Welcome To ทองหลาง Bloggang ว่างๆ ก็แวะเข้ามา...ยินดีต้อนรับจ้า
ตอนที่ 21





21

รถคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดยังบริเวณลานดินหน้าเรือนไม้กลางเก่ากลางใหม่ด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่เงียบกริบจึงทำให้กลุ่มคนที่กำลังนั่งเจรจาอะไรบางอย่างด้วยท่าทางเคร่งเครียดบนแคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนบ้านไม่ทันได้สังเกตผิดกับสีหน้าของคนขับที่เปลี่ยนไป เมื่อเห็นได้ถนัดตาว่าคนกลุ่มนั้นมีใครบ้าง

“เจ้านายรออยู่ในรถก่อนนะคะ”เขมขวัญเอ่ยก่อนจะทำท่าเปิดประตูออกไป

“เดี๋ยว...” กริชนะคว้าแขนอีกฝ่ายไว้เหมือนกลัวว่า หากห้ามแค่คำพูดเธอจะไม่เชื่อฟัง “ข้างนอกมีอะไร”

“ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ...ฉัน...เอ่อ...ขวัญกำลังจะออกไปดู”หญิงสาวเหล่มองมาที่มือบนแขนของเธอกำลังคิดอยู่ว่าจะปลดมันออกยังไงถึงจะไม่ขัดใจเจ้านายแล้วเธอก็โล่งอกที่มันถูกดึงกลับไปแต่โดยดี

“ป้าๆ...พี่ขวัญมา”เด็กหนุ่มที่ยืนเตร่อยู่บริเวณนั้นร้องทุกคน ทั้งวิ่งเข้าไปหาพี่สาวด้วยความดีใจคนอื่นๆ ก็พลอยหันมามองบ้าง

“พี่ขวัญ...พี่ขวัญของพงศ์มาแล้ว”เจ้าพงศ์วิ่งเข้าหาพลางอ้าแขนออกกว้าง

“ขวัญ...ไปไงมาไงเนี่ย”

“สวัสดีจ้ะแม่...คิดถึงแม่ที่สุดเลย”

เขมขวัญโผเข้ากอดมารดาที่เดิมแกมวิ่งตามหลานชายมาติดๆทำให้เจ้าหนุ่มน้อยที่อ้าแขนรอกอดพี่สาว ถึงกับทำหน้ามุ่ย แต่มันก็ยิ้มอีกครั้งเมื่อเดินเข้าไปกอดทั้งป้าและพี่สาวพร้อมกันและยิ้มกว้างมากขึ้นเมื่อถูกพี่สาวยีหัวทั้งส่งสายตาแสดงความเอ็นดูมาให้อย่างเต็มเปี่ยม

“มาได้จังหวะทีเดียวนะหนูขวัญ”

เสียงแหบห้าวของชายวัยใกล้เคียงกับบิดาดังขึ้นขัดจังหวะการแสดงความรักความคิดถึงของแม่ลูกลงทว่าเขมขวัญไม่ได้เอ่ยตอบ แต่เธอหันไปถามเรื่องราวกับมารดาแทน

“กำนันทองมาทำไมเหรอแม่”

“ก็จะเรื่องอะไรซะอีกถ้าไม่ใช่...”

นางขิงยังพูดไม่ทันจบลูกสาวก็เดินผละไปยังกลุ่มคนที่มีทั้งนั่งบนแคร่และยืนพิงเสาอารักขาเจ้านายด้วยท่าทางที่มองแล้วรำคาญลูกตายิ่งนัก

“สวัสดีค่ะพ่อ...สวัสดีค่ะลุงกำนัน...มาหาพ่อแต่เช้าเลยนะ”เขมขวัญไหว้ทักทาย แม้ไม่ชอบใจ แต่เธอก็ยังฝืนยิ้ม

“อืม...หวัดดีๆ น่ารักจริงมือไม้อ่อนแบบนี้ เหมาะสมแล้ว”กำนันทองเอ่ยด้วยรอยยิ้มแกมสายตากรุ้มกริ่มไปให้เด็กสาว “เอาเป็นว่าตกลงนะ...ฉันจะได้จัดการเตรียมงานเจ้าตัวมาก็ดีแล้ว เอาเป็นว่าอีกสองวันฤกษ์งามยามดี ฉันจะยกขันหมากมาก็แล้วกัน”

“อะไรกันครับกำนันผมยังไม่ได้บอกว่าตกลงเลย” นายแผนแย้งขึ้น

“แล้วพ่อแผนจะคัดค้านไปทำไมมีแต่ได้กับได้ หนี้สินถูกปลด ที่นาที่สวนก็ได้กลับคืน แถมเงินด้วยอีกเป็นแสนมีแต่คุ้มกับคุ้ม”

“มันเรื่องอะไรกัน...”เขมขวัญชักเริ่มงงทว่าเมื่อฟังจากคำสนทนาก็พอรู้ว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เต็มๆ

“กำนันทองจะมาสู่ขอเอ็ง...”ผู้เป็นบิดาเอ่ย สีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก

“อะไรนะ!ลุงกำนันท่าจะเพี้ยน...ลูกชายของลุงแต่งงานมีลูกมีเมียไปหมดแล้วนี่...แล้วลุงจะมาสู่ขอฉันให้ใคร...หรือลุงไปแอบมีลูกนอกสมรสเอาไว้ที่ไหนอีก”เขมขวัญถามเสียงห้วน ในหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธที่ค่อยๆเพิ่มทวี

“ไม่มี...แต่อาจจะมีได้ในอนาคตกับหนูขวัญไง” พูดแล้วกำนันร่างท้วมก็เงยหน้าหัวเราะอย่างชอบใจพลอยให้ลูกน้องที่ยืนอารักขาหัวเราะรับเป็นลูกคู่ไปด้วย

“ฮะ!”

“กำนันทองมาทาบทามสู่ขอเอ็งให้ตัวเอง...ถ้าเราไม่ตกลงกำนันจะยึดทุกอย่างตามสัญญากู้” นายแผนทำหน้าเศร้า

“ยังไม่ครบกำหนดสัญญาไม่ใช่เหรอพ่อ”

“ใครว่าล่ะ...นี่ไงสำเนาสัญญาฉันถ่ายเอกสารมาให้ดู” กำนันทองส่งกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้เด็กสาวที่แกหวังได้ครอบครอง

“นี่มันอะไรกัน...โกงกันชัดๆตอนที่พ่อไปทำเรื่องกู้ ระยะเวลาไม่ใช่เท่านี้นี่” เขมขวัญโวย

“พ่อขอโทษลูกพ่อสะเพร่าเอง”นายแผนเอ่ยเสียงเครือ ด้วยความสงสารลูกจับใจ

“อีกไม่กี่วันก็ครบสัญญาแล้ว...ทางที่ดีหนูขวัญมาเป็นของฉันเถอะ จะตบแต่งไม่ให้เสียเกียรติ” กำนันหม้ายเกลี่ยกล่อม“หนูขวัญเป็นลูกกตัญญูนี่นา คงไม่ปล่อยให้พ่อแม่เดือดร้อน ไม่มีที่ทำกินไม่มีที่ซุกหัวนอนใช่ไหม”

“ไม่ได้...ยังไงฉันก็แต่งงานกับลุงกำนันไม่ได้”เขมขวัญปฏิเสธทันควัน ในสมองพยายามคิดหาทางออก

“ทำไมจะไม่ได้...หนูขวัญยังไม่มีสามีซะหน่อย”

“ใครบอกลุงล่ะว่าฉันไม่มีสามี”เขมขวัญโพล่งขึ้น เพราะต้องการเอาตัวรอด เลยจึงเอ่ยอ้างในสิ่งที่ยังไม่รู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น แต่ที่แน่ๆ ครั้งนี้ขอเจ้านายช่วยสักครั้งเถอะ

“ว่าไงนะ...”คนทั้งกลุ่มแทบตะโกนถามออกมาพร้อมกัน

“ขวัญมี...เอ่อ...สามีแล้ว...เขามากับขวัญด้วยเราตั้งใจจะมากราบขอขมาพ่อกับแม่...ต้องขอโทษลุงกำนันด้วยนะคะ...ยังไงฉันก็แต่งงานกับลุงไม่ได้”

“ฉันไม่เชื่อ...”กำนันทองตะโกนอย่างผิดหวัง

“เดี๋ยวฉันจะไปพาสามีมาให้ลุงดู”ว่าแล้วเขมขวัญก็เดินกลับไปที่รถอีกครั้ง

ชั่งใจอยู่นานก่อนจะเคาะกระจกเรียกคนที่เอนเบาะนอนกอดอกนิ่งให้เลื่อนกระจกลง...คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรอยยิ้มแปลกๆของเลขานุการสาว

“มีอะไร...จะให้ผมเข้าบ้านได้เมื่อไหร่เนี่ยแดดเริ่มร้อนแล้วนะ” กริชนะถามขึ้นก่อน รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว บอกไม่ถูก

“คือ...พอเจ้านายไปเจอคนกลุ่มนั้น”เขมขวัญชี้มือไปยังกลุ่มที่เธอเอ่ยถึง “ขวัญขอความกรุณาให้เจ้านายช่วยอยู่เงียบๆไม่ต้องพูดหรือตอบโต้อะไรทั้งนั้น...แล้วขวัญจะไม่ลืมบุญคุณเลย ไปเถอะค่ะพวกเขากำลังรออยู่”

เขมขวัญเปิดประตูรถให้เจ้านายหนุ่มก้าวออกมาทั้งคว้ามือใหญ่นั้นจับจูงเข้าไปสมทบกลุ่มคนที่กริชนะให้ความสนใจในคราวแรก ก่อนจะเมินเฉยเมื่อคิดว่านั่นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิดทว่าเวลานี้สิ่งที่น่าสนใจชวนให้สงสัยกลับกลายเป็นเจ้าของมือนุ่มที่กำลังจับจูงเขาไปด้วยอาการที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพลั้งเผลอหรือ จงใจ

“เอาล่ะค่ะทุกคน...ขวัญจะแนะนำให้รู้จัก...นี่คือคุณกริชนะทรัพย์บริบูรณ์ เป็นสามีของขวัญเองค่ะ”

“หา! คุณ...” กริชนะตกใจกับคำแนะนำนั้น อุณหภูมิพุ่งปี๊ดจนรู้สึกได้ ทว่าเมื่ออีกฝ่ายกระตุกมือส่งสัญญาณให้เงียบเขาจึงไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก แม่ตัวดีคิดจะเล่นแผลงๆ อะไรล่ะทีนี้...

“ยัยขวัญ...พูดอะไรนะลูก”นางขิงถามด้วยความตกใจ ทว่าบุตรสาวยิ่งย้ำให้ชัดเจนมากขึ้น

“เมื่อขวัญมีสามีอยู่แล้ว ขวัญรักสามีของขวัญมากคงไม่คิดหาสามีมีเพิ่ม เรื่องหนี้สินพวกนั้นให้เวลาขวัญหน่อย จะจัดการหามาคืนให้”

กริชนะหันมามองหญิงสาวที่ยังกุมมือเขาแน่นพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวตรงหน้า...ถึงจะไม่ถ่องแท้แต่เขาก็พอจะเข้าใจอะไรๆ ได้บางส่วนจึงนิ่งเงียบตามคำขอของแม่เลขาฯตัวป่วน รอดูว่าเธอจะแก้ไขปัญหาพวกขึ้นไปยังไง

กำนันทองลุกจากแคร่มือไพล่หลังมองชายหนุ่มที่เข้ามาเป็นคู่แข่งความรักแกไม่มองเปล่า ทว่าจะเดินวนรอบตัวคนทั้งสองราวกับต้องการจับพิรุธก่อนจะมาหยุดยืนจ้องเขม็งตรงหน้าเขมขวัญใจเต้นระรัวกระชับมือเจ้านายหนุ่มแน่นเข้าราวกับต้องการยึดเขาไว้เป็นหลักนึกภาวนาในใจให้คนที่กำลังวนสำรวจรอบตัวอยู่นี้เชื่อในสิ่งที่เธออ้าง

“พี่กำนันไม่เชื่อหรอกนะหนูขวัญ...ดูยังไงก็ไม่เหมือนผัวเมีย”กำนันทองเอ่ยขึ้น

เขมขวัญชาวาบไปทั้งตัวที่ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่เธอหวัง...จะต้องทำอย่างไรให้ลุงแก่ตัณหากลับคนนี้เข้าใจ...“จะให้ทำยังไงถึงจะเชื่อล่ะลุง...จะอ้างทะเบียนสมรสก็อยู่ที่บ้านในกรุงเทพฯโน่น”

“แหม...เรียกพี่ซะแก่เลยนะหนูขวัญ...ไม่รู้ล่ะ...พี่กำนันไม่เชื่อว่าไอ้หนุ่มหน้าหล่อคนนี้เป็นผัวหนูขวัญยังไงหนูขวัญต้องแต่งงานกับพี่กำนัน...”

“ไม่แต่ง...ยังไงก็ไม่แต่ง...บอกแล้วไงว่ามีผัวแล้วลุงมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย” เขมขวัญขึ้นเสียงด้วยความโมโหคนแก่ดื้อด้าน

“ไม่เชื่อ...ยังไงก็ไม่เชื่อ...ผัวเมียกันต่อให้จับมือกันก็คงไม่ยืนห่างเป็นวาอย่างนี้หรอก”แม้คนทั้งคู่จะยืนอยู่ข้างกันแต่ด้วยทิฐิกำนันทองก็ยังมองเข้าข้างตัวเอง

“แล้วอย่างนี้ล่ะ...จะว่าไม่ใช่อีกหรือเปล่า”หญิงสาวโพล่งขึ้นก่อนจะกระทำการบางอย่างที่ทำให้คนทั้งหมดถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง

มือที่จับแน่นอยู่กับมือใหญ่คลายออกก่อนที่จะเป็นเป้าหมายไปคล้องลำคอทั้งเขย่งขึ้นจุมพิตริมฝีปากได้รูปนั้นด้วยความรู้สึกอยากแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้น...มันจำเป็น...ได้แต่หวังว่าเจ้านายคงจะเข้าใจและดูเหมือนเจ้านายจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีจนเกินจำเป็นเมื่อมือที่ว่างคว้าเอวเล็กคอดโอบกระชับเข้ามาจนชิดริมฝีปากที่คิดเอาไว้ว่าจะแค่แตะจูบพอเป็นพิธีกลับถูกมืออีกข้างของเขากดให้แนบสนิทยิ่งขึ้น...สมจริงขนาดนี้ไม่เชื่อก็ตาบอดแล้ว...

“พะ...พะ...พี่ขวัญ”เจ้าพงศ์ถึงกับหน้าแดงก่ำ มองพี่สาวตาแทบถลน ก่อนจะมีมือหนึ่งมาตะปบปิดไว้ไม่ให้ดู

“พอๆๆ...ไม่ต้องมาแสดงหนังสดให้เด็กมันใจแตกหรอก...หน้าไม่อายจริงๆพ่อแม่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้แท้ๆ ” นายแผนร้องห้ามด้วยความอายไม่ต่างกัน “แก...ยัยขวัญ...ขึ้นบ้านไปซะ...”

เขมขวัญผละออกจากอ้อมกอดของคนที่อาศัยวิกฤตให้เป็นโอกาสเอาเปรียบเธอส่งสายตาดุๆ ไปให้แต่ฝ่ายนั้นกับทำเฉยเหมือนมองไม่เห็น “ไปเถอะคะ...มาเหนื่อยๆจะได้พักผ่อน” เธอเอ่ยชวนเพราะไม่อาจทิ้งเขาไว้ตรงนี้ได้

“พ่อหนุ่มอยู่ตรงนี้ก่อนเรายังมีเรื่องต้องคุยกันยาว” แผนเอ่ยเสียงห้วน

“แต่...”

“เจ้าพงศ์พาพี่ขวัญของเอ็งขึ้นบ้านเดี๋ยวนี้”

“ครับลุง” พงศ์รับคำก่อนจะเดินไปจูงมือพี่สาวออกมาให้พ้นจากหนุ่มรูปหล่อที่อ้างว่าเป็นพี่เขยของมัน

เขมขวัญคว้ามือใหญ่นั้นไว้ด้วยเกิดอาการลังเลเธอหันไปสบตามารดาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่คำตอบรับคือการส่ายหน้า

“ไปเถอะ...ผมไม่เป็นไรหรอก”กริชนะตบเบาๆ ที่หลังมือก่อนจะปลดออก ปล่อยให้อีกฝ่ายถูกจูงแกมลากจากไป

“ผมต้องขอโทษกำนัน...เรื่องสู่ขอยัยขวัญคงไม่อาจทำตามที่กำนันต้องการได้ผมไม่อยากได้ชื่อว่าย้อมแมวขาย หวังว่ากำนันจะเข้าใจนะครับ”

“โอเค...ฉันยอมรับคำขอโทษ...แต่ก็หวังว่าจะเห็นเงินใช้หนี้ก่อนสิ้นสุดสัญญานะ”กำนันทองเอ่ยเสียงเครียด ก่อนจากไปพร้อมลูกสมุนซ้ายขวา

พอพ้นร่างท้วมของกำนันทองแผนก็ถอนหายใจเฮือกด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งโล่งอก ทั้งอึดอัดทั้งผิดหวังประกาเข้ามาพร้อมกันจนแทบจะรับไม่ไหวคนที่สามารถเข้าใจเขาได้ก็คงเป็นคนคนเดียวที่มีความรู้สึกเหมือนกัน

“ดื่มน้ำหน่อยเถอะพี่แผน...ไม่มีปัญหาไหนไร้ทางแก้หรอก”นางขิงยื่นขันน้ำฝนเย็นฉ่ำมายังสามี และอีกฝ่ายก็รับมาจิบ

“ไปเรียกยัยขวัญลงมาได้แล้ว...ส่วนคุณก็เชิญนั่ง”แผนบอกภรรยาก่อนจะหันมาเชิญหนุ่มที่ถูกอ้างว่าเป็นเขยให้นั่งลงบนแคร่ด้วยกัน

ณ อีกสถานที่หนึ่งที่มีความเกี่ยวในเรื่องราว...

บ.ก.วินิจหยิบพล็อตนิยายเจ้าปัญหามาพิจารณาทั้งสองฉบับแม้จะทราบความจริงแล้วว่าอะไรเป็นอะไรแต่เขาก็ยังรู้สึกอาลัยนักเขียนที่จากไปไม่มีวันกลับจนอดที่จะเอางานชิ้นล่าสุดที่เขาเชื่อว่าคงไม่มีโอกาสได้ตีพิมพ์เป็นรูปเล่มออกมาดู

สำนวนการเขียนเก็บความเป็นทิพย์ราตรีเอาไว้อย่างเหนียวแน่นแม้เธอเคยประกาศว่าจะลองเขียนนิยายต่างไปจากแนวเดิมที่เคย...ทว่าพล็อตเรื่องที่วางไว้ก็ยังส่งกลิ่นอายของนิยายโรมานซ์มาให้สัมผัส

“เอ๊ะ

บรรณาธิการหนุ่มใหญ่ถึงกับขยับแว่นให้กระชับดวงตามากขึ้นเมื่อสายตาไล่อ่านไปตามตัวอักษรบนกระดาษปึกนั้น...มันมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น...ชายหนุ่มพลิกกลับมายังแผ่นหน้าสุดและกลับไปดูแผ่นสุดท้าย ทั้งชื่อเรื่อง และนามปากกายังคงเป็นของทิพย์ราตรีทว่าทำไมเนื้อเรื่องถึงได้เปลี่ยนแปลงไป เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ตาฝาดหรือเข้าใจผิดชายหนุ่มจัดแจงหยิบพล็อตเรื่องที่ได้รับจากนักเขียนอีกคนมาเทียบเคียง

“มันเปลี่ยนไปจริงๆ”วินิจถึงกับกุมขมับ เมื่อวางพล็อตทั้งสองฉบับลงบนโต๊ะ ไม่น่าเชื่อจากพล็อตนิยายที่เหมือนกันยิ่งกว่าฝาแฝด บัดนี้กลับกลายเป็นพล็อตนิยายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง...

สายลมเอื่อยๆโชยพัดผ่านผิวให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก ทั้งๆ ที่ภายในห้องไร้ช่องทางให้ลมเล็ดลอดหากวินิจมีสัมผัสที่หก เขาคงมองเห็นกลุ่มพลังงานโปร่งใสที่เคลื่อนผ่านไปมาโอบล้อมอยู่รอบกาย พร้อมเสียงกระซิบอันแผ่วเบา

“พี่ขอเปลี่ยนพล็อตนะคุณวินิจ...พี่ว่าชีวิตรักของหลานชายพี่มันดูน่า

สนุกกว่าเรื่องเก่าเยอะเลย...วางใจเถอะ...วินิจจะ

ได้ตีพิมพ์นิยายเรื่องสุดท้ายของพี่แน่นอน”


เขมขวัญรู้สึกหนักใจกับสายตาของบิดาที่กำลังจ้องเขม็งใบหน้าหล่อๆของเจ้านาย แถมอีตาเจ้านายยังตีหน้าเฉยไม่ยินดียินร้าย ทั้งๆที่ถูกจ้องตาไม่กระพริบแบบนั้น

“พอดีว่าเรามาช้ากว่ากำหนดที่สั่งจองโรงแรมเอาไว้ค่ะห้องที่เจ้านายน่าจะได้พักเลยถูกยกเลิกไป”เขมขวัญพยายามบอกถึงความจำเป็นที่เธอพาผู้ชายเข้าบ้าน

“เรื่องนั้นช่างมันเถอะพ่อไม่อยากรู้...แกพูดเรื่องที่แกบอกกำนันทองจะดีกว่า” นายแผนเอ่ย

“มันไม่ใช่เรื่องจริงหรอกพ่อ...เราสองคนเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย” เขมขวัญอธิบาย

“แล้วไอ้ที่แกโผเข้าไปจูบเขาฟอดใหญ่นั่นล่ะ...ไม่เกี่ยวข้อง...ทำไมแกกล้าทำขนาดนั้น”

“ถ้าไม่ทำ ลุงกำนันจะยอมไปง่ายเหรอ...เราไม่มีอะไรจริงๆไม่เชื่อถามเจ้านายขวัญได้” หญิงสาวหันมาพยักพเยิดให้เจ้านายหนุ่มช่วยอธิบายแต่เขากลับเงียบ “บอกพ่อไปสิคะว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน...ซักนิดก็ไม่มี”

กริชนะหันมาสบตาแบ๊วๆที่พยายามใช้ออดอ้อนขอความช่วยเหลือแล้วก็ต้องถอนหายใจเฮือก...หันมาสบตาชายสูงวัยที่ยังตีหน้าเคร่งเครียดชนิดที่ว่าถ้าได้คำตอบที่ไม่เป็นที่พอใจ แกจะไม่ยอมให้จบเรื่องเลยจริงๆ

“จริงๆเรามีเรื่องที่เกี่ยวข้องกันไม่น้อยครับต้องขอโทษคุณพ่อด้วยที่เมื่อกี้ช่วยอะไรได้ไม่มาก” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น ทำเอาคนที่นั่งอยู่ข้างๆถึงอึ้งอ้าปากค้าง

“ดะ...เดี๋ยวๆเจ้านายพูดอะไรออกไป...เจ้านายกำลังทำให้ขวัญแย่นะ” หญิงสาวประท้วงลั่น

“วันนี้ผมอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยไม่อยากจะประทะกับใครเอาเป็นว่าเรื่องหนี้สินทั้งหมดที่มี...ผมจะจัดการเคลียร์ให้จบเลย...คุณพ่อกับคุณแม่จะได้ไม่ต้องลำบากใจอีก”กริชนะเอ่ยต่อ ไม่ได้สนใจคนที่นั่งสะกิดอยู่ข้างๆ แม้แต่น้อย

“จะใช้หนี้ให้เราหมดเลยเหรอ”แผนถามอย่างไม่เชื่อหู เขายังจ้องใบหน้าคมขาวที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อๆกระจายลงมาตามลำคอ “ไม่มีข้อเรียกร้องอะไรอย่างที่กำนันทองทำใช่ไหม”

“ข้อเรียกร้องพวกนั้นเขมขวัญรับไหวอยู่แล้วครับ...”เสียงพูดแกมเสียงหายใจที่เหมือนคนเพิ่งวิ่งรอบสนามมาหมาดๆ

“คุณกริช!” หญิงสาวร้องเรียก เขาก็ยอมหันมาแต่โดยดี ทว่า...

“คุณเตรียมห้องพักไว้ให้ผมหรือยัง...ผมรู้สึกเหนื่อยเพลียยังไงไม่รู้ช่วยพาผมไปที่ห้องพักที” พูดจบร่างสูงก็ทำท่าเอนเข้าหาหญิงสาว

“ผัวเอ็งเป็นอะไรน่ะ...ดูสิหน้าแดงแป๊ดเชียว”แผนถามเมื่อเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้น

“ไม่ใช่ผัวพ่อ...บอกแล้วไงว่าเจ้านาย”เขมขวัญแย้ง ก่อนจะสนใจคนที่เธอรีบเข้าไปพยุงไว้ไม่ให้ล้ม “ตายล่ะตัวร้อนจี๋เลย...ทำไงดีล่ะพ่อ”

“พาเขาขึ้นไปนอนพักบนบ้านก่อนไป๊”

“ที่ไหนล่ะพ่อ...ยังไม่ทันได้เตรียมห้องเอาไว้เลย”

“ก็ห้องเอ็งนั่นแหละ...ผัวเองไม่ใช่เหรอ...เร็วเถอะรีบพาไปตัวใหญ่อย่างนี้ถ้าเกิดหมดสติขึ้นมาพ่อไม่มีแรงหามนะเฟ้ย...แม่ขิงๆเปิดห้องเจ้าขวัญไว้รอเลย...” เสียงแผนตะโกนสั่งการลั่น ก่อนที่ทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างฉุกละหุก

>>>>>>>>>>>>

สองเดือนผ่านไป...กลับมาอีกครั้งอย่างสำนึกผิด...ต้องขออภัยมา ณ โอกาสนี้ ที่ทิ้งช่วงไปยาวนาน...ด้วยเหตุผลเรื่องของความเจ็บป่วย...ตอนนี้หายดีแล้วค่า...จะพยายามมาอัพให้บ่อยขึ้น หวังว่าจะไม่ลืมกันไปซะก่อนนะคะ....  ^_^  




Create Date : 30 กันยายน 2559
Last Update : 1 ตุลาคม 2559 14:10:31 น. 4 comments
Counter : 884 Pageviews.

 
ถ้าสำนึกผิดจริงๆอย่างที่ว่า เอามาต่อกีสัก 2 ตอนนะค่ะคุณทองหลางงงงงงงงงงงงงง.....อ่านแล้่วฟินว่าแต่คุณเจ้านายขาเป็นไรอ่ะเค้าเป้นห่วงงงงงงงงงงงงงงงงงง


โดย: panon IP: 203.158.141.10 วันที่: 30 กันยายน 2559 เวลา:17:18:41 น.  

 
รักษาสุขภาพด้วยค่ะคิดถึงๆๆๆๆ รออ่านอยู่ค่ะ


โดย: toon IP: 125.24.139.37 วันที่: 1 ตุลาคม 2559 เวลา:9:05:58 น.  

 
นอกเหนือไปจากความเจ็บป่วยแล้ว ช่วงหลังนี้คุณทองหลางงานประจำยุ่งหรือเปล่าคะ เห็นความเร็วในการแต่งนิยายลดลงอย่างน่าใจหาย

คิดถึงนะ คิดถึงทุกครั้งที่กดบล็อกแกง



โดย: พี่หมูน้อย IP: 171.5.241.158 วันที่: 1 ตุลาคม 2559 เวลา:12:28:16 น.  

 
ดีจ้า มาทักทายนะจ้ะ sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ


โดย: สมาชิกหมายเลข 4061181 วันที่: 25 สิงหาคม 2560 เวลา:13:06:53 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

BlogGang Popular Award#13


 
นิยายฝันหวาน
Location :
มหาสารคาม Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 6 คน [?]




เชิญอ่านนิยายสนุกๆ สไตล์นิยายฝันหวาน



Writer By tonglang
: Copyright © 1999-2008
ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที


Smells like Christmas

Posted by Daniela Andrade on 23 ธันวาคม 2014
Group Blog
 
<<
กันยายน 2559
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930 
 
30 กันยายน 2559
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add นิยายฝันหวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.