พาชูลี่ โนวเลจ : "โอโยโดะ… ขอเวลาสักครู่ได้ไหม"

โอโยโดะ : "ได้ค่ะ คุณพาชูลี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

พาชูลี่ โนวเลจ : "เรื่องตารางงานที่คุณบอกว่าจะ 'ช่วยจัดให้' น่ะ
ฉันจำได้ว่าคุณพูดว่า จะทำให้เจ้าของบล็อกนี้ว่างขึ้น"

(เว้นจังหวะเล็กน้อย)

"แต่ผลลัพธ์ที่ฉันเห็น… มันตรงกันข้าม"

พาชูลี่ โนวเลจ : "เวลาที่เจ้าของบล็อกจะมาอ่านหนังสือ ลดลงกว่าก่อนจัดตารางเสียอีก"

โอโยโดะ (สีหน้าลำบากใจ) : "ฉันวิเคราะห์จากภารกิจโดยรวม แล้วประเมินว่า—"

พาชูลี่ โนวเลจ (เสียงเรียบ แผ่ว แต่จริงจัง) : "ฉันไม่ได้หวังอะไรมากนักหรอก…"

"แค่ว่า…
ถ้าก่อนสิ้นปีนี้
คุณเจ้าของบล็อกจะมีเวลามานั่งอ่านหนังสือกับฉันได้สัก สิบเล่ม"

(สายตานิ่ง ไม่ได้มองโอโยโดะโดยตรง)

"แค่นั้นก็คง… เพียงพอแล้ว"

"เธอรู้ไหม…ความผิดพลาดครั้งนี้ของเธอ

มันไม่ต่างอะไรกับการที่ฉัน
ปล่อยให้ห้องสมุดของตัวเองไฟไหม้
เพราะคิดว่า คงควบคุมได้

ทั้งที่ผลลัพธ์…
มันเผาเวลาที่สำคัญที่สุดไปหมดแล้ว"


โอโยโดะ (นิ่งไปชั่วครู่) : "…ฉันเข้าใจแล้วค่ะ

ขอโทษจริงๆ
ฉัน… ไม่สมควรรับปากตั้งแต่แรก"

พาชูลี่ โนวเลจ (เปิดหนังสืออีกครั้ง พึมพำ) : "ถ้าไม่ได้อ่านด้วยกันก็ไม่เป็นไร…"

"อย่างน้อย ฉันก็ยังอ่านมันได้… เพื่อเขา"