Group Blog
 
<<
ตุลาคม 2557
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
16 ตุลาคม 2557
 
All Blogs
 
หัวใจ...แอบรัก ตอนที่ ๗

ตอนที่ ๗

ปริตรยืนมองตู้เย็นที่อดีตเคยมีเพียงน้ำดื่มกับอาหารแช่แข็งตอนนี้มันเต็มไปด้วยกล่องใส่ผัก ผลไม้ เครื่องปรุงในการทำอาหารและอะไรต่อมิอะไรจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่านทั้งๆที่ตู้เย็นของเขาก็ไม่ใช่เล็กๆแต่คุณจันทรานั้นเปี่ยมไปด้วยความสามารถในการจัดสรรพื้นที่จริงๆ

ชายหนุ่มหันกลับไปมองบรรดาอาหารสำเร็จแช่แข็งที่กองอยู่เต็มโต๊ะนึกสงสัยว่ามื้อเย็นวันนี้คุณจันทราจะอุ่นอาหารพวกนี้ให้กินแล้วจะไปซื้อของมาทำไม

“ได้เวลาไปรับสาวน้อยที่บ้านแล้วไม่ใช่เหรอพ่อมดแดงไปสิจะมาจ้องฉันทำไม ไม่ต้องห่วงหรอกรับรองว่าฉันไม่ผสมอาหารพี่ๆให้เธอกินแน่นอน”

“ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น”

ปริตรตอบเมื่อได้ยินเสียงคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง คุณจันทราเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จหลังจากขึ้นไปอาบน้ำแต่ก่อนหน้านั้นเขาต้องทนฟังเสียงบ่นยาวเหยียดเมื่อรู้ว่าห้องอาบน้ำมีแต่ชั้นบน

“อย่าลืมหาถังใหญ่ๆมาใส่น้ำด้วยฉันจะได้ไม่ต้องตะกายขึ้นไปข้างบน”

คุณจันทราพูดต่อก่อนจะเดินไปแยกอาหารแช่แข็งให้เป็นชุดๆกับข้าวที่เหมือนกันก็เอากองรวมกันซึ่งโชคดีที่ปริตรเลือกซื้อมาแค่สามสี่ชนิดเท่านั้น

ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำชั้นล่างพลางกะขนาดคร่าวๆว่าถ้ายกตู้อาบน้ำมาใส่จะไหวไหม หรือก่อปูนติดฝักบัวเพิ่มสุดท้ายจึงตัดสินใจที่จะใช้บริการจากร้านชื่อดังที่มีบริการออกแบบและติดตั้งให้แทน

ร่างสูงก้าวออกจากห้องน้ำหลังจากยืนเล็งอยู่พักใหญ่พอดีปูนแป้งก็โผล่หน้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแปลกๆ ทำให้ปริตรต้องเลิกคิ้วขึ้นเป็นการตั้งคำถามโดยไม่ต้องเอ่ยปากอะไรออกมา

“พี่ปริตรไปช่วยแป้งหน่อยได้ไหมคะ”

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันซึ่งหญิงสาวก็ยังคงยิ้มแปลกๆก่อนจะตอบว่า...

“นิดหน่อยค่ะ”

แต่คำว่านิดหน่อยของปูนแป้งดูเหมือนจะเป็นปัญหาใหญ่เลยทีเดียวเมื่อเห็นว่าไอ้ตัวที่มันไม่ได้เล็กเหมือนชื่อเข้าไปนอนขดอยู่ในกระเป๋าที่ปูนแป้งจะใส่เสื้อผ้าเพื่อมาพักบ้านเขา แล้วกระเป๋าที่เล็กกว่าก็แทบจะพังด้วยน้ำหนักตัวของมัน

“แล้วแป้งไม่มีใบอื่นหรือไง”

ปริตรหันมาถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ

“มีค่ะแต่ใหญ่เกินไป”

“เอามาให้เจ้าตัวเล็กนอนสิ”

“ลองแล้วค่ะ แต่ตัวเล็กไม่สนใจเลย”

ปูนแป้งทำเสียงอ่อย เธอเดินไปจับปลอกคอหนังที่คอเจ้าตัวเล็กดึงแต่ดูเหมือนคนดึงจะเป็นฝ่ายล้มลงไปทับมันแทนปริตรเลยเดินไปคว้าปลอกคอมันแล้วออกแรงดึงดูบ้าง

“หนักเป็นบ้า”

ปริตรบ่นเบาๆเขาสั่งให้มันขยับแต่เจ้าตัวเล็กกลับนอนเฉยแถมมองหน้าเขาคล้ายกับกำลังเยาะเย้ยที่ทำอะไรมันไม่ได้ก่อนทีจะยกหัวขึ้นมาแล้วหันไปมองที่ประตู

เพราะมัวแต่ยุ่งกับการจัดการเอาเจ้าตัวเล็กออกจากกระเป๋าทำให้ชายหนุ่มลืมไปว่าตอนที่ขี่จักรยานยนต์ตามหลังจักรยานของปูนแป้งมาเขาเอาใครนั่งหน้ามาด้วยพอหันไปเห็นเลยปล่อยมือจากปลอกคอเจ้าตัวเล็กแล้วเดินมาหยุดตรงหน้าพี่หมาตัวเล็กก่อนจะย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งแล้วสบตาพี่หมาที่นั่งทำหน้าเชิดอยู่

“พี่บอม ช่วยทีเถอะ”

พี่หมาเลิกคิ้วเหมือนจะถามว่าที่พูดน่ะออกคำสั่งหรือขอร้อง

“พี่บอนครับ ช่วยจัดการลูกน้องของพี่ทีเดี๋ยวคุณแม่จันทราจะรอนานนะครับ”

ปริตรพูดช้าๆชัดๆแล้วหันไปมองคนที่ยืนข้างหลังเมื่อได้ยืนเสียงหัวเราะเบาๆก่อนจะหันกลับมามองหน้าพี่บอม

“พรุ่งนี้จะออกไปซื้อตับให้แต่เช้าเลย”

ชายหนุ่มต่อรอง พี่บอม...นิ่ง

“ไส้กรอกก็ได้”

ข้อเสนอเพิ่มขึ้น แต่พี่บอมก็ยังนิ่ง

“งั้น...”

“พรุ่งนี้พี่ปริตรก็เล่นกับพี่เขาสิคะ”

ปูนแป้งแกล้งเสนอ

“เล่น”

ชายหนุ่มหันไปมองหน้าปูนแป้งเหมือนหญิงสาวกำลังเสนอให้เขาทำในสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

“ค่ะ เป็นเพื่อนเล่น”

ปูนแป้งพยักหน้า ปริตรเลยหันกลับมามองพี่บอม

“พรุ่งนี้ เป็นเพื่อนเล่นให้พี่หนึ่งวัน”

ถึงไม่แน่ใจว่าจะสำเร็จหรือไม่แต่ยังไงก็ต้องลองแต่ปรากฏว่าพี่หมายกขาหน้ายื่นให้เขาข้างหนึ่งเป็นการบอกว่าตกลงตามนั้น พอปริตรยื่นมือออกไปจับพี่บอมก็ชักขาคืนแล้วเห่าสองสามครั้ง

แล้วคำสั่งของพี่บอมก็สัมฤทธิ์ผลเมื่อเจ้าตัวเล็กรีบลุกแล้วเดินมานั่งแปะข้างๆชายหนุ่มที่ตกปากเป็นเพื่อนเล่นให้พี่หมาโดยไม่ได้ตั้งใจมันวางคางลงบนบ่ากว้างพลางครางเบาๆเหมือนปลอบใจทั้งๆที่ตัวเองเป็นต้นเหตุ

“เดี๋ยวแป้งจะเอารถยนต์ไปด้วยใช่ไหม”

ปริตรหันมาถามแต่ปูนแป้งกลับส่ายหน้า

“เปล่าค่ะ คุณแม่สั่งให้เอารถแป้งไปตรวจสภาพช่วงนี้คงต้องรบกวนพี่ปริตร”

มุมปากได้รูปขยับยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับสู่สภาพเดิม

“ถ้าอย่างนั้นพี่ลงไปรอข้างล่างนะ”

ชายหนุ่มบอกแล้วเดินออกจากห้องโดยมีพี่บอมเดินตามหลังมาติดๆและเมื่อขายาวๆก้าวลงบันไดลงมาไม่กี่ขั้นโดยลืมไปว่าตอนขาขึ้นเขาได้อุ้มอะไรบางอย่างขึ้นมาด้วยเสียงเตือนก็ดังขึ้นทันที

ปริตรเหลือกตาขึ้นมองโคมไฟระย้าบนศีรษะเป่าลมออกจากปากเบาๆแล้วหันหลังก้าวขึ้นไปเพื่ออุ้มพี่บอมพาลงบันไดโดยไม่วายหันมาขู่เจ้าตัวเล็กเอาไว้ก่อนที่จะก่อวีรกรรมอะไรอีก

“ห้ามวิ่งชน ห้ามพันแข้งพันขาเด็ดขาดไม่อย่างนั้นลูกพี่เราได้ร่วงลงบันได จะหาว่าไม่เตือนไม่ได้นะ”

สิ่งที่ปริตรทำลงไปคือการพูดคุยกับเจ้าตัวเล็กโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตนเองทำราวกับว่าคุยกับมันรู้เรื่องไปแล้วซึ่งเจ้าตัวเล็ดก็ดูจะรู้เรื่องดีเพราะมันวิ่งนำลงมาที่ชั้นล่างแล้วนั่งรออย่างสงบเสงี่ยมอย่างไม่น่าเชื่อ

“ทำตัวเป็นเด็กดีก็เป็นนี่”

ปริตรเอ่ยชมเจ้าตัวเล็กเขาวางพี่บอมลงบนพื้นแล้วตบหัวเจ้าดัลเมเชี่ยนตัวโตเบาๆ เขาเดินมาที่ห้องรับแขกแล้วมองถุงผ้าที่เต็มไปด้วยนิยายจำนวนสองถุงแล้วนึกสงสัยว่าปูนแป้งจะอ่านมันหมดภายในสองอาทิตย์ได้ยังไงเพราะดูแล้วไม่น่าต่ำกว่า 50 เล่ม

“คุณปริตรคะ มีอีกกล่องค่ะ”

แม่บ้านที่กำลังรอจะปิดบ้านใหญ่อุ้มกล่องไปรษณีย์ใบใหญ่ซึ่งดูท่าว่าจะหนักเอาการมาวางไว้บนโต๊ะ แล้วเอากุญแจส่งให้ชายหนุ่ม

“คุณท่านสั่งว่าให้พี่หนูเอากุญแจฝากไว้กับคุณปริตรค่ะท่านบอกว่าให้ปิดบ้านใหญ่เพราะป้าอิ่มก็จะกลับบ้านเหมือนกันค่ะ ส่วนลุงเต่าคงจะนอนที่ป้อมหน้าบ้านเลย”

ปริตรรับกุญแจมาถือไว้มองแม่บ้านสองคนช่วยกันปิดห้องต่างๆรวมทั้งตรวจดูความเรียบร้อยของหน้าต่างภายในบ้านแล้วเดินมานั่งบนโซฟาโดยมีพี่บอมกระโดดขึ้นมานั่งข้างๆแล้ววางคางเกยบนตักของเขา

แต่...

ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กมันจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองไม่ใช่หมาตัวเล็กๆอย่างพี่บอมเพราะทันทีที่พี่บอมเอาคางเกยบนตักมันก็กระโดดขึ้นมาอีกข้างแล้วทำแบบเดียวกันต่างกันตรงที่มันขึ้นมานอนบนตักเขา...ทั้งตัว

พี่บอมเด้งตัวออกทันทีแล้วถอยออกมานั่งห่างๆพลางเอียงคอมองหน้าคนที่ถูกหมาตัวใหญ่นอนทับ แววตาใสๆบอกถึงความเห็นใจและขบขัน ก่อนจะล้มตัวลงนอนอ้าปากหาวโดยไม่คิดที่จะช่วยอะไร

ปริตรพยายามดัดเจ้าตัวเล็กออกจากตัก แต่เหมือนว่าเขากำลังพยายามทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เพราะมันยังทำตัวราวกับว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหมาตัวเล็กๆที่อยากนอนตักเจ้านาย

ในที่สุดชายหนุ่มก็ถอดใจเขาเอนตัวพิงพนักโซฟาแล้วยกมือขึ้นกอดอกหลับตาลงด้วยความง่วงงุนจากการอดนอนที่สะสมมาหลายวัน

และเมื่อปริตรหลับสนิทพี่บอมก็ลุกขึ้นมายกขาหน้าตบหัวเจ้าตัวเล็กเบาๆก่อนจะเดินกลับไปนอนที่เดินไม่นานนักเจ้าตัวเล็กก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปนอนหมอบอยู่ข้างๆบันได ปล่อยให้ชายหนุ่มได้พักผ่อนอย่างเต็มที่

คนที่กำลังเดินนำพี่หนูกับป้าอิ่มหันไปโบกมือให้คนทั้งคู่ยกกระเป๋าเดินทางออกไปวางหน้าประตูใหญ่แล้วพูดเบาๆว่าให้แม่บ้านทั้งสองคนกลับไปเอาของแล้วเดินทางไปสถานีรถขนส่งได้เลยไม่ต้องรอเธอ

พี่หนูกับป้าอิ่มมองคนที่นั่งหลับอยู่ตรงโซฟาก็หันมาสบตากันก่อนจะพากันเดินกลับไปเรือนคนงานเพราะมั่นใจว่าการทิ้งคุณหนูไว้กับหลานชายคนโตของนายพลบัญญัตินั้นปลอดภัยที่สุดแล้ว

ปูนแป้งมองใบหน้าเข้มที่มีแว่นกรอบหนาสีดำสวมอยู่แล้วพาให้นึกสงสัยกับสิ่งที่ข้องใจมาตลอดว่าตกลงพี่ปริตรสายตาสั้นเท่าไหร่กันแน่หญิงสาวเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าพลางเอื้อมมือดึงแว่นกรอบดำออกก่อนจะเอามาลองสวมดู

ถ้าเป็นเวลาปกติปริตรคงจะรู้สึกตัวแล้วแต่วันนี้ชายหนุ่มดูจะหลับลึกกว่าปกติเพราะขนาดปูนแป้งดึงแว่นออกมาลองสวมเขายังคงนั่งหลับตาปล่อยลมหายใจทอดยาวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวเลย

ปูนแป้งใส่แว่นของปริตรแล้วหันไปมองกระจกที่อยู่ห่างออกไปแว่นกรอบใหญ่บนใบหน้าเล็กๆดูน่าขันเธอหันตัวไปมาเอียงหน้ามองมุมต่างๆแล้วยิ้มออกมาแบบเด็กซุกซนก่อนจะต้องถลาไปข้างหน้าทั้งตัวเมื่อเจ้าตัวเล็กเห็นแว่นในมือเธอแล้วอยากจะแย่งเพราะคิดว่าเป็นของเล่น

ร่างบางถลาไปด้านหน้าตามแรงโถมจากด้านหลังแว่นในมือกระเด็นไปด้านหลังโซฟาไถลไปตามพรมแล้วหายไปใต้ตู้โชว์ชุดจานชามที่อยู่ห่างออกไปแต่วินาทีนั้นปูนแป้งไม่ได้นึกถึงแว่นในมือแม้แต่นิดเดียวเมื่อร่างของเธอโถมลงไปนอนทับปริตรแทบจะทั้งตัว

ถ้าเป็นในนิยายที่หญิงสาวชอบอ่านใบหน้าต้องล้มไปชิดกันริมฝีปากแตะกันเบาๆชวนให้จิกหมอนฝันตามแต่...สิ่งที่กดลงไปบนใบหน้าของปริตร จนทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นคืออกอิ่มคัฟซีที่แทบจะกลายเป็นการฆาตกรรมเมื่อมันกดแนบแน่นเนื่องจากแรงทับจากเจ้าตัวแสบที่ยังเกาะอยู่บนหลังของเธอ

ปริตรสะดุ้งเฮือกสองมือจับที่เอวคอดตามสัญชาติญาณแต่แรงกดที่พาให้หลังเขาจมลงไปบนโซฟาตัวนุ่มกับอกนุ่มๆหยุ่นๆที่กดลงมาบนใบหน้ายังไม่ทำให้ตกใจเท่ากับตอนนี้...เขากำลังขาดอากาศหายใจ

ปูนแป้งร้องกรี้ดออกมาเพียงช่วงสั้นๆเพราะตกใจก่อนจะกลายเป็นพูดไม่ออกเมื่อสองมือโอบรอบศีรษะกลมทุยกอดกระชับแนบแน่นพร้อมกับขาทั้งสองข้างที่กางคล่อมหน้าขาของปริตรเอาไว้โดยอัตโนมัติ

หญิงสาวบอกให้เจ้าตัวเล็กขยับออกแต่ดูเหมือนจะไม่ได้รับความร่วมมือแม้แต่น้อยมันกลับเห็นเป็นเรื่องสนุกจนเธอคิดว่าคนที่จะช่วยได้...มีเพียง

“พี่บอมช่วยหน่อยสิคะ อย่าเอาแต่มองอย่างนั้นสิ”

ปูนแป้งหันไปมองพี่หมาตัวเล็กที่นั่งเอียงคอมองตาใสแจ๋วแต่พี่หมากลับยังนั่งมองเหมือนกับกำลังคิดว่าควรช่วยดีหรือปล่อยให้น้องชายคนใหม่มีความสุขกับไปอุ่นจากอกสาวต่อไปดีจนกระทั่งเห็นว่าถ้าไม่ช่วยแทนที่ปริตรจะมีความสุขอาจจะกลายเป็นขาดใจตายคาอกได้ลงข่าวหน้าหนึ่งเลยขยับเข้ามาใกล้ๆแล้วเห่าเสียงดังคล้ายผู้ใหญ่ดุเด็ก

เจ้าตัวเล็กที่ยังคงสนุกกับการดันหลังนายสาวหันมามองพี่หมาก่อนจะยอมลงมานั่งสงบเสงี่ยมทำเสียงครางเบาๆในลำคอเมื่อมองปูนแป้งเอนตัวออกมาจนใบหน้าเข้มพ้นจากอกของตน

หญิงสาวก้มลงมองใบหน้าแดงก่ำของปริตรนานแค่ไหนกันที่เธอไม่ได้เห็นใบหน้าคมที่ไร้แว่นกรอบหนาที่น่าเกะกะพอดูใกล้ๆก็พาให้อดคิดไม่ได้ว่าเวลาที่ไม่มีแว่นเขาดูดีกว่าเวลาสวมมันเสียอีกเพราะแว่นอันนั้นมันทำให้เขาดูดุจนเธอไม่กล้าเข้าใกล้

ปูนแป้งดุตัวเองที่เผลอคิดว่าพี่ปริตรจอมดุ กลับมีดวงตาที่ดูอ่อนโยนกว่าพี่ปราชญ์พี่ปริตรมีนัยน์ตาสีดำจางๆคล้ายกับของอาพงศธรที่เธอเคยเห็นในรูปบนนิตยสาร แต่ตอนนี้เธอว่าตาของเขาดูสวยจมูกโด่งเป็นสันมีรอยกดเป็นรูปวงรีเล็กๆที่สันจมูก

ริมฝีปากหนาหยักลึกได้รูปสวยจนน่าอิจฉา น่า...จูบปูนแป้งหน้าร้อนวูบที่คิดไปถึงพระเอกนิยายที่บรรยายบทจุมพิตหวานฉ่ำ เธอทำท่าจะผละออกห่างแต่สองมือหนาที่จับเอวบางกลับยังยึดเอาไว้ด้วยความลืมตัว

ปริตรเงยหน้าขึ้นมองแก้มนวลสีแดงระเรื่อ สบนัยน์ตาคู่หวานก่อนจะเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากอิ่ม เห็นว่ามันกำลังเม้มเป็นเส้นตรงก็อยากจะทำให้มันคลายออกจากกัน

มือหนาเลื่อนขึ้นกอบกุมแก้มอิ่มขยับขึ้นจนสอดปลายนิ้วเข้าสู่กลุ่มผมหนานุ่มแล้วรั้งใบหน้านวลลงมาช้าๆจนริมฝีปากนุ่มสัมผัสถูกมุมปากเล็กเรียวที่เม้มเข้าหากันไม่ยอมคลาย

เพราะไม่ได้ตั้งใจให้เลยเถิดมากไปกว่านั้นปริตรจึงได้ถอยห่างออกมาเมื่อปากของเขาสัมผัสถูกริมฝีปากนุ่มเบาๆเขามองแก้มแดงแล้วจรดปลายจมูกสูดกลิ่นหอมอ่อนๆเบาๆก่อนจะถอนหายใจแล้วปล่อยมือออกจากเอวคอด

ร่างสูงขยับลุกตามแล้วยกมือขึ้นวางบนศีรษะหญิงสาวโยกไปมาเบาๆแก้เขินแต่พอยกมือขึ้นจะดันแว่นตามนิสัยที่เคยชินถึงได้รู้ตัวว่า...

“แว่นพี่หายไปไหน”

น้ำเสียงที่ถามเจือด้วยความหงุดหงิดจากความรู้สึกที่ยังค้างคาทำให้คนที่ริอาจเอาแว่นของคนถามมาเล่นถึงกับใจร่วงลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม

“มะ ไม่รู้สิคะ ตอนแป้งลงมาก็ไม่เห็นแล้ว”

ปูนแป้งรีบบอกแล้วหันไปมองเจ้าตัวเล็กที่นั่งลิ้นห้อยเอียงคอมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นผิดกับพี่บอมที่นั่งยกขาหน้าขึ้นปิดตาแล้วทำเป็นแอบดูอย่างน่าขัน

“อย่ามาแกล้งเลย เห็นแว่นผมมั้ย”

ปริตรถามพี่หมา มองร่างป้อมๆกระโดดลงไปยืนที่พื้นแล้วเดินนำไปที่ตู้โชว์ก่อนจะนั่งแปะลงตรงนั้นเหมือนจะบอกว่า...มาล้วงเอาเองสิ

เขาส่ายหน้าก่อนจะเดินไปก้มลงมองใต้ตู้แล้วก็ได้เห็นแว่นที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในทำให้ต้องเปลี่ยนเป็นนั่งคุกเข่าสอดมือเข้าไปเพื่อหยิบแว่น

ดูเหมือนเคราะห์กรรมกับเจ้าตัวเล็กจะยังไม่หมดเพราะพอมือหนาคว้าแว่นได้แรงโถมอันหนักอึ้งก็เทลงมาบนหลังจนอกกว้างแนบไปกับขาที่คุกเข่าอยู่กับพื้น

ปริตรร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะโบกไม้โบกมือให้ปูนแป้งเข้ามาช่วยพอหญิงสาวเข้ามาจับปลอกคอหนาดึงให้เจ้าตัวเล็กผละออกจากร่างสูงก็ถูกลากเพราะเจ้าดัลเมเชี่ยนตัวโตคิดว่าเจ้านายอยากเล่นด้วย

พอเจ้าตัวเล็กผละออกไปร่างสูงก็รีบลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความเป็นห่วงปูนแป้งจนลืมแว่นของตัวเองไว้บนพื้นมือหนาคว้าร่างบางพร้อมกับร้องสั่งให้หญิงสาวปล่อยมือจากปลอกคอเจ้าตัวเล็กซึ่งกำลังยื้อยุดด้วยความสนุก

ปูนแป้งยอมปล่อยมือเพราะเริ่มเจ็บแต่ปริตรไม่ทันได้ตั้งตัวทำให้ร่างของคนทั้งคู่ล้มลงมานอนทับกับอยู่บนพื้นคราวนี้ปริตรเป็นฝ่ายอยู่ด้านบนโดยใช้มือทั้งสองข้างดันพื้นไว้ไม่ให้ทับลงไปบนร่างบางทั้งตัว

แต่...

ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะเล่นไม่ยอมเลิกมันวิ่งเข้ามาคาบแว่นของปริตรแล้ววิ่งออกจากบ้านไป ในขณะที่ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วยื่นมือไปดึงปูนแป้งให้ลุกตาม

“ไม่ตามไปเอาแว่นหรือคะ”

“ป่านนี้คงกลายเป็นซากไปแล้วเรารีบกลับบ้านกันดีกว่า”

ปริตรตอบก่อนจะเดินไปหยิบถุงใส่หนังสือสองใบที่แสบจะหนักอึ้งเดินนำออกไปรอหน้าประตูเขารอจนปูนแป้งกับพี่บอมเดินออกมาที่หน้าเทอเรสจึงได้ปิดล็อกประตูแล้วเก็บกุญแจใส่กระเป๋ากางเกง

พี่บอมวิ่งขึ้นไปนั่งบนรถอย่างรู้หน้าที่มองปริตรเอาถุงหนังสือสองใบใส่กล่องแล้วใช้สายรัดรัดกับส่วนที่เป็นที่นั่งด้านหลังก่อนจะเดินไปยกกระเป๋าเสื้อผ้าของปูนแป้งมาวางด้านบนแล้วมัดสายรัดเพิ่มอีกชั้น

มาดของชายหนุ่มเวลานี้แตกต่างจากคุณชายอนามัยที่เคยเห็นจนชินตาเขาทำราวกับว่าตัวเองเป็นเด็กส่งของที่มีกล่องมัดติดหลังจักรยานยนต์ไว้คอยส่งของและดูท่าว่าจะเก่งกว่าที่ปูนแป้งนึกกลัว

หญิงสาวมองตามหลังรถจักรยานยนต์ของปริตรไปแล้วสอดส่ายสายตาหาเจ้าตัวเล็กก่อนจะขี่จักรยานตามไปพอพ้นเขตรั้วที่กั้นระหว่างบ้านทั้งสองหลังเจ้าตัวเล็กก็โผล่พรวดออกมาแล้ววิ่งตีคู่ไปกับรถจักรยานด้วยอาการร่าเริง

“เจ้าหมาไฮเปอร์”

ปูนแป้งพึมพำพลางส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูไม่ว่าเจ้าตัวเล็กจะทำอะไรเธอก็ไม่เคยนึกโกรธเลยสักครั้งด้วยความรักที่มีให้มาตั้งแต่วันแรกที่ได้รับเจ้าดัลเมเชี่ยนตัวน้อยนัยน์ตาใสแจ๋วมาเลี้ยงทำให้เธอโกรธมันไม่ได้เลย

และเหมือนเจ้าตัวเล็กเองก็รู้เพราะไม่ว่าจะทำอะไรผิดมันก็จะเข้ามานั่งทำหน้าเป็นหมาหงอยแกล้งทำตาโศกไม่กี่วินาทีเจ้านายคนสวยก็ยอมใจอ่อนให้เสียทุกที

“ทำไมรีบกลับล่ะ กับข้าวยังไม่บูดเลย”

ทันทีที่ประตูเปิดออกเสียงต้อนรับของคุณจันทราก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเห่ารับจากบันบันปริตรก้มลงมองพี่บอมแต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะบอกว่า...พี่ไม่เกี่ยวพี่แค่ไปเป็นเพื่อนเท่านั้นเขาเลยต้องหอบถุงผ้าไปวางไว้ตรงหน้าชั้นหนังสือแล้วเดินย้อนกลับออกมาเอากระเป๋าเสื้อผ้าของปูนแป้งขึ้นไปไว้ที่ชั้นบน

ปริตรไม่คิดว่าการกั้นห้องนอนในชั้นลอยจะจำเป็นเพราะใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวและไม่เคยคิดว่าตัวเองจะแต่งงานเสียด้วยซ้ำแต่พอวางกระเป๋าเสื้อผ้าของปูนแป้งไว้ตรงปลายเตียงแล้วหันกลับมามองลงไปที่ชั้นล่างก็คิดได้ว่าคำว่าโลกส่วนตัวคงจะหายไปชั่วระยะหนึ่ง

“พี่ปริตรคะ แป้งนอนห้องไหหนคะ”

เสียงของปูนแป้งดังมาจากชั้นล่างดึงความสนใจจากคนที่กำลังมองภาพถ่ายบนหัวเตียงแล้วนึกไปถึงคนในภาพถึงกับสะดุ้งเขารีบเดินไปหยิบรูปถ่ายของหญิงสาวใบหน้าหวานที่วางเรียงรายอยู่บนหัวเตียงแล้วเอาเข้าไปเก็นในห้องแต่งตัวโดยเลือกที่จะใส่กล่องแล้ววางไว้บนชั้นที่สูงที่สุด

ปริตรถอนหายใจออกมาเบาๆนึกดีใจที่ตนเอากระเป๋าของปูนแป้งขึ้นมาเก็บไม่อย่างนั้นคงได้เห็นว่าเขามีแต่รูปของเธอตั้งไว้เต็มหัวเตียงแต่กลับไม่มีรูปของเจ้าของบ้านเลยสักใบ

ขายหนุ่มตรวจดูความเรียบร้อยอีกครั้งก่อนจะเดินกลับลงมาชั้นล่างพร้อมกับเสื้อผ้าของเขาเองที่จะเอาลงเก็บไว้ในห้องทำงานเสียงคุยเบาๆดังมาจากในครัวตามด้วยเสียงหัวเราะหวานแว่วราวกับเสียงกระดิ่งลมทำให้แววตาของปริตรดูอ่อนโยนลงริมฝีปากได้รูปเผยรอยยิ้มน้อยๆก่อนจะเลือนหายไปในชั่วกระพริบตา

ความสุขในชั่วสองสัปดาห์ที่จะกลายเป็นความทรงจำที่ดีเพราะตอนนี้เขาคิดและตัดสินใจแล้วว่าจะตอบรับงานวิจัยแม้จะต้องยอมห่างจากครอบครัวและคนที่เขารักก็ตามแต่นั่นคงจะดีกว่าจะทนอยู่ให้เจ็บหัวใจในวันที่ปูนแป้งแต่งงาน





Create Date : 16 ตุลาคม 2557
Last Update : 16 ตุลาคม 2557 15:01:06 น. 2 comments
Counter : 1094 Pageviews.

 
สนุกจ้า


โดย: nuch0001 IP: 125.24.181.72 วันที่: 17 ตุลาคม 2557 เวลา:14:20:48 น.  

 
พี่หมาน้องหมาทั้งหลายช่วยให้เขาสมหวังกันหน่อยนะ


โดย: sakeena IP: 58.11.134.52 วันที่: 20 ตุลาคม 2557 เวลา:9:16:03 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

finalfantasy_iv
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 14 คน [?]




งานเขียนทั้งหมดใน blog นี้ สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ พ.ศ.2537 ห้ามนำไปพิมพ์ เผยแพร่ หรือลอกไปกระทำการใดๆ ก็ตาม หากผู้ใดกระทำการผิด เจ้าของ blog จะเอาผิดท่านตามกฏหมาย ได้ทุกกรณี
กระต่ายตัวกวน
เจ้าตัวหัวเขียว
X
X



Friends' blogs
[Add finalfantasy_iv's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.