ขออย่ายอมแพ้ ....อย่าอ่อนแอ ...แม้จะร้องไห้ จงลุกขึ้นสู้ไป จุดหมายไม่ไกลเกินจริง
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
20 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
ป้าพนอจันขอเล่า 8

ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน ป้าพักไปทบทวนเรื่องราว

เพราะบางตอนก็ลืมไปบ้าง บางตอนก็จดจำได้แม่นยำเหมือนเพิ่งเกิด

ชีวิตคน จะเอาอะไรแน่นอน ป้าคิดว่าการไปอยู่เมืองไทยจะมีความสุข

แต่มันไม่ใช่ เพราะสามี มีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป จนป่านนี้ยังไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาเป็นไปได้อย่างไร

จากคนที่รักเมีย ไม่เคยมีนิสัยเจ้าชู้ประตูดินมาก่อน ไปอยู่เมืองไทยทำไมเขาทำไปได้

คงเป็นความผิดของป้าส่วนหนึ่ง ที่ไว้วางใจเขามากเกินไป

มาเล่าต่อถึงตอนที่สามีป้าหนีออกมาจากบริษัทจัดหานักแสดงแถวลาดพร้าว

อย่างที่ได้เล่าให้ฟังว่าป้าโกรธเขามาก เมื่อกลับมาบ้านก็เกิดต่อว่าและทะเลาะกัน

ป้าสุดจะทนกับนิสัยจะว่าอย่างไรดีหละ เรียกอย่างง่ายๆก็คือ นิสัย งี่เง่า

เขาชอบทำตัว งี่เง่า เจ้าปัญหา หลายๆอย่างตั้งแต่กลับจากขอนแก่น

ป้าสู้อดทนให้อภัยมาเรื่อย เพราะก็ยังรักและสงสารเขาอยู่เสมอ

เขาเก็บเสื้อผ้าสองสามตัวใส่กระเป๋า และขับรถออกไป ป้าก็ไม่ห้าม

เขาหายออกไป จนเช้าวันใหม่ เขาก็โทรมาบอกว่า อยู่ขอนแก่น ไม่ต้องเป็นห่วง

พอเขาบอกว่าอยู่ขอนแก่น ป้าก็วางใจ อย่างน้อยเขาก็มีเพื่อนพูดคุย คงหายเครียดไปได้

ป้าก็อยู่กรุงเทพฯไปตามลำพัง จนครบหนึ่งอาทิตย์ เขาโทรมาบอกว่าจะอยู่ต่อยังไม่กลับ

ป้าก็บอกตามใจ จนสิบวัน เขากลับมาพร้อมของฝากเป็นต้นไม้หิน ที่ซื้อมาจากแม่สาย

เขาบอกเขาไปเที่ยวแม่สายกับคิโนชิตะ ไปกันสองคน

เมื่อกลับมา เราได้ไปงานเลี้ยงส่งเพื่อนที่ร้านตะวันแดง งานเลี้ยงก็เป็นไปด้วยดี

ดูสามีจะร่าเริงเกินเหตุด้วยซ้ำ เมื่อเวลาเที่ยงคืนเศษ ป้าบ่นอยากกลับบ้าน ง่วงนอน

เขาบอกว่าให้กลับก่อน เอาเงินให้ป้าห้าร้อยบาท ให้นั่งแท็กซี่จากรังสิตกลับเอง

ป้ารู้สึกว่า เขาเปลี่ยนไปมาก จากที่เคยห่วงใยทุกอย่างกลายเป็นไม่สนใจใยดี

ต้องมีอะไรเกิดขี้นแน่แล้ว ได้คุยกับเพื่อนที่เราไปเลี้ยงส่งว่า เขาเปลี่ยนไปมาก

ทั้งอารมณ์และนิสัยใจคอ ขี้โมโห หงุดหงิดง่าย หรือจะเป็นวัยทอง

เพื่อนก็ปลอบใจ สามีกับเพื่อนคนไทยนี้รู้จักกันตั้งแต่ญี่ปุ่น เขาได้เล่าเรื่องซุบซิบกัน

ซึ่งต่อมาเมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เขาถึงมาเล่าให้ฟังว่าสามีคุยอะไรให้เขาฟัง



เมื่อสามีให้เงินค่าแท็กซี่ให้นั่งรถกลับบ้านคนเดียว ป้าก็กลับ เพราะรู้สึกไม่สนุกและน้อยใจสามี

เมื่อมารอขึ้นแท็กซี่ เพื่อนก็ออกมาตามให้รอกลับพร้อมกัน สามีป้าก็ตามออกมา

แต่ตามออกมาด่าว่าป้า ด้วยอารมณ์รุนแรง และเอาเท้าเตะรถ เปิดประตูให้ป้าเข้าไปนั่ง

ป้าไม่ยอมเข้าไปนั่งกลัวเขาขับพาไปชนอะไร เพราะอารมณ์เขาน่ากลัวมากตอนนั้น

ป้าต้องให้สัญญาก่อนว่า จะไม่ทำอะไรป้า เมื่อเขาสัญญาป้าก็นั่งไปด้วยกัน

เขาพาป้ามาส่งที่บ้านลูกสาว แล้วก็ขับรถหายออกไป ป้าก็คิดว่าเขาไปนอนคอนโด

จนกระทั่งรุ่งเช้า ป้ามีนัดกับเพื่อน ต้องไปพบ ก็ไม่ได้ติดใจอะไร คิดว่าเดี๋ยวเขาคงโทรมา

จนเย็นเขาก็ไม่โทรมา ป้าจึงนอนที่บ้านลูกสาวอีกคืนหนึ่ง

พอเห็นเขาหายไปสองวันแบบนี้ ก็เริ่มไม่สบายใจ โทรไปถามที่ขอนแก่นก็ไม่ได้ไป

โทรศัพท์เขาก็ปิด ป้าเริมนอนไม่หลับ เป็นห่วงเขามาก จนล่วงวันที่สาม เขาจึงกลับมา

กลับมาก็ไม่ยอมเข้าบ้านหรือคอนโด ไปเปิดโรงแรมนอน แล้วนัดป้าไปพบ

ป้าก็ไป ป้าเห็นหน้าเขาแล้วตกใจมาก เพราะหน้าตาหมองคล้ำ เหมือนไม่ได้นอนมาหลายวัน

เรานั่งคุยกัน เขาบอกว่า เขาจะกลับญี่ปุ่น ไปอยู่กับลูกชายเขา
เขาโทรคุยกันแล้ว ลูกเขาให้กลับไปอยู่ญี่ปุ่น เขาบอกเขาขอหย่ากับป้า

ป้าตกใจมาก ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเป็นสิบปี เขาไม่เคยเป็นฝ่ายขอหย่าก่อนเลย

ส่วนมากจะเป็นป้า ที่ขอเขาหย่า เพราะไม่ชอบที่เขาเข้มงวดเรื่องเงินและอื่นๆ

เมื่อเขาเอ่ยออกมาอย่างนั้น ป้ารู้สึกตกใจและเสียใจมาก เพราะถึงอย่างไรก็รักเขา

ถึงจะทะเลาะเบาะแว้งอะไรกัน แต่เราก็ไม่เคยโกรธกันนาน

ป้าก็คิดว่า อาจจะถึงเวลาที่เราจะต้องแยกจากกันจริงๆ จึงตอบตกลง

และนัดกันว่า พรุ่งนี้เราไปสถานฑูตญี่ปุ่น เพื่อสอบถามเกี่ยวกับการหย่า

คืนนั้น เขานอนค้างที่โรงแรม ส่วนป้ากลับบ้านลูกสาว เรานัดเจอกันเก้าโมงเช้า



เขามารับตรงเวลา เราไปสถานฑูตญี่ปุ่นที่ถนนอโศก โดยจอดรถที่อาคารรัชตภาคย์

เราขึ้นลิพท์ลงมาชั้นล่าง และเนื่องจากป้าอดนอนและทานอาหารไม่ได้ตั้งแต่เขาหายไป

พอออกจากลิฟท์ป้าก็หน้ามืด เป็นลมไม่รู้สึกตัว ได้ยินเสียงคนแว่วๆว่าให้ส่งโรงพยาบาล

ป้ามาฟื้นคืนสติที่ในห้องพยาบาล พบหมอและพยาบาลก็ถามเขาว่าที่ไหน

พอเขาบอกว่า บำรุงราษฎร์ อยากเป็นลมต่อ เพราะรู้ว่าต้องแพงแน่

ได้ยินเสียงสามีคุยภาษาญี่ปุ่นอยู่ใกล้ๆ เขาอยากให้ป้าได้เอกซเรย์สมองว่าเป็นอะไรไปหรือเปล่า

ป้าต้องเข้าเครืองเอ็กซเรย์สมอง ผลปรากฏว่าไม่เป็นอะไร นอนพักสักครู่ แล้วให้กลับบ้าน

งานนี้เขาจ่ายไป หนึ่งหมื่นบาท

ลูกสาวตกใจมาก ลางานมาหาแม่และรับป้ากลับบ้าน ส่วนเขาไปเอารถที่จอดทิ้งไว้ที่ตึกรัชตภาคย์

ป้ากลับไปนอนบ้านลูกสาว ส่วนเขากลับไปนอนโรงแรม

เช้าขึ้นป้าก็ไปหาเขาที่โรงแรม คิดว่าเขาจะเลิกล้มการหย่า คุยกันอีก

เขาบอกเขายังอยากหย่า และต้องหย่าให้ได้ แล้วเขาก็ผลุนผลันออกจากโรงแรมไป

ดูเหมือนเขาจิตใจจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างไรไม่รู้ ป้าสับสน เสียใจ

คิดจะไปหาหมอดูไผ่ยิปซีใกล้บ้าน เพื่อปรึกษาปัญหาชีวิตครั้งนี้

แต่ไปแล้วไม่พบหมอ และเกิดอารมณ์เสียใจอย่างรุนแรง เลยคิดอะไรบ้าๆ

ลืมเล่าไปว่า ก่อนหน้าที่มีปัญหาบ่อยๆนี้ ป้านอนไม่หลับ จึงไปขอยานอนหลับจากหมอที่คลีนิค

ตอนที่ออกจากบ้านหมอดู มียานอนหลับอยู่ในกระเป๋าติดอยู่

ด้วยความกลุ้มใจเสียใจ ที่สามีเปลี่ยนแปลงไปเหมือนไม่ใช่คนเก่า
เสียใจที่สามีที่เคยรักเรามาก มาเกลียดเราไม่ต้องการเราแล้ว
ป้าก็เลยคิดอะไรบ้าๆสั้นๆ ไม่อยากอยู่แล้ว อยากตายให้พ้นๆปัญหานี้

เรียกแท็กซี่ให้พาไปส่งสะพานพระรามเจ็ด (ตอนนั้นข่าวคนกระโดดสะพานกำลังดัง)

ป้าคิดจะไปกระโดดน้ำตาย โดยคิดตื้นๆว่า จะกินยานอนหลับ แล้วกระโดดไปเลย

จึงบอกแท็กซี่ว่า ไปสะพานพระรามเจ็ด พอถึงกลางสะพานแล้วจอด

เอาเงินค่าแท็กซี่ไปก่อน ตอนนี้มีเงินติดตัวสี่ร้อยบาทพอไหม

แท็กซี่ก็ตกใจ แล้วก็บอกพี่อย่าพูดเล่นนะ (ตอนนั้นกินยาเข้าไปแล้ว และยาเริ่มออกฤทธิ์)

ป้าเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง รถแล่นมาเกือบถึงสะพานพระรามเจ็ดแล้ว

ได้ยินเสียงแท็กซี่พูดวิทยุส่งข่าวไปรายการอะไรอย่างหนึ่ง เล่าว่ามีผู้โดยสาร

จ้างให้ไปส่งกลางสะพานพระรามเจ็ด ท่าทางไม่ดี ขอหน่วยกู้ภัยมาช่วยด่วน

หลังจากนั้นป้าก็ไม่รู้สึกตัวอีก จนกระทั่งมานอนอยู่ในห้องพยาบาล

ตื่นมาเห็นหน้าลูก น้องสาว และแม่เลี้ยงของลูกสาว(เมียใหม่ของสามีเก่า)

ป้าก็ถามเขาว่า ป้าเป็นอะไร ทำไมมานอนอยู่ที่นี่ ป้าฝันไปหรือเปล่า



ลูกสาวก็เล่าให้ฟังว่า แท็กซี่เขาเห็นแม่ท่าจะไม่ดี และหลับสลบอยู่ในแท็กซี่

เขาเล่าว่าแม่จะไปกระโดดสะพาน เลยเรียกหน่อยกู้ชีวิตมาช่วยนำส่งโรงพยาบาล

ตอนนี้แม่ปลอดภัยแล้ว อยู่โรงพยาบาลวชิร สภาพห้องที่โรงพยาบาลวชิร

ผิดจากเมื่อวานที่อยู่บำรุงราษฎร์ยังกับนรกกับสวรรค์

ในห้องพลุกพล่านไปด้วยคนป่วยสารพัด คนถูกยิง ถูกแทง โดนรถชน นอนปนกันหมด

ป้ายิ่งเครียด ถามหาสามี ลูกสาวบอกยังไม่มา เพราะมาไม่ถูก ทุกคนเกลียดเขาไม่อยากเห็นหน้า

เกลียดที่เขาเป็นต้นเหตุให้แม่เป็นแบบนี้

พอดีแม่เลี้ยงของลูกสาวเอาข้าวให้กิน แม่เกิดอาการสติแตก ปัดข้าวออกกระจายไปหมด

และร้องไห้เสียใจที่ไม่ตาย ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ อยู่ญี่ปุ่นสามีแสนดี

กลับมาอยู่เมืองไทย ทำไมสามีจึงเปลี่ยนไปได้

คืนนั้นป้าต้องนอนในห้องรวมของวชิรพยาบาล เพราะไม่มีห้องพิเศษ

เช้าขึ้นมาก็เขาก็พาไปพบจิตแพทย์ ได้พูดคุยกับคุณหมอ คุณหมอก็ให้ยาคลายเครียดมากิน

ป้าบอกว่าไม่อยากกลับบ้าน ไม่อยากไปเจอปัญหาเดิมๆ
ขอนอนพักผ่อนให้สบายก่อน ทางโรงพยาบาลบอกว่าไม่มีห้อง จะส่งไปที่โรงพยาบาลอื่น

ป้าก็ยินดี เขาทำหนังสือส่งป้าไปที่โรงพยาบาลศรีธัญญา(โรงพยาบาลที่คุณหมอประกิตเผ่าถูกส่งตัวไปรักษา)

ป้าก็ว่า ตกลง ที่ไหนก็ได้ เพราะอยากพักเหลือเกิน เครียดมาก

ลูกสาวก็พาไปส่ง และกลับเลย เพราะลางานมาสองหนแล้วติดๆกัน

ป้าก็ส่งตัวเอง ไปที่แผนกห้องผู้ป่วย ปรากฏว่า ทางโรงพยาบาลขอเงินวางประจำก่อน

ป้าถามว่าเท่าไหร่ เขาขอสามพันบาท ป้าบอกตอนนี้ยังไม่มี เมื่อกี้ลูกสาวส่งเงินไว้ให้สองพัน

เอาไปสองพันก่อนได้ไหม เดี๋ยวตอนเย็นให้อีก พยาบาลก็ไม่ยอมท่าเดียว

ป้าบอกเหนื่อยและเพลียอยากนอนมาก ขอไปนอนพักก่อนได้ไหม

พยาบาลก็ไม่ยอมท่าเดียว ป้าตอนนี้สติขาดปึ๊งแล้ว จะว่าบ้าก็บ้าหว่ะ

จะบ้าให้สมใจเลย ป้าก็เลยปาโทรศัพท์มือถือใส่หน้าพยาบาล

ตอนนี้มีผู้ชายสี่คนมารุมจับตัวป้า แล้วเอาเชือกมัด แต่ไม่ได้มัดปาก

ป้าเลยด่าทั้งหมอทั้งพยาบาล ทั้งบุรุษพยาบาล เรียกว่าด่าเรียบ

ด่าว่าไม่มีมนุษยธรรม ไม่มีจิตใจเมตตากับคนตกทุกข์ได้ยาก
เรียนเป็นหมอเป็นพยาบาลกันมาได้อย่างไร เอาคำว่าเมตตาไปไว้ไหนหมด

ไม่เห็นใจคนแก่คนเฒ่า เงินแค่สามพัน น่าจะอะลุ้มอะหล่วยให้คนไข้

ควรจะรับให้คนไข้ได้ไปนอนพักก่อน ทำไมจะเรียกเอาแต่เงิน

เรียกว่าป้าด่ากราด เสียงดังมาก ตอนนี้สามีป้ามาถึงโรงพยาบาลแล้ว

และเขาเห็นเหตุการณ์ เขาเปลี่ยนไปอีก กลายเป็นเข้าข้างป้า ด่าหมอพยาบาลด้วย

แต่หมอและพยาบาลคงฟังภาษาญี่ปุ่นไม่รู้เรื่อง

สามีนั่งแท็กซี่มาจากคอนโด บอกแท็กซี่ว่าจะไปโรงพยาบาลศรีธ้ญญา

แท็กซี่ก็พามาส่ง แล้วเราสองคนผัวเมียก็เดินกอดคอกันออกจากโรงพยาบาลศรีธีญญา

งานนี้ไม่รู้ใครบ้ากว่ากันระหว่างป้ากับสามี




Create Date : 20 กรกฎาคม 2550
Last Update : 14 ธันวาคม 2555 9:42:19 น. 65 comments
Counter : 2457 Pageviews.

 
เอ๊า...ข้อความก่อนไม่ผ่านซะงั้น
จะบอกว่ามาคนแรกเลยจ้า...


โดย: honeynut วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:11:27 น.  

 
ติดตามกระชั้นชิดค่ะ มาลุ้นตอนต่อไป
อ่านแล้ว ได้กำลังใจค่ะ ขอบคุณที่เสียสละ
เล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง
เป็นกำลังใจให้คุณป้าสำหรับตอนต่อๆไปค่ะ



โดย: Nari IP: 203.144.145.10 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:27:13 น.  

 
โฮ้ เห็นป้าร่าเริงขนาดนี้ ไม่คิดมาก่อนว่าป้าก็ผ่านช่วงวิกฤตของชีวิตเหมือนกัน ยังไงก้รออ่านต่อนะป้า ตกลงผัวป้าเขาเป็นไรกันแน่ อย่าจบแบบหักมุมนะ รอๆๆๆ ครับ


โดย: หอยคุง IP: 203.113.60.12 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:31:53 น.  

 
มานั่งเป้นกำลังใจให้ป้าค่ะ
ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะคะ ....


โดย: cratrina (poockey ) วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:34:40 น.  

 
โห คุณป้าอ่านแล้วก็จะบ้าไปด้วยเลยค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ


โดย: Complicatedgirl วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:37:54 น.  

 
สวัสดีค่ะ

มาลงชื่อเป็นผู้ติดตามอ่านนะคะ

คุณน้า (ขออนุญาติเรียกคุณน้านะคะ) มีชีวิตที่ผ่านมา
แบบที่ถ้าเปรียบเป็นกราฟนี่ เส้นกราฟพุ่งขึ้นๆ ลงๆ มากเลยนะคะ
ผ่านอะไรที่คาดไม่ถึงมาเยอะจัง

ทางสามีเคยแพลนว่าจะลองไปทำงานที่ไทยสัก 2 ปี
แต่ว่าตอนนี้เปลี่ยนแผนแล้ว ตอนนั้น ได้คุยกับน้องคนไทยที่สามีเคยไปอยู่เมืองไทย น้องเค้าบอกว่า
พี่อย่าไปเลย น้องเค้าบอกว่า อยู่ญี่ปุ่นแล้วสามีเค้าน่ารัก
อยู่ไทยสามีหลงแสงสี
แล้วผู้หญิงที่จ้องจะจับ โดนไม่สนว่าผู้ชายมีครอบครัวแล้วหรือไม่
ก็มีจริงๆ

ขอให้ชีวิตนับแต่นี้ของคุณน้ามีแต่ความสุข สงบและราบรื่นนะคะ


โดย: วดี IP: 61.21.101.34 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:41:11 น.  

 
อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ...คุณน้า

ลุ้น ๆ ๆ ภาคต่อไปค่ะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ



โดย: น้อง ณ เอส เอ IP: 196.25.255.246 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:47:25 น.  

 
อ่านแล้วอึ้งเลยค่ะ ชีวิตคนเราอะไรจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

รอติดตามตอนต่อไปนะคะ


โดย: Ssachiy IP: 222.145.143.134 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:18:39 น.  

 
ชื่นชมคุณป้ามานาน

ชอบไปอ่านกระทู้ที่ @japan ค่ะ

จนเมื่อเมษา ได้ไปเที่ยวญี่ปุ่น เรากับแฟนก็ลุ้นตลอดว่าป้าอาจมาเจอกันได้โดยบังเอิญ อิอิอิ

คุณแฟนชอบอำว่า นั่นไง ป้าพนอจัน 555

....
....
...

อ่านตอนนี้แล้ว รู้สึกปลงเลยค่ะ

กำลังประสบปัญหาแย่ๆอยู่เหมือนกันค่ะ

และก็หวังให้มันผ่านไปได้ด้วยดี

ขอบคุณคุณป้าที่นำมาเล่านะคะ


โดย: jengiskan วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:58:30 น.  

 
pa`panorjann
you are a powerful women i really respect you.


โดย: keikei IP: 122.29.185.11 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:47:23 น.  

 
ปัญหาเรื่องคนที่แต่งงานกับคนญี่ปุ่นแล้วพากันมาตั้งรกรากที่ไทย จุ๊บเห็นมาแล้วสามรายค่ะ แต่ละคนดูเหมือนไม่มีความสุขเลยค่ะ มีปัญหาหลายๆอย่าง ถ้าดีก็ดีไป( พวกที่มาตั้งโรงงาน บริษัท)แต่มักมีกิ๊ก เห็นด้วยกับพี่วดี มากๆค่ะ

คนญี่ปุ่นมาไทยหลงแสงสีด้วย อะไรหลายๆอย่างด้วย เช่น งาน วิถีชีวิต เพื่อน...สาวๆ

ตอนนี้บางคนที่กลับมาไทย ก็เริ่มอยากกลับญี่ปุ่นกันแล้วเพราะมีปัญหาครอบครัวคล้ายๆกับที่ป้าพนอเล่าน่ะค่ะ...

ติดตามตลอดนะคะ ป้าพนอเขียนเล่าได้ลุ้นระทึกดีจริงๆค่ะ




โดย: lilyai IP: 61.210.39.215 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:22:36 น.  

 
มาลงชื่ออ่านค่ะ


โดย: khun jim IP: 124.26.241.174 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:30:59 น.  

 
โอ้ว... คุ้มค่าการรอคอย คุณป้าเล่าได้สนุกน่าติดตามมากๆค่ะ ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยายเลยนะคะ

ขอเป็นกำลังให้คุณป้า และรออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ (ลุ้นระทึกยิ่งกว่าละครทีวีเสียอีก)


โดย: บ้านสวนจันทร์ IP: 219.118.127.125 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:19:35:25 น.  

 
มาแอ๊ดก่อนเลยค่ะพี่

เดี๋ยวขออนุญาติอ่านจากตอนหนึ่งไล่มาเลยนะคะ


โดย: kanu_memphis วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:43:27 น.  

 
อ่านรวดเดียวมาถึงตอนที่แปดแล้ว โอ้ว คุณพี่ผ่านอะไรมาเยอะมากกว่าทีคิด แต่ป้อมรู้ว่าตอนนี้พายุสงบลงแล้วใช่มั๊ยคะ อย่างน้อยรู้ว่าตอนจบต้องออกมาดีแน่ๆ แต่จะมาคอยอ่านต่อนะคะ อัพตอนใหม่ยังไง พี่อย่าลืมแปะกระทู้เรียกที่ชานเรือนก็จะเป็นพระคุณมาก ตอนนี้ติดเรื่องของพี่มากๆเลย


โดย: kanu_memphis วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:23:22 น.  

 
ตกลงเป็นแค่เรื่องตลกใช่ไม๊ป้า..


โดย: ริวคิ-mawin-maji-minic IP: 125.25.129.35 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:35:15 น.  

 
สนุกมากค่ะ แต่ตอนนั้นป้าคงไม่สนุกใช่ม๊า.... แต่ก็ผ่านพ้นมาได้นะค่ะ

ติดตามต่อค่ะ


โดย: ก้อยปลา วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:39:18 น.  

 




โดย: bestแม่น้องgood IP: 58.8.229.212 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:40:56 น.  

 
อ่านไปน้ำตาคลอ รออ่านต่อค่ะ


โดย: แม่ชารีฟ IP: 58.8.6.90 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:51:13 น.  

 
//www.pantip.com/cafe/isolate/topic/M5013723/M5013723.html


โดย: zeza IP: 58.64.122.71 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:58:47 น.  

 
โหหหหหหห พูดไม่ออกเลยค่ะ พูดได้คำเดียวว่าโอ้โห ป้าผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ เรื่องที่เราเจอจุกจิกเล็กน้อยรายวันนี้กลายเป็นเรื่องเล็กๆไปเลย รอให้ป้ามาเล่าต่อนะคะ


โดย: มิมิมิมิมิ IP: 12.46.106.10 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:21:49 น.  

 
รออ่านต่อน่ะค่ะ ทำไมชีวิตป้ามีเรื่องราวเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย สู้ๆต่อไปน่ะค่ะ


โดย: narusekung วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:24:03 น.  

 
หนูเห็นภายนอกคุณยายพนอจัน มีความสุข เฮฮาร่างเริง
.. แต่ภายในใจ ไม่มีใครรู้ มากกว่าตัวเราเอง ใช่ไหมค่ะ...

.......... คอยเป็นกำลังใจให้ค่ะ..


โดย: คำหยาดฟ้า IP: 125.27.156.126 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:32:11 น.  

 
ganbatte kudasai
motto yomitai desu


โดย: nozomi no haha IP: 124.120.104.19 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:33:39 น.  

 
ตามมาอ่านด้วยคนค่ะ


โดย: ดาวหมีพูร์ วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:22:48:23 น.  

 
ตามมาอ่านจากชานเรือนค่ะ


โดย: ษิตรา IP: 58.11.25.123 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:03:17 น.  

 
มาเล่าต่อไว ๆ น่ะค่ะ บางครั้งชีวิตคนเราก้อเป็นเหมือนนิยายน่ะค่ะ ป้าพนอเห็นด้วยไหมเอ๋ย


โดย: wan IP: 218.186.9.5 วันที่: 20 กรกฎาคม 2550 เวลา:23:18:46 น.  

 
พยาบาล เลว
เกลียดมาก พวกเห็นว่าเงินสำคัญกว่าชีวิต

แม่หนูก็เคยโดนค่ะ โรงบาลเซ็นหลุยส์
เห็นมาคนเดียว จะเอาเงินไว้ก่อน

มาผ่าตัด พอผ่าตัดเสร็จก็ หิว
แม่เป็นเบาหวาน หิวมากไม่ได้ จะป็นลม
เค้าไม่ไปหาอะไรให้ทานแถมไม่ให้เงินไปซื้ออีกตั่งหาก
ต้องไปอ้อนวอนขอเงินมาได้ร้อยนึง
เอาเงินจ้างบุรุษพยาบาล
ให้ไปซื้ออะไรให้ทานหน่อย

ถ้าตอนนั้นหนูโตแล้วนะ
โรงบาลนี้ เละ...ขอบอก...


โดย: Piterek วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:0:22:09 น.  

 
อยากรู้จังเลยว่าตอนต่อไปป้ากะสามีป้าจะเป็นไงมั่ง หย่ากันไหม

แต่ขอให้สามีป้ากลับมารัก และดูแลป้าต่อไป และไม่แยกจากกัน

เป็นกำลังใจให้ป้านะคะ

แล้วจะตามเรื่องราวของป้าตอนต่อๆไปค่ะ


โดย: catzilla_girl IP: 210.246.68.37 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:1:49:45 น.  

 
ตามมาอ่านค่ะ อีกหนึ่งอดีตชีวิตที่น่าติดตาม


โดย: หลิว IP: 80.56.125.192 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:4:55:47 น.  

 
ป้าขา มาต่อไวๆ นะคะ หนูติดป้างอมแงมเลย


โดย: ฑีรฒ วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:6:09:58 น.  

 
ป้าขา ก้อยรอป้าไม่ไหวแล้ว อยากอ่านต่อแล้วววว


โดย: ก้อยปลา IP: 222.145.237.143 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:8:38:44 น.  

 
จะคอยติดตามให้ถึงตอนต่อไปนะคะ


โดย: มดตะนาว IP: 58.136.17.133 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:8:43:36 น.  

 
มาแอดไว้ก่อนค่ะป้า (เดี๋ยวป้าเดี๋ยวน้าเรียกเองงงเองนะเนี่ย)

เดี๋ยวค่อยๆมาไล่อ่านทีละตอนนะคะ


โดย: พจมารร้าย วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:9:34:25 น.  

 
เดี๋ยวค่อยๆมาไล่อ่านนะคะ

วันนี้ขอแอดไปก่อนค่ะ


โดย: พจมารร้าย วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:9:38:15 น.  

 
ตามอ่านต่อค่ะ


โดย: meaw_1985 ล็อกอินไม่ได้ IP: 219.189.152.32 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:9:49:16 น.  

 
อ่านไปร้องไห้ไปค่ะป้า ถ้าจิ๋วเป็นป้าจิ๋วคงจิตแตกเหมือนกัน ให้กำลังใจคุณป้านะค๊ะ


โดย: น้องหนูจิ๋ว IP: 210.252.253.235 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:25:05 น.  

 
ขออนุญาตแอดนะค่ะ




และรอชมตอนต่อไปค่ะ



โดย: กัญจน์ญภา วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:26:23 น.  

 
มาเป็นกำลังใจค่ะ เรื่องร้ายๆผ่านไปหมดแล้ว ต่อแต่นี้ชีวิตคุณน้าก็จะมีแต่เรื่องดี ๆ แล้วค่ะ

ยังไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ เพราะสามีไม่เคยคิดจะลาออกไปหางานทำที่เมืองไทย ทั้ง ๆ ที่ฟัดจ์อยากกลับไปหางานทำที่เมืองไทยมาก ดูความเจริญก้าวหน้าของน้อง ๆ ในหน้าที่การงานแล้วมาดูตัวเองว่า "มาทำบื้ออะไรที่ญปเนี่ย"

หากตัวเองเป็นคุณน้า ก็คงหย่าค่ะ แต่จะไม่ทำร้ายตัวเอง แบบที่คุณน้าทำ เพราะคิดว่าตัวเองมีค่ามากกว่าผู้ชายคนหนึ่ง


โดย: fudge-a-mania IP: 58.159.153.34 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:43:57 น.  

 
ชีวิตสุดยอดจริงๆค่ะป้า อยากรู้จังคุณลุงญี่ปุ่นเป็นอะไร ทำไมเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้น


โดย: แสนซน IP: 203.144.220.242 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:15:57 น.  

 
Quickly..Quickly please. I love your story. I will come back to read again soon.


โดย: Rapee IP: 66.175.194.143 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:12:25:35 น.  

 
อ่านทีเดียวรวดเลยค่ะ

รออ่านต่อนะคะป้า


โดย: หมวยน้อยร้อยชั่ง IP: 222.123.194.40 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:10:37 น.  

 
หนูอ่านรวดเดียวจบ ตาลายไปเลย

รออ่านตอนต่อไปนะคะ


โดย: น้ำสังข์ IP: 125.24.5.30 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:20:14 น.  

 
มาอ่านทีเดียวแปดตอนเลยค่ะป้าพนอจัน รอตอนต่อไปนะค่ะ.. ขออนุญาตแอดบล็อกนะค่ะ..


โดย: thattron วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:14:34:32 น.  

 
โห้ ป้า เห็นเปรี้ยวจี๊ดอย่างนี้
พอได้อ่านเรื่องของป้าแล้ว ...

แล้วไงต่อค่ะ มาต่อไวไว หน่า


โดย: ภูเก็ต-ป่าตอง วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:06:26 น.  

 
ป้าขา พรุ่งนี้หนูหยุดแล้ว ไม่ได้เข้าเนต ถ้าป้าอัพตอนต่อไปแล้ว ช่วยไปจิกหนูที่บล็อกทีนะคะ
กำลังน่าติดตามเลยค่ะ หนูอยากรู้อะไรทำให้สามีป้าปลี๊ยนไป๊ได้ขนาดน๊านนนน
ขอบคุณค่ะ


โดย: อิจิโงะจัง IP: 203.146.147.122 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:45:29 น.  

 
อ่านเพลินมาจนถึงตอนที่แปดแล้ว น้าพนอจันแกร่งมากค่ะ หนูจะแกร่งอย่างน้า


โดย: Imperfect Mom วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:18:29:47 น.  

 
ตามมาอ่านค่ะ


โดย: ยุ้ย IP: 77.123.123.8 วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:04:32 น.  

 
แฟนพันธ์แท้คุณป้าพนอจันค่ะ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ


โดย: ARROWBAMBOO วันที่: 21 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:16:09 น.  

 
......


โดย: tete' my little star วันที่: 23 กรกฎาคม 2550 เวลา:9:37:35 น.  

 
โอ้ย..อ่านบล็อกนี้แล้วจุก ป้าต้องเป็นคนที่เข้มแข็งมาก ๆ ถึงจะผ่านจุดนี้มาได้ ชื่นชมป้ามาก ๆ ค่ะ


โดย: สนิมดอกไม้ IP: 222.123.150.207 วันที่: 23 กรกฎาคม 2550 เวลา:10:04:52 น.  

 
น้ำตาคลอเลยอะค่ะ
แตสะใจดี ป้าด่าหมอด่าพยาบาล
อยากทำมานานแล้วเหมือนกัน
อิ อิ อิ


โดย: หนูป่าน IP: 202.151.6.104 วันที่: 23 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:05:12 น.  

 
ถ้าไม่รู้ว่าความทุกข์เป็นอย่างไรมาก่อน
คงไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "ความสุข" อย่างแท้จริง


โดย: หนูแหม่มตัวจุ้น IP: 61.19.220.13 วันที่: 23 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:38:34 น.  

 
เรื่องราวคุณน้าน่าติดตามมากๆๆ
เดี๋ยวต้องเล่าให้คนข้างๆฟัง เค้าอยากไปอยู่เมืองไทย หวั่นใจจังค่ะ


โดย: แม่นางแอบสตางค์ IP: 59.129.145.38 วันที่: 23 กรกฎาคม 2550 เวลา:15:50:26 น.  

 
ตามมาอ่านด้วยคน
อ่านแล้วเข้าใจเลย
ผู้ชายญี่ปุ้นถ้าไปอยู่เมืองไทย
เสียคนเกลือบทุกคนเลย




โดย: แม่ของยูยู้ IP: 219.203.115.16 วันที่: 24 กรกฎาคม 2550 เวลา:6:10:31 น.  

 
คุณป้าคะ..เข้มแข็งไว้
อย่าคิดสั้นอีกเลยค่ะ
ว่าแล้วก็ย่องไปอ่านตอนต่อไป
สู้ สู้ นะคะ


โดย: What about me? วันที่: 26 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:00:33 น.  

 
คุณป้าเข้มแข็งมากๆเลยค่ะ


โดย: กีวี่ IP: 85.201.151.90 วันที่: 26 กรกฎาคม 2550 เวลา:19:27:09 น.  

 
ชีวิตคนเรานี้ไม่มีอะไรแน่นอนเลยนะคะ


โดย: katick IP: 58.8.138.226 วันที่: 29 กันยายน 2550 เวลา:22:06:33 น.  

 


โดย: BongKet วันที่: 12 ธันวาคม 2550 เวลา:14:53:57 น.  

 
>>>>> พอเขาบอกว่า บำรุงราษฎร์ อยากเป็นลมต่อ เพราะรู้ว่าต้องแพงแน่

ฮามากเลยค่ะ คุณป้าขา

และตอนทีแฟนป้ามาขอหย่านี่ ทำหนูเกือบร้องไห้เลยค่ะ สงสารคุณป้ามากค่ะ


เป็นกำลังใจให้คุณป้านะคะ หวังว่าตอนต่อไปเรื่องราวชีวิตป้าคงจะดีขึ้นค่ะ




โดย: wapple IP: 58.165.56.109 วันที่: 20 ธันวาคม 2550 เวลา:6:53:45 น.  

 
หวังว่าจะจบแบบแฮปปี้นะคะคุณป้า


โดย: amp IP: 117.47.127.41 วันที่: 1 กรกฎาคม 2551 เวลา:23:29:15 น.  

 
ไม่ชอบโรงพยาบาลทำแบบนี้เลยอะป้า .. เศร้า :(


โดย: valika วันที่: 13 กรกฎาคม 2551 เวลา:22:12:07 น.  

 
ว๊าย รพ.ศรีธัญญาเป็นอย่างนี้จริงหรือ ?
ไม่กล้าบ้า กลัวไม่มีเงินจ่าย ฮ่าๆ
ตอนนี้คุณลุงเริ่มบ้า

พรุ่งนี้มาต่อ สนุกดีค่ะ


โดย: แม่ของอ๊บ IP: 84.143.97.212 วันที่: 23 กรกฎาคม 2551 เวลา:20:14:57 น.  

 
อ่า น่าสงสารจริง ๆ ค่ะ เห็นใจจัง


โดย: tiki_ทิกิ วันที่: 24 มกราคม 2552 เวลา:4:16:44 น.  

 
555555555555555
สนุกจัง


โดย: อร IP: 58.8.108.250 วันที่: 29 มีนาคม 2552 เวลา:16:17:54 น.  

พนอจัน
Location :
กรุงเทพฯ Japan

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 291 คน [?]




ป้าพนอจัน เกิด วันที่ ๒ พฤกษภาคม ๒๔๙๔

เป็นคนกรุงเทพ เกิด ที่ เขตดุสิต ถนนสุโขทัย

ชอบทำอาหาร ชอบดอกไม้ ชอบท่องเที่ยว

ตอนนี้แต่งงาน มาอยู่ประเทศญี่ปุ่น ได้ 16 ปี
New Comments
Friends' blogs
[Add พนอจัน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.