Group Blog
 
<<
กุมภาพันธ์ 2549
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728 
 
5 กุมภาพันธ์ 2549
 
All Blogs
 
เมลล์ดีๆ ที่ป๋มได้ฟอร์เวิร์ดมา : เหรียญๆหนึ่ง........................

....ครับ ผมเองได้รับ FW. เมลล์ฉบับนี้จากเพื่อนเก่าเพื่อนแก่คนนึง อ่านดูแล้วก็รู้สึก........อืมมมนะ ก็เลยอยากเอามาลงในบล็อกไว้ดูเตือนสตินะครับ ผมไม่ค่อยได้เข้ามาเขียนอะไรใหม่ เพราะไม่มีปัญญา ผมเองก็อยากให้บล็อกเรียบๆไม่มีลูกเล่นอะไรมาก เวลาผมเข้ามาแล้วจะได้สงบๆ สบายตาน่ะฮะ...................................






เหรียญๆหนึ่ง.........................................



เคยสงสัยไหมว่าทำไมเรามักจะไม่ได้รู้จักกับคนที่เราอยากรู้จัก
และคนที่เรารู้จักมักจะไม่มีใครน่าสนใจหรือไม่ก็ไม่ใช่สเป๊กเรา...
เคยได้ยินเรื่องอยู่เรื่องหนึ่ง....
มีผู้ใหญ่เขาเล่นกับเด็ก ผู้ใหญ่กำเหรียญอยู่ในมือ
แล้วถามเด็กว่าอยากรู้ไหมในมือของท่านมีอะไร
ถ้าอยากรู้ให้เขกพื้น 5 ที เด็กก็เขก
แต่ผู้ใหญ่ก็ยังไม่ยอมบอกแล้วก็ถามอีกว่าอยากรู้จริง ๆ
ไหมถ้าอยากรู้จริง ๆ ให้เขกพื้นอีก
เด็กก็เขกอีกด้วยความอยากรู้
คราวนี้ผู้ใหญ่แบมือให้ดู
เด็กก็ได้พบว่าเป็นแค่เหรียญธรรมดาเหรียญหนึ่งเท่านั้น
ต่อมาผู้ใหญ่กำมืออีกแล้วถามอีกเหมือนเดิมว่าอยากรู้ไหมว่ามือท่านมีอะไร
คราวนี้เด็กไม่สนใจ
ไม่อยากรู้แล้ว




ก็คือเมื่อเด็กได้รู้แล้วว่าในมือผู้ใหญ่เป็นแค่เหรียญธรรมดาเท่านั้น
ไม่มีอะไรพิเศษเลยเขาก็เลยไม่สนใจอีก...
นี่แหละ
คนเราก็เป็นแบบนี้ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาไขว่คว้าเพื่อให้ได้รับรู้
เมื่อเราได้รู้แล้วว่ามันคืออะไรมันเป็น
ยังไงเราก็ไม่สนใจมันอีก
ถามว่าเหรียญในมือเปลี่ยนไปไหม ค่ามันน้อยลงไหม
เปล่าเลย
ค่าของมันเท่าเดิม ยังคงเป็น เหรียญ ๆเดิม
ทั้งก่อนและหลังที่เราเห็น
แต่ความรู้สึกของเราต่างหากล่ะที่เปลี่ยนไป
ก็เป็นเพราะความรู้สึกที่เอื้อมไม่ถึงไปไม่ถึงนั่นแหละที่ทำให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งที่อยู่ไกล
ต่อเมื่อได้สิ่งนั้นมาแล้ว ได้รู้จักแล้ว
เราก็ไม่รู้สึกเป็นพิเศษอีก...
บางคนที่เราแอบประทับใจ
หรือแอบปลื้มมานาน
พอได้รู้จักพูดคุยกันแค่ไม่กี่คำก็รู้แล้วว่าคนนี้ไม่ใช่
คิดอะไรไม่เหมือนกัน
มองกันคนละด้าน...
บรรดาคนของสังคม เป็นขวัญใจของคนมากมาย
เพราะดูดี
มีอารมณ์ขัน
ทำให้ใครต่อใครพากันปลื้มจนออกนอกหน้า
แต่หากได้มานั่งจับเข่าคุยกันแล้ว
ถ้าเขาไม่ได้มีความคิดหรือความเป็นตัวของตัวเองที่โดดเด่น
เขาก็ แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ความคิดก็เหมือนคนอื่น ๆ
ความรู้สึกประทับใจในตอนแรกก็กลายเป็นเฉย ๆไป...
ในทางกลับกัน
บางครั้งกับคนที่เหมือนไม่มีอะไรน่าสนใจ
หน้าตาธรรมดา
มีชีวิตอย่างเรียบง่ายแต่แค่ได้คุยกันครั้งเดียวกลับรู้สึกดี
รู้สึกว่า คนนี้มีอะไรไม่ธรรมดา
เริ่มรู้สึกว่าน่าสนใจและอยากเจอเขาอีกเรื่อย ๆ
ความดีในตัวต่างหากที่สำคัญ เมื่อได้เรียนรู้กันและกันแล้ว ความน่ารัก ความมีน้ำใจ
ความเสียสละต่างหากที่จะทำให้ไม่รู้จักเบื่อ




สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่ทำให้อีกฝ่ายอยากค้นหาติดตามเห็นคุณค่า
และไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไป
ไม่ใช่เพียงรูปลักษณ์ภายนอกที่เมื่อได้มาแล้วก็เท่านั้น
เหมือนเดิม
ไม่มีอะไรแปลกใหม่ไม่มีอะไรให้น่าที่จะรักน่าที่จะค้นหาอีก...
ในความเป็นจริงแล้ว...คนเราอาจจะได้เจอสิ่งที่อยู่ในมือที่แตกต่างกันออกไป
บางครั้งเราอาจได้พบเพชรแท้และ
เรียนรู้ค่าซึ่งไม่มีวันสิ้นสุดของมัน
หรืออาจได้เจอเหรียญสลึงที่ไม่มีคุณค่ามากมายให้ค้นหา
หรือเจอเพียงมือที่กำความว่างเปล่าไว้ภายใน...
แต่ในบางครั้งเราอาจจะพลาดไม่รู้จักแม้คุณค่าของเพชรที่เราได้เห็น
หรือเห็นว่าเหรียญสลึงในมือนั้นมีคุณค่าเกินกว่าที่มันเป็น...
ในชีวิตหนึ่งของคนเราสามารถปิ๊งคนได้หลายคนประทับใจใครได้หลายหน...
แต่จะมีสักกี่คนที่ใช่ที่ตรงกับเราไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าในชีวิตจะได้พบกับคนที่
ใช่เลย”ไหม...
บางครั้งเราอาจกำลังแอบปลื้มคนๆหนึ่งที่เราเพิ่งได้รู้จัก
อยากคุยอยากเจอหน้าตลอดเวลา
แต่พอเจอปัญหา
มีเรื่องอยากเล่าเรากลับรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนที่เราต้องการ
เรากลับเลือกที่จะคุยกับคนอีกคนที่เราสนิทมานาน
เพราะความรู้สึกมันบอกเองว่าคน ๆ
นี้แหละถึงจะเป็นคนที่เราสามารถคุยได้ทุกเรื่อง
เข้าใจเรา
เขา... ก็ยังคงเป็นเขาอย่างที่แล้ว ๆ มาไม่มีอะไรหวือหวา
ทุกอย่างเป็นของมันอย่างนี้มานานจนกลายเป็นเรื่องธรรมดา
จนไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เราต้องการจริง ๆ
แปลก...คนที่ใกล้ชิดกับเราที่สุดมักถูกมองข้ามไปเสมอ.....
คุณเคยปล่อยเพชรให้ผ่านไปไหม...หรือเคยคว้าเศษฝุ่นไว้ไหม




เคยได้ยินไหมที่ผู้ใหญ่มักจะบอกว่าถ้าจะรักใครคิดจะแต่งงานกับใคร
ถ้าเป็นผู้ชายให้นึกถึงตอนที่ผู้หญิงคนนั้นหน้ามันอยู่ในครัว
นั่งเลี้ยงลูก ไม่ได้แต่งหน้า ไม่น่ามอง
ถ้าเป็นผู้หญิงให้นึกถึงตอนที่ผู้ชายคนนั้นหัวล้านอ้วนพุงพลุ้ย
นุ่งกางเกงขาสั้นอยู่กับบ้าน ไม่หล่อไม่เท่อีกต่อไป
เรารับได้ไหม เรายังจะรักเขาอยู่ไหม...
เพราะเมื่อถึงตอนนั้น ความสวยงามภายนอกจะค่อย ๆ หมดไป
ความรู้สึกเป็นพิเศษกับคน ๆนี้จะถูกความเคยชินเข้ามาแทนที่
แต่เราจะยังรักเขาอยู่ได้ก็ด้วยความดีในตัวเขา



ความเข้าใจ



ความเอื้ออาทรต่อกัน...



มีคนเคยกล่าวไว้อีกว่าถ้าจะรักใครสักคน

ให้พยายามใช้สมองในอัตราที่ใกล้ ๆ กับการใช้หัวใจ
อย่ารักจนหลง อย่าให้ความรักทำให้เราตาบอด
ให้มองด้วยสายตาคนภายนอกซึ่งเป็นคนที่ปรารถนาดีต่อเรา
ว่าเขามีความเห็นอย่างไร
การปรึกษาผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนยังคงได้ผลดีอยู่เสมอ
อย่าหลงคนที่ตอนจีบตอนเพิ่งคบกันเขามาคอยเอาใจ



เพราะไม่มีใครทำอะไรโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน...ถ้าเราไม่รัก
ไม่สนใจเขา
ไม่เคยดีกับเขาเลย
วันนี้เขาอาจยังอยู่กับเราและดีกับเรา
แต่ถ้าวันหนึ่งเขาเจอคนที่ดีกับเขามาก
อย่างที่เขาดีกับเราในวันนี้
เขาจะยังทนเราอยู่ไหม...
อย่าหลงคนที่วันนี้เขาอดทนกับเราเหลือเกินเพราะความอดทนทุกคนมีขีดจำกัด...
อย่าหลงคนที่ดีผิดปกติและทำกับเราอย่างคนพิเศษจนน่าใจหาย
เพราะไม่มีใครทำอย่างนี้ในเราได้ตลอดเวลาไปตลอดชีวิต...
แต่ให้เห็นค่าของคนที่ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเขาพยายามและอยากจะทำอะไรให้เรา
เท่ากับที่เขาอยากทำให้ตัวเขาเอง...
เพราะคนที่ให้เราได้ขนาดนี้หรือมากกว่านี้ก็คงมีแต่พ่อกับแม่เท่านั้น
ถ้าได้เจอคนแบบนี้ อย่าปล่อยให้ผ่านไป
และรู้ไว้ด้วยว่าเราคือคนที่โชคดีที่สุดแล้ว...
ในบางครั้งเมื่อเรารอความรักเรากลับหามันไม่พบ
แต่เมื่อเราไม่ต้องการมันกลับประดังเข้ามาจนตั้งตัวไม่ติด
ดังคำที่ว่า "Love is something , it comes as a surprise,
When youleast expect"
ไม่มีใครรู้หรอกว่าความรักที่แท้จริงจะมาถึงเมื่อไหร่ จะได้เจอคนๆ นั้นเมื่อไหร่


หรือคน ๆนี้ที่เจอจะใช่คนที่เรารอไหม
บางคนอาจได้เจอคนๆนั้นตั้งแต่ยังเด็กเป็นเพื่อนเล่นกันมา
ในขณะที่บางคนกลับใช้เวลารอคอยครึ่งค่อนชีวิต
กว่าจะได้เจอบางคนคิดว่าใช่แน่นอนแล้วแต่สุดท้ายกลับต้องแยกจากกัน



บางคนรู้จักกันมานานไม่ได้คิดอะไรกลับได้ลงเอยกันในที่สุด...
ความรักไม่ใช่เรื่องของการชั่งน้ำหนักว่าใครดีกว่าใคร
แต่เป็นเรื่องของใครเหมาะสำหรับเรามากกว่า
ความรักขึ้นอยู่กับโอกาส เวลา สถานการณ์
ถ้าคนที่เหมาะสมก้าวเข้ามาในชีวิตเราในเวลาที่เหมาะสม
เราพร้อม เขาพร้อม นั่นก็เป็นโชคของเราเป็นสิ่งดี ๆ
ที่เกิดขึ้นในชีวิต...
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร คนๆ นั้นจะต้องยอมเสียสละ
ยอมปรับตัวให้เข้ากับเรา ทำเพื่อเรา
ในขณะเดียวกัน
เราจะต้องเห็นค่าของเขามากพอที่เราจะเสียสละ
และปรับตัวเพื่อเขาเช่นกัน..



คู่ของใครก็สำหรับคนนั้น ถ้าคน ๆนี้ของเราเขาทำเพื่อเราทุกอย่าง
ถึงเราจะไม่สวย ไม่หล่อ ไม่โดดเด่นกว่าใคร
เขาก็ยังคงมองเราเพียงคนเดียว
ปฏิบัติต่อเราอย่างเสมอต้นเสมอปลาย
และทำให้เรารู้สึกว่าเรามีค่าสำหรับเขาซะเหลือเกิน....
ถึงตอนนั้นคนรอบข้างเราจะดี จะน่ารัก
จะเป็นยังไงไม่สำคัญแล้ว
ไม่ต้องพิจารณาแล้ว...



เพราะถ้าเราได้เจอคนที่เหมาะสม ที่เข้ากับเราได้
คนที่เราแน่ใจว่าเขามีค่าสำหรับเราจริง เราก็ไม่จำเป็นต้องมองใครอีกแล้วในโลกนี้...
ถ้าหากไม่เจอคน ๆ นั้น หรือไม่เจอคนที่เห็นค่าของเรา
ก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจเพราะเรามีค่า
และเราควรจะรู้ว่าค่าของตัวเองมีมากเพียงใด...
เพชร” ไม่ว่าจะมีคนพบหรือไม่ก็ยังเป็นเพชร
ธาตุแท้ของเพชรไม่เคยเปลี่ยน



เรา” ไม่ว่าจะ ได้เจอคน ๆนั้นหรือไม่
เราควรจะรู้ค่าของตนเอง
เห็นค่าของตนเอง
และรู้ด้วยว่าคุณค่าของเราไม่เคยเปลี่ยนไปเช่นกัน...
เหมือนเหรียญในมือ ไม่ว่าเราจะอยากดูหรือไม่
ผู้ใหญ่จะแบมือให้ดูหรือไม่ เหรียญก็ยังคงเป็นเหรียญ ๆ เดิม
และค่าของมันก็ ไม่เคยเปลี่ยนไปจากเดิมเลย...........................................................







อาเมน.............................................................




Create Date : 05 กุมภาพันธ์ 2549
Last Update : 5 กุมภาพันธ์ 2549 1:57:24 น. 4 comments
Counter : 334 Pageviews.

 
นั่นสินะ น่าคิดๆๆ


โดย: jingsija วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2549 เวลา:8:16:53 น.  

 
แวะมาเยี่ยมวันหยุด...สวัสดีครับ


โดย: **mp5** วันที่: 5 กุมภาพันธ์ 2549 เวลา:16:54:02 น.  

 
อิอิ ย่องๆเข้ามาอ่าน


โดย: อุนากัณ วันที่: 31 มีนาคม 2549 เวลา:14:39:10 น.  

 
ดีจังค่ะอ่านแล้วทำให้คิดได้


โดย: jjtt IP: 203.113.56.73 วันที่: 26 เมษายน 2550 เวลา:20:40:37 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Armenhotep
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add Armenhotep's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.