Photobucket - Video and Image Hosting

ยินดีต้อนรับจ้า ทั้งผู้ที่แวะมาด้วยความตั้งใจและไม่ตั้งใจ ^o^ ใครเข้ามาเป็นครั้งแรก อย่าลืมไปอ่านระเบียบข้อบังคับการใช้บล็อคด้วยน้า ส่วนเพื่อน ๆ ในหมวดของ Game Zone อย่าลืมอ่านประกาศด้านขวามือด้วยนะคะ ขอให้สนุกกันนะเจ้าคะ ^o^

~~ ตอนนี้ CSI ทั้งสามภาคจบเรียบร้อยแล้วนะคะ ~~ สำหรับเพื่อน ๆ ที่รอเกมส์โซนกันอยู่ ขอเวลาหน่อยค่ะ เพราะตอนนี้ถึงเวลาของเกมส์โซนกันบ้างแล้ว ~~
Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2549
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
22 พฤษภาคม 2549
 
All Blogs
 
ตอนที่ 21 - 22

ตอนที่ 21 เพื่อนคนใหม่ กับ น้ำตาของเฮอร์ไมโอนี่


“เป็นไงบ้างพวกเธอ นอกจากในชั่วโมงเรียนแล้วเราไม่ค่อยเจอกันเลย ได้ว่ามาว่ายุ่งเหรอ” แฮกริดทักพวกแฮร์รี่ขึ้นมาในวันหนึ่งหลังจากที่หมดชั่วโมงเรียนวิชาสัตว์วิเศษแล้ว
“แทบจะไม่มีเวลาว่างเลยล่ะแฮกริด ไหนจะการบ้าน ไหนจะชมรมแล้วยังจะซ้อมควิชดิชอีก” รอนบ่น
“ขอโทษทีนะครับแฮกริด ทั้ง ๆ ที่เปิดเทอมมาได้เกือบ 2 เดือนแล้ว แต่พวกเราก็ไม่ได้แวะมาหาเลย” แฮร์รี่บอก
แฮกริดโบกมือไปมา “ไม่เป็นไรช่างมันเถอะ” เขาหันมาทางออโรร่าที่ยืนอยู่ที่ห่าง “เป็นยังไงบ้างล่ะออโรร่า ชินกับที่นี่หรือยัง”
“ค่ะแฮกริด” ออโรร่ายิ้ม “หนูโชคดีที่มีเพื่อน ๆ คอยให้คำแนะนำ”
แฮกริดหัวเราะ “เอาเถอะ ถ้าพวกเธอยุ่งก็เชิญเถอะ ชั้นไม่กวนพวกเธอแล้วแหละ”
“แล้วเราจะแวะไปหาที่บ้านนะคะแฮกริด” เฮอร์ไมโอนี่ตะโกนบอกตามหลังแฮกริด แล้วหันมาถามเพื่อน ๆ “เอาล่ะ...วันนี้เราจะเริ่มจากอะไรดี”


***************************************


“นั่นพวกนั้นมุงอะไรกันน่ะ” รอนหันไปถามดีนที่กำลังเดินสวนที่รูปภาพสุภาพสตรีอ้วนอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นมีเด็กมากมายมุงอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง
“อ๋อ ประกาศไปเที่ยวฮอกมี้ดน่ะ เพิ่งเอามาติดประกาศเมื่อกี้นี้เอง” ดีนตอบก่อนจะเดินออกจากหอไป
“ฮอกมี้ดหรอ เยี่ยมไปเลย” รอนร้องออกมา แล้วแทรกเด็กคนอื่น ๆ เข้าไปอ่านประกาศ โดยไม่สนใจเพื่อนอีก 3 คนที่เดินตามเข้ามา

“ประกาศนั่นว่าไงหรอรอน” เฮอร์ไมโอนี่ถามเมื่อรอนเดินกลับออกมา “จะได้ไปฮอกมี้ดเมื่อไหร่”
“วันเสาร์หน้า” รอนบอก เขาทรุดตัวลงนั่งข้างแฮร์รี่ แล้วหันไปถามออโรร่า “เธอได้รับอนุญาตให้ไปด้วยหรือเปล่าออโรร่า”
“ได้จ๊ะ” ออโรร่าบอกอย่างตื่นเต้น “ศ.มักกอนนากัลเคยเล่าเรื่องฮอกมี้ดให้ชั้นไป ท่าทางจะน่าสนุกนะ”
“ไม่ใช่แค่ท่าทางน่าสนุกเท่านั้นนะ แต่มันเยี่ยมมากเลยล่ะ”
“หวังว่าฮอกมี้ดปีนี้คงเป็นปีที่สนุกสำหรับชั้นอีกคนนะ เพราะว่าชั้นไม่เคยไปเที่ยวได้อย่างมีความสุขเสียที” แฮร์รี่เอ่ยเสียงระห้อยเรียกเสียงหัวเราะอย่างขบขันจากรอนกับเฮอร์ไมโอนี่และเพื่อนบางคนที่นั่งฟังอยู่แถวนั้น โดยมีออโรร่านั่งฟังอย่างงง ๆ เฮอร์ไมโอนี่กลั้นหัวเราะและอธิบายให้เพื่อนสาวฟัง “คืออย่างนี้นะ.....”


****************************************


“ว้าย!!!” ออโรร่าร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกถึงแรงผลักอย่างแรงที่ทำให้เธอล้มกลิ้งลงมาตามขั้นบันได้อย่างรวดเร็ว ออโรร่าครางออกมาเบา ๆ ขณะที่พยายามขยับตัวไปมา
“ฮึ…พวกซุ่มซ่าม!!!” เสียงแหลมสูงดังขึ้น ตามด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น ออโรร่าหันไปตามเสียง เธอเห็นเด็กสาวบ้านสลิธีลินหลายคนยืนอยู่บนขั้นบันได
“พวกชั้นต่ำ สกปรก น่ารังเกียจ” เด็กสาวที่เธอจำได้ว่าชื่อ แพนซี่ พาร์กินสันเอ่ยออกขึ้น
“คนอย่างพวกแกเมื่อไหร่จะหมดไปจากที่นี่เสียทีนะ” เด็กสาวอีกคนเอ่ยขึ้น
ออโรร่ายืนขึ้นช้า ๆ คิ้วสวยขมวดน้อย ๆ เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปลบบนข้อเท้าข้างหนึ่ง เธอจับราวบันไดเพื่อพยุงตัว ดวงตาจับจ้องไปยังแพนซี่ที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าตน
แพนซี่หรี่ตามองท่าทางการยืนของอีกฝ่าย “เป็นไง เจ็บหรือไง” แพนซี่ยิ้มเยาะ “ให้ชั้นช่วยละกัน” และโดยที่ออโรร่าที่ทันระวังตัว แพนซี่ก็ผลักเด็กสาวตรงหน้าอย่างแรง เสียงหัวเราะที่ดังด้วยความสะใจนั้นเงียบกริบลงทันทีเมื่อเห็นออโรร่าล้มไปกระแทกโดนเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เดินผ่านมาพอดี


*************************************


มัลฟอยรู้สึกเบื่อ ๆ เหลือเวลาอีกเกือบชั่วโมงกว่าจะได้เวลาเรียนในวิชาต่อไป ตอนแรกเขาหยิบการบ้านขึ้นมาทำ แต่ก็รู้สึกรำคาญกับคำถามงี่เง่าที่แครบกับกอยล์ถามกันไปมา จนเขาทนไม่ไหวจึงหลบออกจากหอมา (หลังจากที่อาละวาดใส่เจ้ายักษ์สมองกลวงทั้ง 2 จนพอใจแล้ว)
เขาเดินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงประตูที่จะผ่านไปยังห้องสมุด เขาเห็นเด็กหลายคนหยุดยืนมองอะไรบางอย่างอย่างสนใจ เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ เด็กเหล่านั้นก็หลบออกไป เขาเดินเข้าไปแล้วก็ต้องรีบจับขอบประตูเพื่อทรงตัวไว้อย่างรวดเร็วเมื่อโดนกระแทกเข้าอย่างจัง
มัลฟอยขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด นี่เขาจะหาที่อยู่เงียบ ๆ คนเดียวบ้างไม่ได้หรือยังไงกัน เขาก้มหน้าลงมองเด็กสาวที่กระแทกเขา ริมฝีปากที่กำลังจะต่อว่าอีกฝ่ายก็ชะงักลงเมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน มัลฟอยรีบจับแขนเด็กสาวไว้เมื่อเธอทำท่าจะล้ม

“เดรโก...” แพนซี่เรียกอีกฝ่ายพลางยิ้มหวาน เธอวิ่งเข้ามาเกาะแขนมัลฟอย มัลฟอยกำแขนออโรร่าไว้แน่นเมื่อรู้สึกถึงแรงผลักของแพนซี่ที่ดันเด็กสาวให้ออกห่างไปจากตัวเขา “เธอกำลังจะไปไหนเหรอเดรโก”
“เดินเล่นน่ะ...แล้วพวกเธอล่ะ มีเรียนกันไม่ใช่เหรอ”
“ก็เจ้ายักษ์ (แฮกริด) น่ะสิ ก่อเรื่องอีก ก็เลยบอกงดวันนี้ไป” แพนซี่พูดเสียงหวาน มืออีกข้างพยายามดันออโรร่าให้ถอยห่างไป “นี่!!! จะไปไหนก็ไปสักทีสิยะ ขวางทางจริง” แพนซี่ตวาด
ออโรร่าถอนใจอย่างเบื่อหน่าย เธอก้มลงเก็บหนังสือที่กองอยู่บนพื้น แล้วเดินต่อไปยังห้องสมุดโดยไม่สังเกตเห็นสายตาของมัลฟอยมองตามมาอย่างสนใจ

“นี่เกิดอะไรขึ้นน่ะ” มัลฟอยหันมาถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอกเดรโก ก็แค่พวกซุ่มซ่าม น่ารำคาญเท่านั้น” แพนซี่หันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อน ๆ
มัลฟอยหันไปมองออโรร่าที่เดินกระเผกไปอย่างช้า ๆ แล้วหันมาถามแพนซี่อีกครั้งอย่างไม่ค่อยพอใจนัก “เธอทำอะไรเค้าน่ะ”
รอยยิ้มของแพนซี่เจื่อนลงเมื่อสดับได้ถึงความไม่พอใจจากน้ำเสียงของอีกฝ่าย “ก็แตะนิดแตะหน่อยเท่านั้นเอง แต่แม่คนนั้นก็ดันกลิ้งลงบันไดมาเอง...ช่วยไม่ได้”
“นี่เธอผลักเค้าตกจากบันไดงั้นเหรอ” มัลฟอยร้องถามด้วยความตกใจ
แพนซี่ทำท่ากระฟัดกระเฟียดใส่มัลฟอย อย่างไม่ค่อย (น่าดู) พอใจนัก “เดรโก...ชั้นบอกว่า ‘แตะ’ นะ ไม่ใช่ ‘ผลัก’ สักหน่อย ความหมายมันต่างกันมากเลยนะ”
“แล้วมันต่างกันตรงไหนหา!!! ถ้าเธอแตะเค้าจริงเค้าจะกลิ้งลงมาได้ยังไง”
แพนซี่ถึงกับถอยกรูเมื่อโดนอีกฝ่ายว๊ากเข้าใส่เสียงดังลั่น ใบหน้าที่มีรอยยิ้มด้วยความสะใจเมื่อครู่นี้ถึงกับซีดเผือดเมื่อรับรู้ถึงความโกรธจัดของเด็กหนุ่ม

“ทำไมเธอต้องโกรธด้วยล่ะเดรโก” แพนซี่ถามอย่างไม่เข้าใจ
“เธอผลักเค้าตกลงบันไดนะแพนซี่ ถ้าเกิดเค้าตายขึ้นมาจะทำยังไง” มัลฟอยย้อนถาม “ก่อนที่เธอจะเล่นสนุก ทำไมถึงไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเสียก่อน”
“ก็ดีน่ะสิ แผ่นดินของพวกเราจะได้สูงขึ้น” แพนซี่สวนทันควัน “ที่โลกของพวกเรามีปัญหาอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะมีพวกชั้นต่ำพวกนี้อาศัยอยู่ด้วย ทำให้เกิดแต่เรื่องเดือดร้อนขึ้นมา”
ดวงตาคู่สีซีดเบิกกว้าง เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าอีกฝ่ายจะมีความคิดที่น่ากลัวเช่นนี้ แถมยังพูดออกมาอย่างไม่สะทกสะท้านอีกด้วย มัลฟอยหันหลังให้อีกฝ่าย “ถ้าเธออยากยืนอยู่บนแผ่นที่มันสูงนักล่ะก็ ทีหลังก็ไปยืนบนภูเขาละกัน มันจะได้สมตามความปรารถนาของเธอ” มัลฟอยประชด

“ทำไมเธอต้องเป็นห่วงยัยคนนั้นด้วย” เท้าที่กำลังก้าวชะงักทันทีเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย “ทีเวลากับคนอื่น ไม่เห็นเธอเป็นอย่างนี้มาก่อน แต่ทำไมกับผู้หญิงคนนี้เธอถึงได้...” มัลฟอยนิ่ง
“เธอคิดว่าชั้นไม่รู้เหรอเดรโก กี่ครั้งกันแล้วที่เธอเอาแต่จับจ้องผู้หญิงคนนั้น กี่ครั้งกันที่เธอเป็นห่วงเป็นใยเวลาที่เค้ามีเรื่องเดือนร้อน” แพนซี่ตัดพ้อเสียงสั่น
“เธออย่าทำเป็นรู้ดีหน่อยเลยแพนซี่ อย่าพูดแล้วอย่าถามอะไร” มัลฟอยพูดเสียงเรียบ แต่ก็ทำให้ใบหน้าที่ซีดของแพนซี่กับซีดลงไปอีก
“ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดี เธอถึงได้สนใจเค้านัก ทำไมกันเดรโก...” แพนซี่ถามอย่างเจ็บปวด
มัลฟอยหันมามองอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างเย็นชา “ชั้นจะเป็นยังไงก็เรื่องของชั้น อย่ามาทำเป็นสู่รู้เรื่องของชั้นอีกจำไว้!!!” มัลฟอยเดินจากไป แล้วปล่อยให้บรรดาเพื่อน ๆ ของแพนซี่คอยปลอบโยนแพนซี่เอง (เหมือนทุกที)


****************************************


เธอคิดว่าชั้นไม่รู้เหรอเดรโก กี่ครั้งกันแล้วที่เธอเอาแต่จับจ้องผู้หญิงคนนั้น กี่ครั้งกันที่เธอเป็นห่วงเป็นใยเวลาที่เค้ามีเรื่องเดือนร้อน
แม้จะเดินจากมาแล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถสลัดคำพูดของแพนซี่ให้หลุดออกไปได้ ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดี เธอถึงได้สนใจเค้านัก
นั่นน่ะสินะ เธอมีอะไรดีกัน มัลฟอยนึกสงสัย เหมือนอย่างที่แพนซี่ว่า เขาให้ความสนใจกับผู้หญิงคนนี้อย่างจริงจัง เหมือนกับที่เขาให้ความสนใจกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ผู้หญิงสองคนที่เป็นเพื่อนสนิทกัน ที่เข้ามาอยู่ข้างในใจของเขา คนหนึ่งเป็นผู้ที่เขาคอยห่วงใยและจะจับตามองเธออย่างสนใจ ในขณะที่อีกคนหนึ่งเป็นผู้ที่เขาสนุกกับการยั่วเย้า ใบหน้าที่เชิดน้อย ๆ ให้เขาอย่างเย่อหยิ่ง รวมทั้งใบหน้าที่ระยะหลังมักจะแดงระเรื่อขึ้นมาน้อย ๆ เมื่อหันมาสบตากับเขาอย่างบังเอิญ
ผู้หญิงสองคนที่เขามี ‘ความรู้สึก’ บางอย่างให้ แต่เป็นความรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน และเขาก็หวังจะสักวันหนึ่งเขาจะหาคำตอบสำหรับความรู้สึกนั้นได้


*****************************************


ออโรร่าพิงกับผนังตึกอย่างเหนื่อยล้า ดวงตาที่มักเป็นประกายสดใสตอนนี้กลับฉายแววเจ็บปวด เนื่องจากข้อเท้าที่เธอรู้สึกปวดขึ้นมาเรื่อย ๆ
“เธอน่าจะไปห้องพยาบาล” เสียงหนึ่งบอกอย่างห่วงใย ออโรร่าหันไปมองเห็นมัลฟอยยืนมองอย่างเป็นกังวล
ออโรร่าฝืนยิ้มให้น้อย ๆ “ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็คงจะหาย”
“แต่ข้อเท้าเธอดูเหมือนจะบวมขึ้นเรื่อย ๆ นะ...ไปห้องพยาบาลเถอะ”
ออโรร่ารู้สึกลังเล มันคงไม่เป็นการดีนักถ้าเธอจะเข้าไปข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ เนื่องจากเขากับเพื่อน ๆ ของเธอต่างเป็นศัตรูกัน แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่า เขาไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนเข้าใจ และนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกใจอ่อน
“ไปเถอะ เดี๋ยวชั้นไปส่ง”
“ก็ได้…แต่ต้องไปบอกเฮอร์ไมโอนี่ก่อนนะ เธอรอชั้นอยู่ที่ห้องสมุดน่ะ”
“ได้ เดี๋ยวชั้นให้คนไปบอกให้”


*****************************************


“เธอไม่เห็นเป็นเหมือนอย่างที่ชั้นเคยได้ยินมา” ออโรร่าเอ่ยออกมาเบา ๆ ในระหว่างที่กำลังรอให้มาดามพอมฟรีย์ที่กำลังพร่ำบ่นเรื่องความประมาทจนทำให้เธอพลัดตกลงจากบันไดพร้อมกับจัดเตรียมยาอยู่
มัลฟอย (ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เตียง) ก้มลงมองอีกฝ่ายแล้วยิ้มอย่างรู้ทัน “แล้วเจ้าพวกพอ...พวกนั้นพูดว่าอะไรบ้างล่ะ”
“พวกเค้าว่าเธอ...เอ่อ...เป็นคนไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก” ออโรร่าเลี่ยงไปใช้คำที่ไม่ค่อยรุนแรงนัก
“หยาบคาย รุนแรง ชอบรังแกคนอื่น และเป็นศัตรูกับกริฟฟินดอร์ทุกคน” มัลฟอยต่อให้หน้าตาเฉย ออโรร่ายิ้มเจื่อน ๆ “แต่มันเป็นอย่างที่ทุกคนเค้าว่านั่นแหล่ะ ชั้นเกลียดพวกกริฟฟินดอร์ทุกคน โดยเฉพาะเจ้าพอตเตอร์นั่น”
ออโรร่ามองอีกฝ่ายอย่างไม่ค่อยสบายใจนักเมื่อรู้สึกถึงความชิงชังที่ปรากฎออกมาในน้ำเสียง “แต่เธอก็ดีกับชั้น ทั้ง ๆ ที่ชั้นเองก็เป็นกริฟฟินดอร์เหมือนกัน” ออโรร่าท้วง
“ใช่ เธอเป็นกริฟฟินดอร์” มัลฟอยเห็นด้วย “และชั้นก็เกลียดกริฟฟินดอร์ทุกคน” เขาเน้น “แต่...ไม่ใช่เธอ” เขาบอกอย่างอ่อนโยน ออโรร่ามองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ
“ชั้นไม่รู้ว่าเธอรู้สึกเหมือนชั้นหรือเปล่า” มัลฟอยเอ่ยอย่างลังเล “มันเป็นความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนกับว่าเธอเป็นคนสำคัญที่ชั้นเคยเจอแต่เราต้องจากกันไปไกลแสนไกล” มัลฟอยพยายามอธิบาย “มันเหมือนกับว่า...ไม่รู้สึก ชั้นก็อธิบายไม่ถูก” มัลฟอยก้มหน้าลง เขารู้สึกหมดหวังที่จะพยายามอธิบายความรู้สึกของตน

“งั้นเธอก็คงจะรู้สึกเหมือนกับชั้น” มัลฟอยเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว “ตอนแรกชั้นคิดว่าเป็นความรู้สึกของชั้นเพียงฝ่ายเดียว แต่ตอนนี้ชั้นรู้สึกดีใจที่เธอก็รู้สึกอย่างเดียวกับชั้น” ออโรร่ายิ้มอย่างยินดี พอ ๆ กับที่มัลฟอยที่ยิ้มกว้างไม่แพ้กัน
“ชั้นอยากเป็นเพื่อนกับเธอ ถ้าอย่างงั้นเราเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ยมิสเดมมิ่ง”
ออโรร่าพยักหน้า “ใช่จ๊ะ เราเป็นเพื่อนกันได้ แล้วชั้นก็อยากให้เธอเรียกชั้นว่า ‘ออโรร่า’ มากกว่า” ออโรร่าบอกพร้อมกับยื่นมือมาให้ “ชั้นยินดีมากจ๊ะที่ได้เป็นเพื่อนกับเธอมัลฟอย”
มัลฟอยจับมือข้างนั้นแล้วเขย่าเบา ๆ “ยินดีที่ได้รู้จักและเป็นเพื่อนกับเธอเช่นกัน ออโรร่า”


************************************


เฮอร์ไมโอนี่รีบเดินไปห้องพยาบาลด้วยความร้อนใจ คนที่นำหนังสือของออโรร่ามาให้เธอนั้นบอกว่าออโรร่าไปห้องพยาบาลพร้อมกับมัลฟอย ไม่รู้เพราะอะไร แต่เธอไม่อยากให้พวกเขา 2 คนเข้าใกล้กันไม่ว่ากรณีใด ๆ ทั้งนั้น
แต่แล้วเท้าที่จะก้าวเข้าไปในห้องพยาบาลก็ต้องชะงักลงเมื่อเห็นออโรร่ากับมัลฟอย เฮอร์ไมโอนี่มองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว มัลฟอยกำลังหัวเราะออโรร่าด้วยความขบขันเมื่อเห็นท่าทางหัวสั่นหัวคลอนจากการกินยาของเธอ มือข้างหนึ่งหยิบกระดาษทิชชู่ถึงมาเช็ดที่รอยเปื้อนของยาที่ใบหน้าของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน
เฮอร์ไมโอนี่หลบไปด้านนอก เธอเอนตัวเข้ากับประตูห้องพยาบาลแล้วพยายามสูดลมหายใจอย่างช้า ๆ เพื่อพยายามระงับหยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตาและความเจ็บปวดที่มีมากขึ้นเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดนี้คืออะไร เธอสงสัย เธอรู้เพียงแต่ว่ามันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อสังเกตเห็นสายตาของพวกเขาทั้งสองที่มักจะจับจ้องกันและกันด้วยความสนใจ เด็กสาวสูดลมหายใจลึก ๆ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบหน้าและเสยผมที่ยุ่งเหยิงไปด้วยลมให้เข้าที่ แล้วก้าวเข้าไปในห้องพยาบาล


************************************


เสียงหัวเราะด้วยความขบขันเงียบลงเมื่อมัลฟอยเห็นเฮอร์ไมโอนี่เดินตรงเข้ายังที่ ๆ พวกเขานั่งอยู่ ออโรร่าหันไปตามสายตาของมัลฟอย แล้วยิ้มกว้างอย่างยินดี
“เป็นอะไรไปหรือเปล่าออโรร่า” เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงเรียบเมื่อเดินมาหยุดยืนข้าง ๆ รอยยิ้มของออโรร่าเจื่อนลงเมื่อเห็นท่าทางเย็นชาของอีกฝ่าย
“พอดีชั้นตกบันได แล้วข้อเท้าก็เคล็ดน่ะ แต่โชคดีที่มัลฟอยผ่านมาพอดีก็เลยพาชั้นมาส่งห้องพยาบาล”
สีหน้าและเสียงที่เรียบนั้นอ่อนลงเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย “แล้วไม่เป็นไรแล้วใช่มั้ย”
“ไม่เป็นไรแล้วจ๊ะ มาดามพอมฟรีย์บอกให้นั่งพักสักครู่ก็ไปได้ ว่าแต่เธอสีหน้าไม่ค่อยดีเลย ไม่เป็นไรใช่มั้ยเฮอร์ไมโอนี่” เด็กสาวถามอย่างเป็นห่วง
เฮอร์ไมโอนี่สั่นหน้า เธอหันไปหามัลฟอย แล้วหลบสายตาสีซีดที่มองมาทางเธออย่างพินิจ “ขอบใจนะมัลฟอยที่พาออโรร่ามาส่ง”
“ไม่เป็นไรเกรนเจอร์” มัลฟอยหันไปยิ้มให้ออโรร่า “เธอมีเพื่อนแล้ว งั้นชั้นกลับก่อนละกันนะออโรร่า”
ออโรร่ายิ้ม “ขอบใจมากนะจ๊ะมัลฟอย”


*****************************************


ออโรร่านั่งมองเพื่อนสาวที่ล้มตัวลงนอนอย่างเป็นกังวล ตั้งแต่ออกจากห้องพยาบาลมาเฮอร์ไมโอนี่ก็นิ่งเงียบ ไม่พูดไม่จาอะไร ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด “เฮอร์ไมโอนี่...” เด็กสาวเรียกเพื่อนเบา ๆ
“มีอะไร” เฮอร์ไมโอนี่หันมาถาม
“เธอ...โกรธชั้นหรือเปล่า”
“เรื่องอะไรล่ะ”
“ก็...เรื่องมัลฟอยน่ะ”
เฮอร์ไมโอนี่นิ่งไปชั่วครู่ “ทำไมชั้นต้องโกรธเธอด้วยล่ะ”
ออโรร่าเดินมานั่งที่ขอบเตียงของเฮอร์ไมโอนี่ที่ลุกขึ้นนั่งเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมา
“ก็พวกเธอไม่ถูกกัน แล้วชั้น...ไปคุยกับเค้าน่ะ”
เฮอร์ไมโอนี่หลบตาอีกฝ่าย นิ้วมือเธอลากไปตามลวดลายบนผ้าห่มไปมา “ก็...ถ้าเธอจะคุยกับเค้าก็ไม่เป็นไรนี่ ชั้นไม่โกรธหรอก แต่ว่ากับรอนและก็แฮร์รี่นี่ชั้นไม่แน่ใจ”
“ถ้าอย่างนั้น ถ้าเกิดว่าชั้นจะเป็นเพื่อนกับเค้าเธอก็ไม่ว่าอะไรใช่มั้ย”
“ไม่หรอก” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยออกมาเบา ๆ “ชั้นไม่ว่าเธอหรอก”
“จริงเหรอ ขอบใจมากจ๊ะเฮอร์ไมโอนี่” ออโรร่าร้องออกมาอย่างยินดี “ชั้นรู้ว่าพวกเธอเป็นศัตรูกัน แต่เค้าดีกับชั้นมากเลยนะ เค้าไม่เป็นเหมือนกับที่พวกเธอเคยบอกชั้นเลย”
เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรใหญ่ตื้อขึ้นมาจนถึงลำคอจนทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก เธอกลืนน้ำลายเพื่อไล่ก้อน ๆ นั้นให้ย้อนกลับลงไปยังที่เดิม เธอเงยหน้าขึ้นแล้วฝืนยิ้มให้เพื่อนสาว “ชั้นดีใจนะที่เธอเป็นเพื่อนเค้าได้ ปกติจะไม่มีเด็กกริฟฟินดอร์คนไหนเป็นเพื่อนกับมัลฟอยได้หรอก...เธอโชคดีจริง ๆ “ ประโยคหลังเด็กสาวเอ่ยออกมาอย่างเศร้า ๆ แต่ออโรร่ายังคงดีใจจนไม่ทันได้สังเกต


*************************************


มันเป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่ยังคงมีเด็กสาวคนหนึ่งที่ยังนอนตาค้างไม่สามารถหลับลงได้เหมือนคนอื่น เฮอร์ไมโอนี่นอนเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง เธอยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกับชั้น เฮอร์ไมโอนี่ถามตัวเองอยู่หลายครั้ง ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นนั้นมันหมายความว่ายังไง ทำไมตอนที่ชั้นเห็นภาพนั้น ชั้นถึงมีความรู้สึกอยากจะร้องไห้ แม้แต่ในเวลานี้ก็ตาม มันเกิดอะไรขึ้นกับชั้นกันแน่ เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกสับสนและเจ็บปวดไปพร้อม ๆ กัน เธอหลับตาลง แล้วคราวนี้เธอก็ปล่อยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอออกมาเพื่อระบายความรู้สึกความอัดอั้นตันใจที่มี


ตอนที่ 22 ฮอกมี้ด


“อรุณสวัสดิ์มัลฟอย ทำไมนายตื่นเร็วจัง” แครบพูดเสียงงัวเงียเมื่อเห็นมัลฟอยที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มัลฟอยที่กำลังนั่งเหม่อถึงกับสะดุ้ง
“เช้าบ้าอะไร นี่มันจะสายแล้วนะ ถ้าพวกแกมัวแต่ชักช้าล่ะก็เดี๋ยวก็อดไปฮอกมี้ดหรอก” เขาบอกเสียงห้วน
แครบกับกอยล์รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว “แล้วนั่นนายจะไปไหนน่ะ” กอยล์ถามเมื่อเห็นมัลฟอยเปิดประตูห้อง
“ไปเดินเล่น” เขาพูดแล้วปิดประตูดังปัง


*****************************************


เนื่องจากเขายังไม่รู้สึกหิว และยังคงมีเวลาอีกเกือบชั่วโมงกว่าจะได้เวลาไปฮอกมี้ด มัลฟอยจึงเดินผ่านห้องโถงใหญ่ตรงไปยังริมทะเลสาบ เมื่อไปถึงเขาก็ทรุดตัวลงนั่งพิงต้นไม้ใหญ่
หลายวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ตั้งแต่วันที่เขากับออโรร่าได้เริ่มต้นเป็นเพื่อนกัน เขาคาดว่าแฮร์รี่กับรอนจะต้องมาอาละวาดกับเขาแน่ แต่อีกฝ่ายนั้นกลับเงียบกริบ เห็นได้ชัดว่าออโรร่ากับเฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้เพื่อนชายทั้งสองรู้ ซึ่งก็ถือว่าเป็นเรื่องดี ไม่ใช่ว่าเขากลัวสองคนนั่นหรอกนะ แต่ว่าเขาไม่อยากสร้างปัญหาให้กับออโรร่าต่างหาก เธอจะต้องอึดอัดแน่เพราะว่าอยู่กึ่งกลางของเพื่อนทั้งสองกลุ่มพอดี

แต่กับเฮอร์ไมโอนี่นั้น เขาคาดว่าจะได้เจอกับการต่อต้านในวันนั้นที่ห้องพยาบาล แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งได้อย่างน่าประหลาด
แต่แล้วเขาก็ต้องใจหายวูบเมื่อเห็นความว่างเปล่าในดวงตาของอีกฝ่ายในวันนั้น มันไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน เขาคิด ในดวงตาของเธอบางครั้งจะเป็นประกายสดใส ท้าทาย และบางครั้งจะเขินอายเมื่อสบตากับเขาเข้า
และหลังจากวันนั้น ท่าทางของเด็กสาวก็เปลี่ยนไป เธอไม่มองมาทางเขาเหมือนอย่างที่เคย หรือบางครั้งเมื่อมองมา เธอกลับมองผ่านเขาไปเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศ ไม่มีตัวตน เขาพยายามหาสาเหตุ บางครั้งก็ถามกับออโรร่า แต่อีกฝ่ายก็ได้แต่ส่ายหน้า เพราะเธอเองก็หาสาเหตุของเรื่องนี้ไม่ได้เหมือนกัน แต่ไม่ว่าจะยังไง เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ จะต้องมีคำตอบสำหรับเขาในเรื่องนี้!!!


****************************************


“เป็นยังไงบ้างออโรร่า” รอนถามเมื่อเห็นว่าออโรร่าวางแก้วบัตเตอร์เบียร์ที่ค่อย ๆ ละเลียดกินอย่างช้า ๆ “อร่อยมั้ย”
“มันยิ่งกว่าอร่อยอีกนะรอน ชั้นไม่เคยกินอะไรอย่างนี้มาก่อน” ออโรร่ายิ้ม เธอมองไปรอบ ๆ ตัวก็เห็นเด็กคนอื่น ๆ ต่างก็มีความสุขกับการดื่มบัตเตอร์เบียร์เหมือนกัน ”ฮอกมี้ดนี่เยี่ยมมากเลยนะ มีทุกอย่างพร้อมสรรพเลย”
“ใช่แล้วล่ะ การได้มาเที่ยวฮอกมี้ดก็เหมือนการได้ขึ้นสวรรค์ดี ๆ นี่เอง” รอนทำตาลอย ๆ แฮร์รี่กับออโรร่าต่างหัวเราะขันท่าทางของรอน

“เอ่อ...ชั้นขอตัวก่อนนะ” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยออกมาเบา ๆ
“จะไปไหนล่ะ” แฮร์รี่ถามอย่างแปลกใจ
“ว่าจะไปดูไหมพรมเพิ่มน่ะ” “นี่เธอยังถักให้กับพวกเอลฟ์อยู่อีกเหรอ” รอนถามอย่างแปลกใจ เพราะเขารู้มาจากแฮร์รี่ว่าไหมพรมต่าง ๆ ที่เฮอร์ไมโอนี่ถักให้กับพวกเอลฟ์นั้นโดนด๊อบบี้เก็บไปหมด แฮร์รี่กระทุ้งศอกที่สีข้างรอนอย่างแรงเป็นการเตือน เฮอร์ไมโอนี่ไม่พูดอะไร เธอลุกขึ้นหยิบของที่เธอซื้อมา
“ไม่เป็นไรหรอกเฮอร์ไมโอนี่ เดี๋ยวชั้นเอากลับไปเอง” แฮร์รี่ท้วง
“ขอบใจจ๊ะแฮร์รี่ แล้วเจอกันที่โรงเรียนนะ” เธอโบกมือให้เพื่อน ๆ แล้วเดินออกจากร้าน

“เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ เห็นซึม ๆ มาหลายวันแล้ว” รอนบ่น
“นั่นสิ ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก” แฮร์รี่เห็นด้วย
ออโรร่ามองตามเพื่อนสาวไปอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก แล้วเธอก็หันมาบอกเพื่อนชายทั้งสอง “เดี๋ยวชั้นไปกับเฮอร์ไมโอนี่นะ”
“เดี๋ยวออ...” แฮร์รี่เรียก แต่ก็ไม่ทันเพราะอีกฝ่ายวิ่งออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว รอนกับแฮร์รี่มองหน้ากันแล้วส่ายหน้าอย่างเซ็ง ๆ
“สองคนนี่นับวันยิ่งเหมือนกัน” รอนบ่น


*****************************************


หลังจากที่ออกมาจากร้านขายไหมพรมแล้ว เฮอร์ไมโอนี่ก็เดินตรงไปยังบริเวณที่ไม่ค่อยมีนักเรียนเดินเข้ามานักเพื่อเดินเล่น และเมื่อเริ่มรู้สึกเบื่อเธอจึงเดินเข้าไปยังซอยเล็ก ๆ ซอยหนึ่งเพื่อทะลุออกไปยังหน้าร้านฮันนี่ดุกส์
แต่แล้วเธอก็พบว่าภายในซอยที่เงียบสงบนั้นมีร้านขนมเค้กเปิดอยู่ เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้านก็พบว่าข้างในร้านนั้นถูกจัดให้ดูเรียบ ๆ ไม่ค่อยชักชวนให้น่าเข้ามากนัก เก้าอี้ภายในร้านก็มีไม่ค่อยมาก แล้วรอบ ๆ เก้าอี้ก็จะมีกระจกใส ๆ วางล้อมรอบจนเป็นเหมือนห้องกระจก แล้วกระจกบางอันก็มืดจนมองอะไรไม่เห็น

“สวัสดีจ๊ะหนู จะรับอะไรดีจ๊ะ” หญิงสาวที่ยืนอยู่หลังตู้เค้กเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน เฮอร์ไมโอนี่ยิ้ม เธอเดินไปหยุดที่หน้าตู้แล้วก็ขมวดคิ้วเมื่อเห็นรูปร่างของเค้ก มันไม่เหมือนกับตอนที่เธอที่ฮอกวอตส์แต่มันเหมือนกับที่เธอเห็นที่โลกของมักเกิ้ลเปี๊ยบ!!!
หญิงสาวเจ้าของร้านยิ้มอย่างรู้ทัน “เค้กที่ร้านนี้จะถูกทำขึ้นตามวิธีของพวกมักเกิ้ลจ๊ะ พ่อมดและแม่มดบางคนชอบรสชาติตามวิธีดั้งเดิมของพวกเรา แต่ในขณะที่บางคนนั้นชอบตามพวกมักเกิ้ล แล้วในฮอกมี้ดนี่ก็ไม่มีร้านพวกนี้มาก่อน ชั้นก็เลยลองเปิดดูน่ะจ๊ะ”
“แล้วขายดีมั้ยคะ”
“ลูกค้าไม่ถึงกับเต็มร้านแต่ก็มีคนเข้ามาเรื่อย ๆ จ๊ะ”
เฮอร์ไมโอนี่มองไปรอบ ๆ ร้าน “คุณแต่งร้าน...เอ่อ...แปลก ๆ “
หญิงเจ้าของร้านยิ้ม “ทำไมหรือจ๊ะ”
“คือ...หนูไม่เข้าใจว่ากระจกพวกนั้นมีไว้ทำไม แล้วทำไมบางอันถึงดำอย่างนั้นล่ะคะ”
“บางครั้ง หนูก็คงจะต้องการความเป็นส่วนตัว ไม่ต้องการให้ใครมาจ้องมองจริงมั้ยจ๊ะ กระจกพวกนั้นมีไว้เพราะเหตุผลนั้น ส่วนกระจกที่ดำนั่นหมายถึงว่ามีลูกค้านั่งอยู่จ๊ะ คนข้างในจะมองเห็นเรา ในขณะที่เราจะมองไม่เห็นพวกเค้า นอกจากนี้แล้วเมื่อหนูอยู่ข้างในกระจกแล้วหนูสามารถที่จะเลือกทิวทัศน์อย่างที่หนูต้องการได้…เหมาะสำหรับเหล่าบรรดาคู่รักที่ต้องการที่จะพรอดรักกัน” เธอบอกพร้อมกับขยิบตาให้ เฮอร์ไมโอนี่อดยิ้มไม่ได้ในความขี้เล่นของอีกฝ่าย เฮอร์ไมโอนี่ก้มลงมองเค้กในตู้ แล้วได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น
“สวัสดีจ๊ะ มาพอดีเลยเมื่อกี้นี้ชั้นลองทำเค้กสูตรใหม่ อยากจะลองเค้กอันใหม่มั้ย”
“เอาสิ หวังว่าเธอคงจะไม่ทำให้ชั้นท้องเสียจนต้องไปพึ่งยาปรุงของเซเวอรัสหรอกนะ”

เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยิน “ศ.จูเลียน่า” เธออุทานออกมาเบา ๆ
จูเลียน่าหันมามองเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “อ้าว...เฮอร์ไมโอนี่ สวัสดีจ๊ะ ทำไมมายืนอยู่ที่นี่คนเดียวล่ะ” จูเลียน่าถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายอยู่คนเดียว
“พอดีหนูมาเดินเล่นน่ะค่ะ แล้วเห็นร้านนี้ก็เลยเข้ามา”

“เอ้า...ได้แล้วจ้า” หญิงสาวเจ้าของร้านยื่นจานเค้กให้จูเลียน่า แล้วเลิกคิ้ว “นี่รู้จักกันด้วยเหรอ”
จูเลียน่าหัวเราะ “นี่ซินดี้ เธอคงลืมไปแล้วมั้งว่าชั้นเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่ฮอกวอตส์ แล้วเด็กคนนี้ก็เป็นลูกศิษย์ของชั้นเอง”
“อ้าว...” อีกฝ่ายส่ายหน้า “สงสัยอยู่กับเค้กมากเกินไปเลยลืมเรื่องรอบตัวไปหมด”
จูเลียน่ายิ้ม “ซินดี้ นี่ เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ อยู่ปี 6 บ้านกริฟฟินดอร์...เฮอร์ไมโอนี่จ๊ะ นี่ บรินน์ คาลด์เวล เป็นเพื่อนของครูเอง สมัยที่เรียนที่ฮอกวอตส์ เค้าชอบทำขนมมาให้คนอื่น ๆ ในหอกิน ก็เลยได้สมญาจากเพื่อน ๆ ว่า ซินเดอเรล่า แต่พวกเรามักเรียกสั้น ๆ ว่าซินดี้มากกว่า”
บรินน์หรือซินดี้หัวเราะ “ก็เธอนั่นแหล่ะที่เริ่มชื่อนั้นให้ชั้น เอาอย่างนี้แล้วกันนะจ๊ะเฮอร์ไมโอนี่ เนื่องจากว่าเธอเป็นลูกค้าใหม่และก็เป็นลูกศิษย์ของจูเลียน่าด้วย ชั้นจะให้เธอชิมเค้กแบบเดียวกับจูเลียน่าเป็นการต้อนรับแล้วกันนะจ๊ะ”

ในระหว่างที่ทานขนมเค้ก จูเลียน่ามองหน้าเศร้า ๆ ของเฮอร์ไมโอนี่อย่างสงสัย “เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่าจ๊ะเฮอร์ไมโอนี่ ครูเห็นเธอดูมีเรื่องกังวลใจมาหลายวันแล้ว” จูเลียน่าเอ่ยถามเบา ๆ เฮอร์ไมโอนี่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ “บางครั้งการที่ได้ระบายออกมาบ้าง มันก็ดีกว่าการเก็บไว้ภายในใจเพียงคนเดียว”
เฮอร์ไมโอนี่ก้มลงมองขนมเค้กที่อยู่ในจาน เธอเขี่ยขนมเค้กไปมา “อาจารย์เคยรู้สึกแปลก ๆ มั้ยคะ ความรู้สึกที่เรามีให้ใครคนหนึ่ง มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นเมื่อไหร่ไม่รู้ และหนูก็ไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่หนูจะรู้สึกเจ็บปวดและไม่สบายใจเมื่อเห็น ‘เขา’ อยู่กับผู้หญิงคนอื่น” จูเลียน่าถอนใจ เด็กสาวตรงหน้าเธอกำลังเป็นเหมือนอย่างที่เธอเคยเป็น

จูเลียน่ามองวิวรอบตัวที่มีฝนตกปรอย ๆ “ครูเคยมีคู่หมั้นอยู่คนหนึ่ง” เธอเอ่ยเสียงเรียบ เฮอร์ไมโอนี่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว แม้เสียงจะเรียบไร้ความรู้สึก แต่เธอเห็นความเจ็บปวดฉายชัดในดวงตาอีกฝ่าย
“ครูกับคู่หมั้นถูกหมั้นหมายด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เมื่อครูรู้ว่าตัวเองมีคู่หมั้น แม้ว่าจะยังเด็กแต่ครูก็พยายามเตรียมตัวเองให้พร้อม พยายามทำให้คู่หมั้นเห็นว่าครูเป็นคนเก่ง และเหมาะสมที่จะได้อยู่เคียงข้างเขา” จูเลียน่าหัวเราะเบา ๆ “มันเป็นความฝันของเด็กสาวคนหนึ่ง แล้วทุกอย่างก็พังทลายในวันที่ครูได้เข้าฮอกวอตส์”
จูเลียน่าหลับตาลงเมื่อยังคงรำลึกถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ แม้เวลาจะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่มันก็ไม่สามารถจางหายไปได้เลย “ครูได้พบกับคู่หมั้น แล้วเขาก็แนะนำผู้หญิงคนหนึ่งให้ครูรู้จัก...แฟนของเขาเอง” เฮอร์ไมโอนี่บีบมืออีกฝ่ายที่วางอยู่บนโต๊ะเบา ๆ

“ตอนนั้นเองที่ครูได้รู้ว่า สิ่งที่ครูเฝ้าเพียรทำมานั้น มันสูญเปล่าโดยสิ้นเชิง มันไม่มีค่าอะไรเลย”
“อาจารย์คะ...”
“เราสองคนต่างถือทิฐิใส่กัน ไม่ยอมพูดถึงความรู้สึกที่พวกเรามี มันเจ็บปวดนะเมื่อเขาบอกครูว่าเขารักครู แต่เขากลับเลือกที่จะอยู่เคียงข้างผู้หญิงคนนั้น” จูเลียน่าพูดเสียงสั่นเครือ เฮอร์ไมโอนี่พยายามกลั้นเสียงสะอื้นเมื่อเธอรู้สึกเจ็บปวดแทนหญิงสาวตรงหน้า
“ครูไม่อยากให้เธอเป็นเหมือนครูนะเฮอร์ไมโอนี่ กลับไปทบทวนถึงความรู้สึกที่เธอมี แล้วบอกให้เขาคนนั้นได้รับรู้ ไม่อย่างนั้นเธอจะเสียใจเหมือนครู”


*****************************************


“อ้าว...ออโรร่า” แฮร์รี่อุทานออกมาอย่างแปลกใจเมื่อออโรร่าเดินกลับเข้ามาในร้าน “ไหนว่าจะไปหาเฮอร์ไมโอนี่ไง”
“เฮอร์ไมโอนี่หายไปไหนก็ไม่รู้ พอออกไปก็หายไปแล้ว หายังไงก็หาไม่เจอ” ออโรร่าบ่นด้วยความเป็นห่วง
รอนโบกมือไปมา “ไม่ต้องเป็นห่วงเค้าหรอกออโรร่า แม่คนนี้น่ะเค้าเก่ง ยังไงเค้าก็เอาตัวเองรอดอยู่แล้วแหล่ะ”
แฮร์รี่ก้มมองดูนาฬิกา “ยังเหลือเวลาอีกมาก นายยังจะเอาอะไรอีกมั้ยรอน”
รอนส่ายหน้าแล้วชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อมองออกไปนอกร้าน เขากระแอมเบา ๆ “เอ่อ...ออโรร่า ชั้นจะไปซื้อของน่ะ เธอ...เอ่อ...ช่วยไปเป็นเพื่อนชั้นหน่อยได้มั้ย”
“ได้สิ” ออโรร่าตอบตกลงแม้จะงง ๆ
“นายไม่ต้องไปหรอกแฮร์รี่” รอนรีบท้วงเมื่อเห็นแฮร์รี่ลุกขึ้น “ถ้ายังไงเดี๋ยวเจอกันที่โรงเรียนเลยนะ” รอนหยิบของแล้วรีบดึงออโรร่าออกไปโดยไม่สนใจแฮร์รี่ แฮร์รี่หันตามออโรร่ากับรอนไปแล้วก็ชะงักเมื่อเห็นโชกำลังเดินตรงเข้ามาหา


**************************************


“ตกลงเธอจะซื้ออะไรกันล่ะรอน” ออโรร่าถามหลังจากเห็นรอนเดินเข้าร้านโน้นออกร้านนี้อยู่หลายร้าน “ชั้นจะได้ช่วยเลือกถูก”
รอนยิ้มเป็นเชิงขอโทษ “คือ...ชั้นไม่ได้อยากได้อะไรหรอกออโรร่า ชั้นหลอกเธอน่ะ”
“อ้าว?” ออโรร่างง
“ทำไมล่ะ”
“คือพอดีชั้นเห็นมิสแชงเดินมาน่ะ ก็เลยพาเธอเลี่ยงออกมา” สีหน้าของเด็กสาวเปลี่ยนไปวูบหนึ่งก่อนจะเป็นปกติ

“ดูเธอจะสนับสนุนผู้หญิงคนนั้นกับแฮร์รี่เหลือเกินนะรอน” ออโรร่าถามเสียงเรียบเมื่อทั้งคู่เดินเข้าไปในร้านฮันนี่ดุกส์
“มันก็ไม่แปลกขณะนี่” รอนบอก มือก็หยิบของที่วางขายขึ้นมาดูเล่น “ก็สองคนนั้นเป็นแฟนกัน ตอนนี้เค้าทะเลาะกันก็เลยงอนกัน ถ้าเกิดเค้าคืนดีกันเมื่อไหร่ แฮร์รี่ก็จะมีความสุขมากกว่านี้”
“งั้นเหรอ” ออโรร่าพึมพำเบา ๆ

“เพื่อเป็นการไถ่โทษที่เธอหลอกชั้นนะรอน” ออโรร่าเปลี่ยนเรื่องด้วยเสียงสดใส “เธอจะต้องช่วยชั้นเลือกของที่จะซื้อไปฝากให้กับเฮลีน่าด้วย”
รอนชักสีหน้าทันที “ทำไมชั้นต้องทำด้วย” เขาถามเสียงห้วน
“ถ้าเธอไม่ทำล่ะก็ ชั้นจะร้องไห้ให้เสียงดังลั่นฮอกมี้ด แล้วลองคิดดูสิมันจะเป็นยังไง” รอนคิดแล้วทำหน้าสยอง หลังจากนั้นจึงหันไปเลือกขนมให้อย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก


*****************************************


มัลฟอยมองไปรอบ ๆ ตัวด้วยความเบื่อหน่าย ทำไมเด็กคนอื่นถึงต้องตื่นเต้นกับการได้มาเที่ยวฮอกมี้ดด้วยนะเขาไม่เข้าใจเลย ไม่ว่าจะมากี่ครั้งมันก็เหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลง!!!! วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเขานัดกับมารดาของเขาเอาไว้ล่ะก็ เขาไม่มาเด็ดขาด
ดวงตาสีซีดชะงักเมื่อเห็นเด็กสาวผมสีน้ำตาลเดินออกมาจากซอยข้างร้านฮันนี่ดุกส์ แล้วเลี้ยวไปยังร้านหนังสือที่เปิดอยู่ไม่ห่าง เขายืนรอสักครู่เมื่อไม่เห็นใครเดินตามเข้าไป เขาก็ก้าวตามเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว

เฮอร์ไมโอนี่เดินออกมาจากร้านของซินดี้อย่างเหม่อลอย ใจก็ครุ่นคิดถึงคำพูดของจูเลียน่า ‘กลับไปทบทวนความรู้สึกของตัวเองเหรอ? ทบทวนยังไงล่ะ เมื่อในตอนนี้เรายังไม่รู้เลยว่าเรารู้สึกยังไง?’ เฮอร์ไมโอนี่สงสัย เธอเสยผมที่ปลิวไปมาถอนใจแล้วเบา ๆ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อมองไปรอบ ๆ ตัว
“ร้านหนังสือเหรอ? นี่เรามาที่นี่ได้ยังไงเนี่ย” เธอพึมพำเบา ๆ แล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ หู
“เดินเข้ามาโดยไม่รู้ตัวเหรอเนี่ย สงสัยว่าไอ้การรักการอ่านของเธอเนี่ยมันคงฝังอยู่ในสายเลือดเขาเธอแล้วมั้งเกรนเจอร์”

เฮอร์ไมโอนี่หันมาตามเสียง แล้วก็ต้องผงะด้วยความตกใจเมื่อแก้มโดนจมูกของมัลฟอยสัมผัสเข้าอย่างจัง มัลฟอยเองก็ชะงัก ดวงหน้าเป็นชมพูดน้อย ๆ ผิดกับอีกฝ่ายที่ดวงหน้าเป็นสีแดงแปร๊ด
“นะ...นาย...ทำอะไรน่ะ” เด็กสาวถามเสียงดังหลังจากที่หายตกใจ
“จุ๊ๆๆๆ อย่าดังไปซิเกรนเจอร์” มัลฟอยยื่นหน้าเข้ามากระซิบ เฮอร์ไมโอนี่ถอยหนีทันทีจนหลังชนกับผนัง “เธออยากให้คนอื่นมาเห็นภาพประทับใจของเราหรือไง” มัลฟอยบอกแล้วก็หัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเด็กสาวหันไปมองรอบ ๆ ตัวอย่างรวดเร็ว แล้วก็ถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่านอกจากเขาทั้งสองแล้วก็ไม่มีใครอยู่ในร้าน
บริเวณที่พวกเขายืนอยู่นั้นเป็นมุมอับ ทั้งด้านซ้ายและด้านขวาก็เป็นชั้นหนังสือขวางเอาไว้แถมด้านหลังก็เป็นผนังร้านทำให้เฮอร์ไมโอนี่ไม่สามารถหลบออกไปได้ มัลฟอยเดินเข้าไปใกล้ ๆ มือทั้งสองข้างเท้าไปที่กำแพง เฮอร์ไมโอนี่ยืนตัวแข็งทื่อก้มหน้าลงเมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มหน้าลงมาหา

“จะโทษว่าเป็นความผิดของชั้นไม่ได้หรอกนะเกรนเจอร์ ก็ชั้นเห็นเธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ก็เลยเข้าไปฟังใกล้ ๆ ใครจะคิดล่ะว่าเธอจะยื่นแก้มมาให้ชั้นหอมน่ะ...มันก็หอมดีหรอกนะแก้มเธอ แต่ถ้าเป็นปากอย่างคราวก่อน มันน่าจะทั้งหอมและหวานกว่ากันเยอะเลย” เด็กหนุ่มกระซิบอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วก็ยิ้มให้กับตัวเองอย่างพอใจ เมื่อเห็นท่าทางตัวสั่นน้อย ๆ ด้วยความตกใจและดวงหน้าที่สีแดงเริ่มจางลงแล้วนั้นกลับแดงแปร๊ดขึ้นมาอีก
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยเข้ามาหาทำให้มัลฟอยก้มหน้าลงไปอย่างลืมตัว แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัสกับแก้มนุ่มนั้นเขาก็ต้องรีบถอยห่างออกมาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามาในร้านอย่างแรงพร้อมกับเสียงเอะอะของเด็กสาว 2 คน

“เอาจะซื้ออะไรก็รีบซื้อเข้าสิ ชั้นจะต้องไปซื้อของอย่างอื่นอีก”
“เดี๋ยวสิ ใจเย็น ๆ แป๊บเดียวเท่านั้นเอง” แล้วเสียงเอะอะก็เงียบลงทันทีเมื่อเห็นร่างสูงของมัลฟอยเดินออกมาจากด้านในของร้าน แล้วหยุดมองพวกเธออย่างเย็นชา
“เอ่อ...ชั้นว่าเรา...เอ่อ...ไปซื้อของ ๆ เธอก่อนดีมั้ย เดี๋ยวเราค่อยมาใหม่ดีกว่า” เด็กสาวคนหนึ่งรีบพูดแล้วดึงแขนเพื่อนอีกคนออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว

มัลฟอยถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อเด็กสาวทั้งสองเดินออกไปจากร้านไปได้ แต่แล้วเขาก็ต้องเซถลาไปข้างหน้าเมื่อโดนผลักอย่างแรง เขาหันมาด้านหลังเห็นเฮอร์ไมโอนี่รีบวิ่งออกไปจากร้านด้วยความรวดเร็วไม่แพ้เด็กสาวสองคนก่อนหน้านี้
มัลฟอยยกมือขึ้นถูไหล่ด้านขวาที่กระแทกโดนชั้นหนังสือไปมา แม้เขาจะรู้สึกเจ็บไหล่น้อย ๆ แต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มอย่างพอใจ ความรู้สึกขุ่นเคืองที่โดนเฮอร์ไมโอนี่หมางเมินใส่อย่างไม่รู้สาเหตุมลายหายไปเมื่อได้เจอกับเธออีกครั้ง (ตามลำพัง) ในวันนี้


***************************************


เฮอร์ไมโอนี่วิ่งเข้าไปในซอยที่เดินออกมาเมื่อก่อนหน้านี้ เธอหันซ้ายหันขวาแล้วหลบเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ ที่ไม่มีคน เมื่อเข้าไปได้เล็กน้อย เธอก็หยุดยืนพยายามควบคุมอาการหอบอย่างแรงและหัวใจที่เต้นระรัวจนเหมือนกับจะหลุดออกมาข้างนอก เธอยกมือขึ้นแตะแก้มอย่างลืมตัว เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่นี้
‘เธอมันบ้าเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์’ เด็กสาวเอ็ดตัวเอง ‘ทำไมเมื่อกี้ถึงยืนเฉยนะ ถ้าเมื่อกี้นี้เด็กพวกนั้นเข้ามาช้ากว่านี้อีกสักหน่อยล่ะก็...’ เด็กสาวหน้าร้อนผ่าว และแล้วความคิดหนึ่งก็วาบเข้ามา พร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นมาเมื่อดวงหน้าของ ‘คู่อริ’ ลอยเข้ามาในความคิด
‘หรือว่า...’ เด็กสาวส่ายหัวอย่างแรง พยายามสลัดความคิดนั้นออกไป ‘ไม่...เป็นไปไม่ได้’
“ไม่มีทางหรอก...” เฮอร์ไมโอนี่พึมพำออกมาเบา ๆ “ไม่มีทางที่ฉันจะรู้สึกอย่างนั้นกับเธอได้ เธอ...คนที่เป็นสลิธีริน...ศัตรูคนสำคัญของกริฟฟินดอร์!!!”


****************************************


“สวัสดีจ๊ะแฮร์รี่ ขอนั่งด้วยคนได้มั้ย” โชถามเมื่อมาหยุดอยู่ข้าง ๆ
แฮร์รี่ยิ้ม “ได้สิครับโช เชิญนั่ง” โชยิ้ม “จะดื่มอะไรมั้ยครับโช” แฮร์รี่ถามเมื่อโชทรุดตัวลงนั่งเรียบร้อยแล้ว
เด็กสาวส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกจ๊ะแฮร์รี่ ชั้นดื่มมาเรียบร้อยแล้ว” โชหันไปมองรอบ ๆ ตัว “ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะจ๊ะแฮร์รี่ เพื่อน ๆ เธอไปไหนกันหมด”
แฮร์รี่ยักไหล่ “พวกเขาไปซื้อของกันหมดเลย ทิ้งให้ผมกลับคนเดียว…แล้วเพื่อน ๆ ของคุณไปไหนกันหมดล่ะ”
“ชั้นหลงน่ะ” โชกระซิบ “เดินเหม่อไปหน่อยน่ะ มารู้ตัวอีกทีก็อยู่คนเดียวแล้ว”
แฮร์รี่หัวเราะ “แล้วเหม่อคิดถึงเรื่องอะไรอยู่ล่ะครับ”
“คิดถึงเธอไง...แฮร์รี่”

แฮร์รี่ชะงัก เขาวางแก้วบัตเตอร์เบียร์ที่ยกขึ้นดื่มลงช้า ๆ เขารู้สึกอึดอัดน้อย ๆ เมื่อรู้ว่าคำสนทนาต่อไปคือเรื่องอะไร
“ชั้นไม่รู้ว่าจะหวังมากเกินไปหรือเปล่านะแฮร์รี่...แต่ชั้นอยากจะขอให้เรา...เอ่อ...กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง” โชถามเสียงแผ่ว เธอเหลือบมองแฮร์รี่ที่นั่งมองแก้วบัตเตอร์เบียร์นิ่งเงียบ
“ชั้นรู้ว่าชั้น...ทำตัวไม่ค่อยน่ารักนักเมื่อปีที่แล้ว แต่ชั้นก็ชอบเธอจริง ๆ นะแฮร์รี่ ชั้นอยากให้เราเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง”
แฮร์รี่มองหน้าเด็กสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา แล้วเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจมานาน “ผมถามคุณจริง ๆ เถอะนะโช คุณรู้สึกยังไงกับผม...ไม่ อย่าเพิ่งพูด” แฮร์รี่รีบปรามเมื่ออีกฝ่ายอ้าปาก “ที่ผมถามเนี่ยเป็นเพราะว่าผมสงสัย เมื่อก่อนตอนที่...เซดริก...ยังมีชีวิตอยู่ ผมไม่เคยอยู่ในสายตาของคุณเลยสักนิดเดียว” โชหน้าซีดลงเล็กน้อย เมื่อได้ยินชื่อเซดริก
“สำหรับคุณแล้วผมก็เป็นเพียงแค่เด็กนักเรียนรุ่นน้องคนหนึ่งที่ไม่แตกต่างไปจากเด็กนักเรียนชายคนอื่นที่ไม่เคยอยู่ในสายตาของคุณเช่นกัน แต่แล้วคุณก็เริ่มมองเห็นผมเมื่อตอนที่ ‘เขา’ จากไป” แฮร์รี่ลุกขึ้นยืน
“ผมแค่อยากได้ยินคำตอบของคำถามนี้เท่านั้นโช ถ้าคุณหาคำตอบให้ผมได้เมื่อไหร่ก็บอกผมด้วยละกัน และขอให้เป็นคำตอบที่มาจากใจจริง ๆ ของคุณเท่านั้นนะครับโช” เขาบอกทิ้งท้ายและเดินจากเด็กสาวมาอย่างเงียบกริบ


**************************************


“จริงหรอคะ พี่รอนซื้อฝากหนูจริง ๆ หรือคะพี่ออโรร่า” เฮลีน่าถามอย่างตื่นเต้น เมื่อออโรร่ายื่นขนมให้แล้วบอกว่ารอนซื้อมาฝากจากฮอดมี้ดในชมรม ก.ด ในตอนเย็นของวันนั้น
ออโรร่าเหลือบมองไปยังรอนที่ยืนหน้าหงิกอยู่กับดีนและเชมัสที่อีกฟากหนึ่งของห้อง “จริงสิจ๊ะ รอนเค้าเห็นว่าน้องน่ะไม่ได้ไปเที่ยวเหมือนพวกเรา ก็เลยซื้อมาให้ เนี่ย...รอนเค้าเลือกมาอย่างดีเลยนะ”


****************************************


“นายเป็นอะไรของนายน่ะรอน เห็นทำหน้าบึ้งมาตั้งแต่ก่อนเริ่มชมรมแล้ว” แฮร์รี่ถามขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับหอพักในคืนนั้น
“ก็ออโรร่าน่ะสิ” รอนตวัดเสียงใส่
“ออโรร่า? ทำไมเหรอ” แฮร์รี่ยังคงสงสัย
“ก็ออโรร่าน่ะซื้อขนมมาฝากยัยเด็กสลิธีรินคนนั้นน่ะสิ”
“ก็แล้วยังไงล่ะ” หน้าที่บึ้งของรอนอยู่แล้วก็บึ้งมากกว่าเดิม
“ก็ออโรร่าไปบอกยัยเด็กนั่นว่าขนมนั้นเป็นของฝากจากชั้นน่ะสิ” แฮร์รี่เบิกตากว้างแล้วก็หัวเราะเสียงดังลั่น ในขณะที่เฮอร์ไมโอนี่กับออโรร่าหัวเราะคิก รอนหันมามองสองสาวตาขวาง แล้วก็พาลใส่เฮอร์ไมโอนี่
“อ้อ หัวเราะได้แล้วเหรอแม่คุณ ชั้นนึกว่าเธอจะเหม่ออย่างเดียวจนไม่สนใจคนรอบข้างเสียอีก”
เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดง “ชั้นไม่ได้เหม่ออะไรสักหน่อย” เด็กสาวแก้ตัว
“แต่เธอก็แทบไม่สนใจเพื่อนเลย” รอนเถียง “พวกเราถามก็บอกแต่ว่าไม่มีอะไร แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เธอกลับทำเหมือนแบกโลกทั้งโลกเอาไว้อย่างนั้นแหล่ะ…”
“เอาน่า อย่าเพิ่งเถียงกันเลย” แฮร์รี่รีบห้าม เขาหันไปหาเฮอร์ไมโอนี่ที่เริ่มหน้าบึ้งแทนรอน “เธอก็เหมือนกันเฮอร์ไมโอนี่ เราเป็นเพื่อนกันนะ ถ้ามีอะไรก็บอกเราได้ อย่าปิดบังกัน พวกเราเป็นห่วงเธอนะรู้มั้ย!!!”


***************************************


‘มีอะไรให้บอกอย่างนั้นเหรอ ถ้าชั้นบอกพวกนายน่ะสิโลกจะต้องแตกแน่ ๆ ‘ เฮอร์ไมโอนี่นอนคิดหลังจากที่เข้านอนไปได้เกือบชั่วโมงแล้ว ‘ถ้าชั้นบอกพวกนายว่าออโรร่าคบอยู่กับมัลฟอยล่ะก็...’ เฮอร์ไมโอนี่ไม่อยากจะคิดถึงผลที่จะตามมาเลย ‘แล้วยังจะเรื่องวันนี้อีก’
เฮอร์ไมโอนี่หน้าร้อนผ่าวเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ฮอกมี้ด ริมฝีปากระบายรอยยิ้มน้อย ๆ ออกมาอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็อดที่คิดถึงรอยจูบที่ริมทะเลสาบไม่ได้ ความรู้สึกอบอุ่นและอ่อนโยนไหลเวียนอยู่ในหัวใจดวงน้อย ๆ ที่หวั่นไหวกับคำพูด รอยยิ้ม และกิริยาท่าทางของเด็กหนุ่มของบ้านสลิธีรินตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เด็กสาวหาวเมื่อความง่วงเข้าครอบงำ เพียงไม่นานเธอก็เข้าสู่นินทราด้วยความรู้สึกที่มีความสุขมากกว่าในช่วงหลายคืนที่ผ่านมา


*************************************


อีกฟากหนึ่งของฮอกวอตส์ ที่หอพักของสลิธีริน เด็กหนุ่มผมสีบลอนด์ก็ยังคงไม่สามารถหลับตาลงได้เช่นกัน แต่ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันกับเด็กสาวอีกคนหนึ่งอย่างสิ้นเชิง เรื่องราวที่เขาได้รับทราบจากมารดาในวันนี้นั้น ทำให้เขาไม่อยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เลย เด็กหนุ่มถอนใจด้วยความรู้สึกกึ่งโล่งใจกึ่งกังวล ในที่สุดเรื่องของ ‘พ่อ’ ของเขาก็มาถึงจุดสิ้นสุดเสียที








Create Date : 22 พฤษภาคม 2549
Last Update : 23 พฤษภาคม 2549 12:05:55 น. 0 comments
Counter : 251 Pageviews.

s_sut
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]





contatore visite clocks for websites

     
 
เกมส์ที่มีปัญหา อยู่ในระหว่างการแก้ไขค่ะ

ปัญหาของเวป Reflexive ปี 2009
 
     

ღแจ้งอัพเดทตอนล่าสุดของฟิคแต่ละเรื่องจ้าღ

[HP] HP กับ ผองเพื่อนในปีที่ 6
ตอนที่ 36.1 ตอนที่ 36.2

[HP] ช่วงหนึ่งของชีวิต
ตอนที่ 6

[HP/เดรโกเฮอร์ไมโอนี่]
จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง

จบ

[HP/เดรโกเฮอร์ไมโอนี่]
จุดเริ่มต้น...ของมิตรภาพ
จบ

[HP/Y] The hoodwink love
ตอนที่ 6

[HP/Y] Darling. You're my love...my heart
ตอนที่ 7

[จอนที] คนรักของพี่ชาย
ตอนที่ 4

[HP] HP and the Daughter Twin
ตอนที่ 1


ღMember Zoneღ


     
 
อยู่ระหว่างการแก้ไขไฟล์ทั้งหมดค่ะ
 
     

     
 

♬CSI Zone

CSI : Miami (S9) Ep.02

CSI : NY (S7) Ep.01

CSI : Las Vegas (S11) Ep.02
 
     

ทางลัดไปเครื่องมือเวปต่าง ๆ


เช็ค Link Download ว่ายังใช้ได้ไหม

ทดสอบโค้ด

Pasta Pronta
Free Web Counter
Pasta Pronta

free counters


widgeo
Emo ลิงน้อยน่ารัก
Emo ลิงน้อยน่ารักภาค 2
X
X
Friends' blogs
[Add s_sut's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.