Photobucket - Video and Image Hosting

ยินดีต้อนรับจ้า ทั้งผู้ที่แวะมาด้วยความตั้งใจและไม่ตั้งใจ ^o^ ใครเข้ามาเป็นครั้งแรก อย่าลืมไปอ่านระเบียบข้อบังคับการใช้บล็อคด้วยน้า ส่วนเพื่อน ๆ ในหมวดของ Game Zone อย่าลืมอ่านประกาศด้านขวามือด้วยนะคะ ขอให้สนุกกันนะเจ้าคะ ^o^

~~ ตอนนี้ CSI ทั้งสามภาคจบเรียบร้อยแล้วนะคะ ~~ สำหรับเพื่อน ๆ ที่รอเกมส์โซนกันอยู่ ขอเวลาหน่อยค่ะ เพราะตอนนี้ถึงเวลาของเกมส์โซนกันบ้างแล้ว ~~
Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2549
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
22 พฤษภาคม 2549
 
All Blogs
 
ตอนที่ 24

ตอนที่ 24 คำท้าทาย


“อรุณสวัสดิ์” รอนร้องออกมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นออโรร่ากับเฮอร์ไมโอนี่ลงมาจากหอ “ไปกันเถอะชั้นอยากไปที่ห้องโถงใหญ่จะแย่อยู่แล้ว”
แล้วอารมณ์ที่ดีเยี่ยมของรอนกลายเป็นบูดบึ้งขึ้นมาทันที เมื่อพวกเขาก้าวเข้าไปในห้องโถงใหญ่แล้วพบว่ามัลฟอยนั่งทานอาหารเช้าอย่างสบายอารมณ์อยู่ในโต๊ะของบ้านสลิธีริน

“อะไรวะ” รอนร้องออกมาอย่างหัวเสีย ทำให้คนแถวนั้นหันมามองเขาเป็นตาเดียว “ทำไมมันถึงหน้าด้านอย่างนี้วะ นั่งกินอย่างไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย” รอนกระแทกตัวนั่งด้วยความหงุดหงิด
แฮร์รี่เหลือบมองมัลฟอย อย่างไม่ใส่ใจนัก “ช่างเถอะรอน รีบกินเถอะเดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย”

แรก ๆ รอนก็หยิบอาหารตรงหน้าขึ้นกินอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่พอไม่นานต่อมา...
”รอน เธอจะกินให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง” เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงเขียวเมื่อเศษไก่ชิ้นหนึ่งกระเด็นมาใกล้จานอาหารเธอ
“โอออี (โทษที)” รอนตอบทั้ง ๆ ขนมปังเต็มปาก เขารีบกลืนอาหารในปากอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาขุ่นเขียวที่เฮอร์ไมโอนี่มองมา “มันหงุดหงิดน่ะที่เห็นเจ้าซีดนั่น ก็เลยต้องระบายอารมณ์เสียหน่อย”
“ด้วยการกินเหรอ” ดีนที่นั่งอยู่ไม่ห่างถามอย่างเหลือเชื่อ “แต่ชั้นเห็นว่าตอนนายหงุดหงิดกับไม่หงุดหงิดนั้นก็กินลักษณะเดียวกันเลย ไม่แตกต่างกันสักนิด”
รอนหน้างอเมื่อเห็นเพื่อนหลายคนต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดนั้น ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินต่ออย่างไม่สนใจ

“ฝั่งโน้นมันมีอะไรน่าสนใจมากงั้นเหรอเฮอร์ไมโอนี่ ออโรร่า ชั้นเห็นพวกเธอมองไปทางนั้นตั้งแต่เข้ามาแล้ว” แฮร์รี่ถามเพื่อนสาวเสียงเรียบ รอนเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวทั้งสอง (ส่วนมือคว้าขนมปังตรงหน้าขึ้นมาทาเนย)
ออโรร่าหน้าเจื่อนลง ส่วนเฮอร์ไมโอนี่ยิ้มแหย รอนหันไปมองด้านหลังเขากับแฮร์รี่แล้วก็ต้องเบะปากเมื่อเห็นมัลฟอยกำลังมองมาพอดี
“ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจเลย แถมวิวก็แย่มากเพราะไอ้บ้านั่นนั่งอยู่” เขาบ่น “นายคิดไปเองมั้งแฮร์รี่ ก็เฮอร์ไมโอนี่กับออโรร่านั่งตรงข้ามกับเราก็ต้องมองไปข้างหลังเราสิ”
แฮร์รี่ไม่ตอบ แต่เขาจ้องมองตรงไปยังออโรร่าเหมือนจะค้นหาสิ่งผิดปกติบนดวงหน้านั้น แต่ก็เห็นเพียงรอยยิ้มหวานที่ออโรร่าส่งมาให้ในขณะที่ใจของเธอนั้นเต้นแรงด้วยความตื่นกลัวว่าเขาจะเห็นถึงความคิดของเธอ เฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งข้าง ๆ ขยับตัวไปมาด้วยความกังวล เธอรู้สึกเหมือนเพื่อนชายรู้อะไรบางอย่าง อะไร...ที่เป็นความลับของพวกเธอ เธอรีบก้มหน้าลงทานอาหารต่อทันทีเมื่อดวงตาสีมรกตคู่นั้นเหลียวมาทางเธอ
“นั่นสินะ...ชั้นคงคิดไปเอง” เขาพึมพำ แล้วก้มหน้าลงทานอาหารต่อ ทำให้เพื่อนสาวทั้งสองลอบถอนใจออกมาอย่างโล่งใจ


******************************************


“ชั้นหัวใจจะวายตอนที่ได้ยินแฮร์รี่พูดเมื่อเช้า” ออโรร่ากระซิบบอกเฮอร์ไมโอนี่ในคืนวันนั้นขณะที่กำลังเตรียมตัวเข้านอน “ชั้นนึกว่าเขาจะรู้เรื่องมัลฟอยซะอีก”
“มันก็ไม่แน่นะ” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบตอบ “ชั้นมีความรู้สึกว่าเหมือนเขาจะรู้อะไรบางอย่าง เพียงแต่เขาไม่พูดออกมาเท่านั้นเอง”
ออโรร่ามองหน้าเธออย่างตกใจ “เธอคิดอย่างนั้นเหรอ”
“ใช่” เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า “เธอไม่สังเกตเหรอว่าช่วงหลังนี่แฮร์รี่เขาเปลี่ยนไป เขาจะเงียบ ไม่ค่อยพูดจาอะไร แล้วการที่เขาถามเราเมื่อเช้านี้แสดงว่าเขาคอยสังเกตเราตลอดเวลา”
“เธอกำลังจะบอกว่าเขารู้เรื่องมัลฟอยงั้นเหรอ” ออโรร่าถามเสียงเครียด
“ชั้นก็ไม่แน่ใจนะ” เฮอร์ไมโอนี่ลังเล “ตั้งแต่ตอนนั้นเขาก็ไม่แสดงอะไรออกมาอีก ชั้นก็เลยไม่แน่ใจว่าเข้าใจถูกหรือเปล่า แต่ถึงยังไงเราก็ต้องระวังไว้ก่อนเป็นดี”


***************************************


“อย่าบอกนะว่าเธอจะไปห้องสมุดน่ะ” รอนถามทันทีเมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่ลุกขึ้นหลังจากที่ทำการบ้านเสร็จแล้ว พร้อมกับหยิบหนังสือข้างตัวขึ้นมา
“ใช่ ฉันจะไปห้องสมุด ทำไมเหรอรอน” เฮอร์ไมโอนี่ถามอย่างแปลกใจ
“ทำไมพักนี้เธอไปห้องสมุดบ่อยจังไปทุกวัน บางทีก็อยู่ในนั้นทั้งวัน”
“ไม่ใช่ว่าชั้นเข้าห้องสมุดบ่อยหรอกรอน แต่เธอต่างหากที่ไม่ค่อยเข้าห้องสมุดเลย” เฮอร์ไมโอนี่ดุ
“อากาศอย่างนี้น่ะเหรอ” เขาหันไปทางหน้าต่างมองพายุฝนที่โหมกระหน่ำมาไม่หยุดเป็นวันที่ 4 ด้วยความเซ็ง “อากาศอย่างนี้ ขืนชั้นไปอ่านหนังสือในห้องสมุดอีกล่ะก็ ชั้นต้องหลับคาหนังสือแน่ ๆ “ แฮร์รี่กับออโรร่าที่นั่งฟังอยู่หัวเราะออกมาเบา ๆ ส่วนเฮอร์ไมโอนี่บ่นพึมพำออกมาว่า ‘เจ้าคนขี้เกียจ’

“แต่ว่ามันก็ดีอยู่อย่างนะ” เท้าของเฮอร์ไมโอนี่ชะงักเมื่อรอนเอ่ยขึ้น เธอหันไปมองเห็นรอนหันไปพูดกับแฮร์รี่
“ดียังไง” แฮร์รี่แปลกใจ การที่ฝนตกหนักไม่หยุดทำให้พวกเขาลำบากในการซ้อมควิชดิช แล้วยังเปียกในตอนไปเรียนวิชาอื่น ๆ ด้วย
“ก็ถ้าพรุ่งนี้ฝนยังตกหนักอยู่ล่ะก็ การแข่งขันระหว่างสลิธีรินกับเรเวนคลอจะต้องสนุกแน่ ๆ แล้วถ้าเราโชคดีนะ เผลอ ๆ มัลฟอยอาจจะตกไม้กวาดเจ็บจนมาแข่งกับเราไม่ไหวก็ได้...โอ้ย!!! นี่เธอมาตีชั้นทำไมเนี่ย” รอนร้องลั่นด้วยความเจ็บเมื่อเฮอร์ไมโอนี่เอาหนังสือเล่นใหญ่ (หนาเกือบ 3 นิ้ว ยาวประมาณ 10 ซม.) ฟาดลงบนหัวเขาอย่างแรง
เฮอร์ไมโอนี่ไม่ตอบ เธอสะบัดหน้าแล้วเดินกระแทกเท้าออกไปอย่างโกรธจัด
“นั่นเขาเป็นอะไรของเขาอีกน่ะ” เขาหันมาถามแฮร์รี่กับออโรร่าที่ได้แต่ส่ายหน้า แล้วรีบก้มหน้าทำการบ้านต่อเพื่อซ่อนอาการอยากหัวเราะอย่างแรง


*****************************************


“หงุดหงิดใครมาอีกล่ะ” มัลฟอยถามเมื่อเฮอร์ไมโอนี่ทรุดตัวลงนั่งด้วยใบหน้าอันบึ้งตึง
“โมโหรอนนิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก” มัลฟอยเบะปากเมื่อได้ยินชื่อรอน เขาวางปากกาในมือลง ปิดหนังสือที่กางอยู่เต็มโต๊ะ
“อ้าว...ไม่ทำแล้วเหรอ”
“ไม่ล่ะเบื่อ” เขาบิดตัวไปมาด้วยความเมื่อย “ไม่รู้อาจารย์จะสั่งงานอะไรนักหนา จนแทบจะไม่มีเวลาเป็นส่วนตัว” เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะ

ในวันต่อมาหลังจากวันที่มีข่าว มัลฟอยเข้าเรียนตามปกติ อาจารย์ทุกวิชาที่พวกเขาเข้าเรียนได้ระบายความโกรธหลังความห่วงใยได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ มัลฟอยได้รับการบ้านหนักกว่าคนอื่นเป็น 2 เท่ามาเดือนกว่าแล้ว แม้แต่ ศ.สเนปเองก็ไม่มีการยกเว้นเช่นกัน (“มันได้ยุติธรรมเลย ชั้นไม่ได้เข้าเรียนแค่ 2 วิชาเอง แต่ทำไมต้องโดนทำโทษจากอาจารย์ทุกวิชาด้วย” เขาบ่นกับเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งหัวเราะคิก มือก็ปั่นการบ้านไปไม่ยอมหยุด)
และนับจากวันนั้นพวกเธอจะนัดเจอกันทุกวัน (“ทำไมต้องมานัดเจอกันที่ห้องสมุดด้วยนะ” มัลฟอยบ่น “ก็ดูการบ้านนายสิว่ามันเยอะขนาดไหน แล้วอย่างนี้จะไปนัดเจอกันที่อื่นได้ยังไง”)

“นี่...พรุ่งนี้ชั้นต้องแข่งกับเรเวนคลอ” เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้ง เธอหันไปมองมัลฟอยที่ย้ายมานั่งข้าง ๆ เมื่อไหร่ไม่รู้ “เธออย่าลืมเชียร์ชั้นล่ะ”
เธอถอนใจ คำพูดของรอนผุดขึ้นมาในความคิดของเธออีกครั้ง ‘…ถ้าเราโชคดีนะ เผลอ ๆ มัลฟอยอาจจะตกไม้กวาดเจ็บจนมาแข่งกับเราไม่ไหวก็ได้…’ เธอหันไปมองสายฝนที่พัดกระหน่ำอยู่ด้วยความกังวล “นายได้ซ้อมบ้างหรือเปล่า”
“เปล่าเลย” เขาหันไปมองกองการบ้านด้วยความเซ็ง “เธอก็ดูการบ้านชั้นสิ แทบไม่มีเวลาเลย ว่าแต่เธอถามทำไมล่ะ” เขาสงสัย
“ก็...ฝนมันตก...” เธออึกอัก
“โธ่เอ้ยเกรนเจอร์” เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างขบขัน “ชั้นขี่ไม้กวาดมาตั้งแต่จำความได้ ก็อีกแค่ฝนแค่นี้ไม่ทำให้ชั้นตกไม้กวาดได้หรอก เสียชื่อมัลฟอยหมด” เขาเอามือโคลงศรีษะอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างล้อเลียน
เฮอร์ไมโอนี่เอนศรีษะหลบก่อนจะซบลงกับบ่ากว้างของคนข้าง ๆ “นั่นสินะ เธอคงไม่มีทางตกจากไม้กวาดหรอก”


*****************************************


มือที่กำลังเอื้อมไปหยิบหนังสือบนชั้นชะงักลง เมื่อชายหญิงคู่หนึ่งนั่งหันหลังให้ซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ออโรร่าขมวดคิ้วด้วยความไม่แน่ใจก่อนจะค่อย ๆ ขยับไปยืนอยู่ในจุดที่เห็นได้ชัด
แล้วริมฝีปากก็ระบายรอยยิ้มออกมาอย่างอดไม่อยู่เมื่อเห็นศีรษะของเพื่อนสนิทซุกซบอยู่กับบ่ากว้างของคนข้าง ๆ ดูเหมือนพวกเขาจะอยู่ในโลกส่วนตัวจนไม่สนใจคนรอบข้างเลย
ออโรร่าหยิบหนังสือแล้วรีบเดินออกมาก่อนที่ทั้งสองจะรู้สึกตัว นี่เอง...คำตอบของคำถามที่รอนถามขึ้น เหตุผลที่ว่าทำไมเฮอร์ไมโอนี่ต้องเข้าห้องสมุดบ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้


*****************************************


“ทำไมกลับดึกจัง” เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อก้าวเข้ามาในห้องโถงของกริฟฟินดอร์ มันเป็นเวลาดึกมากแล้วเธอไม่นึกว่าจะยังมีใครนั่งอยู่อีก เธอหรี่ตามองฝ่าความมืดเพื่อมองหาเจ้าของเสียง ก็เห็นออโรร่านั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง
“ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะออโรร่า” เด็กสาวเดินมาทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ
“เพิ่งทำการบ้านเสร็จน่ะ”
เฮอร์ไมโอนี่มองไปยังกองหนังสือที่อยู่ตรงหน้า “เหนื่อยแย่เลยนะ มีการบ้านมากกว่าคนอื่นอย่างนี้” เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกเห็นใจเพื่อนสาว เนื่องจากออโรร่าเพิ่งเข้าเรียนในปีแรก ทำให้ต้องมีรายงานมากกว่าคนอื่น ๆ ตั้งแต่เปิดเทอม แถมในปีนี้เธอต้องสอบทั้ง ว.พ.ร.ส กับสอบระดับปี 6 พร้อมกับพวกเธอด้วย แต่เนื่องจากเธอเป็นคนหัวไว ทำให้ไม่ค่อยมีปัญหาในงานที่ได้รับนัก
“แต่ตอนนี้มีเพื่อนทำแล้วนี่” ออโรร่าตอบยิ้ม ๆ “มัลฟอยเองก็ได้การบ้านมากกว่าคนอื่นเหมือนกัน”

เฮอร์ไมโอนี่มองออโรร่าอย่างสงสัย ทำไมอยู่ ๆ ออโรร่าถึงพูดถึงมัลฟอยได้ ทั้ง ๆ ที่พวกเธอไม่เคยเอ่ยถึงเขาอีกเลยหลังจากที่พวกเธอรู้ว่าแฮร์รี่เริ่มสงสัย
“เพราะการบ้านที่มากขึ้นทำให้มัลฟอยเข้าห้องสมุดมากขึ้น” เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกสังหรณ์แปลก ๆ ออโรร่ายิ้มเมื่อเห็นสีหน้าหวาดระแวง เธอเลยตัดสินใจพูดออกไปตรง ๆ
“แต่ก็คงไม่เป็นไรมั้ง มัลฟอยเองก็เรียนเก่ง แถม...ยังมีนักเรียนอันดับ 1 ของชั้นอย่างมิสเกรนเจอร์มานั่งให้กำลังใจอยู่ข้าง ๆ คงจะมีกำลังใจในการทำการบ้านขึ้นเยอะเลยเนอะ”

ได้ผล แม้จะมีเพียงแสงสว่างจากเตาผิง แต่ออโรร่าก็เห็นหน้าที่แดงกล่ำขึ้นมาของเพื่อนสาวทันที
“แต่แหม...” ออโรร่ายังไม่เลยล้อ “...จะนั่ง ‘ซบ’ กันทั้งที น่าจะหาที่ที่มันมิดชิดกว่านี้หน่อยน้า ไม่น่าโจ่งแจ้งเลย”
เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงขึ้นอีกเมื่อได้ยิน เธอเขินจนไม่กล้าสบตาเพื่อนสาว ออโรร่าขยับเข้าไปจนติด “นี่...แล้วตกลงเธอกับมัลฟอยน่ะ...เป็นแฟนกันแล้วเหรอ” ออโรร่ากระซิบถาม เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า ยิ้มออกมาอย่างเขินอาย “นานหรือยัง”
“ก็...ตั้งแต่วันที่มีข่าวนั่นแหล่ะ”
“เขาบอกรักเธอแล้วเหรอ” เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้า “อ้าว...”
“เขาไม่ได้บอกรักหรือว่าขอเป็นแฟนหรอก แต่เขาบอกว่า...”
“ว่ายังไงล่ะ” ออโรร่าถามอย่างตื่นเต้น
“เขาบอกว่า...แคร์ชั้นมากกว่าคนอื่น...แล้วก็...สำคัญกว่าคนอื่น”
“ว้าว!!!” ออโรร่าอุทานออกมา “นั่นน่ะ ไม่ต่างกับการบอกรักเลยนะ”
“ดูเธอไม่ตกใจเลยนะที่รู้”
ออโรร่าหัวเราะ “ชั้นเคยสงสัยมานานแล้วว่ามัลฟอยคงจะชอบเธอ เพราะว่าเขาชอบถามถึงเธอ พูดถึงเธอตลอด แต่ไม่นึกว่าคนปากร้ายอย่างเขาจะพูดอะไรที่น่ารักอย่างนั้น!!!”

เฮอร์ไมโอนี่ลอบมองหน้าที่ยิ้มของเพื่อนสาว แล้วถามออกมาอย่างสงสัย “แล้วเธอ...ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ”
“รู้สึกอะไร” ออโรร่างง
“ก็...ที่ชั้นคบกับมัลฟอยน่ะ”
“รู้สึกสิ” ออโรร่ายิ้มกว้าง “ดีใจไงล่ะ”
“แล้ว...เอ่อ...ไม่เสียใจบ้างเหรอ”
“เสียใจ? ทำไมชั้นต้องเสียใจล่ะ”
“ก็ชั้นนึกว่าเธอ...ชอบมัลฟอย”
“ชอบสิ” ออโรร่าบอก แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่หน้าเสีย “ชอบอย่างเพื่อนยังไงล่ะ”
“เพื่อน?” ทวนถามสีหน้าดีขึ้น
“ไม่ใช่สิ มันเป็นความรู้สึกเหมือนกับว่าเขาเป็นทั้งเพื่อนและก็พี่ชาย” เฮอร์ไมโอนี่โล่งใจเมื่อได้ยิน

“นี่เธอคิดว่าชั้นกับมัลฟอยชอบกันเหรอ” ออโรร่าสงสัย
“ก็...”
“อย่าบอกนะว่า...” ออโรร่าหรี่ตามองอีกฝ่าย “ไอ้ที่เธอซึมไปพักหนึ่งเนี่ยเพราะนึกว่าชั้นเป็นแฟนกับเขา” เฮอร์ไมโอนี่หน้าแดงขึ้นมาอีก
“แหม...ถ้ามัลฟอยรู้เข้าจะต้องดีใจแน่ ๆ เลยที่รู้ว่าเธอน่ะหึง!!!”
“นี่อย่าไปบอกมัลฟอยนะ!!!”
“ม่ายล่ะ!!! ราตรีสวัสดิ์เฮอร์ไมโอนี่”
“ออโรร่ากลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”


*****************************************


สายฝนที่พัดกระหน่ำระหว่างการแข่งขัน สร้างทั้งความหวาดผวาและอาการลุ้นจนตัวโก่งทั้งกับผู้เล่นและคนดู นักกีฬาของทั้งสองทีมต่างไม่สามารถควบคุมไม้กวาดได้เพราะลมที่พัดแรง มีหลายคนที่ถูกพัดปลิวไป ส่วนบางคนก็หล่นลงมานอนแน่นิ่งกับพื้น
แต่อย่างว่าแหล่ะ สำหรับควิชดิชแล้วไม่ว่าสภาพอากาศอย่างไหนก็ไม่มีปัญหา (“ก็แน่ล่ะสิ คนดูไม่ได้มาเล่นกลางฝนอย่างพวกเรานี่ หนาวก็หนาว แถมยังเจ็บตัวง่ายกว่าปกติอีก” นักกีฬาต่างโอดครวญเมื่อทางโรงเรียนไม่ยอมเลื่อนการแข่งขันออกไป)

สูงขึ้นไปจากผู้เล่นคนอื่น เดรโก มัลฟอย กัปตันทีมและซีกเกอร์ของบ้างสลิธีรินพยายามประคองไม้กวาดด้วยความลำบากและเหนื่อยอ่อน ดวงตาทั้งคู่คอยจับตามองเกมส์การแข่งและพยายามเสาะลูกสนิชไปพร้อม ๆ กัน เขาลอยอยู่บนไม้กวาดมาเกือบชั่วโมงแล้ว ทั้งหนาวและก็เกือบจะหมดแรง แถมการแข่งในวันนี้ทีมเขาเป็นฝ่ายตามอยู่ 80 : 150 (“ไอ้พวกนี้อู้ซ้อมชัวร์ เดี๋ยวกลับไปโดนดีแน่” เขาพึมพำด้วยความหงุดหงิด) ฉะนั้นเพื่อตัวของเขาเอง (กับความหวังที่จะได้ครองถ้วยสักครั้งหนึ่ง) เขาต้องรีบจับลูกสนิชให้ได้

ในตอนนั้นเองที่เขาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างลอยอยู่ไม่ไกลจากฝั่งของกริฟฟินดอร์นัก มัลฟอยรีบตรงเข้าไปดู แล้วยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นลูกสนิช เขาเร่งไม้กวาดเข้าไปโดยเร็ว
ตอนที่กำลังจะยื่นคว้าลูกสนิชนั่นเอง เขาก็เหลือบไปเห็น โช แชง ซีกเกอร์ของเรเวนคลอพุ่งตรงเข้ามาจากทิศทางตรงกันข้าม เพราะว่าฝนที่ตกหนักทำให้มันเห็นข้างหน้าไม่ค่อยชัดนัก และดูเหมือนเด็กสาวจะสนใจแต่ลูกสนิชจนไม่ทันเห็นมัลฟอยที่พุ่งเข้ามาเหมือนกัน แล้วเด็กสาวก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อมองเห็นเด็กหนุ่มที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วไม่แพ้กัน
มัลฟอยใจหายวาบเมื่อแน่ใจว่าต้องชนกันแน่ เขารีบยื่นมือไปคว้าลูกสนิชที่บินเข้ามาในมือพอดี เขากำมันแน่น แล้วรีบปล่อยมืออีกข้างจากไม้กวาด จากทิ้งตัวลงกับพื้นดินทันที

ออโรร่าและนักเรียนคนอื่น ๆ ต่างพากันกรีดร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างของมัลฟอยที่ร่วงลงมาจากไม้กวาด เธอรีบคว้าเฮอร์ไมโอนี่ที่ทำท่าจะหมดสติไว้แน่น แล้วรีบพาห่างออกมาจากกลุ่มคน เธอจับเด็กสาวให้นั่งกับพื้น แล้วชะโงกมองลงไปยังสนามข้างล่าง เธอเห็นมาดามฮูซประกาศชัยให้แก่สลิธีริน แต่อย่างว่าแหล่ะไม่มีใครสนใจกับคำประกาศนั้น ทุกคนต่างหันไปสนใจกับร่างของเด็กหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่กับพื้นมากกว่า

ออโรร่าหันมาหาเพื่อนสาวที่นั่งนิ่ง “เฮอร์ไมโอนี่...เป็นยังไงบ้าง” เธอถามยังกังวล แต่เฮอร์ไมโอนี่ยังคงนิ่ง ดวงตาคู่โตแดงกล่ำ หยาดน้ำตาไหลปนไปกับน้ำฝนที่ตกไม่หยุด “เฮอร์ไมโอนี่...เฮอร์ไมโอนี่!!!!” ออโรร่าร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นเพื่อนสาวล้มกองลงไปต่อหน้าต่อตา

“ออโรร่า!!! เฮอร์ไมโอนี่เป็นอะไร” แฮร์รี่กับรอนร้องเรียกด้วยความตกใจเมื่อหันมาเห็นเข้า พวกเขารีบวิ่งฝ่าฝูงคนออกมาด้วยความกังวล
“มะ...ไม่รู้สิ...อยู่ ๆ ก็เป็นลมไป”
“พาไปห้องพยาบาลแล้วกัน” แฮร์รี่บอกแล้วรีบอุ้มเพื่อนสาวพาไปห้องพยาบาลอย่างรวดเร็ว


*************************************


เมื่อพวกเขามาถึงห้องพยาบาลก็พบกับความชุนมุนวุ่นวาย มาดามพรอมฟรีย์กำลังพยายามรักษามัลฟอยที่ยังคงไม่ได้สติอยู่ มีอาจารย์หลายคนยืนมองด้วยความกังวล ออโรร่าเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นเลือดที่ไหลนองเต็มผ้าปูที่นอนสีขาว
จูเลียน่าหันมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ก็เห็นแฮร์รี่อุ้มเฮอร์ไมโอนี่ผ่านเข้าไปด้านในและวางเฮอร์ไมโอนี่ลงกับเตียงเบา ๆ “ตายจริง นั่นเฮอร์ไมโอนี่เป็นอะไรจ๊ะ” จูเลียน่าร้องอย่างตกใจ เธอรีบเดินเข้ามาหาเด็ก ๆ อาจารย์หลายคนหันมามอง
ศ.มักกอนนากัลเดินตามเข้ามา “เกรนเจอร์เป็นอะไรไปหรือพอตเตอร์”
“เป็นลมครับอาจารย์” แฮร์รี่ตอบเบา ๆ “สงสัยจะตากฝนมากเกินไป”
“ศ.มักกอนนากัลคะ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อให้มิสเกรนเจอร์ก่อนนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบาย” มาดามพรอมฟรีย์ร้องบอกมา “เดี๋ยวพอทำแผลให้มิสเตอร์มัลฟอยเสร็จแล้วเดี๋ยวดิฉันจะไปดูมิสเกรนเจอร์ค่ะ”

ผ่านไป 15 นาที มาดามพรอมฟรีย์ก็เดินมาทางเฮอร์ไมโอนี่ที่ยังคงนอนนิ่งอยู่ เธอตรวจเฮอร์ไมโอนี่แป๊บนึงก็หันมาบอกคนอื่น “มิสเกรนเจอร์ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ แต่เป็นลมธรรมดาเท่านั้นเอง เดี๋ยวพอตื่นก็ออกจากห้องพยาบาลได้แล้ว”
คนรอบข้างต่างถอนใจอย่างโล่งอก ศ.มักกอนนากัลหันมาทางเด็ก ๆ “งั้นพวกเธอก็กลับหอพักไปก่อนแล้วกัน”
“ค่ะ/ครับ” ทั้งสามรับคำ ก่อนจะออกจากห้อง
ออโรร่าหันไปมองมัลฟอยที่นอนนิ่ง เธอถามมาดามพรอมฟรีย์เบา ๆ “แล้วมัลฟอยเป็นยังไงบ้างคะ”
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ พักสักคืนก็ออกได้แล้ว โชคดีว่าตกไม่สูงมากนัก”


*****************************************


“เสียดาย...” รอนพูดออกมาหลังจากที่เดินห่างจากห้องพยาบาลมามากแล้ว “มันน่าจะตกสูง ๆ เอาแบบว่าให้นอนสักเดือนหนึ่ง...”
ออโรร่าขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจนัก “เธอไม่ควรพูดอย่างนี้นะรอน ถ้าเกิดมัลฟอยตกลงมาสูงกว่านี้ ถ้าเขาตายไปจะทำยังไง”
“ก็ดีน่ะสิ” รอนตอบทันควัน “ถือว่าเป็นโชคดีของพวกเราเลยแหล่ะ ถ้าเป็นอย่างนั้น”
“ใจร้าย” เด็กสาวร้องออกมาอย่างโกรธจัด
“ใจดำที่สุด”
รอนงง เมื่อโดนเพื่อนสาวว่าใส่ เขามองตามร่างบางที่วิ่งหนีหายไป “อะไรกัน...แล้วนั่นนายจะไปไหนน่ะ” รอนร้องถามเมื่อเห็นแฮร์รี่วิ่งตามออโรร่าไป
“แล้วเจอกัน”


***************************************


แฮร์รี่ยืนมองเด็กสาวที่นั่งหน้าบึ้งอยู่บนม้าหินกลางสายฝน แม้ฝนจะตกหนักแต่ออโรร่าที่กำลังโกรธจัดกลับไม่สนใจสักนิด แฮร์รี่ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เขานั่งนิ่งนานก่อนจะพูดออกไป “ดูเธอจะห่วงมัลฟอยจังนะ”
ออโรร่าสะดุ้ง ตอนนี้ความโกรธดูเหมือนจะหายไปอย่างรวดเร็ว “ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้นล่ะ” เธอย้อนถาม
“ก็ดูเธอเป็นเดือดเป็นร้อน แถมตอนที่อยู่ในห้องพยาบาลก็มองไม่วางตา”
เธอฝืนหัวเราะ “แหม...มันก็น่ากังวลไม่ใช่เหรอ ตกขนาดนั้นคงเจ็บไม่ใช่น้อยเลย ถึงจะเป็นคนอื่นชั้นก็เป็นห่วงเหมือนกันแหล่ะ”
“งั้นเหรอ” แฮร์รี่มองเหม่อไปข้างหน้า แล้วไม่พูดอะไรอีก...นาน...จนเด็กสาวชักกระสับกระส่าย “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็แล้วไป อย่าให้มันมากกว่านั้นแล้วกัน!!!”


*****************************************


เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจที่ดังขึ้น ปลุกเฮอร์ไมโอนี่ให้ฟื้นคืนสติขึ้นมา เด็กสาวลืมตาขึ้นอย่างงงเมื่อเห็นเพดานที่ไม่คุ้นเคย เธอลุกขึ้น เห็นเตียงมากมายที่วางเรียงเป็นแถว ‘ห้องพยาบาลเหรอ นี่ชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกันเนี่ย’
“ชั้นน่ะเป็นห่วงแทบแย่ กลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป” เสียงแหลมสูงที่ดังอยู่ไม่ไกลนักเรียกร้องความสนใจของเด็กสาว เฮอร์ไมโอนี่หันไปมองเห็นแพนซี่ พาร์กินสันนั่งอยู่ที่ขอบเตียง และมีนักเรียนบ้านสลิธีรินกลุ่มใหญ่ยืนอยู่รอบเตียง
‘นั่นใครกันน่ะ’ เด็กสาวนึกสงสัย เธอไม่เห็นว่าใครนอนอยู่บนเตียง เห็นเพียงแพนซี่กำลังเอนซบใครคนหนึ่งไว้

“นั่นใครอนุญาติให้พวกเธอเข้ามากัน” มาดามพรอมฟรีย์ (ที่ออกไปข้างนอกเพิ่งกลับมา) ดุใส่ทันทีที่เห็นนักเรียนมากมาย “พวกเธอออกไปได้แล้ว คนป่วยจะได้พักผ่อน”
“แต่ว่า...” แพนซี่โอดครวญ
“ไม่มีแต่ทั้งนั้นมิสพาร์กินสัน” มาดามพรอมฟรีย์พูดเสียงเขียว ทำให้แพนซี่หน้าจ๋อยลง นักเรียนคนอื่นรีบออกไปจากห้อง ทำให้เฮอร์ไมโอนี่มองเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงชัดเจน เธอยิ้มอย่างโล่งอกเมื่อเห็นเด็กหนุ่มกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ด้วยสีหน้ารำคาญใจ แล้วก็รีบหุบยิ้มเมื่อเห็นแพนซี่ก้มลมหอมเด็กหนุ่มฟอดใหญ่ก่อนจะตามเพื่อน ๆ ไป

“อ้าว!! ตื่นแล้วเหรอจ๊ะมิสเกรนเจอร์” มาดามพรอมฟรีย์ทัก มัลฟอยหันมามองอย่างรวดเร็ว ดวงหน้าที่ซีดนั้นซีดเผือดลงไปอีก “ค่อยยังชั่วแล้วใช่มั้ยจ๊ะ”
“ค่ะ” เธอก้มหน้าลงตอบเบา ๆ
มาดามพรอมฟรีย์รินยาที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงส่งให้ “งั้นเดี๋ยวกินยานี่แล้วก็ไปได้เลยจ๊ะ พักผ่อนให้มาก ๆ นะ”

เฮอร์ไมโอนี่วางแก้วยาที่ว่างเปล่าลงบนโต๊ะ เธอลงจากเตียงและเดินไปทางประตูโดยไม่สนใจแม้จะเหลือบมองเด็กหนุ่มอีกคนในห้องด้วยซ้ำ มัลฟอยรีบคว้ามือเด็กสาวไว้เมื่อเดินผ่านมาที่เตียงเขา
“เดี๋ยวเกรนเจอร์...” เฮอร์ไมโอนี่สะบัดมือออกอย่างแรง “เดี๋ยวสิคุยกันก่อน”
“มีอะไรต้องคุยอีก” เด็กสาวถามเสียงเรียบ
“เธอเป็นยังไงบ้าง เห็นมาดามพรอมฟรีย์บอกว่าเธอเป็นลม” เขาถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรแล้ว...หายแล้ว”
เขามองดวงหน้าหวานที่มองเมินไปทางอื่น “นี่เธอไม่ห่วงชั้นบ้างเลยเหรอ ไม่ถามชั้นสักคำว่าเป็นไงบ้าง” เขาตัดพ้อ “คนอื่นต่างพากันมาเยี่ยมชั้นด้วยความเป็นห่วง แต่เธอที่นอนป่วยอยู่ห้องเดียวกับชั้น จะถามชั้นสักคำก็ไม่มี”
“ถ้าอย่างนั้นแล้วเธอจะมาถามหาความห่วงใยจากชั้นทำไมล่ะ” เด็กสาวหันถามเสียงสูง ดวงตาที่จ้องมองเขาเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด “ในเมื่อมีคนมากมายมาเป็นห่วงเป็นใยเธออย่างนี้ ความรู้สึกของชั้นคนเดียวมันไม่สำคัญหรอก!!!”


***************************************


“อรุณสวัสดิ์เฮอร์ไมโอนี่” รอนทักเมื่อเห็นเพื่อนสาวที่โต๊ะอาหาร “เมื่อวานทำไมไม่มากินอาหารเย็นล่ะ”
“ชั้นรู้สึกเพลีย ๆ น่ะ ก็เลยนอนแต่หัวค่ำ ขอโทษนะที่มาโดยไม่รอ”
“ไม่เป็นไรหรอก แต่วันนี้วันอาทิตย์ทั้งทีชั้นนึกว่าเธอน่าจะนอนพักอีกหน่อยนะ…แล้วนี่ทำไมไม่เห็นทานอะไรเลย” แฮร์รี่ถามเมื่อเห็นว่าอาหารในจานของเธอนั้นแหว่งไปเพียงนิดเดียว
“ชั้นไม่ค่อยหิวน่ะ”
“เธอน่าจะทานอะไรหน่อยนะ เดี๋ยวจะล้มลงไปอีก” ออโรร่าท้วง เฮอร์ไมโอนี่จึงหยิบขนมปังขึ้นมาและเล็มทีล่ะน้อยเพื่อไม่ให้เพื่อน ๆ เป็นห่วง

“...พูดถึงเมื่อวานสะใจเป็นบ้าเลยที่ไอ้บ้านั่นตกไม้กวาดน่ะ” เฮอร์ไมโอนี่ชะงักเมื่อได้ยินเรื่องที่ดีนกับเชมัสกำลังคุยกัน “แต่เสียดายว่ะ มันไม่น่าจับลูกสนิชได้เลย”
“แต่โชคดีนะที่มิสแชงหลบทัน” เนวิลล์บอก “ถ้าหลบไม่ทันล่ะก็ต้องประสานงากันแน่ ๆ เลย”
“ใครบอกว่าหลบทัน” แฮร์รี่ท้วง “เมื่อวานนี้ไม่ว่าใครก็ไม่ทันทั้งนั้นแหล่ะ”
“อ้าว...แล้วทำไม...” รอนสงสัย
“ถ้ามัลฟอยไม่ทิ้งตัวลงจากไม้กวาดล่ะก็เมื่อวานนี้โชก็ต้องเจ็บเหมือนกัน และจะเจ็บมากกว่าที่มัลฟอยเจ็บเมื่อวานนี้เสียอีก”
“นี่นายกำลังจะบอกว่า...”
“ใช่...มัลฟอยคงเห็นแล้วว่ายังไงก็ไม่มีทางหลบทันแน่เพราะว่าต่างคนต่างพุ่งเข้าหากันอย่างเร็วอย่างนั้น ทางเดียวที่จะป้องกันได้ นั่นคือ การที่เขาจะเจ็บคนเดียว เขาถึงทิ้งตัวลงมาอย่างนั้นไงล่ะ”
“งั้นแสดงว่าเมื่อวานไม่ได้พลาดแต่มัลฟอยจงใจงั้นสิ” แฮร์รี่พยักหน้า คนอื่น ๆ หันไปมองโต๊ะสลิธีรินอย่างเหลือเชื่อ ก็แน่ล่ะใครจะคิดว่ามัลฟอยจะเสียสละขนาดน้านนนน!!

“เอ๊ะ...นั่นเมล์ใครมาแต่เช้าเชียว” ปาราวตีถามขึ้นมา ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว นกฮูกสีน้ำตาลตัวใหญ่บินตรงมายังโต๊ะกริฟฟินดอร์ แล้วหยุดลงอย่างสวยงามตรงหน้าเฮอร์ไมโอนี่
“ของชั้นเหรอ” เด็กสาวสงสัย นกฮูกยื่นขาข้างที่มีจดหมายให้ เฮอร์ไมโอนี่แกะออกมาเปิดอ่าน “หลังอาหารเช้ามาหาชั้นหน่อย จะรออยู่ที่เดิม” ข้อความมีเท่านั้น ไม่มีชื่อคนส่ง แต่เธอรู้ว่าเป็นใคร
“นั่นจดหมายใครน่ะ” รอนถามเมื่อเห็นเฮอร์ไมโอนี่พับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ
“ไม่มีอะไรหรอก...เรื่องไร้สาระน่ะ รีบกันต่อทานเถอะ”


****************************************


มัลฟอยผุดลุกผุดนั่งด้วยความหงุดหงิด มันเลยเวลานัดมาหลายชั่วโมงแต่ก็ยังไม่มีวี่แววของเฮอร์ไมโอนี่เลย เขาถอนใจ นี่เธอโกรธเขามากขนาดนี้เลยเหรอ มันไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อยที่โดนแพนซี่หอมแก้มน่ะ เขาอยากให้เธอฟังเหตุผลเขาบ้าง แม้เพียงสักนิดก็ยังดี เขาก้มลงมองนาฬิกาอีกครั้งเมื่อแน่ใจว่าเด็กสาวไม่มาแน่จึงเดินออกจากห้องสมุดด้วยเร็วปานพายุ

“โว้ย!!! พวกผู้หญิงนี่ทำไมถึงวุ่นวายนักนะ”
ออโรร่าสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นระหว่างที่เดินกลับหอ เธอเงยหน้าขึ้นกวาดตามองไปรอบ ๆ ตัว ก็เห็นเจ้าของเสียงเดินอยู่ที่สนามหญ้าใกล้ ๆ มือก็เหวี่ยงกิ่งไม้อันยาวที่อยู่ในมือไปมาอย่างหงุดหงิด เธอหยุดเดิน แล้วก็ร้องถามอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ “นั่นเธอเป็นอะไรน่ะ หงุดหงิดใครมาเหรอมัลฟอย”
มัลฟอยชะงักแล้วเดินเข้ามาหา “เบื่อคนน่ะ” เขาตอบเสียงห้วน
ออโรร่าหัวเราะเบา ๆ “เบื่อคนหรือเบื่อผู้หญิงกันแน่” เธอล้อ
มัลฟอยขมวดคิ้ว ตาสีซีดขุ่นเขียว คนที่อยู่รอบ ๆ พากันหนีหายด้วยความหวาดกลัวเนื่องจากรู้ฤทธิ์ของเด็กหนุ่มจากบ้านสลิธีรินดี
“นี่เธอออกจากห้องพยาบาลตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ”
“เมื่อเช้านี้เอง มันไม่ได้เป็นอะไรมากนี่แค่แขนหัก หัวแตก กินยาแล้วนอนพักแป๊บเดียวก็หายแล้ว” เขาตอบ แล้วถามต่อ “แล้วนี่เธอจะไปไหนน่ะ”
“ก็กำลังจะกลับหอน่ะสิ” เธอขัน “นี่มันเป็นทางไปหอกริฟฟินดอร์นะ จะให้ไปที่อื่นได้ยังไง”
“อย่าเพิ่งไปเลย อยู่คุยกันก่อนแล้วกัน” เขาชวน
“เอาสิ”
“เราไปคุยกันที่อื่นดีไหม ชั้นไม่อยากคุยแถวนี้ มีแต่พวกกริฟฟินดอร์ทั้งนั้น” เขาบอกเมื่อเห็นเด็กกริฟฟินดอร์ที่กำลังเดินไปเดินมาหันมามองอย่างสนใจ


*************************************


“เป็นอะไรล่ะทะเลาะกับใครมา” ออโรร่าถามพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้มุมหนึ่งในห้องสมุด
“จะมีใครเสียอีกล่ะ มีอยู่คนเดียวเท่านั้นล่ะ”
“คนเดียว? นี่เธอทะเลาะกับเฮอร์ไมโอนี่มางั้นเหรอ” ออโรร่าถามมัลฟอยที่ยังคงหงุดหงิดไม่หาย
“ใช่” เขารับคำอย่างหงุดหงิด
“ทะเลาะกันเรื่องอะไรล่ะ บอกได้มั้ย”
เขามีสีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที “ก็เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ น่ะ” เขาตอบอย่างไม่เต็มใจ
“เล็กน้อยเหรอ? ถ้าลองเธอทะเลาะกับเฮอร์ไมโอนี่แล้วล่ะก็ ชั้นว่าไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแล้วหรอกนะ” เขาเงียบ “เรื่องผู้หญิงหรือเปล่า?”

ใบหน้าสีซีดมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เมื่ออีกฝ่ายพูดออกมาตรงเป๊ะ
“ก็ตอนที่อยู่ห้องพยาบาลน่ะสิ” เขาเล่าอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก “ยัยแพนซี่มาเยี่ยมชั้น แล้วก็...หอมแก้มชั้นน่ะ”
ออโรร่าตาโต “หอมแก้ม? ในห้องพยาบาลเนี่ยน่ะนะ...มีเฮอร์ไมโอนี่นอนอยู่ไม่ห่างเนี่ยนะ!!!”
เขาพยักหน้า “เนี่ยชั้นนัดให้เขามาพบตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมมา”
“งั้นจดหมายเมื่อเช้าก็ของเธอน่ะสิ”
“ใช่...แล้วตอนนี้เกรนเจอร์อยู่ไหนล่ะ”
“อยู่ในหอน่ะ กำลังทำการบ้านอยู่” เธอมองหน้าเศร้า ๆ ของเขา

“นี่...ชั้นถามจริง ๆ เถอะ เธอคิดยังไงกับเฮอร์ไมโอนี่กันแน่” ใบหน้าสีซีดมีสีแดงระเรื่อขึ้นมาอีก
“ทำไมล่ะ”
“ก็เธอจะบอกรักเขาทั้งที ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะว่าชอบหรือว่ารัก?”
หน้าแดงขึ้นไปอีก “นี่เกรนเจอร์บอกหรือว่า...”
“เมื่อคืนก่อนชั้นเห็นพวกเธออยู่ด้วยกันในนี้”
คราวนี้หน้าแดงจัด “ก็ชั้นไม่รู้จะพูดยังไงนี่” พูดเสียงในลำคอแทบไม่ได้ยิน
“ก็ลองบอกสิ ไม่พูดอย่างนี้ผู้หญิงจะมั่นใจได้ยังไงว่าเธอรักเขาจริง” เธอทำหน้าเหมือนรำคาญในความไม่ค่อยฉลาดในเรื่องง่าย ๆ อย่างนี้ของเขา
มัลฟอยค้อนขวับ “เอาเถอะทีใครทีมัน เทศน์เข้าไปเลย ทีเธอแล้วนี่ อย่าให้ถึงทีชั้นบ้างแล้วกัน ถ้าเธอมาปรึกษาชั้นเรื่องปัญหาหัวใจล่ะก็ชั้นจะไม่ให้คำปรึกษากับเธอแน่ ๆ คอยดู!!!”

ออโรร่าลุกขึ้นยืน “ชั้นจะลองพูดกับเฮอร์ไมโอนี่ดูแล้วกัน”
“ฝากด้วยนะ” เขาพูดอย่างมีความหวังเต็มที่ เขามองหนังสือในมือเด็กสาว “แล้วเมื่อกี้เธอไปไหนมา”
“ก็มาห้องสมุดนี่แหล่ะ มายืมหนังสือเพิ่ม ไปก่อนนะเดี๋ยวคนอื่น ๆ จะเป็นห่วง” มัลฟอยลุกขึ้นแล้วพากันเดินออกจากห้องสมุดโดยไม่ทันสังเกตุเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งที่เดินออกมาจากหลังชั้นหนังสือที่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก


*******************************************


ไม่ว่าออโรร่าจะพูดอะไรกับเฮอร์ไมโอนี่ก็ตาม แต่มันก็ทำให้ท่าทางของเธออ่อนลง ดวงตาคู่สีน้ำตาลไม่ได้มองเมินเขาเหมือนในห้องพยาบาล แต่ก็ยังส่อแววว่าเธอยัง ‘งอน’ เขาเต็มที่
ลฟอยส่งยิ้มน้อย ๆ ให้ แล้วก็ต้องหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเฮอร์ไมโอนี่ทำปากยื่นใส่แล้วสะบัดหน้าหนี เอาเถอะ...วันนี้เขาจะปล่อยให้เธองอนเขาให้อิ่มเสียก่อน ส่วนวันพรุ่งนี้เขาจะง้องอนเธอจนใจอ่อนด้วยความอ่อนใจเชียวล่ะ!!!


***************************************


ร่างสูงที่ก้าวออกมาจากมุมมืดทำให้ร่างที่ก้าวออกมาจากหอพักสลิธีรินชะงัก “นายว่างมั้ย ชั้นขอคุยอะไรด้วยหน่อย”
มัลฟอยเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อได้ยิน คนตรงหน้าเป็นคนสุดท้ายที่ ‘น่า’ จะมีธุระกับเขา ธุระอะไรกัน มันสำคัญมากแค่ไหนถึงทำให้ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ถึงกับลงทุนเดินมาหาเขาถึงหอพักสลิธีรินได้เพียงลำพัง

“ว่าไง นายมีธุระอะไร” มัลฟอยถามหลังจากที่หยุดอยู่ที่ห้องเรียนว่าง ๆ ห้องหนึ่ง “ธุระอะไรกันที่ทำให้พอตเตอร์ผู้ยิ่งใหญ่ต้องถ่อสังขารมายังถิ่นของสลิธีรินได้” เขาถามกวน ๆ เมื่อเห็นท่าทางเครียดจากอีกฝ่าย
“ชั้นขอห้ามนายไม่ให้ไปยุ่งกับเพื่อนชั้นอีก” แฮร์รี่พูดเสียงเรียบ
มัลฟอยชะงัก “นายหมายความว่ายังไง”
“ชั้นเห็นนะมัลฟอย เมื่อวานนี้ที่นายยืนคุยอยู่กับ ‘เธอ’ “ มัลฟอยหรี่ตามองอีกฝ่าย ท่าทางกวน ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที “ไอเสน่ห์ของนายน่ะ จะไปใช้กับใครก็ไป แต่ห้ามนายไปใช้กับเพื่อนของชั้นเด็ดขาด” แฮร์รี่ห้ามเสียงแข็ง

มัลฟอยถึงกับคอแข็งเมื่อได้ยิน “นายคิดว่านายเป็นใครกันพอตเตอร์ถึงได้มีสิทธิมาห้ามชั้น” เขาถามอย่างเย็นชา แฮร์รี่กำหมัดแน่น พยายามระงับโทสะที่ดูเหมือนจะพุ่งขึ้นมาเรื่อย ๆ และไม่มีทีท่าจะลดลง “นายกับเธอถึงแม้ว่าจะเป็นเพื่อนกัน แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่านายจะมีสิทธิเข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอ”
ดวงตาสีมรกตเป็นประกายวาวขึ้นมาทันทีเมื่อโดนอีกฝ่ายย้อนใส่ “อย่าไปยุ่งกับเธอ!!!” แฮร์รี่ตวาดออกมาอย่างโกรธจัด
“ไม่มีทาง” มัลฟอยตวาดกลับมา
แฮร์รี่กำหมัดแน่นกว่าเดิม “ไม่ว่าจะยังไงนายก็จะไม่มีทางได้เธอไป” แฮร์รี่พูดเสียงเครียดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมแพ้ “ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ชั้นก็จะเอาเธอคืนมาเป็นของชั้นเหมือนเดิม” แล้วก็หันหลังออกไปจากห้องทันที

มัลฟอยมองตามหลังคู่อาฆาตอย่างเกลียดชัง “ชั้นก็ไม่ยอมแพ้นายเหมือนกันพอตเตอร์” เขาคำรามออกมาด้วยความโกรธ “กว่าชั้นจะได้เธอมามันไม่ใช่ง่าย ๆ แล้วเรื่องอะไรชั้นจะยอมสูญเสียเกรนเจอร์ไป...ไม่มีวัน!!!”







Create Date : 22 พฤษภาคม 2549
Last Update : 23 พฤษภาคม 2549 12:05:09 น. 0 comments
Counter : 253 Pageviews.

s_sut
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]





contatore visite clocks for websites

     
 
เกมส์ที่มีปัญหา อยู่ในระหว่างการแก้ไขค่ะ

ปัญหาของเวป Reflexive ปี 2009
 
     

ღแจ้งอัพเดทตอนล่าสุดของฟิคแต่ละเรื่องจ้าღ

[HP] HP กับ ผองเพื่อนในปีที่ 6
ตอนที่ 36.1 ตอนที่ 36.2

[HP] ช่วงหนึ่งของชีวิต
ตอนที่ 6

[HP/เดรโกเฮอร์ไมโอนี่]
จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง

จบ

[HP/เดรโกเฮอร์ไมโอนี่]
จุดเริ่มต้น...ของมิตรภาพ
จบ

[HP/Y] The hoodwink love
ตอนที่ 6

[HP/Y] Darling. You're my love...my heart
ตอนที่ 7

[จอนที] คนรักของพี่ชาย
ตอนที่ 4

[HP] HP and the Daughter Twin
ตอนที่ 1


ღMember Zoneღ


     
 
อยู่ระหว่างการแก้ไขไฟล์ทั้งหมดค่ะ
 
     

     
 

♬CSI Zone

CSI : Miami (S9) Ep.02

CSI : NY (S7) Ep.01

CSI : Las Vegas (S11) Ep.02
 
     

ทางลัดไปเครื่องมือเวปต่าง ๆ


เช็ค Link Download ว่ายังใช้ได้ไหม

ทดสอบโค้ด

Pasta Pronta
Free Web Counter
Pasta Pronta

free counters


widgeo
Emo ลิงน้อยน่ารัก
Emo ลิงน้อยน่ารักภาค 2
X
X
Friends' blogs
[Add s_sut's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.