Welcome To ทองหลาง Bloggang ว่างๆ ก็แวะเข้ามา...ยินดีต้อนรับจ้า
ตอนที่ 23











23

เมื่อทุกคนรวมไปถึงสมาชิกใหม่ของบ้านมาเข้ามานั่งล้อมวงรอบอาหารพื้นเมืองหลายชนิดบนแคร่ไม้ไผ่ที่ใต้ถุนเขมขวัญนึกกังวลใจอยู่บ้างที่การนั่งรับประทานอาหารแบบนี้ เจ้านายหนุ่มอาจจะไม่ถนัดเพราะความเคยชินกับการใช้โต๊ะอาหารแต่เมื่อเห็นเขาก้าวขึ้นไปนั่งขัดสมาธิเหมือนบิดาที่นั่งอยู่ก่อนโดยไม่เอ่ยอะไรหรือแสดงสีหน้าไม่ชอบใจ เธอก็ค่อยคลายกังวลลงบ้าง

“เจ้าพงศ์ไปไหนแล้วล่ะแม่ไม่อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนเหรอ” เขมขวัญทำทีถามถึงญาติผู้น้องแก้เก้อ

“แม่มันมาตามกลับไปแล้วมาเถอะ....เลยเวลามามากแล้ว คุณคงหิว อาหารพื้นบ้านรสจัดอยู่สักหน่อย...ไม่รู้คุณจะทานได้หรือเปล่า”นางขิงตอบบุตรสาว ก่อนจะหันไปเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ บุตรสาวของนางอย่างออกตัว

“ได้ครับ...”กริชนะตอบขณะที่สายตากวาดมองไปยังอาหารมื้อกลางวันของวันนี้ปลาช่อนตัวโตๆนึ่งกับผักนานาชนิด มีถ้วยน้ำพริกวางอยู่ใกล้ๆ มีปลาแดดเดียวขนาดไม่ใหญ่เกินกว่าผ่ามือทอดจนเหลืองกรอบน่ารับประทานอยู่อีกจากและอาหารประเภทแกงอีกหนึ่งอย่าง เท่าที่ดูจากสีสันน่าจะเป็นแกงส้ม

“นึ่งปลา ถ้าไม่ชอบรสเผ็ดก็ไม่ต้องจิ้มน้ำพริกปลาทอดนั่นก็น่าจะพอทานได้ ส่วนแกงส้มดอกแคอาจมีรสขมหน่อยแต่อร่อยกำลังดีบ้านนี้ใช้ดอกแคแกงทั้งดอกไม่ชอบดึงเกสรออกก่อน อันไหนกินไม่ได้ก็เลี่ยงไป”นายแผนเอ่ยกับว่าที่ลูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะห้วนอยู่บ้าง

“ขวัญเจียวไข่ให้อีกจานไหมคะ”เขมขวัญเอ่ยขึ้นบ้าง

“ไม่เป็นไร ผมทานได้” กริชนะเอ่ยก่อนจะคว้าช้อนกับจานข้าวมาถือไว้ในมือเมื่อเห็นเจ้าบ้านเริ่มจัดการอาหารตรงหน้าเป็นปฐมฤกษ์

อาหารทุกอย่างอร่อยและถูกปากชายหนุ่มไม่น้อยถึงแกงส้มจะเผ็ดไปนิด และความขมก็ไม่ได้มากมาย ทว่ากลมกล่อมกำลังดี ปลานึ่ง ปลาทอดก็ล้วนแล้วแต่เลิศรส เขากลับรู้สึกดีไม่น้อยในการที่ได้เปลี่ยนความจำเจของอาหารซะบ้าง

“อร่อยครับ...เห็นทีต้องจำเมนูแบบนี้ไปให้แม่ครัวที่บ้านเอาขึ้นโต๊ะบ้างแล้ว”

“เมนูพื้นๆพวกนี้ขวัญเขาทำได้หลายอย่างถ้าคุณอยากกินอะไรก็บอกเขาได้ ไม่ใช่เรื่องยากหรอก...แม่สอนเขาอยู่เสมอเสน่ห์ปลายจวักผัวรักจนตาย”

คำพูดของนางขิงทำเองเขมขวัญถึงกับสำลักน้ำแกงที่กำลังซด...

“ค่อยๆ ทานสิคุณ...จะรีบไปไหน”ชายหนุ่มดุเบาๆ เขาวางช้อนมารินน้ำใส่แก้วส่งให้ ทั้งยังลูบหลังเพื่อคนสำลักได้ผ่อนคลาย

ท่าทีดูแลเอาใจใส่ของเขาในยามเผลออยู่ในสายตาของผู้สูงวัยกว่าทั้งคู่ นั่นทำให้สองสามีภรรยารู้สึกเบาใจเมื่อยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้ามีคุณวุฒิและวัยวุฒิที่เหมาะสมกับบุตรสาวของตัวเองมากซะยิ่งกว่ากำนันผู้ทรงอิทธิพลคนนั้น ในฐานะของคนเป็นพ่อเป็นแม่ย่อมมีความคิดที่จะทำทุกอย่างให้เป็นไปอย่างถูกต้องวงอาหารจึงไม่มีการซักถามหรือพูดคุยในเรื่องที่บุตรสาวเอ่ยอ้างอีก...

มื้อกลางวันผ่านไปทั้งกริชนะและเขมขวัญก็ได้เข้ามานั่งในรถคันหรูอีกครั้งเพื่อการปฏิบัติภารกิจตามที่ตั้งใจเอาไว้แต่แรก

“เจ้านายน่าจะพักก่อนนะคะวันนี้เพิ่งหายไข้แท้ ๆ” เขมขวัญเอ่ยอย่างไม่ค่อยจะเห็นด้วยสักเท่าไหร่

“ผมหายแล้ว...ว่าแต่คุณเถอะ กินยาเอาไว้หรือยัง”เจ้านายหนุ่มถามกลับด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

“ทำไมขวัญต้องกินยาคะ...ขวัญไม่ได้ป่วยนี่”

“ถึงไม่ป่วยตอนนี้แต่ก็มีสิทธิ์ติดไข้จากผมได้”

คำตอบของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวเผลอค้อนทั้งเมินมองไปทางอื่นหลบซ่อนความอายที่เริ่มจะฉายออกมาให้เห็นทางสีหน้า...จึงไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนที่ทำให้เธอรู้สึกอย่างนั้น

“แถวนี้มีธนาคารไหม”กริชนะเอ่ยถามทันทีที่รถเคลื่อนเข้าสู่ถนนสายหลัก

“ไม่มีหรอกค่ะ”น้ำเสียงออกไปในทางห้วนเล็กน้อย เพื่อข่มความรู้สึกที่ยังไม่อาจปรับให้เข้าที่ได้

“ไม่มีธนาคารแล้วพวกคุณเก็บเงินกันยังไง...อย่าบอกนะว่าใส่ตุ่มใส่ไหฝังดินเอาไว้”

“แหม...เจ้านายคะถึงที่นี่จะเป็นบ้านนอกคอกนา เราก็ใช่จะโบราณขนาดนั้น”

“งั้นก็คงใส่หีบเก็บไว้ที่บ้าน...อ้อลืมไป...เงินไม่ได้มีมากมายก็ไม่จำเป็นต้องฝากธนาคารนี่นะ ไม่งั้นคงใช้หนี้ไปหมดแล้ว”

“ที่บ้านมีบัญชี ธกส.ค่ะเกษตรกรทุกคนจะเป็นสมาชิกธนาคารแห่งนี้เพื่อทำนิติกรรมหลาย ๆ อย่างทั้งการรับความช่วยเหลือจากรัฐบาล ทั้งการกู้มาลงทุนเป็นหนี้ในระบบ”

“แล้วทำไมพวกคุณถึงมีหนี้นอกระบบได้ล่ะ”

“เพราะการกู้ในระบบมันไม่สามารถทำได้ตามใจชอบนี่คะที่ว่า อยากกู้เมื่อไหร่ จะเอาเท่าไหร่ก็กู้ได้ทันทีบ้างครั้งเราก็มีเหตุให้เกิดสภาวะจำเป็นอย่างเร่งด่วน เราถึงได้ยอมเป็นหนี้เพื่อป้องกันความเสียหายที่อาจจะมากขึ้นเป็นเท่าตัว”

“เป็นแล้วไม่มีปัญญาใช้ ก็อย่าเป็นสิคุณทางแก้ไขอื่นมันน่าจะมี”

“ถ้าพูดถึงปัญญาใช้คืนพวกเราสามารถทำได้ล่ะ ถ้ากำนัลทองไม่ทำสัญญาโกงแบบนี้...จะโทษเขาก็คงไม่ได้ เราไม่รอบคอบเองเลยต้องทนรับกรรมไป” บทสรุปของเธอคือความเศร้าที่ปรากฏอยู่บนใบหน้า

“สรุปว่า...ที่นี่มีที่ไหนที่ผมจะสามารถทำธุระเรื่องเงินได้บ้างล่ะ”

“ในอำเภอมีตู้เอทีเอ็มค่ะถ้าเป็นธุรกรรมเล็กๆ เช่นฝาก ถอน หรือโอน ก็พอจะทำได้”

“ดีเลย...เอาเป็นว่าหลังจัดการธุระของผมที่สถานีตำรวจแล้วค่อยไปจัดการเรื่องเงินทีหลัง”กริชนะบอกเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่สายตาของเขาจะเพ่งไปที่จีพีเอสนำทาง เพื่อไปยังสถานที่ที่เขาตั้งใจเอาไว้แต่แรก

สถานีตำรวจภูธรของอำเภอในต่างจังหวัดค่อนข้างจะเงียบเชียบอยู่ซักหน่อยเมื่อเทียบกับเมืองใหญ่หรือในตัวจังหวัดที่มีเหตุด่วนเหตุร้ายให้ประชาชนต้องเข้ามาใช้บริการมากกว่า...ความแตกต่างที่พบจะด้วยสาเหตุใดก็แล้วแต่ นั่นถือว่าเป็นข้อที่ชี้ให้เห็นถึงความสงบเรียบร้อยในพื้นที่ได้เป็นอย่างดี

แต่เรื่องความสงบเรียบร้อยของสถานที่ไม่ใช่สิ่งที่ให้ความสนใจสำหรับเขมขวัญได้เท่ากับความอยากรู้ว่าเจ้านายของเธอมาทำอะไรที่สถานีตำรวจ

“เขามาทำธุระเรื่องของฉันจ้ะหนู”

“เย้อ!...” เขมขวัญถึงกับสะดุ้งโหยงเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา...ใกล้เหมือนกระซิบ

“เป็นอะไรไป อยู่ ๆ ก็ร้องขึ้นทำเอาผมตกใจไปด้วย”คนขับหันไปถามเมื่อจอดรถนิ่งสนิทในสถานที่ที่ทำไว้เป็นที่จอดรถเพื่อผู้มาติดต่องาน

เขมขวัญยิ้มแหย ๆถึงเสียงที่ดังขึ้นแบบไม่ส่งสัญญาณล่วงหน้าจะบอกวัตถุประสงค์การมาครั้งนี้แต่มันก็ไม่ได้กระจ่างพอที่เธอจะรู้ถึงรายละเอียดปลีกย่อย

“เจ้านายมาทำอะไรที่โรงพักคะ”เธอถามกลับแทนคำตอบที่คิดว่าถึงบอกไปยังไงเขาก็ไม่เชื่อ

“ผมมาติดต่อธุระเรื่องคุณป้า”

เขาตอบเหมือนกับสิ่งที่เธอได้ยินเป๊ะ...ช่างสมกับเป็นป้าเป็นหลานกันจริงๆ เธออดไม่ได้ที่จะคิดประชดในใจ

“ฉันจะถือว่านี่คือคำชมนะจ๊ะ”

เสียงสุดสยองยังคงดั่งแว่วมาให้ได้ยินจนคนฟังไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่าการถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ทำไมต้องถอนหายใจซะดังจนเหมือนมีเรื่องหนักอกหรือกลัวว่าพี่ผู้หมวดคนนั้นของคุณจะเข้าใจผิด ที่คุณมาสถานีตำรวจกับผม”น้ำเสียงที่ถามถึงจะฟังราบเรียบไม่ใส่ใจ แต่ก็พอจับความห้วนในน้ำเสียงนั้นได้บ้าง“ไม่ต้องกลัวหรอก ถ้าผมจะบอกเขาเองว่าคุณเป็นเลขาฯ จำเป็นต้องมาติดต่อธุระกับผม”บอกเสร็จก็เปิดประตูก้าวลงจากรถไป โดยไม่รอฟังคำชี้แจงของคนที่นั่งคู่มาด้วย

“อะไรล่ะเนี่ย...อยู่ ๆก็อารมณ์เสียซะงั้น เอาใจอยากซะจริง...เฮ้อ...” เขมขวัญบ่นก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินแกมวิ่งตามเจ้านายที่เดินลิ่วไปจนจะถึงทางประตูทางเข้าสำนักงาน

“ขอโทษครับ...ผมมาติดต่อขอพบท่านสารวัตรยิ่งยศครับ”กริชนะเดินเข้าไปติดต่อสอบถามร้อยเวรถึงสารวัตรผู้เป็นเจ้าของคดีที่ธนัญชัยเพื่อนของเขาให้ข้อมูลไว้

“ท่านมีประชุมด่วนที่กองเมืองครับ”

“อ้าว...”คำตอบของร้อยเวรทำเอาคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเรื่องที่เขาต้องการมาติดต่อเกี่ยวกับคดีของคุณป้าไม่ได้สะดวกอย่างที่เพื่อนเคยบอกเอาไว้

“ไม่ทราบว่าท่านจะเข้ามาเมื่อไหร่...คือ...พอดีผมนัดท่านเอาไว้ตอนเช้า...ก็ถือว่าเป็นความผิดของผมที่ผิดนัดมาขอพบท่านตอนบ่ายโดยไม่ได้แจ้งเลื่อนนัดให้ท่านทราบ”กริชนะเอ่ยอย่างยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง

“ใช่คุณกริชนะหรือเปล่าครับ...ถ้าใช่คุณไม่ได้มาเสียเที่ยวหรอกครับ” ร้อยเวรเอ่ยยิ้มๆ อย่างเป็นมิตร

“ครับ...ผมชื่อกริชนะ”

“ท่านสารวัตรท่านฝากเรื่องของคุณไว้กับผู้หมวดก้องครับ...เดี๋ยวผมพาไปพบผู้หมวด”

ร้อยเวรลุกขึ้นเดินนำคนทั้งสองไปยังอีกห้องที่ติดกับห้องผู้กำกับฯด้านหน้าจะแขวนป้ายชื่อของพันตำรวจตรีที่ผู้เข้ามาติดต่องานไม่ได้ให้ความสนใจเท่าห้องที่ร้อยเวรหนุ่มพาเข้าไป

ด้านในเป็นห้องทำงานรวมโดยมีห้องด้านในสุดเป็นห้องกึ่งห้องกระจกที่น่าจะใช้เป็นห้องรับแขกหรือไม่ก็เป็นห้องประชุมเล็ก ๆ ในการทำงานแต่อะไรก็ไม่ดึงดูดความสนใจของกริชนะได้เท่าร้อยตำรวจโทหนุ่มที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นสบตาเขาก่อนจะมองผ่านไปยังอีกคนที่เดินตามเข้ามา

“อ้าวขวัญ...ดีจังได้เจอตอนเช้าแล้วยังมีโอกาสได้เจอกันช่วงบ่ายอีกอยากจะเรียกว่าดวงสมพงศ์กันซะเหลือเกินนะ”ผู้หมวดหนุ่มเอ่ยทักทายหญิงสาวที่สนิทสนมคุณเคยกันมาแต่เก่าก่อน

“ก็คงจะสมพงศ์กับผมด้วยเหมือนกันครับเพราะผมกับคุณก็เคยเจอกันมาแล้วในช่วงเช้า” กริชนะเอ่ยขึ้นบ้างทำให้รอยยิ้มของเขมขวัญ รวมไปถึงคำพูดที่จะใช้ทักทายเพื่อนรุ่นพี่พลอยหุบลงไปด้วย

“รู้จักกันแล้วเหรอครับ...งั้นผมคงไม่ต้องแนะนำล่ะ”ร้อยเวรเอ่ยถาม

“เราไม่รู้จักกันครับ...” กริชนะเอ่ย

“คือ...หมายถึงแบบเป็นทางการน่ะค่ะ”เขมขวัญแก้ไขความเข้าใจด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงได้ทำท่าอารมณ์เสียขึ้นมาอีก

“อ้อ...” ร้อยเวรร้องออกมาอย่างเข้าใจ“นี่ผู้หมวดก้องเกียรติที่สารวัตรยิ่งยศท่านฝากเรื่องคดีเอาไว้ครับ...ส่วนนี่คือคุณกริชนะที่ยื่นคำร้องให้เราตรวจสอบคดีใหม่”

“สวัสดีครับ...อย่างเป็นทางการ”ก้องเกียรติลุกขึ้นยืน ก่อนจะยื่นมือไปให้ชายหนุ่มตรงหน้าสัมผัสเป็นการทำความรู้จักอย่างเป็นทางการอย่างที่เขาเอ่ย

“สวัสดีครับ...”กริชนะยื่นมือมาสัมผัสตามมารยาทก่อนจะรีบวางราวกับมือนั้นเป็นเหล็กร้อน

“ส่วนขวัญคงไม่ต้องแนะนำตัวนะคะ”หญิงสาวเอ่ยยิ้ม ๆ ไม่ได้สังเกตเลยว่าสีหน้าผู้เป็นเจ้านายคล้ำลงแค่ไหน

“ครับผม...จะแนะนำตัวอีกครั้งพี่ก็ไม่ว่าหรอกครับ...”ผู้หมวดหนุ่มยิ้มกว้าง “เชิญที่ห้องโน้นเลยครับ...ผมขอหยิบแฟ้มเอกสารก่อน”

กริชนะและเขมขวัญจึงเดินไปยังห้องที่ผู้หมวดหนุ่มชี้บอกพอไปถึงกริชนะทรุดตัวลงนั่งยังเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้มือทั้งสองข้างกอดอกใบหน้าบึ้งตึงปราศจากรอยยิ้มที่จะว่าไปแล้วอาการนี้ของชายหนุ่มก็ถือว่าเป็นปกติที่เขมขวัญเห็นออกบ่อยทว่าจะแตกต่างกันก็ตรงที่แววตาคู่นั้นของเขาที่มันเหมือนมีเปลวไฟร้อน ๆโพยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย ทำให้เขมขวัญต้องเดินตัวลีบผ่านเจ้านายไปนั่งซะห่างเป็นวา

“มานั่นตรงนี้ข้าง ๆ ผม”กริชนะคลายมือมาตบเก้าอี้ตัวใกล้ ๆกับที่เขานั่ง ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกอีกครั้ง

เขมขวัญมองที่นั่งตัวนั้นด้วยสายตาขลาดๆ เธอขยับเข้าไปตามคำสั่ง แต่ขอเว้นช่องว่างเอาไว้สักที่เถอะเก้าอี้ที่เขมขวัญเปลี่ยนมานั่งจึงเป็นตัวที่มีเก้าอี้อีกตัวขั้นระหว่างกลางกริชนะได้แต่มองด้วยสายตาดุ ๆ แต่ไม่ได้ว่าอะไรต่อเมื่อนายตำรวจหนุ่มเดินเข้ามานั่งเพื่อร่วมวงสนทนาแล้ว

“คดีอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่คุณยื่นคำร้องให้พลิกคดีขึ้นมาสอบสวนใหม่ทางเราได้ดำเนินการในการตรวจสอบบางส่วนที่คุณแจ้งมาถึงเหตุสงสัยต่าง ๆ”ผู้หมวดหนุ่มเอ่ยไปพร้อมกับเปิดแฟ้มค่อนข้างหนาในมือ “สถานที่เกิดเหตุอยู่ในเขตรับผิดชอบของสภ.เรา แต่เท่าที่ทราบผู้ตายไปเสียชีวิตที่กรุงเทพฯใช่ไหมครับ”

“เท่าที่ผมได้รับข้อมูลมาก็เป็นอย่างนั้น...”

“นี่เป็นรูปถ่ายที่เราถ่ายเอาไว้ในที่เกิดเหตุ”ก้องเกียรติยื่นซองบรรจุภาพถ่ายมาให้และอีกฝ่ายก็รับไปดูด้วยสีหน้าไม่สู้จะดีสักเท่าไหร่

“แต่ที่ผมอยากรู้คือสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นรถสมรรถนะเรื่องความปลอดภัยของผู้ขับขี่สูงขนาดนั้นไม่น่าจะก่อให้เกิดอุบัติเหตุได้”กริชนะเอ่ยในสิ่งที่น่าสงสัย

“ต่อให้รถดีแค่ไหนหากเกิดจากความประมาณก็สามารถทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ทั้งนั้นครับ...เท่าที่เราให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบสภาพรถทุกอย่างอยู่ในเกณฑ์ปกติ สายเบรก ไม่มีรอยชำรุด ครัช เกียร์ ก็ปกติก็เหลือเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่พอจะสันนิษฐานได้ถึงที่มาของอุบัติเหตุนั่นก็คือ คนขับหลับใน”

“เวลาเช้าอย่างนั้นคุณป้าไม่น่าหลับใน”

“ผมรู้มาว่าคุณทิพย์ราตรีเป็นนักเขียนใช่ไหมครับ...เป็นไปได้ไหมที่คุณทิพย์ราตรีจะอดนอนเพื่อเขียนนิยายทั้งคืนจนทำให้เกิดอาการง่วงระหว่างขับรถ” นายตำรวจยังคงคาดคะเนหาเหตุผล

“เป็นไปไม่ได้...คุณป้าไม่ใช่คนที่จะออกมาทำอะไรในสภาพที่ร่างกายไม่พร้อม”

“แต่หลักฐานทางพยานวัตถุและสิ่งแวดล้อมมันทำให้เชื่ออย่างนั้นนะครับ ทางเราก็ว่ากันไปตามหลักฐาน”

“พูดไปพูดมาคุณก็ยังคิดว่ามันคืออุบัติเหตุอยู่ล่ะสิ...ยังไงผมก็ไม่ปักใจเชื่อหรอกจนกว่าทางตำรวจจะหาหลักฐานที่ชัดเจนมายืนยันไม่ใช่สรุปเอาเองด้วยภาพที่เห็นผ่าน ๆ ตาแบบนี้”

คุณป้าจะไม่ดลใจให้พวกเขาหาเบาะแสพบบ้างเหรอคะเดี๋ยวก็ได้ทะเลาะกันตายพอดี...

“อย่าถามฉันนะว่าเกิดอะไรขึ้นฉันจำไม่ได้หรอก”เสียงที่เริ่มจะสร้างความคุ้นเคยในวันนี้ดังขึ้นในทันที

อ้าว...ไหงงั้นล่ะคุณป้า...

“เอ่อ... ขอขวัญดูรูปหน่อยได้ไหมคะเจ้านาย”เขมขวัญขยับเข้ามานั่งใกล้ ๆ เจ้านายหนุ่ม ที่อารมณ์ดูเหมือนจะเข้าใกล้จุดเดือดเต็มทีเธอไม่รอให้เขาอนุญาต...จะบอกว่าเสียมารยาทก็ยอมล่ะ เธอเชื่อว่ารูปถ่ายอาจไขปริศนาในจุดเล็ก ๆ ที่อาจมองข้าม

“สถานที่คุ้น ๆ นะ เหมือนเคยเห็น”สายตายังคงเพ่งมองรูปถ่ายในมือทีละใบ

“พี่ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นที่ไหนพี่เองก็เพิ่งจะย้ายมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน ยังตระเวนสำรวจพื้นที่ไม่ทั่วเลย”

“หนูต้องเคยเห็นอยู่แล้วก็มันเป็นที่ที่เราได้พบกันครั้งแรกไงจ๊ะ”

คำตอบที่มีเพียงเขมขวัญเท่านั้นที่ได้ยินทำเอาเธอเกิดอาการเย็นวาบไปทั้งตัวใช่แล้ว...ใช่จริง ๆ ที่นี่คือไร่ของเธอและคุณป้าที่เธอเพียงเห็นครั้งแรกก็รู้สึกคุ้นตาคนนั้นที่แท้ก็คือคนที่เมื่อหลายเดือนก่อนเธอเป็นคนช่วยให้รอดออกมาจากรถที่เกิดอุบัติเหตุทั้งยังช่วยพาส่งโรงพยาบาลและยังบริจาคเลือดให้ไปตั้งหลายซีซี ไม่น่าเชื่อว่าคุณป้าจะเสียชีวิตทั้ง ๆ ที่หมอบอกว่าถ้าส่งเข้ารักษาต่อที่กรุงเทพฯได้ทันเวลาคุณป้าจะมีโอกาสรอดแท้ๆ

“ไม่ต้องเสียใจหรอกจ้ะ...มันเป็นกรรมของฉันเองฉันไม่โทษใครหรอก”

“มันคงเป็นกรรมของหนูด้วย”เขมขวัญเอ่ยออกมาแผ่วเบา ทว่าคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยังได้ยินชัดเจน

“พูดอะไรน่ะเขมขวัญ”กริชนะหันมาถามด้วยความหงุดหงิดเมื่อคิดว่าเลขาฯของเขาไม่เห็นด้วยในความสงสัยที่เขามี

“เอ่อ...คือ...ขวัญจำได้แล้วค่ะที่นี่คือถนนที่ผ่านไร่ของขวัญเอง และอุบัติเหตุครั้งนั้นขวัญอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย”เขมขวัญตัดสินใจบอก

“คุณเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นเลยหรือเปล่า”กริชนะหันมาถาม น้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัว

“ปะ...เปล่าค่ะ...เห็นตอนที่รถชนต้นไม้แล้ว...และขวัญกับพงศ์ก็ช่วยกันพาร่างคุณป้าคุณออกมาจากรถได้ทันก่อนรถจะระเบิด”

“คุณรู้เห็นทุกอย่าง...”กริชนะถามเหมือนเพ้อ...สายตาจับจ้องมองเลขาฯสาวไม่วางตา

“แล้ว...รูปพวกนี้เราสามารถเอาไปดูที่บ้านได้ไหมคะพี่ก้อง”เขมขวัญเอ่ยถาม ทั้งคิดในใจว่า รูปถ่ายพวกนี้คงไม่ต่างจากตัวเลขในระบบบัญชีที่มีข้อผิดพลาดเธออยากมีเวลาพิจารณาให้ละเอียดขึ้นเพราะมองหาเลขเจ้าปัญหาตัวนั้น

“เท่าที่รู้เรามีอยู่ในแฟ้มคดีแค่ชุดเดียวปกติเราจะเก็บเอาไว้เป็นหลักฐาน ถ้าต้องการเดี๋ยวพี่ถ่ายเอกสารแบบสีให้แต่ทางญาติต้องเขียนคำร้องขอไว้เป็นหลักฐานด้วยนะ”

“เจ้านายคะ...” หญิงสาวหันไปสบตาเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาอ้อนวอน

“ครับ...ผมจะเขียนคำร้อง...และผมก็จะไม่ละความพยายามที่จะค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเด็ดขาด”กริชนะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่น่าจะเรียกว่าให้คำมั่นกับตัวเองซะมากกว่าสิ่งอื่นใด

“ปล่อยวางเถอะกริช...ป้าจะจากกริชไปเพราะ

อะไรถึงรู้ไปป้าก็คงกลับไปหากริชไม่ได้อีกแล้ว...ป้าหวังแค่ว่ากริชจะอยู่บนโลกนี้อย่างมีความสุขเพียงเท่านั้น...”

*********************

ปล.เจอคำผิดรบกวนบอกด้วยนะคะ จะได้แก้ไข เผื่อเล็ดลอดสายตา




Create Date : 12 พฤศจิกายน 2559
Last Update : 13 พฤศจิกายน 2559 21:00:12 น. 3 comments
Counter : 693 Pageviews.

 
ขี้เก็กรักเขาชอบเขาก็บอกไปตรงๆเถอะ


โดย: panon IP: 203.158.141.4 วันที่: 12 พฤศจิกายน 2559 เวลา:17:29:26 น.  

 
เรื่องนี้ตอนแรกสนุกมาก เข้มข้น ตอนนี้เริ่มเนือย ๆ สงสัยจะเพราะลงช้า แฮ่ ๆ

คิดถึงอยู่ดี..

ว่าที่ลูกเอ่ย (น่าจะตกคำว่าเขย)


โดย: พี่หมูน้อย IP: 171.5.236.175 วันที่: 13 พฤศจิกายน 2559 เวลา:17:12:00 น.  

 
ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4061181 วันที่: 25 สิงหาคม 2560 เวลา:12:30:36 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

นิยายฝันหวาน
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 8 คน [?]




เชิญอ่านนิยายสนุกๆ สไตล์นิยายฝันหวาน



Writer By tonglang
: Copyright © 1999-2008
ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที


Smells like Christmas

Posted by Daniela Andrade on 23 ธันวาคม 2014
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2559
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
12 พฤศจิกายน 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นิยายฝันหวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.