร้อยแล้วนะคะ ~~ สำหรับเพื่อน ๆ ที่รอเกมส์โซนกันอยู่ ขอเวลาหน่อยค่ะ เพราะตอนนี้ถึงเวลาของเกมส์โซนกันบ้างแล้ว ~~
Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2549
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
22 พฤษภาคม 2549
 
All Blogs
 
ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 สองคนแต่ใจตรงกัน


"อยากจะมีเธอทุกครั้งยามเงียบเหงา
อยากจะมีเธอเป็นเงาทุกแห่งหน
อยากจะมีเธอข้างกายยามร้อนรน
อยากจะมีเพียงสักคนคอยปลอบใจ
แต่ไม่มีเธอสักครั้งยามเงียบเหงา
แต่ไม่มีเธอแม้เงาเศร้าหวั่นไหว
แต่ไม่มีเธอข้างกายยามทุกข์ใจ
แต่ไม่มีเหลือสิ่งใดให้กลับมา
คงมีเพียงความรักยังคงมั่น
คงมีเพียงความฝันความห่วงหา
คงมีเพียงภาพของเธอเดินจากลา
คงมีเพียงหยดน้ำตาเต็มหัวใจ
แต่ยังมีชีวิตที่เหลืออยู่
เตือนให้รู้สึกตัวอย่าหลงใหล
บอกตัวเองเธอจากไปไกลแสนไกล
เรายังมีหนทางใหม่ให้เลือกเดิน”


ก๊อก ๆๆๆๆ จูเลียน่าเปิดกล่องไม้สีขาวไข่มุก วางกระดาษแผ่นน้อยไว้ข้างใต้ดอกกุหลาบสีดำสนิท กระดาษสีขาวไม่มีลวดลายใดเว้นแต่ตัวหนังสือ มันถูกส่งมาในวันที่เธอกำลังจะเดินทางออกจากอังกฤษ ไม่มีการจ่าหน้าถึงผู้รับและลงชื่อคนส่ง แต่ความหมายของตัวหนังสือเหล่านั้น สำหรับเธอแล้วเป็นเหมือนกับการลงชื่อและคอยตอกย้ำถึงคำพูดที่ใครคนหนึ่งเคยบอกกับเธอ เธอปิดกล่องพอดีกับที่ประตูเปิดเข้ามา
“เสร็จหรือยังจูเลียน่า จะได้เวลาอาหารเช้าแล้ว” ศ.สเนปชะโงกหน้าเข้ามาถาม
“เกือบเสร็จแล้วเซเวอรัส” จูเลียน่าบอกขณะที่วางกล่องในมือลงในลิ้นชักโต๊ะอย่างระวัง “พี่ไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวชั้นตามไป”


***************************************


เสียงพูดคุยที่ดังในห้องโถงใหญ่ทำให้จูเลียน่าเหลือบมองนาฬิกาในมืออย่างแปลกใจ มันเกือบได้เวลาเข้าเรียนแล้วแต่ยังมีนักเรียนจำนวนมากนั่งทานอาหาร...เอ้ย...พูดคุยกันอยู่
“เอ๊ะ...เซเวอรัสหายไปไหนคะแฮกริด” จูเลียน่าหันไปถามแฮกริดที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่อย่างแปลกใจ นี่พี่ชายของเธอทานอาหารเสร็จแล้วเหรอ แฮกริดไม่ตอบ ดูเหมือนเขาจะหมกมุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือพิมพ์จนไม่ได้ยินเธอถาม
จูเลียน่ากวาดตามองไปยังกลุ่มนักเรียน เธอเพิ่งสังเกตุเห็นว่าเด็กจำนวนมากดูจะสนใจกับการอ่านหนังสือพิมพ์มากกว่าอาหารตรงหน้าเสียอีก “เกิดอะไรขึ้นหรือคะแฮกริด” จูเลียน่าถามเมื่อเห็นแฮกริดวางหนังสือพิมพ์ลง
“ข่าวเกี่ยวกับลูเซียน มัลฟอยน่ะ”
“ทำไมหรือคะ” จูเลียน่าสงสัย เพราะข่าวล่าสุดนั้นก็คือการที่ลูเซียน มัลฟอย ตอนนี้อยู่ในระหว่างการหลบหนีการจับกุมของกระทรวงเวทมนตร์...หรือว่าตอนนี้กระทรวงจับเขาได้แล้ว
“ลูเซียน มัลฟอย เขา...ตายแล้ว เมื่อ 2 วันก่อนนี่เอง”

“คะ?” จูเลียน่าอุทานออกมาด้วยความตกใจ แม้เธอกับลูเซียน มัลฟอย จะไม่สนิทกันมากนัก แต่เธอเองก็รู้จักเขามาตั้งแต่ยังเด็ก นอกจากนี้เขาก็เป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอด้วย
“เห็นว่ามีคนบอกพวกมือปราบมารว่าจะตามจับตัวลูเซียน มัลฟอยได้ที่ไหน พอพวกมือปราบมารไปเจอเข้าก็เลยสู้กัน แล้วก็พอแพ้ก็ไม่ยอมให้พวกมือปราบมารจับได้ก็ฆ่าตัวตาย”
จูเลียน่ามองไปที่โต๊ะบ้านสลิธีรินซึ่งมีนักเรียนนั่งอยู่ไม่กี่คน และหนึ่งในนั้นก็ไม่มีเดรโก มัลฟอยนั่งอยู่ด้วย ซึ่งต่างกับโต๊ะของบ้านอื่นที่ยังคงมีนักเรียนแน่นขนัด
เธอหันไปมองโต๊ะกริฟฟินดอร์ที่เสียงดังกว่าเพื่อน เธอเห็นเด็กเกือบทุกคนมีสีหน้าสะใจที่ได้เห็นข่าว...เกือบทุกคน... เพราะเธอเห็นออโรร่ากับเฮอร์ไมโอนี่นั้นนั่งเงียบไม่พูดจาอะไร เด็กสาวได้แต่มองหน้ากันไปมา สีหน้าแสดงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด จูเลียน่าถอนใจ ทำไมวันนี้ช่างเป็นวันที่เริ่มต้นได้อย่างย่ำแย่จริง ๆ


*****************************************


“ช่างเป็นวันที่มีความสุขจริง ๆ ” รอนตะโกนออกมาหลังจากที่หมดวิชาเรียนในวันนั้น “ชั้นไม่เคยมีความสุขอย่างนี้มาก่อนเลย”
“เธอมีความสุขอะไรนักหนานะรอน” ออโรร่าสงสัย เพราะวันนี้เธอกังวลเรื่องข่าวเมื่อเช้าทั้งวันจนทำให้รู้สึกเป็นห่วงมัลฟอยที่ดูเหมือนจะคอยหลบหน้าหลบตาคนอื่นจนไม่เข้าเรียนเลยสักวิชาเดียว

“ก็มีความสุขเรื่องข่าวเมื่อเช้านี้ไง สมน้ำหน้าไอ้ซีดนั่น” รอนพูดด้วยความสะใจ
เฮอร์ไมโอนี่ขมวดคิ้ว “เธอไม่ควรพูดอย่างนั้นนะรอน มันไม่ใช่มารยาทของพ่อมดหรือแม่มดที่ดีเลยที่เธอจะเหยียบย่ำคนที่กำลังมีปัญหาน่ะ” เด็กสาวบอกเสียงห้วน “เธอควรจะสงสารหรือเห็นใจเขาถึงจะถูก”
“เห็นใจ? เห็นใจคนอย่างไอ้ผีดิบเดินได้น่ะเหรอ” รอนร้องถามเสียงดังลั่น “คนอย่างมันไม่ควรได้รับความสงสารหรือเห็นใจจากใครหรอก ตัวมันเองก็ดีแต่เยาะเย้ยถากถางคนอื่น มองหาความดีจากส่วนไหนไม่ได้เลย”
“รอน!!!” เฮอร์ไมโอนี่กับออโรร่าอุทานออกมาด้วยความไม่พอใจ
“เอาน่า...อย่ามาทะเลาะกันเพราะเรื่องของคนอื่นหน่อยเลย” แฮร์รี่บ่นออกมาด้วยความรำคาญ “แล้วก็เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว ชั้นไม่อยากได้ยินเรื่องของมัลฟอยอีก...เข้าใจมั้ย!!!”


***************************************


“วันนี้หนูยังไม่เจอพี่เดรโกเลยค่ะ” เฮลีน่ากระซิบบอกออโรร่าอย่างร้อนใจ เมื่อถูกเด็กสาวรุ่นพี่ถามถึงมัลฟอยที่หน้าห้องโถงใหญ่หลังจากที่ไม่เห็นเด็กหนุ่มที่โต๊ะอาหารในมือเย็น “อย่าว่าแต่หนูเลยค่ะ วันนี้ยังไม่มีใครเจอพี่เดรโกเลยด้วยซ้ำ” เด็กสาวบอก สายตาก็คอยเหลือบมองไปยังรอน แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่ที่กำลังนั่งทานอาหารที่โต๊ะอาหารอย่างระมัดระวัง
“ที่โต๊ะอาหารก็ไม่มี ตอนกลางวันก็ไม่ยอมเข้าเรียน...หายไปไหนของเขานะ” ออโรร่าบ่นออกมาด้วยความเป็นห่วง

“ยัยเด็กนั่นซุบซิบอะไรกับออโรร่าอยู่น่ะ” รอนหันไปถามเพื่อนทั้งสองด้วยความสงสัย เมื่อเขาเห็นออโรร่ารีบลุกจากโต๊ะไปดักรอเฮลีน่าที่กำลังจะออกจากห้องโถงใหญ่ เฮอร์ไมโอนี่มองตามแต่ไม่พูดอะไร ในขณะที่แฮร์รี่ให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
“นี่นายหิวขนาดนั้นเลยเหรอแฮร์รี่” รอนถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายให้ความสนใจกับอาหารมากกว่าสิ่งรอบตัว (มากกว่าตัวเขาเองอีก)
“อืม” แฮร์รี่รับคำสั้น ๆ โดยไม่เงยหน้า ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ก็วางส้อมในมือลงแล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม
รอนถอนใจอย่างเบื่อหน่าย “พวกนายนี่เป็นอะไรกันไปหมดนะ ทำไมถึงทำตัวแปลก ๆ กันไปหมด จะทำตัวให้มันร่าเริงหน่อยก็ไม่ได้...น่าเบื่อจริง ๆ เชียว”

รอนเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่ลุกขึ้นจากโต๊ะ “ฉันไป...”
“ห้องสมุดก่อนนะ เดี๋ยวเจอกัน” รอนต่อให้อย่างรู้ทัน
เฮอร์ไมโอนี่ค้อนอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ เธอเดินออกมาสวนกับออโรร่าที่กำลังเดินกลับไปที่โต๊ะอาหารพอดี “เป็นยังไงบ้าง” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบถามเบา ๆ
ออโรร่าหน้าเศร้า เธอส่ายหน้าน้อย ๆ “แล้วเธอจะไปไหนเหรอเฮอร์ไมโอนี่”
“ชั้นจะไปห้องสมุดน่ะ...แล้วเจอกันนะ”


**************************************


เฮอร์ไมโอนี่วางหนังสือในมือลงแล้วถอนใจออกมาเบา ๆ เธอมานั่งอยู่ตรงนี้ได้เกือบชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถตั้งสมาธิอยู่กับหนังสือตรงหน้าได้ อย่าว่าแต่หนังสือเล่มนี้เลย แม้แต่การเรียนในวันนี้ก็ยังไม่สามารถดึงความสนใจเธอและนักเรียนอีกหลาย ๆ คนได้ แม้แต่อาจารย์หลายท่านก็ดูเหมือนว่าจิตใจจะมุ่งความสนใจไปยังข่าวเมื่อเช้ามากกว่าการเรียนการสอนในวันนี้เสียอีก

ข่าวการเสียชีวิตของลูเซียน มัลฟอยนั้นนับว่าสะเทือนวงการของพ่อมดและแม่มดพอสมควร เนื่องจากตระกูลมัลฟอยนั้นถือว่าเป็นตระกูลใหญ่ที่ทรงอำนาจและมีอิทธิพลตระกูลหนึ่ง การที่ผู้นำตระกูลเข้าร่วมกับคนที่คุณก็รู้ว่าใคร และได้จบชีวิตลงไปเพราะความพ่ายแพ้นั้น ทำให้หลายคนให้ความสนใจกับทายาทเพียงคนเดียวของเขา คือ เดรโก มัลฟอย ว่าจะเดินตามรอยเท้าของผู้เป็นพ่อหรือไม่

เฮอร์ไมโอนี่วางหนังสือให้เรียบร้อยและเดินออกมาจากห้องสมุดเพื่อกลับหอเมื่อรู้ว่าไม่มีสมาธิในการอ่าน แต่เมื่อเธอเดินมาจนถึงที่หน้าบันไดที่ขึ้นไปยังหอกริฟฟินดอร์ เธอก็เห็นครุกแชงค์กำลังนั่งมองจ้องเธอตาไม่กระพริบอยู่หน้าบันไดนั้น
“มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะครุกแชงค์” เด็กสาวถามอย่างสงสัย เธอก้มลงจะอุ้มครุกแชงค์ขึ้นมา แต่...”อ้าว...จะไปไหนน่ะ มานี่ครุกแชงค์ กลับหอกันเถอะ จะได้เวลาเข้านอนแล้วนะ” เธอร้องถามเมื่อเห็นครุกแชงค์เดินไปทางประตูที่มุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาป
ครุกแชงค์เดินออกตรงไปอย่างไม่สนใจนายสาว เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกสองจิตสองใจ เพราะใกล้จะได้เวลาเข้านอนถ้าเกิดว่ามีอาจารย์หรือว่ามิสเตอร์ฟิลช์มาเห็นว่าเธอยังเดินเพ่นพ่านอยู่นอกหอล่ะก็เธอเป็นต้องโดนหักคะแนนและโดนกักบริเวณเป็นแน่ แต่อีกใจหนึ่งก็นึกเป็นห่วงครุกแชงค์ที่ดูเหมือนจะให้ความสนใจกับการเดินไปยังริมทะเลสาปมากกว่าตัวเธอเสียอีก


**************************************


อะไรบางอย่างที่นุ่ม ๆ ที่ทับลงบนท่อนแขนทำให้มัลฟอย (ที่นอนอยู่ในพุ่มไม้) ที่กำลังจะเคลิ้มหลับอยู่ถึงกับสะดุ้ง เขาหันไปมองก็เห็นแมวสีส้มขนฟูฟ่องนอนมองเขาตาแป๋ว มัลฟอยลุกขึ้นนั่งแล้วอุ้มเจ้าแมวตัวใหญ่ขึ้นมากอดอย่างอดไม่ได้
“ชั้นเคยเห็นแกหลายครั้งแล้วนะ” มัลฟอยพูดออกมาเบา ๆ “เห็นเดินไปเดินมาทั่วปราสาทอย่างกับเป็นเจ้าของปราสาทอย่างนั้นแหละ แต่ก็ยังไม่เคยเห็นเจ้านายของแกสักที” เขายกแมวขึ้นแล้วจ้องตามัน “แกเป็นแมวของใครกันฮะ แล้วมาเที่ยวเล่นอย่างนี้เจ้านายแกเขาไม่เป็นห่วงบ้างหรือไง”

“ครุกแชงค์” เสียงหวานใสที่ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้มือที่กำลังลูบตัวแมวไปมาชะงัก “ครุกแชงค์ อยู่ไหนน่ะ ออกมานะ”
มัลฟอยหันไปตามเสียง ‘เกรนเจอร์? มาทำอะไรแถวนี้’
“เมี้ยววว...” แมวในอ้อมแขนตอบรับเสียงเรียกนั้น
มัลฟอยก้มลงมองอย่างพิศวง “นี่แก...”
“ครุกแชงค์...อยู่ในนั้นเหรอ” เสียงถามดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงแหวกพุ่มไม้ที่ดังขึ้น มัลฟอยหันไปมอง เขาเห็นความประหลาดใจเกิดขึ้นในดวงตากลมโตคู่นั้น

เฮอร์ไมโอนี่แปลกใจเมื่อแหวกพุ่มไม้เข้าไปแล้วเห็นเด็กหนุ่มที่หลาย ๆ คนตามหาในวันนี้นั่งอยู่ในนั้น “มัลฟอย…ทำไมมานั่งอยู่ในนี้ล่ะ” เธอถามอย่างแปลกใจ
“แล้วทำไมล่ะ ชั้นจะนั่งอยู่ในนี้ไม่ได้หรือไง” เขาถามกวน ๆ
“ก็ไม่ทำไมหรอก เพียงแค่สงสัยเท่านั้นแหละ...มานี่มาครุกแชงค์ กลับกันเถอะ” เธอหันไปเรียกครุกแชงค์ แต่ครุกแชงค์กลับซบหน้าลงกับอกกว้างของมัลฟอยโดยไม่สนใจกับเสียงเรียกของนายสาวสักนิด “ครุกแชงค์!!!” เธอเรียกแมวสีส้มอย่างขัดใจเมื่อเห็นกริยานั้น มัลฟอยหัวเราะเบา ๆ
“นายหัวเราะอะไร” เด็กสาวหันไปถามอย่างหงุดหงิด มัลฟอยยักไหล่
“ครุกแชงค์” เด็กสาวเรียกเสียงแข็ง แต่ครุกแชงค์ก็ยังเฉย “เอ๊ะ...ครุกแชงค์ มานี่เดี๋ยวนี้นะ!!!” เด็กสาวแหวใส่อย่างเหลืออดเมื่อเจ้าแมวตัวแสบไม่ยอมทำตามคำสั่งเธอแถมยังทำตัวออดอ้อนกับศัตรูของเธออีก
ครุกแชงค์เงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวอย่างตำหนิ คราวนี้มัลฟอยหัวเราะเสียงดัง

“เธอดุใส่อย่างนี้ แมวที่ไหนจะเดินไปหาล่ะเกรนเจอร์” มัลฟอยพูดอย่างขบขัน เด็กสาวค้อนขวับเมื่อโดนเขาหัวเราะใส่ “เข้ามานั่งข้างในก่อนสิเกรนเจอร์ ให้มันเล่นอีกสักพักและค่อยพามันกลับไป” มัลฟอยยื่นมือมากระตุกข้อมืออีกฝ่ายเบา ๆ เมื่อเห็นเธอยังคงเฉย
“เอ๊ะ!!” เด็กสาวสะบัดมือหนีหันมามองอีกฝ่ายตาเขียวปั๊ด
“น่า...เข้ามาก่อนเถอะ” เฮอร์ไมโอนี่ลังเลแต่ก็มุดเข้ามาในพุ่มไม้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

เฮอร์ไมโอนี่มองไปรอบ ๆ พุ่มไม้ด้วยความแปลกใจ เธอเคยเดินผ่านพุ่มไม้นี้มาหลายครั้งแล้ว มันเป็นพุ่มไม้ที่มีขนาดไม่ใหญ่มากจนเกินไปนักและมันก็ทึบมองไม่เห็นอะไรข้างในเลย นอกจากนี้ข้างในก็กว้างมากและก็มีแสงสว่างน้อย ๆ ผิดกับความมืดข้างนอก “ข้างในนี้กว้างจัง เธอใช้คาถาขยายในนี้เหรอ” มัลฟอยรับคำสั้น ๆ แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก

เฮอร์ไมโอนี่นั่งนิ่ง เธอรู้สึกอึดอัดกับความเงียบที่เกิดขึ้น “ทำไมวันนี้นายถึงไม่เข้าเรียนล่ะ” เด็กสาวถามเสียงอ่อน
“ชั้นไม่ชอบเป็นจุดสนใจ” เขาตอบเสียงเรียบ “ข่าวในหนังสือพิมพ์วันนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในโรงเรียน ถ้าวันนี้ชั้นเดินไปเดินมาทั่วโรงเรียนล่ะก็คงไม่ต่างอะไรกับตัวประหลาด”
ตอนนั้นเองที่มัลฟอยนึกไปถึงแฮร์รี่ นี่เป็นความรู้สึกเดียวกันกับที่แฮร์รี่รู้สึกหรือเปล่า ความหงุดหงิดน่ารำคาญกับสายตาและเสียงกระซิบกระซาบที่ดังขึ้นเมื่อเขาเดินผ่าน วูบหนึ่งมัลฟอยรู้สึกสงสารแฮร์รี่ แต่เรื่องอะไรเขาจะบอกให้เด็กสาวตรงหน้ารู้ล่ะ ถ้าบอกก็เสียชื่อ เดรโก มัลฟอย หมดน่ะสิ!!!

“ใครต่อใครเขาพากันเป็นห่วงนาย” มัลฟอยเลิกคิ้วเหมือนจะถามว่า ‘มีใครบ้างล่ะ’
“ไหนจะพวกอาจารย์กับพวกแฟนคลับของนายอีก…” มัลฟอยถอนใจด้วยความเบื่อหน่าย “เฮลีน่ากับออโรร่าก็เป็นห่วงนายเหมือนกัน” มือที่ลูบไล้ครุกแชงก์ไปมาชะงักนิดนึง แต่อีกฝ่ายที่คอยจับตามองเงียบ ๆ ก็สังเกตเห็น
“นายน่าจะไปหาออโรร่าหน่อยนะ ออโรร่าเขาจะได้สบายใจ จะได้หมดห่วง” น้ำเสียงนั้นมีแววประชดประชันออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว
“ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวชั้นจะส่งจดหมายไปหาออโรร่าเอง” เด็กหนุ่มตอบ เขาเหลือบตาขึ้นมองเด็กสาวและเห็นดวงตากลมโตกำลังมองมาพอดี เฮอร์ไมโอนี่สะบัดหน้าหนีทันทีด้วยความน้อยใจ
“แล้วเธอล่ะ เป็นห่วงชั้นมั้ย” มัลฟอยถามเสียงแผ่ว เขาวางครุกแชงก์ลงแล้วขยับเข้าไปใกล้ ๆ เด็กสาวข้าง ๆ มือข้างหนึ่งค่อย ๆ ลูบไปบนพวงผมยาวสลวยอย่างที่อยากทำมานาน เขาเห็นไหล่ที่เกร็งขึ้นตั้งแต่ได้ยินเสียงขยับตัว “เธอพูดถึงใครต่อใครมากมาย แล้วหนึ่งในจำนวนคนเหล่านั้นล่ะ มีเธออยู่ด้วยมั้ย”

เฮอร์ไมโอนี่หันมามองเด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่อยากเชื่อว่าจะได้ยินคำถามแบบนั้น เขาจะอยากรู้ความรู้สึกของคนที่เขาเรียกว่า ‘เลือดสีโคลน’ ทำไม เธอได้แต่นึกสงสัย แววตาสีซีดที่มักจะเย็นชาคู่นั้นตอนนี้กลับมองเธออย่างอ่อนโยน
“ชั้นไม่สนใจหรอกว่าใครต่อใครจะเป็นห่วงชั้นมากน้อยแค่ไหน ชั้นสนใจเพียงอย่างเดียวว่าเธอรู้สึกอย่างที่คนอื่นรู้สึกหรือเปล่าเท่านั้น” เขาถามอย่างอ่อนโยน นิ้วของเขาเริ่มละขึ้นมาจนถึงต้นคอ ทำเอาเด็กสาวถึงกับขนลุกซู่กับสัมผัสนั้น พอเธอเบี่ยงตัวหนีเขาก็หยุดมือ
“มันไม่สำคัญหรอกว่าชั้นจะรู้สึกยังไง” เด็กสาวพูดเสียงสั่น
“สำคัญสิ ทำไมจะไม่สำคัญ” เขาแย้ง “ไม่ว่าจะความรู้สึกของใครก็ไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกของเธอ”
“แม้แต่ออโรร่าเหรอ” เฮอร์ไมโอนี่ก้มหน้าลงถามเบา ๆ เขาเชยคางเธอขึ้น เธอมองตาสีซีดที่จ้องมาเหมือนถูกมนต์สะกด
“ใช่...แม้แต่ออโรร่า” เขาตอบเสียงหนักแน่น ดวงตากลมโตไหววูบ “ไม่มีใครสำคัญ...มากเท่าเธอ”

เฮอร์ไมโอนี่มองหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจโดยไม่รู้ตัว แล้วภาพเขาก็พร่าไปเมื่อมัลฟอยก้มลงจูบเธอเบาบาง...เหมือนปีกผีเสื้อโบยบิน ทีละนิดทีละหน่อยจนเธอเผลอตัวเผยอริมฝีปาก เขาก็แนบริมฝีปากลงมาอย่างแนบแน่นจงใจ กำแพงที่เฮอร์ไมโอนี่พยายามก่อขึ้นกั้นเขาและเธอพังทลายลงอย่างไม่มีชิ้นดี และไม่รู้ตัวว่าเผลอจูบตอบเขาอย่างเต็มอกเต็มใจตั้งแต่เมื่อไหร่
อ้อมแขนของเขาที่ในตอนแรกรัดไว้หลวม ๆ เปลี่ยนเป็นการสวมกอดอย่างแนบแน่น อกอุ่นอวบของเธอเบียดไปกับแผงอกแข็งแรงของเขา ริมฝีปากของเธอถูกบดขยี้ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยอารมณ์ปรารถนาล้ำลึกจนน่ากลัวของเขา เป็นนานกว่ามัลฟอยจะยอมคลายเธอออกจากอ้อมแขน

มัลฟอยขยับร่างออกห่างเธอในระยะพอสมควร อดพินิจดูใบหน้าหวานที่แดงจัดด้วยความอายนั้นอย่าง อดไม่ได้ เขาจับมือเรียวเล็กทั้งสองข้างกำเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “จำไว้ว่าสำหรับชั้นแล้วเธอสำคัญมากกว่าใคร” เขาย้ำเสียงหนักแน่น เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าที่ยังคงแดงจัดด้วยความอายนั้นขึ้น ดวงตาเธอเป็นประกายบ่งบอกถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างชัดเจน “ชั้นไม่เคยแคร์ใคร...อย่างที่แคร์เธอ”


*********************************************


เฮอร์ไมโอนี่หันมามองมัลฟอยเมื่อใกล้จะถึงทางเข้าของหอกริฟฟินดอร์ มัลฟอยยื่นครุกแชงก์คืนให้เด็กสาว “เดี๋ยวชั้นจะบอกออโรร่าให้แล้วกัน” เธอบอกเบา ๆ มัลฟอยใช้ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มที่ยังคงแดงระเรื่ออย่างอ่อนโยน เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มอาย ๆ “ขอบคุณมากนะที่มาส่ง”
“ไม่เป็นไร” เขาตอบเบา ๆ “เธอเข้าไปในหอเถอะ ดึกมากแล้ว”

“เกรนเจอร์” มัลฟอยร้องเรียกหลังจากที่เฮอร์ไมโอนี่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เด็กสาวหันมามองอย่างสงสัย “อย่าลืมฝันถึงชั้นบ้างล่ะ” เขายิ้มกวน ๆ
เฮอร์ไมโอนี่ค้อนขวับ “บ้า” เธอทำปากขมุบขมิบ แก้มแดงขึ้นกว่าเดิม รีบเดินเข้าหอกริฟฟินดอร์ไปทันที


****************************************


เช้าวันรุ่งขึ้น...“จริงเหรอ...เธอเจอมัลฟอยแล้วเหรอ” ออโรร่าถามอย่างดีใจหลังจากที่เพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ออกไปแล้ว
“ใช่ เมื่อคืนนี้” เฮอร์ไมโอนี่บอกพร้อมกับเตรียมหนังสือสำหรับการเรียนในวันนี้ ออโรร่ายิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
“เอ...แล้ววันนี้เขาจะเข้าเรียนหรือเปล่านะ” ออโรร่าสงสัย
“คงจะเข้ามั้ง” เฮอร์ไมโอนี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อวานเห็นเขาดูปกติดีนะ”
“แล้วเธอเจอเขาตอนไหนล่ะ”
เฮอร์ไมโอนี่หยิบกระเป๋าขึ้นมาถือ “ก็...ตอนออกจากห้องสมุดน่ะ”
“แล้วคุยกันนานหรือเปล่า” เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า
“คุยกันแค่แป๊บเดียว” เธอตอบแล้วเมินหน้าหนีไปทางอื่น
ออโรร่าขมวดคิ้ว “เออ...แล้วเมื่อคืนเธอกลับมาถึงหอตอนกี่โมงล่ะ ชั้นรอเธอจนดึกแต่ก็ไม่เห็นเธอกลับมาสักที จนเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้”
เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย “ก็...ชั้นจำไม่ได้ว่ามากี่โมง”
“อ้าว...” ออโรร่าอุทานอย่างแปลกใจ “ก็เธอบอกว่าเจอเขาตอนออกจากห้องสมุด แล้วห้องสมุดก็ปิดก่อนถึงเวลาเข้านอน แต่เธอกลับมาซะดึก” ออโรร่าเดินเข้ามาหยุดใกล้ ๆ “ถามจริง ๆ เถอะ เมื่อคืนเธอไปทำอะไรมากันแน่เฮอร์ไมโอนี่”
ใบหน้าที่มีสีระเรื่อน้อย ๆ นั้นแดงกล่ำขึ้นมาทันที ออโรร่ารีบคว้ามือเฮอร์ไมโอนี่ไว้เมื่อเห็นเพื่อนสาวรีบก้าวออกจากห้อง “ที่เธอกลับดึกเมื่อคืนนี้เพราะว่าเธออยู่กับมัลฟอยใช่มั้ยเฮอร์ไมโอนี่” รอยยิ้มล้อเลียนฉาบฉายบนใบหน้าสวยของออโรร่าเมื่อเห็นท่าทางเขินจัดของอีกฝ่าย เฮอร์ไมโอนี่พยายามบิดมือหนี
“นี่เธอมีอะไรปิดบังชั้นอยู่ใช่มั้ยเฮอร์ไมโอนี่...บอกมาเดี๋ยวนี้นะ” ออโรร่าทำเสียงขู่ทั้ง ๆ ที่กำลังยิ้มอยู่
เฮอร์ไมโอนี่สะบัดมือหนี “ชั้นไม่มีอะไรปิดบังเธอทั้งนั้นออโรร่า เร็ว ๆ เข้าเถอะเดี๋ยวรอนกับแฮร์รี่จะรอนาน” เฮอร์ไมโอนี่รีบก้าวออกจากห้องอย่างรวดเร็ว
ออโรร่ารีบคว้ากระเป๋าหนังสือขึ้นมา “เดี๋ยวสิเฮอร์ไมโอนี่...รอด้วย...”







Create Date : 22 พฤษภาคม 2549
Last Update : 23 พฤษภาคม 2549 12:05:40 น. 0 comments
Counter : 205 Pageviews.

s_sut
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]





contatore visite clocks for websites

     
 
เกมส์ที่มีปัญหา อยู่ในระหว่างการแก้ไขค่ะ

ปัญหาของเวป Reflexive ปี 2009
 
     

ღแจ้งอัพเดทตอนล่าสุดของฟิคแต่ละเรื่องจ้าღ

[HP] HP กับ ผองเพื่อนในปีที่ 6
ตอนที่ 36.1 ตอนที่ 36.2

[HP] ช่วงหนึ่งของชีวิต
ตอนที่ 6

[HP/เดรโกเฮอร์ไมโอนี่]
จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง

จบ

[HP/เดรโกเฮอร์ไมโอนี่]
จุดเริ่มต้น...ของมิตรภาพ
จบ

[HP/Y] The hoodwink love
ตอนที่ 6

[HP/Y] Darling. You're my love...my heart
ตอนที่ 7

[จอนที] คนรักของพี่ชาย
ตอนที่ 4

[HP] HP and the Daughter Twin
ตอนที่ 1


ღMember Zoneღ


     
 
อยู่ระหว่างการแก้ไขไฟล์ทั้งหมดค่ะ
 
     

     
 

♬CSI Zone

CSI : Miami (S9) Ep.02

CSI : NY (S7) Ep.01

CSI : Las Vegas (S11) Ep.02
 
     

ทางลัดไปเครื่องมือเวปต่าง ๆ


เช็ค Link Download ว่ายังใช้ได้ไหม

ทดสอบโค้ด

Pasta Pronta
Free Web Counter
Pasta Pronta

free counters


widgeo
Emo ลิงน้อยน่ารัก
Emo ลิงน้อยน่ารักภาค 2
X
X
Friends' blogs
[Add s_sut's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.