... มาแว้วๆ ***ยอดรักนักศิลป์ตอนที่ 26 ทางรอด *** OG 2 ตอน13-ตอนจบ** **คลิกอ่านทุกเรื่องได้ที่เมนูด้านซ้ายเลยจ้า.. ^_^
“ความทุกข์-หากเล่าสู่กันฟังจะลดลงครึ่งหนึ่ง ส่วนความสุข-ถ้าเราแบ่งปันมันจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า” ขอบคุณลูกบล็อกทุกท่านที่ร่วมสร้างบล็อกแห่งความสุขนี้ขึ้นมา อยากให้พื้นที่ในบล็อกแห่งนี้ได้เป็นที่แบ่งปันทุกข์และสุขร่วมกัน จะไม่มีรักรูปแบบใดที่เป็นไปไม่ได้ ณ ที่แห่งนี้....วอนวอน
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2552
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
9 ธันวาคม 2552
 
All Blogs
 
ภาพวาดภาพที่ 12/1 ผลที่ตามมา

จองฮยาง
ภาพวาดภาพที่ 12 – ผลที่ตามมา
“ช่างเขียนคะ ช่างเขียนคะ!!! จองฮยางฟื้นคืนสติเพราะฝันร้าย เหงื่อเกาะพราวเต็มใบหน้า นางรีบลุกขึ้นนั่งทันที หัวใจเต้นเร็วแรงเมื่อคิดขึ้นมาได้ว่า ก่อนหมดสติเห็นยุนบกหน้าซีดขาว เลือดไหลเปียกชุ่มเต็มเสื้อผ้า ความฝันหรือความจริงนะ นางรีบมองไปรอบๆ แล้วก็เห็นยุนบกนอนอยู่อีกด้านหนึ่งของห้อง

เขาดูเหมือนกำลังเคลิ้มหลับแต่ดูเซียวซีด เสื้อคลุมเปื้อนเลือดถูกตัดออกเป็นชิ้น วางอยู่อีกด้านหนึ่ง เสื้อของเขาถูกตัดเปิดด้านซ้าย มีผ้าพันแผลสะอาดพันอยู่รอบตัว ผ้าโปร่งผืนใหญ่หนา มัดไว้เหนือหน้าอก ฮูหยินมินกำลังนั่งอยู่ข้างเขา ตรวจจังหวะชีพจร ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่ห้องยังสว่างไสวจากแสงตะเกียงน้ำมันที่วางอยู่ใกล้ๆ ฮูหยินมิน จองฮยางไม่รู้เลยว่านางหมดสติไปนานแค่ไหน

“ช่างเขียนคะ ช่างเขียน” จองฮยางรู้สึกเหมือนขาอ่อนปวกเปียกคล้ายจะทรงตัวไม่ไหว นางพยายามเข้ามานั่งคุกเข่าข้างๆ ยุนบก เสียงนางสั่นเครือเมื่อเรียกชื่อเขา จับมือที่เย็นราวน้ำแข็งของเขาขึ้นมา นางรีบเอาแก้มไปแนบให้ความอบอุ่นเกรงว่าเขาจะไม่มีวันตื่นจากการหลับ
.
“อืมข้าไม่เป็นไร สบายดี” ยุนบกลืมตาขึ้นช้าๆ เห็นจองฮยางมองเขาอย่างกังวล น้ำตานางกลิ้งลงมาประหนึ่งสายของไข่มุก


“ท่านตื่นแล้ว” ฮุหยินมินถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ไม่เคยมีเหตุฉุกละหุกโกลาหลอะไรขนาดนี้มาก่อน ข้าต้องดูแลพวกท่านพร้อมกันทีเดียวสองคน ลำบากจริงๆ”นางหัวเราะเบาๆ “เขาปลอดภัยแล้วล่ะ” นางมองจองฮยาง “แค่นิ้วเดียว ถ้ามีดแทงพลาดไปแค่นิ้วเดียว แม้แต่อาจารย์ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้วแค่นอนพักฟื้นสักระยะหนึ่ง”นางยกแขนเสื้อขึ้นขณะล้างมือที่เปื้อนเลือดในอ่างน้ำ มีดเล่มนั้นวางอยู่ข้างๆ

“เห็นไม๊ล่ะ เจ้าต้องเชื่อข้า จำที่ข้าบอกได้ไม๊” ยุนบกยิ้มขณะพูดแบบเพลียๆ “พี่ใหญ่แสดงให้ข้าดูวันก่อนว่าข้าจะใช้มีดแทงจุดไหนถึงจะปลอดภัย” เขาเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าจองฮยางอย่างอ่อนโยน “ทำไมเจ้ายังแสนงดงามแม้ยามมีน้ำตาไหลอาบแก้มเช่นนี้”

“ช่างเขียน” จองฮยางรู้ว่าตอนนี้ยุนบกปลอดภัยแล้วหลังจากได้ฟังคำวินิจฉัยอาการจากฮูหยินมิน นางรู้สึกซาบซึ้งใจพี่สะใภ้คนนี้อย่างที่จะหาคำพูดใดมาเปรียบมิได้ ความเย็นเยือกแล่นลงผ่านกระดูกสันหลังเมื่อนางเห็นหน้าซีดขาวของเขา นางทั้งโกรธทั้งทรมานที่เห็นเขาบาดเจ็บเช่นนี้ ได้แต่ร้องไห้เพื่อระบายความวิตกกังวลที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้ออกมา

“เรียบร้อยแล้ว ข้าใส่ยาสมานแผลและพันผ้าพันแผลเรียบร้อยหมดแล้ว อยู่นิ่งๆ ห้ามเคลื่อนไหวโดยไม่จำเป็น ข้าบอกให้คนเตรียมยาสมุนไพรไว้ให้แล้ว แล้วข้าจะกลับมาดูอีกทีนะ ตอนนี้เชิญท่านทั้งสองคุยกันไปก่อน ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว นอกจากข้าแล้ว ข้าไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาก่อนจะได้รับอนุญาตจากข้า อ้อ ใช่ เสื้อผ้าเขาอยู่ที่นี่นะ” ฮูหยินมินชี้ไปที่กองเสื้อผ้าที่วางพิงอยู่กับผนังห้องด้านหลังจองฮยาง “เจ้าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้เขาเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” นางพูดยิ้มๆ แล้วลุกขึ้นยืน มือถืออ่างน้ำและเสื้อคลุมเปื้อนเลือดติดมือไปด้วย เตรียมจะเดินออกนอกห้อง

“อ่า พี่สะใภ้ ขอบพระคุณมากค่ะ แต่ช่างเขียน นาง......”จองฮยางหันหน้าไปทางฮูหยินมินเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง นางรู้สึกว่ามีความหมายซ่อนเร้นอยู่ในคำพูดของฮูหยินมิน จองฮยางทั้งลังเลและสงสัย

“ฮ่า ฮ่า นาง มีอะไรที่เกี่ยวกับนาง” ฮูหยินมินยังยืนอยู่ที่เดิม หันศรีษะมาพูดยิ้มๆ

“นาง นาง ได้โปรด ได้โปรดกรุณา.......”ตอนนี้จองฮยางตระหนักแล้วว่าฮูหยินมินน่ารู้ความลับของยุนบกมานานแล้ว อย่างไรก็ตามนางคิดว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะขอร้องฮูหยินมินให้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ จองฮยางเพียงมองไปที่ยุนบกกำลังส่ายหัว ยิ้มอย่างอ่อนเพลีย อย่างวิงวอนขอร้องฮูหยินมิน

“ฮ่า ฮ่า ดูเหมือนว่าเจ้าไม่ต้องตอบคำถามเล็กน้อยของข้าแล้ว “ฮูหยินมินยิ้มพลางส่ายหัว “อีกสักครู่ข้าจะกลับมา”

จองฮยางเปลี่ยนเสื้อที่ถูกตัดเต็มซึ่งไปด้วยเลือดออก แล้วเปลี่ยนเสื้อใหม่ให้เขา อย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาไม่ส่งเสียงร้องโอดครวญใดๆ ทั้งสิ้น แม้ตอนเปลี่ยนเสื้อด้านที่เป็นแผล แต่ริมฝีปากเขาเกือบจะเป็นสีขาวด้วยความเจ็บปวด ในที่สุดเขาก็ได้นอนราบอยู่ใต้ผ้าห่มที่นางห่มให้ “ช่างเขียน” จองฮยางวิตกเรื่องที่เขาดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับอาการของตัวเองแม้สักนิด แต่แล้วนางก็คิดได้ว่า ‘ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ ตราบใดที่เขามีความสุขและยังมีชีวิตอยู่ อะไรก็ไม่มีความหมายทั้งนั้น’

“สำหรับเจ้า” ยุนบกยื่นมือออกไปดึงกระดาษสองใบออกมาจากใต้หมอน หนังสือสัญญาที่เขาเอาชีวิตตัวเองไปแลกมานั่นเอง มีเลือดแห้งกรังติดอยู่บนกระดาษ จองฮยางรู้สึกเย็นวาบตอนที่เห็นมัน

“ทำไมท่านถึงโง่นัก ทำไมถึงโง่เช่นนี้” นางสะอื้น นางไม่อยากเชื่อว่ามันมีค่าพอที่เอาชีวิตไปเสี่ยงอย่างนี้

“โง่หรือ” นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกว่าตัวเองฉลาด เจ้าพูดได้อย่างไรว่าข้าโง่” เขาอมยิ้มเพลียๆ ดูเหมือนว่าข้าจะยังทำดีกับเจ้าได้ไม่เท่ากับจักรพรรดิราชวงศ์ถัง พระองค์สามารถเรียกรอยยิ้มจากผู้หญิงที่พระองค์รักเพราะได้รับลิ้นจี่พันธุ์ ‘เสียงหัวเราะของพระสนม’ แต่ข้ากลับทำให้เจ้ามีแต่น้ำตาร่วงริน ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ หน้าตาเขาเหยเกเจ็บปวดเพราะขยับตัวไปเช็ดน้ำตาให้นาง

“ท่านไม่ควรขยับตัว อย่าขยับ” นางเงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว จับมือเขาไว้ “จักรพรรดิรชวงศ์ถัง และเสียงหัวเราะของพระสนมอะไรกัน ท่านพูดเรื่องอะไรคะ ท่านอยู่นิ่งๆ เถอะนะคะ

“อ่า เจ้าก็ยังเป็นสาวน้อยที่ไม่รู้ค่อยรู้อะไรสินะ แล้วเจ้าจะเอาอะไรไปสอนบกน้อยฮึ”เขาหยอกล้อนาง พยายามทำให้นางร่าเริงขึ้น

“ช่างเขียน ท่านยังคงต้องเจ็บปวดเพราะข้าอีกครั้ง” นางไม่ใส่ใจที่เขาหยอกล้อ รู้ดีว่าเขาแสร้งทำเพราะห่วงใยความรู้สึกและสภาพจิตใจของนาง ความรู้สึกนางทั้งสุขทั้งเศร้าระคนกันไป


“ถ้าเจ้ารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนทำให้ข้าเป็นแบบนี้ ขอเจ้าอย่าได้เศร้าอีกเลยนะ การได้เห็นน้ำตาของเจ้ามันเจ็บปวดยิ่งกว่าเจ็บบาดแผลเสียอีก แต่การที่คิดว่าน้ำตาของเจ้าไหลออกมาเพื่อข้า ก็ทำให้ข้ารู้สึกเป็นสุข บอกข้าสิ ข้าควรเศร้าหรือสุข ทั้งหมดที่ทำไป มันไม่ใช่เพื่อเจ้าคนเดียวหรอกนะ ข้าทำเพื่อตัวเองด้วย ทุกอย่างที่ทำไปเพื่อคนที่ข้าปรารถนาจะปกป้อง ตอนนี้ข้ามีฝัน เจ้าคิดว่าข้าฝันถึงใคร” เขาพูดขณะที่ส่งยิ้มมาให้นาง

“ท่านฝันถึงใครคะ” นางเช็ดน้ำตา พยายามยิ้ม เขามองออกไปด้วยดวงตาเคลิ้มฝัน

“ข้าฝันว่าข้ากลับไปที่บ้าน ท่านแม่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว ส่งกลิ่นหอมฉุยออกมา ท่านพ่ออยู่ในห้องทำงานกำลังวาดสิ่งที่แปลกประหลาด ฮ่า ฮ่า แล้วก็มักจะมีเสียงแปลกๆ น่าหนวกหูออกมาจากเครื่องจักร ข้าจึงถามท่านว่า ท่านพ่อ ท่านวาดอะไรอยู่”
ยุนบกยิ้มให้จองฮยางขณะเล่าถึงความฝันของเขา


ท่านพ่อพูดว่า “ข้าวาดเครื่องจักร ลูกยุน เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมเจ้าเพิ่งกลับมาบ้าน”

ข้าตอบว่า “ท่านพ่อข้าไปค้นหาภาพวาดของข้า ข้าวาดรูปไว้ตั้งมากมาย แต่ข้าไม่สามารถหาภาพวาดที่ข้าต้องการได้เลย ภาพวาดของข้าถูกคนละโมบยึดเอาไปหมด ข้าเศร้าใจนัก”

แล้วพ่อก็ยิ้มให้ข้าขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ท่านส่งพู่กันให้ข้า วางมือไว้บนไหล่ของข้าแล้วพูดว่า “ลูกยุนไม่ว่าพู่กันจะอยู่ที่ไหน ภาพวาดของเจ้าก็จะอยู่ที่นั่น ภาพวาดของเจ้าจะตามเจ้าไปในทุกที่ เข้าใจหรือไม่ จงวาดไปอย่างที่ใจเจ้าปรารถนาและแม้ว่ามีคนที่สามารถฉกฉวยภาพเจ้าไปอีก ใครผู้ใดจะสามารถบังคับให้เจ้าใช้พู่กันวาดอะไรได้” แล้วข้าก็ตื่น เสียดายจริงๆ ข้าไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสอาหารที่ท่านแม่ทำ มันช่างมีกลิ่นหอมน่าอร่อยเสียจริงๆ

“ช่างเขียน ท่านอยากทานอะไรคะ ต่อไปข้าจะเป็นคนทำให้ท่านเอง ดีไม๊คะ” แม้ว่านางจะไม่รู้เรื่องราวที่สลับซับซ้อนของยุนบกในวัยเด็ก แต่นางรู้ว่าครอบครัวของเขาต้องผ่านอะไรมามาก และยังมีความยากลำบากในการแก้แค้นให้บิดามารดาอีก ได้ฟังที่เรื่องเขาเล่ามา จองฮยางเข้าใจและเห็นอกเห็นใจเขาในทุกสิ่ง

“ดี เจ้าสัญญากับข้านะว่าต่อไปภายภาคหน้าถึงข้าจะไม่ได้เป็นช่างเขียนหลวง ข้าไม่ได้เป็นจิตรกรมีชื่อเสียงที่ชื่อ เฮวอน ในอนาคตเป็นไปได้ว่าภาพวาดของข้าจะมีราคาประมาณ 5 เนียง

“ข้าไม่สนว่าท่านจะเป็นใคร สำหรับข้าแล้ว อย่างไรท่านก็ยังเป็นช่างเขียนของข้า” นางจับมือเขาไว้

“นับแต่นี้ต่อไป ทุกคนจะคิดว่า ช่างเขียนหลวงคนที่เคยวาดภาพได้อย่างดีเลิศ ซิน ยุนบก จิตรกรชื่อดัง เฮวอน ได้ตายไปแล้ว

ถ้าเขายังไม่ตาย พระอัยยิกาจองซุนและครอบครัวคิมก็ไม่มีทางปล่อยให้เขาเป็นอิสระอยู่ดีและต้องตามล่าเขาต่อไป

ถ้าเขาไม่ตาย พระราชาที่เก็บความลับเรื่องเขาไว้ก็ไม่สามารถตัดขาดความสัมพันธ์กับญาติที่ไม่พึงปรารถนา และขุนนางกังฉินเพื่อสร้างสภาที่มั่นคงได้

ถ้าเขาไม่ตาย คนที่อยู่ข้างเดียวกับเขาจะปลอดภัยได้อย่างไร นั่นแหละคือเหตุผลที่ต้องทำเช่นนี้” ยุนบกพูดว่าเขาคิดถึงเพื่อนเก่าในสำนักศิลป์ จู่ๆ เขาก็เศร้าขึ้นมาอีก


“แล้วอาจารย์ทันวอนก็จะเสียใจแค่ไหนถ้าเรื่องนี้ถึงหูเขา ท่านน่าจะคิดหาทางบอกให้เขารู้” จองฮยางรู้ว่ามีอะไรในใจเขา นางรู้ว่าเวลานี้ยุนบกกังวลเรื่องอาจารย์ เขาเงยหน้ามองนาง นางเรียนรู้ได้เร็วถึงความรู้สึกของเขาและเข้าใจเขาเป็นอย่างดี เขายื่นมืออกไปแตะแก้มนาง

“ข้าหวังว่าเขาจะได้เห็นภาพวาดภาพสุดท้ายของข้า ภาพนี้จะเป็นสิ่งเตือนสติเขาไม่ให้เศร้าเสียใจ ข้าว่าเขาน่าจะเข้าใจ”

“ภาพวาดภาพสุดท้าย มันคงเป็นเรื่องลำบากใจสำหรับท่านที่คิดแผนนี้ขึ้นมา ถ้าข้ารู้ว่าท่านจะไปเสี่ยงอันตรายเพื่อแลกเปลี่ยนกับหนังสือสัญญาของข้า ข้าคิดว่าเราไม่ควรจะได้พบกันดีกว่า ข้าก็จะตามเถ้าแก่ริวไปและก็จะจบชีวิตตัวเองหลังจากนั้น

“สวรรค์ยังปราณีข้า ถ้าเราไม่ได้พบกัน ข้าก็ต้องไปอยู่เป็นเพื่อนกับหลุมฝังศพมารดาของบกน้อย อยู่กับความเศร้าไปจนตลอดชีวิต ข้าจะมีความสุขได้อย่างไรในอนาคต เช่นนั้นข้าคงอยู่ต่อไปอีกได้ไม่นาน เจ้าอยากไปอยู่กับข้าหรือไม่”ยุนบกรู้สึกมีความสุขเมื่อคิดถึงการมีจองฮยางอยู่เคียงข้างในอนาคต

“ช่างเขียน ไม่ว่าท่านจะอยู่ไหน ข้าก็จะอยู่ที่นั่นค่ะ” จองฮยางจูบเบาๆ ที่แผลเป็นของเขา นางตัดสินใจแล้วที่อยู่ใช้ชีวิตที่เหลือกับเขา จะไม่ยอมให้เขาต้องเสียใจอีก จะไม่ยอมให้เขาบาดเจ็บที่ใดอีกแล้ว

ข้างนอกห้องโถง ชอนซังถกถึงผลที่ได้จากเหตุการณ์วันนี้กับจุงโฮ

“พี่เขย มินแดรายงานว่า เถ้าแก่ริวถูกรุมทำร้ายทำให้เขาแทบแย่ แต่ยังสามารถหนีเอาตัวรอดไปพร้อมกับภาพวาดในมือ ตอนแรกข้าอยากจะให้คนของเราไปสั่งสอนเขาสักหน่อย แต่มาคิดดูแล้วข้าไม่อยากจะทำงานสกปรกเช่นนี้อีก ตอนนี้เขาอยู่ในเปียงยางไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ส่วนภาพวาดของน้องซอ ก็ดูเหมือนว่าไม่มีการพูดถึงเรื่องเงินสองพันเนียงเลย ข้าคิดว่ามีคนที่เต็มใจจะจ่ายเงินสองพันเนียงเพื่อเป็นเจ้าของภาพนั้น แต่เถ้าแก่ริวก็มาทำลายทุกอย่างจนหมด แล้วพวกพ่อค้าเหล่านั้นจะปล่อยให้เป็นอย่างนั้นได้อย่างไร มีข่าวลือกันตั้งแต่เมื่อบ่ายแล้วว่า เฮวอนตายหลังจากที่ได้วาดภาพภาพสุดท้ายเพื่อช่วยชีวิตผู้หญิงไว้ น้องซอเป็นคนฉลาดจริงๆเลย ความกล้าหาญของเขาช่างน่ายกย่องเสียจริง” ชอนซังยิ้มด้วยความภูมิใจกับแผนการที่ประสบความสำเร็จ เขาชื่นชมในความกล้าหาญและฉลาดของยุนบกจริงเหลือเกิน

“แม้จะดูเหมือนว่าแผนการจะประสบผลสำเร็จในตอนนี้ แต่นับจากนี้ จะไม่มีช่างเขียนที่มีชื่อเสียงเช่นนี้ในโลกศิลปะอีกต่อไป มันช่างน่าเสียดายอะไรเช่นนี้ และข้าก็รู้สึกไม่สบายใจเลย ข้าไม่แน่ใจว่ามีตอนใดที่ผิดพลาดไปหรือไม่ แล้วข้าก็เป็นห่วงน้องซอ” จุงโฮไตร่ตรองดู เขายังคงเป็นกังวลอย่างมาก โดยหาสาเหตุไม่ได้





“มีอะไรต้องกังวลอีกหรือ พี่สาวก็บอกแล้วแล้วว่า อาการเขาจะดีขึ้น ท่านคิดมากเกินไปกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทุกอย่างก็ราบรื่นดี แล้วมีอะไรต้องวิตกอีก” ชอนซังถาม “ข้าจะแพร่กระจายข่าวในวันพรุ่งนี้ แล้วให้พวกคนในครอบครัวของเราไปซื้อภาพวาดเก่าๆ ของเฮวอน เพื่อทำให้ข่าวลือดูสมจริงขึ้น แล้วราคาของภาพวาดก็จะสูงขึ้น ตอนนี้แม้ว่าน้องซอจะบอกคนอื่นๆ ว่าเขาเป็นเฮวอน แต่ก็ไม่มีใครเชี่อเขาหรอก แต่ในทางกลับกันพี่เขย ท่านก็ถูกตราหน้าหน้าแล้วว่าเป็นพ่อค้าเจ้าเล่ห์ที่หักหลังเพื่อนเพื่อภาพวาด” ชอนซังล้อ จุงโฮพ่นลมหายใจอย่างรุนแรงกับความเห็นสุดท้ายนั้น

“ข่าวลือบ้าอะไรที่เจ้าพูดถึง ข้าไม่เคยสนใจกับเรื่องพวกนี้ ข้าทำเรื่องพวกนั้นก็เพื่อเพื่อนของข้า หลักการค้าควรจะเป็นว่า “อย่ายึดติดกับผลประโชน์ ให้ยึดถือความซื้อสัตย์จริงใจ” ข้าก็แค่สงสัยว่าจะมีคนสักกี่คนที่รู้สึกเหมือกับข้า” จุงโฮยังคงวิตกเล็กน้อย และค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับยุนบก “ข้าคิดว่าข้าควรจะถามพี่สาวเรื่องอาการบาดเจ็บของน้องซออีกครั้ง” เขาบอกและยืนขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องด้านใน

ณ คฤหาสน์ในเมือง คนในบ้านต่างกำลังโกลาหลอลหม่านรีบเก็บข้าวของ “นายท่าน ท่านกำลังทำอะไรหรือ” เมียน้อยเถ้าแก่ริวซึ่งคอยปรนนิบัติเถ้าแก่เป็นพิเศษถามขึ้น เมื่อนางเห็นว่า เขากำลังเตรียมของมีค่าอย่างเร่งรีบ

“ข้ากำลังจะร่ำรวยสุดๆ แล้ว ฮ่าฮ่า ทุกครั้ง ข้าต้องทนเสี่ยงเดินทางเพื่อข้ามไปยังเมืองจีน แต่กลับหาเงินได้แค่หนึ่งพันหรือแปดร้อยหยางเท่านั้น แถมยังต้องติดสินบนพวกข้าราชการตอนขากลับอีก ทำให้ข้ามีเงินเหลือไม่มาก เฮ้เฮ้ แต่วันนี้ ข้าได้สิ่งมีค่ามา ถ้าข้าสามารถติดต่อกับขุนนางเมืองฮันยางด้วยสิ่งนี้ไม่ว่าในทางใดก็ตาม และได้ งานจัดหาข้าวของส่งเข้าวังหลวง ข้าก็จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บ้านได้อย่างสบายๆ นั่งนับเงินที่ได้มา แต่ถ้าไม่สำเร็จ การขายของมีค่าพวกนี้ออกไปก็คงทำให้ข้าอยู่ได้เมื่อเทียบกับรายได้ในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา บอกข้าสิว่า ข้ากำลังจะรวยรึเปล่า ฮ่าฮ่าฮ่า และข้าก็บอกเรื่องนี้กับเจ้าเพียงคนเดียว ข้าจะเอาเจ้าไปเมืองฮันยางด้วย แล้วคนอื่นๆ เล่า เขาจะต้องอยากจะแบ่งปันความรวยกับข้าด้วย แต่ไม่มีทาง” เขาโอ้อวดความสำเร็จต่อหน้าเมียน้อยหมายเลขหนึ่ง

“แล้วนี่มันคืออะไร ไม่ใช่ทองหรือเงิน แล้วมันจะมีค่าได้อย่างไรคะ” นางมองดูกระบอกกระดาษซึ่งมีภาพวาดอยู่ด้านใน

“เจ้านี่คิดอะไรตื้นๆ ซะจริงๆ ข้างในเนี่ยเป็นภาพวาดภาพสุดท้ายที่จิตรกรเอกของเกาหลี เฮวอนวาดไว้ ภาพที่เขาวาดไว้เมื่อแปดปีที่แล้วขายไปในราคาร้อยเนียงทอง วันนี้ในงานแสดงภาพเขียน ผู้เชี่ยวชาญภาพเขียนทั้งหมดกล่าวว่า ภาพว่าภาพนี้เป็นภาพที่ยอดเยี่ยมที่สุด พวกเขาเสนอราคาสามพันเนียง และมีบางคนเสนอราคาสูงถึงห้าพันเนียง แล้วมันจะไม่มีค่าได้อย่างไรกัน เร็วรีบเก็บของของเจ้า เราจะไปกันอย่างเงียบๆ” เถ้าแก่ริวมองดูด้วยความอิ่มใจ เขาไม่ทันคิดว่าเขาได้เปิดเผยความลับที่เขาต้องการจะเก็บไว้ไปหมดแล้ว โดยไม่รู้ว่ามีบางคนกำลังแอบฟังอยู่

“นายท่าน ท่านกำลังบอกว่าเฮวอนตายแล้วจริงๆ ใช่ไหม และภาพวาดภาพนั้นมีมูลค่าสูงถึงสองพันเนียง” เมียน้อยอ้าปากค้าง จ้องกระบอกกระดาษด้วยความตกตะลึง “ใช่ ใช่ เจ้าได้ยินไม่ผิดหรอก” เขาบ่นไม่พอใจแล้วดึงนางออกจากบ้าน

ม้าบรรทุกของเดินไปตามถนนจากเปียงยางไปยังเมืองฮันยางโดยไม่หยุดตลอดคืน โดยมีแบจุน ซึ่งเป็นคนงานที่เขาไว้ใจ เป็นผู้นำทาง และมีอีกคนนั่งข้างๆ เถ้าแก่ริวในเกี้ยว เมียน้อยคนโปรดนั่นเอง ส่วนเถ้าแก่ริวก็พูดไม่หยุดตลอดทาง

“แบจุน จำไว้นะ วันนี้ข้าจะสอนอะไรให้เจ้าอย่างหนึ่ง เจ้าจะต้องทำทุกอย่างโดยไร้ความเมตตา เจ้าถึงจะเป็นคนจริง เจ้าหนุ่มน้อยหน้าตาดีคนนั้นต้องการจะต่อสู้กับข้าเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว ไม่มีทาง เขาต้องตายแน่นอน แม้ว่ามีดสั้นอันนั้นจะไม่ทำให้เขาตาย แต่หลังจากที่เขากินเหล้าผสมยาพิษของข้าเข้าไป ไม่เกินสิบวัน เขาต้องตายอย่างแน่นอน” เขาดีใจอย่างท่วมท้นและไม่ได้สนใจผู้คุ้มกันของเขา

“โอ้ มันเป็นไปได้อย่างไรกันเถ้าแก่ แล้วจริงๆแล้วมันเป็นอย่างไรกันแน่ เขาต้องตายแน่นอนหลังจากที่กินเหล้าของท่านเข้าไป แล้วทำไมท่านยังต้องบีบเขาให้ฆ่าตัวตายด้วย” แบจุนเริ่มเหงื่อตก เมื่อเขาได้ยินที่เถ้าแถ่ริวพูด

“แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าหนุ่มหน้าใสคนนั้นมันจะโง่ขนาดนั้น การที่จะแย่งผู้หญิงไปจากข้า เป็นการขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ ตอนแรกข้าคิดว่าหลังจากที่เขากินเหล้าผสมยาพิษเข้าไป เขาคงจะไม่โชคดีพอที่จะมีความสุขกับผู้หญิงคนนั้นเมื่อได้นางไปแล้ว และหญิงคนนั้นจะต้องเป็นของข้าอย่างแน่นอน ส่วนเขาก็แค่ตายไปอย่างเงียบๆ โดยไม่มีใครรู้ แต่เมื่อมาคิดถึงผลประโยชน์ที่จะขายภาพวาดที่ราคามันจะสูงขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคตแล้ว ข้าก็เลยต้องบีบเขาให้เขาฆ่าตัวตายต่อหน้าฝูงคน มิฉะนั้นแล้วภาพวาดที่ข้าจ่ายไปถึงสองพันเนียงจะไม่มีค่าสูงขนาดนั้น แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่า เจ้าหมอนั่นมันโง่ขนาดนี้ เพียงเพราะว่าแม่หม้ายสาวเพียงคนเดียว เขายอมสละชีวิตอย่างนั้น ข้าคิดว่าบาดแผลจากการแทงเข้าไปที่หน้าอกคงจะทำให้เขาตาย ฮ่าฮ่าฮ่า สวรรค์ช่างเข้าข้างข้าเสียจริงๆ ข้าจะรวยแล้ว จะรวยแล้ว” อนาคตที่เขาอวดอ้างมันลอยอยู่ใกล้แค่เอื้อม

“นายท่าน ท่านช่างฉลาดหลักแหลมจริงๆ ฉลาดจริงๆ” แบจุนกำลังคิดอย่างสับสน ขณะที่เขายิ้มและพูดจาประจบประแจง รถม้าที่บรรทุกสัมภาระกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วผ่านหน้าผายาว ภูมิประเทศในช่วงนั้นค่อนข้างอันตรายและไม่มีผู้คนเลย เขาเลยเกิดความคิดขึ้น มันเป็นโอกาสทองที่สวรรค์ส่งมาให้แล้ว “นายท่าน ดูนั่นสิ” เขาแตะไหล่เถ้าแก่ริว “อะไร” เถ้าแก่ริวหันหน้ากลับมา

“อ๊ากกกกก” เสียงร้องไม่เป็นผู้เป็นคนดังขึ้นฝ่าความมืด มีคนตกลงไปจากหน้าผา เขากรีดร้องก้องกังวาลไปทั่วหุบเขา และไม่นานหลังจากนั้น ก็มีเสียงตกดังกระแทกพื้นจากด้านล่าง เขาต้องตายอย่างน่าสยดสยองแน่ๆ ร่างกายและและกระดูกคงแหลกเละ

“พี่จุน พี่จุน” หญิงสาวที่อยู่ในเกี้ยวร้องออกมาอย่างวิตก

“ไม่มีอะไรหรอก มี-อึน ข้าสบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง นั่นไม่ใช่ข้า มันเป็นตาแก่นั้นต่างหาก” แบจุนร้องบอก แม้ว่าเขาค่อนข้างจะยังคงตกใจอยู่ เขาก็ยิ่งกังวลเกี่ยวกับผู้หญิงที่อยู่ในเกี้ยวพร้อมกับสร้างความมั่นใจให้นางอีกครั้ง และเดินทางต่อ

“พี่จุน ชายแก่คนนั้นเป็นคนอำมหิต ข้ากลัวว่าท่านจะทำไม่ได้ ถ้าเขารู้เรื่องของเราในอนาคต ชีวิตจะต้องจบลงเหมือนกับหญิงสาวคนนั้น” ดูเหมือนว่าหญิงสาวที่อยู่ในเกี้ยวได้วางแผนร่วมมือกับคนใช้คนนี้มาตั้งแต่ต้น

“มี-อึน ข้าไม่กลัวตายหรอก ข้ากลัวอย่างเดียวว่าเจ้าแก่นั่นมันจะทรมานเจ้า ตอนนี้เราไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว ของมีค่ามากมายและภาพวาดสูงค่านั้นก็ทำให้เราก็มีชีวิตที่สุขสบายได้แล้ว เราจะตรงไปเมืองฮันยางเพื่อหาความสุขให้ชีวิตเรา”แบจุนปัดความกลัวออกไป หลังจากที่ได้ยินเสียงที่วิตกกังวลของคนรัก และเขาก็เริ่มคิดถึงชีวิตที่หวานชื่นและมีความสุขของพวกเขา



ซินยุนบก
ภาพวาดภาพที่ 12 – ผลสะท้อน

“ฮูหยินอาการบาดเจ็บของน้องซอเป็นอย่างไรบ้าง นอกจากพิษบาดแผลที่เกิดจากมีดสั้นแล้วมีอาการแทรกซ้อนอย่างอื่นหรือไม่ จุงโฮเดินเข้าไปในห้องโถงด้านในถามนางเบาๆ เมื่อเห็นว่านางหลับตาอยู่

“ไม่มีอะไรต้องกังวลค่ะท่านพี่ คมมีดไม่ได้ทะลุผ่านอวัยวะสำคัญ แค่เขาเสียเลือดมากจึงจำเป็นต้องพักผ่อนแล้วก็บำรุงร่างกายด้วยยาและอาหารดีๆ ก็เท่านั้นค่ะ ไม่มีอันตรายอะไร นอกจากนี้ก็ยังไม่มีอาการแทรกซ้อนอื่นใดด้วยค่ะ” ฮูหยินมินพูดให้กำลังใจสามีนาง

“ฮูหยินเจ้าคะ ยาสมุนไพรที่สั่งให้ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ จะให้ข้าเอาไปให้เดี๋ยวนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ” สาวใช้คนหนึ่งยืนอยู่นอกห้อง รอคำสั่งจากฮูหยินมิน

“ข้าจะเอาไปให้เอง” ฮูหยินมินพูดขณะลุกขึ้นยืน

“ข้าจะไปดูอาการกับเจ้าด้วย” จุงโฮตัดสินใจตามภรรยาไปดูอาการสหายที่มีได้รับแผลฉกรรจ์ นางหันมาแล้วส่ายหน้า

“ท่านไปเยี่ยมเขาพรุ่งนี้จะดีกว่า ทั้งสองยังมีเรื่องต้องพูดคุยกันอยู่ จะเป็นการสมควรหรือถ้าท่านจะไปตอนนี้ ข้าจะไปส่งยาและตรวจเขาอย่างละเอียดจากศรีษะจรดปลายเท้า ถ้าท่านเป็นกังวลข้าจะรีบกลับมาเร็วๆ” นางพูดถึงขนาดนี้มีหรือเขายังจะกล้าไป

“อืม ใช่ น้องซอมีคนรักเขาดูแลแล้วนี่นา ข้าเป็นพี่ใหญ่ไม่ต้องกังวลในตัวเขาอีกต่อไปแล้ว” จุงโฮค่อยโล่งอกเมื่อเห็นภรรยาเขาใจเย็น และยังพูดเล่นได้

“โอ้ย”ยุนบกร้องขึ้นมา เขาผลอยหลับไปชั่วครู่ เมื่อตื่นขึ้นมาก็เห็นจองฮยางกำลังนั่งอยู่ด้วยใบหน้าเลื่อนลอย

“เป็นอะไรคะ” จองฮยางดีดตัวขึ้นมาอย่างตื่นตกใจ

“ไม่มีอะไรมากแค่ข้าหิวเท่านั้น” ยุนบกพูดด้วยหน้าตาเจ้าเล่ห์

“ท่าน....” นางรู้ว่าเขากำลังพยายามให้นางร่าเริง มีความสุขขึ้น เมื่อคิดถึงการจะได้อยู่ร่วมกันในภายภาคหน้า นางก็รู้สึกได้ถึงความสุขสูงสุดในชีวิตที่ไม่ต้องการอ้อนวอนขออะไรอีกแล้ว

“ท่านอยากจะทานอะไรคะ บอกข้ามาเถอะ”

“ข้าอยากกินข้าวปั้นฝีมือเจ้า” ยุนบกพูดยิ้มๆ

“แต่มันเป็นอาหารที่ไม่เหมาะกับคนป่วยนะคะ ท่านไม่อยากทานอย่างอื่นเลยหรือคะ”

“ข้าอยากกินข้าวปั้นเท่านั้น อย่างอื่นไม่เอา ข้าชอบกินข้าวปั้น มันมีรสชาติอ่อนๆ เหมือนที่ท่านแม่เคยทำให้ข้ากินตอนเด็กๆ” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อคิดถึงวัยเด็กที่รางเลือน และคิดภาพแม่ที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัว
“อะ แฮ่ม ขอข้าเข้าไปได้ไม๊”ฮูหยินมินยืนถือถาด ส่งเสียงถามจากที่ประตู

“กรุณาเข้ามาเถิดค่ะ” จองฮยางลุกขึ้นไปเปิดประตู นางซึ้งในน้ำใจอันแสนยิ่งใหญ่และให้ความนับถือฮูหยินมินมากขึ้นทุกที

“มาเถอะ ให้เขาดื่มยาตอนที่กำลังร้อน” ฮูหยินมินนั่งลงข้างๆ ยุนบก แล้วส่งชามใส่ยาให้จองฮยาง นางเข้าไปตรวจดูชีพจรเขา

“เอาล่ะทีนี้” จองฮยางผงกศรีษะและขยับมาทางด้านที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของยุนบก”ลุกขึ้นนั่งช้าๆ นะคะ” นางดึงตัวเขาให้ขึ้นมานั่งอย่างระมัดระวัง จัดให้เขานั่งพิงอิงกับตัวนาง นางค่อยๆ เป่ายาแล้วลองจิบดู

“ไม่ร้อนแล้ว แล้วก็ไม่ขมด้วยค่ะ” นางเอายามาไว้ที่ริมฝีปากเขา


“ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า ข้าไม่ใช่บกน้อยนะ” เขาขมวดคิ้วย่นแกล้งทำขุ่นเคือง ดึงชามมาถือไว้เอง ตั้งแต่เขาถูกรับไปเลี้ยงครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะที่มีคนดูแลใส่ใจอาทรเขาด้วยความรักใคร่เช่นนี้ เขาคิดไม่ออกแม้แต่ครั้งเดียว ยาสมุนไพรชามนี้กินยากพอสมควร แต่เขาก็กินทีละนิดๆ จนหมด “หวาน หวานจริงๆ”

ขนาดฮูหยินมินที่นั่งอยู่ข้างๆ พวกเขายังกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้ นางก้มหน้าคิด ‘เขาสองคนไม่ควรคู่กันตั้งแต่แรก แต่พวกเขาเข้ากันได้เป็นอย่างดีเมื่ออยู่ด้วยกัน เหมือนเกิดมาเพื่อกันและกัน คำว่า “รัก” เป็นคำที่แสนมหัศจรรย์ ข้าคิดว่ามันต้องใช้ทุกสิ่งในโลกมาอธิบาย ใครจะสามารถเข้าใจความรักได้ทั้งหมด และใครจะสามารถควบคุมความรู้สึกรักได้’

“ค่อยๆ นอนลงไปดีๆ นะคะ ห้ามขยับตัวถ้าไม่จำเป็น ขอข้าตัวไปทำข้าวปั้นให้ท่านก่อนนะคะ” นางบอก หลังจากขู่เขาให้ยอมจำนนได้แล้ว

“ข้าวปั้น เขาอยากจะทานอะไรเจ้าก็บอกแม่ครัวทำให้ได้เลย แม่นางฮยาง ไม่ต้องไปลำบากทำเองหรอก” ฮูหยินมินค่อนข้างจะแปลกใจกับอาหารที่ยุนบกอยากกิน

“พี่สะใภ้คะ ช่างเขียนบอกว่าเขาอยากทานข้าวปั้นที่ข้าเป็นคนทำหน่ะค่ะ ขออย่าได้เป็นกังวลเลยค่ะ” จองฮยางอธิบายเกรงว่าฮูหยินมินอาจจะเข้าใจผิด

“อ้อ เป็นเช่นนี้ งั้นก็เชิญตามสบาย ข้าจะอยู่ที่นี่ดูแลเขาสักพัก” ฮูหยินมินส่ายศรีษะแล้วยิ้ม

“ขอบพระคุณมากค่ะพี่สะใภ้ ข้ายังต้องไปดูยุมบกด้วย เดี๋ยวเขาจะน้อยใจที่ข้าไม่ได้อยู่กับเขาเลย”จองฮยางพูดขณะมองหน้ายุนบก นางไม่อยากอยู่ห่างเขาเลย นางบีบมือเขาก่อนจะเดินออกจากห้อง


“ลูกบกโชดีที่มีแม่ที่ดีอย่างจองฮยาง”ฮูหยินมินพูดระหว่างที่เช็คชีพจรของยุนบกพลางคิดถึงเรื่องที่นางกับจองฮยางสนทนากัน

“ใช่ เป็นเช่นนั้น” เมื่อเห็นฮูหยินมีท่าทางเข้าอกเข้าใจและเห็นใจดังนั้น ยุนบกก็รู้ว่าถึงเวลาต้องเปิดเผยความเป็นมาของเขาให้นางฟังแล้ว

“ตอนที่ข้าอายุเท่าๆ กับยุมบก ข้าไปเห็นการตายของพ่อแม่ ทำให้จิตใจได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงเป็นเหตุให้ข้าความจำเสื่อม จำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร จำอะไรไม่ได้สักอย่าง สิบปีต่อมาข้าถึงเรียกความทรงจำกลับคืนมาได้ หลังจากได้ตามอาจารย์ทันวอนไปสืบคดีสังหารพ่อแม่ข้า ส่วนคนที่นำข้าไปเลี้ยง ข้าไม่อาจพูดได้ว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทกับท่านพ่อ ข้าจำได้เพียงว่าเขามาเยี่ยมพวกเราที่บ้านบ้างบางครั้ง ตอนเป็นเด็ก ข้าก็แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าตัวเองมีความสามารถในด้านศิลปะที่เขาตระหนักถึงคุณค่ามันเป็นอย่างดี เขาสามารถหาข้าจนพบหลังพ่อแม่ถูกสังหาร ตอนที่เขาพาข้ามาอยู่ที่บ้าน ข้าอยู่ในอาการของคนสูญเสียและสับสน

ข้าเข้าไปอยู่ในบ้านเขา ไม่ใช่ในฐานะลูกสาวแต่เป็นลูกชายคนรอง แบกรับความหวังของเขาว่าข้าจะได้เป็นจิตรกรเอกในวังหลวง ผู้ที่ได้วาดพระบรมสาทิสลักษณ์ จะเป็นผู้นำเกียรติยศชื่อเสียงมาให้วงศ์ตระกูล แต่ในท้ายที่สุดเขาก็ต้องผิดหวังกับข้า ข้าเป็นสาเหตุให้พี่ชาย ‘ยองบก’ ต้องตายโดยไม่ได้ตั้งใจ” ยุนบกยังรู้สึกผ่อนคลายแม้ว่าเขากำลังระลึกถึงความทรงจำที่แสนปวดร้าว มันเหมือนเหตุการณ์นั้นได้ผ่านมานานแสนนานแล้ว แต่เขาก็ยังเจ็บปวดกับการตายของพี่ชายเช่นเดิม

“อ่า เป็นเช่นนี้นี่เอง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าท่านต้องเสี่ยงขนาดไหนที่ไปหลอกลวงพระราชาเพื่อจะเป็นช่างเขียนหลวงอย่างนั้น แต่สำหรับพ่ออุปถัมภ์ที่หาประโยชน์จากตัวท่านอย่างนั้น” ฮูหยินมินส่ายศรีษะ ตอนนี้นางเข้าใจถ่องแท้แล้วมาทำไมยุนบกถึงมีความลับเช่นนี้ นางช่วยได้แค่เพียงรับรู้และเข้าใจถึงความเจ็บปวดและชีวิตที่น่าสงสารของเขา

“แต่เป็นอย่างนี้ก็มีส่วนดีเหมือนกัน เพราะถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ข้าจะมีโอกาสได้เป็นจิตรกรเอกของเกาหลีได้อย่างไร จะได้เรียนได้เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ทันวอนรึ แล้วข้าก็จะไม่ได้มีส่วนร่วมกับบรรดาผู้เชียวชาญการเขียนภาพในวังหลวง และข้าก็จะไม่สามารถแก้แค้นให้พ่อแม่ได้ ยังได้อะไรมากกว่านั้นอีก ข้าก็จะไม่ได้รู้จักจองฮยาง ชีวิตช่างมหัศจรรย์ มันยากที่จะแยกแยะได้ว่า เราสูญเสียหรือได้รับ” ยุนบกหัวเราะ

“เอ่อ ทำไมชีพจรท่านเต้นประหลาดเช่นนี้” ฮูหยินมินรู้สึกว่าชีพจรเขาเต้นไม่สม่ำเสมอ นางรีบตรวจที่ตาและลิ้น “นี่ก็ประหลาด ทำไมเป็นเช่นนี้ ท่านต้องรู้สึกไม่สบายมากแน่ๆ บาดแผลทำให้เจ็บปวดมากหรือไม่” นางถามด้วยความกังวล ยุนบกมองหน้านางงงๆ

“ไม่เป็นไรเลยขอรับ ความเจ็บปวดจากบาดแผลไม่น่าเป็นห่วงแล้ว เกิดอะไรขึ้นรึ” เขาสงสัยว่าเขาจะได้รับข่าวร้าย

“อ่า ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ บางทีท่านอาจจะเหนื่อยเกินไป ชีพจรของท่านเต้นไม่สม่ำเสมอจริงๆ ท่านควรจะพักผ่อนให้มาก” ฮูหยินมินอธิบาย นางตัดสินใจจะตรวจเขาอีกทีพรุ่งนี้

“ขอบพระคุณอย่างยิ่งที่มาดูแลข้า พี่สะใภ้ ความสามารถด้านการแพทย์ของท่านน่าทึ่งมากถ้าท่านสามารถสังเกตรู้ถึงความลับของข้าได้เช่นนี้” เขาพูดเล่น

“ทักษะด้านการแพทย์ของข้า ฮึ ถ้าข้ามีโอกาสได้เป็นนักเรียนของท่านพ่อ และเรียนรู้จากท่าน ทักษะของข้าต้องดีกว่านี้แน่นอน ช่างน่าละอายนัก เพียงเพราะข้าเป็นผู้หญิงข้าจึงไม่สามารถเข้าเป็นลูกศิษย์ท่านพ่อได้ อย่าว่าแต่จะเป็นหมอเลย ด้วยเหตุนั้นแหละ นางถอนหายใจ ข้าได้แต่สังเกตุจากระยะไกลและเรียนรู้วิธีการและทักษะการเป็นแพทย์ของท่านอย่างเงียบๆ มันเป็นการยุติธรรมแล้วหรือที่จะบอกว่าผู้หญิงมีสติปัญญาต่ำกว่าผู้ชาย ถ้าคนใดสามารถช่วยและรักษาผู้ป่วย มีหัวใจชอบช่วยเหลือ และมีจรรยาทางการแพทย์ การเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายจะสำคัญอะไร
“ถูกต้อง ถ้าใครสามารถวาดภาพที่เป็นที่ชื่นชมของผู้คนได้ ไม่เห็นต้องสนใจเลยว่าคนคนนั้นเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”ยุนบกเห็นพ้องต้องกัน

“อย่างไรก็ตาม ทุกคนไม่ได้คิดอย่างนั้น อาจารย์ข้าคนหนึ่งล่ะ ที่ไม่ได้คิดแบบนั้น ท่านเป็นพระผู้ใหญ่ ท่านเกลียดความจริงที่ว่าผู้หญิงในโลกนี้ไม่ได้รับการนับถืออย่างที่ควรจะได้ ถูกมองเป็นของชิ้นหนึ่งในครอบครัวที่เอาไว้ใช้เพื่อผลประโยชน์อะไรสักอย่างของครอบครัว บางทีข้าต้องทำอะไรสักอย่างกับประวัติความเป็นมาที่แสนพิเศษของเขา” ฮูหยินมินคิดถึงแต่อาจารย์มีใจสอนทักษะทางการแพทย์ให้นาง

“แม้ว่าอาจารย์ข้าจะเป็นนักบวช เขาก็ยังเรียกตัวเองว่า ‘นักบวชผู้มีรัก เพราะเขาไม่สามารถเข้าใจคำว่า ‘ความรัก’ ในช่วงวัยหนุ่ม ดูเหมือนว่าเขาจะเกิดในตระกูลชั้นสูง เติบโตมากับเพื่อนหญิงคนสนิท แต่ครอบครัวของเด็กสาวคนนั้นบังคับให้นางแต่งงานตอนอายุ 15 กับ ชายแก่วัย 66 เพื่อความร่ำรวยและอำนาจ

ปีนั้น อาจารย์ของข้าเพิ่งจะอายุ 20 เขากลายไปเป็นนักบวชผู้ผิดหวัง หลังจากแต่งงานไม่นานเด็กสาวคนนั้นก็ตกพุ่มหม้ายและนางก็ถูกบังคับให้ทำสิ่งเลวร้ายเพื่ออำนาจและเงินทอง อาจารย์ทนเห็นนางอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนั้นไม่ได้ เขาจึงทำในสิ่งที่เรียกว่า แหวกม่านประเพณีด้วยการไปแอบพบนางในที่รโหฐานเป็นประจำ เรื่องนี้ทำให้เขาคิดว่าตัวเองได้กระทำผิดบาป เขาต้องฝ่าฟันและทนทุกข์ทรมานตลอดครึ่งหลังของชีวิต ทั้งหมดนี้เพราะคำว่า ‘ รัก’

“โอ้ ทุกสิ่งที่บังเกิดขึ้นในโลกนี้ ไม่มีใครรู้ไปหมดทุกอย่าง โดยเฉพาะคำว่า ‘รัก’ ทุกๆอย่างขึ้นอยู่กับโชคชะตา” ยุนบกได้แต่ถอนหายใจเมื่อฟังเรื่องที่นางเล่า

“ใช่” ฮูหยินมินหัวเราะ “ท่านต้องพักผ่อนแล้ว ข้าคงต้องขอตัว โอ้ ใช่สิ โปรดจำไว้ว่า ถ้ารู้สึกว่ามีอาการไม่ดีให้ท่านบอกข้าทันที เข้าใจหรือไม่คะ

“ข้าทราบดี ขอบพระคุณอย่างเป็นที่สุดอีกครั้ง พี่สะใภ้ และข้าต้องขอโทษจริงๆ เรื่องที่วันนี้ข้าทำให้พี่ใหญ่ต้องทนรับคำประณามว่าเป็นพ่อค้าเจ้าเล่ห์ ไร้ซึ่งเกียรติ อย่างไรก็ตามเพื่อป้องกันศัตรูไม่ให้มายุ่งเกี่ยวที่นี่ เราต้องแสดงไปอย่างนั้นต่อหน้าผู้ชม ได้โปรดนำคำข้าไปขอโทษพี่ใหญ่ด้วย” ยุนบกขอให้นางให้อภัย

“พี่ใหญ่ของท่านไม่ค่อยสนใจเรื่องชื่อเสียงหรอก สำหรับเพื่อนเขาสละได้แม้แขนขา สบายใจได้” ฮุหยินมินเดินยิ้มออกไป

ขณะเดียวกัน จองฮยางก็ไปหาบกน้อยที่อยู่ในสวน
“ท่านแม่หายไปไหนมา บกน้อยคิดถึงท่านแม่แล้วอาจารย์อยู่ไหนขอรับ พี่สาวยุนบอกว่าอาจารย์ได้รับบาดเจ็บ เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ แล้วอาจารย์ตอนนี้อยู่ที่ไหน” บกน้อยเล่นอยู่กับคิมยุน และชอนซัง เนื่องจากไม่ได้เจอแม่นาน เมื่อเห็นจองฮยางเดินมาก็รีบเข้ามาเกาะแขนเกาะขาถามทันที


“ยุมบกจ๊ะ ลูกไม่ดื้อใช่ไม๊ ได้ทำอะไรที่ไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่หรือไม่ ขอบคุณที่ดูแลเขานะคะ” จองฮยางซึ้งในบุญคุณ พร้อมก้มศรีษะแสดงการขอบคุณชอนซังและคิมยุน

“ไม่ไม่ เขาเป็นเด็กดี เชื่อฟังมากค่ะ” คิมยุนมองหญิงสาวที่งามราวกับเทพธิดาเบื้องหน้าอย่างละเอียด แล้วก็เปรียบเทียบตัวเองกับจองฮยาง นางดูจืดไปเลยเมื่อเทียบกับจองฮยาง

“แม่กับอาจารย์ไม่ได้เป็นอะไรจ๊ะ อาจารย์เจ้าอยากกินข้าวปั้นที่แม่ทำ นี่ไงแม่เพิ่งทำเสร็จ อยากตามแม่ไปหาอาจารย์หรือไม่”จองฮยางพูดพลางโน้มศรีษะไปหาบกน้อย

“ข้าจะเป็นคนถือถาดข้าวปั้นไปให้อาจารย์เองขอรับ” บกน้อยอาสาแล้วถือถาดขึ้นมาอย่างระมัดระวังเดินตามแม่ไปห้องนอนของฮูหยินมิน เขาตกใจเมื่อเห็นยุนบก เขาไม่เคยเห็นอาจารย์ซีดเซียวแล้วก็ป่วยแบบนี้มาก่อน ยุนบกเห็นท่าทีของเด็กชายก็ยิ้มให้บกน้อยสบายใจ เขาส่งสายตาชำเลืองให้จองฮยาง นางรีบเข้ามาข้างๆ ช่วยจัดการให้เขาลุกขึ้นนั่ง

“เจ้าเอาอะไรมาบกน้อย” เขากวักมือเรียกเด็กชายที่ยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนมีรากงอก บกน้อยก้มมองถาดที่ถือมา เหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองถือถาดอยู่

“อ่า ข้าวปั้น ซุป แล้วก็ผักที่ท่านแม่ทำขอรับ”เขาพูด วางถาดลงข้างหน้ายุนบก

“จริงรึ” ยุนบกมองลงไปที่ถาดแกล้งทำเสียงประหลาดใจ เขาหยิบข้าวปั้นขึ้นมากิน

“อร่อยไม๊ขอรับอาจารย์” บกน้อยนั่งลงข้างๆ มองเขากินข้าวปั้น เขาไม่ได้เจออาจารย์มานานจึงดีใจมากเมื่อได้เจอ แม้ว่าเมื่อสักครู่เขาเพิ่งจะตกใจกับสภาพของอาจารย์

“อร่อยสิ ก็ฝีมือแม่เจ้านี่นา ก็ต้องอร่อยแน่นอน” ยุนบกลูบผมเด็กชาย

“อาจารย์ พี่สาวยุนบอกว่าท่านได้รับบาดเจ็บ แผลอยู่ตรงไหนหรือขอรับ แล้วเป็นแผลได้อย่างไร ยังเจ็บอยู่ไม๊ขอรับ” บกน้อยถามอย่างร้อนรน มองหาแผลที่เขาพูดถึง

“โอ้ เป็นเพราะอาจารย์ดื้อ ก็เลยโดนแม่เจ้าทำโทษ อาจารย์ไม่กล้าดื้อกับแม่เจ้าอีกแล้ว แม่เจ้าดุมากๆ” ยุนบกยิ้มไปพูดไปกับบกน้อยเบาๆ

“อ่า จริงหรือ นี่ อาจารย์ ข้าจะบอกอะไรให้ขอรับ คราวหน้าท่านจะต้องเชื่อฟังท่านแม่ หรือไม่ก็ต้องยอมรับผิดก่อน ท่านแม่เป็นคนใจอ่อน ท่านจะไม่ทำอะไรหรอกแค่เราไปขอโทษนิดหน่อย” บกน้อยคิดว่าอาจารย์ของเขาพูดจริง จึงให้คำแนะนำด้วยเสียงกระซิบกระซาบ เขาดูน่ารักมากเมื่อพยายามทำท่าเคร่งขรึมจริงจัง

“ฮึ่ม สองคนนั้นคุยอะไรกัน ทำไมท่านไม่รีบทานล่ะคะ ข้าวปั้นจะเย็นหมดแล้ว” จองฮยางชอบท่าทางที่ลูกชายและคนรักกระซิบกระซาบกัน มันดูน่ารักดี แล้วนางก็มองไปเห็นเศษผ้าเปื้อนเลือดที่วางลืมเอาไว้ จึงรีบม้วนเก็บให้พ้นจากสายตาบกน้อย

“โอ้ ข้าจะกินเดี๋ยวนี้ล่ะ” ยุนบกทำหน้าสุดสยองไปทางบกน้อย ขยิบตาแล้วจึงเริ่มลงมือรับประทานอาหาร

“ดื่มน้ำหน่อย อาจารย์ ดื่มน้ำก่อนขอรับ” บกน้อยรีบเอาแก้วน้ำมาจ่อที่ริมฝีปากยุนบก กลัวเขาจะสำลัก ยุนบกหันไปสนใจแสงเงาวิบวับจากตะเกียง

“ยุมบก ดูนั่นสิ” เขาเอามือขึ้นมาไว้ข้างหน้าแสงตะเกียงแล้วทำเป็นรูปเงาที่ผนัง “เห็นอะไรไม๊”

“อืม... ผีเสื้อ มันคือผีเสื้อ อาจารย์ ปีกของมันขยับได้ด้วย บกน้อยร้องตะโกนออกมาอย่างสนุกสนานพร้อมกับตบมือ

“ลูกบกเก่งมาก แล้วนี่อะไร” ยุนบกเปลี่ยนรูปมือ “นั่นนกตัวน้อยๆ ฮ่า ฮ่า นกน้อยกำลังจิกอาหาร นี่ต้องเป็นกระต่าย กระต่ายหูยาว ยาว.......”

หลังอาหารยุนบกยังคงเล่นสนุกอยู่กับบกน้อยและจองฮยาง

“ฮ่า ฮ่า ลูกบกฉลาดจริงๆ อ๊ากส์!!” ยุนบกลืมอาการบาดเจ็บของตัวเอง เผลอยกมือสูงขึ้น เขาหลุดเสียงร้องออกมาเมื่อแผลถูกกระทบกระเทือน เผลอครางออกมาเบาๆ ทั้งๆ ที่พยายามอดกลั้น แต่อย่างไรก็ไม่หลุดพ้นจากสายตาคมกริบของจองฮยาง

“พอเถอะค่ะ เลิกเล่นได้แล้ว ห้ามขยับตัวอีกนะคะ ดึกมากแล้วตอนนี้ ท่านต้องพักผ่อนแล้วค่ะ”

นางพูดเสียงเข้ม เขาไม่กล้าแม้จะปริปากขัดขืนได้แต่ปล่อยให้นางจัดแจงให้เขานอนลง


“ลูกบก เจ้าจงจำเอาไว้ เงารูปร่างต่างๆ ที่เจ้าเห็น เหมือนกับทุกสรรพสิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้ สิ่งต่างๆ อาจจะไม่เป็นอย่างที่เจ้าคิด สิ่งต่างๆ ที่เจ้าไม่สามารถเห็นด้วยตาเปล่า ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่จริง สิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้ เจ้าก็สามารถวาดขึ้นมาให้เห็นได้ เฉกเช่นเดียวกับแสงเงา

ถ้าทำเช่นนั้นได้เจ้าจะสามารถวาดทุกสิ่งในโลกได้ อย่าวาดเฉพาะสิ่งที่เจ้าเห็นลงบนกระดาษ เจ้าต้องวาดสิ่งที่มองไม่เห็นได้ด้วยตา เรียนรู้วิธีที่จะมองทะลุผ่านเข้าไปถึงแก่นแท้ของสิ่งที่จะวาด อย่าปล่อยให้สิ่งต่างๆที่อยู่รายล้อมตัวเจ้ามามีผลกับภาพวาดของเจ้า เจ้าต้องเป็นคนใช้ประโยชน์จากสิ่งที่แวดล้อมตัวเจ้า ตามที่ข้าพูดทันไม๊” ยุนบกหวนคิดไปถึงคำของพ่อและอาจารย์ทันวอนที่เคยสอนเขาไว้แบบเดียวกันนี้

“โอ้ แสงเงา ที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตา และสามารถมองเห็นได้ด้วยตา วาดมันลงไปบนกระดาษ....” บกน้อยพูดเหมือนเข้าใจยังไม่ถ่องแท้ในสิ่งที่อาจารย์สอน

“ลูกบก เข้านอนได้แล้วจ๊ะ แม่จะอยู่ที่นี่ดูแลอาจารย์เจ้า” จองฮยางกำลังคิดเรื่องส่งลูกกลับไปนอนที่ห้องรับแขก

“ท่านแม่ ข้าอยากอยู่กับอาจารย์ด้วยนี่ จะได้ไม๊ขอรับ”แม้ว่าบกน้อยจะง่วงนอนแล้วแต่เขาก็ยังอยากอยู่ที่นี่ต่อ

“อาจารย์เจ้าต้องพักผ่อนให้เพียงพอ เจ้าจะอยู่รบกวนไม่ได้” จองฮยางอธิบายอย่างอดทน นางเข้าใจความรู้สึกของลูกที่มีต่ออาจารย์ของเขา

“ให้ลูกบกนอนที่นี่เถอะ” ยุนบกพูด เข้าใจเด็กชายที่ต้องการความปลอดภัยความมั่นคงจากคนที่เขารักและเชื่อใจ

“ขอรับ บกน้อยจะเป็นเด็กดีและรีบเข้านอน จะไม่รบกวนอาจารย์”บกน้อยให้สัญญา


“ตกลงตามนั้น จองฮยางยิ้มขณะเอามือลูบหัวลูก (นางเข้าไปในห้องรับแขกเพื่อเอาที่นอนมาปูข้างๆ ยุนบก


คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด แสงจันทร์นวลตาพาดผ่านสวนอันสงบเงียบของบ้านหลิวเขียว แม้แต่สุนัขเฝ้ายามก็หลับใหลอยู่ในบ้านเล็กของมัน หลังจากผ่านเหตุการณ์ อันแสนตื่นเต้น ทุกคนก็พากันอ่อนเพลียเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ พรุ่งนี้เป็นวันที่ทุกคนรอคอย จะเป็นวันเริ่มต้นชีวิตใหม่ของคนทั้งคู่ จะไม่มีคำว่าหมดหนทางในการจะอยู่ร่วมกันของทั้งคู่อีกแล้ว จะไม่มีการเร่ร่อนโดดเดี่ยวอีกต่อไป นี่เป็นการเริ่มต้นที่สุดแสนหวานที่ทุกคนเฝ้ารอคอยเป็นอย่างยิ่ง

“วาด วาดสิ่งที่เจ้าเห็น สิ่งที่เจ้าไม่เห็น” บกน้อยพึมพำสลึมสลือ ผลอยหลับไปในอ้อมแขนมารดา

จองฮยางหอมหน้าผากลูกเบาๆ ใจหนึ่งนางก็ห่วงอาการบาดเจ็บของยุนบก อีกใจก็คิดถึงชีวิตในภายภาคหน้าทำให้นางหลับตาไม่ลง ยังคงคิดถึงภาพต่างๆ ในใจที่ทำให้นางมีความสุข นางจะได้รู้สึกอย่างนั้นอีกไม๊นะ นางรู้สึกกลัวเล็กน้อยว่าทุกสิ่งจะเป็นความฝัน เพราะมันดีเกินไป เกินกว่าที่เป็นความจริง นางไม่กล้าปล่อยตัวให้เชื่อง่ายๆ เช่นนั้น ข้าจะได้รับอนุญาตให้มีความสุขอย่างนั้นหรือไม่ นางถอดถอนใจขณะคิด

มืออุ่น ค่อยๆ เลื่อนมาจับมือนางประสานกัน ยุนบกบีบมือจองฮยางแน่น เหมือนจะพูดว่า ‘สาวน้อย คิดอะไรเหลวไหลอีกแล้วใช่ไม๊ ทำไมยังไม่ยอมนอนอีก อย่าบอกนะว่าเจ้ายังกังวลเรื่องข้า’ จองฮยางยังจับมือนั้นไว้ไม่ยอมปล่อย
นางหันหน้ามาทางยุนบก แต่เขาไม่ลืมตาขึ้นมามองนาง เขาหลับตามีรอยยิ้มพริ้มอยู่บนใบหน้า เห็นได้อย่างชัดเจนถึงความภาคภูมิใจในชัยชนะ เหมือนกับเขาจะพูดว่า ‘สาวน้อย เจ้าลืมไปแล้วหรือ ข้าบอกเจ้าแล้วว่าข้าจะไม่จากเจ้าไปไหน แล้วเจ้ายังจะกังวลและกลัวเรื่องอันใดอีก’ ได้เห็นเช่นนี้จองฮยางผ่อนคลายไปอีกเปราะหนึ่ง และรู้สึกว่านางได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ความกังวลและเป็นทุกข์มลายหายไป นางแปลกใจว่าระหว่างที่เกิดเหตุการณ์ร้ายนางไม่สามารถทำใจให้สงบและมั่นคงเหมือนเคยได้ ทำให้นางรู้สึกเขินอายขึ้นมา หันกลับมาหอมหน้าผากลูกอีกครั้ง แล้วนางก็ดำดิ่งเข้าสู่ภวังค์ ทั้งคู่ยังคงจับมือกันไว้อย่างนั้น ไม่ปรารถนาจะแยกจากกันแม้สักวินาทีเดียว

#ยังไม่จบตอนที่ 12 ค่ะ อาจจะต่อพรุ่งนี้ อีกประมาณ 2 หน้า#
#################
ตอนนี้ผู้กำกับผู้มีอำนาจเต็มแต่เพียงผู้เดียวขอรีเพลย์

“ลูกบก เข้านอนได้แล้วจ๊ะ แม่จะอยู่ที่นี่ดูแลอาจารย์เจ้า” (ฮั่นแน่ ทนไม่ไหวขอแซวแม่นางหน่อย สงสัย สงสัยจะ แต่เฮียดีดพิณไม่ไหวนะวันนี้ 55555 ) จองฮยางกำลังคิดเรื่องส่งลูกกลับไปนอนที่ห้องรับแขก

“ท่านแม่ ข้าอยากอยู่กับอาจารย์ด้วยนี่ (เด็กมันไม่รู้เรื่องจิงๆ วุ้ย ขัดใจ) จะได้ไม๊ขอรับ”แม้ว่าบกน้อยจะง่วงนอนแล้วแต่เขาก็ยังอยากอยู่ที่นี่ต่อ (ดูดู๊ ก้างชัดๆ)

“อาจารย์เจ้าต้องพักผ่อนให้เพียงพอ เจ้าจะอยู่รบกวนไม่ได้” (โอ้ยไม่ไหวแล้ว กลัวแม่นางจัง นิสัยไม่เปลี่ยนเลยวุ้ย) จองฮยางอธิบายอย่างอดทน นางเข้าใจความรู้สึกของลูกที่มีต่ออาจารย์ของเขา

“ให้ลูกบกนอนที่นี่เถอะ” (โอ้ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยเหรอเฮีย เห็นด้วยแล้วว่าภาคนี้เฮียเซ่อจริงๆ หรือเฮียกลัวนารีพิฆาต) ยุนบกพูด เข้าใจเด็กชายที่ต้องการความปลอดภัยความมั่นคงจากคนที่เขารักและเชื่อใจ

“ขอรับ บกน้อยจะเป็นเด็กดีและรีบเข้านอน จะไม่รบกวนอาจารย์”บกน้อยให้สัญญา
(ค่อยยังชั่วหน่อย)
“ตกลงตามนั้น จองฮยางยิ้มขณะเอามือลูบหัวลูก (จริงๆอยากเขกหัว) นางเข้าไปในห้องรับแขกเพื่อเอาที่นอนมาปูข้างๆ ยุนบก
#############

แม่นางตอนนี้มาในมาดตอนโล้ชิงช้า พี่ไม่ต้องน้องเองเรื่องนี้น้องถนัด พี่ไม่รู้เรื่องไม่เคยโล้อยู่เฉยๆ บกจอมซื่อก็โล้ไปคิดแต่จะวาดรูปออกมายังไง เจ้แกโล้ไปถึงไหนต่อไหนข้าไม่สน ไปกันคนละทาง 555555555555555 พูดเล่นนะคะ คลายเครียดบรรดาผู้ติดยา หลังจากได้ยาขนานนี้ไปหลายหน้า ขอให้อาการสงบด้วยถ้วนหน้าทุกท่าน เทอญ อาเมน

อ่านจบแล้วไปจ่ายคนละ 1 คอมเม้นท์ซะดีๆ เชิญที่หน้านี้เลยค่ะ ปิดหน้า 1 แล้วค่ะ



Create Date : 09 ธันวาคม 2552
Last Update : 10 มีนาคม 2553 15:42:44 น. 105 comments
Counter : 1513 Pageviews.

 
มาแล้วหลังจากรอมาเหมือนนานแสนนาน พรุ่งนี้จะมาตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณครับ


โดย: Rev IP: 58.8.186.212 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:16:11:57 น.  

 
จ่ายก่อนเลยค่ะ ขอบคุณมากๆๆ
สมกับที่รอคอย
พรุ่งนี้จะรอคอยคุณ wonwon ต่อไป


โดย: kai_lert IP: 124.122.221.89 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:16:15:18 น.  

 
สมกับที่ตั้งตารอจริงๆ ขอบคุณมากมาย


โดย: ohmo IP: 58.8.143.230 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:16:17:46 น.  

 
ขอบคุณมากกกกกกกกกกกกค่า


โดย: aigoo IP: 110.164.107.232 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:16:45:15 น.  

 
รอเช้าค่ำ ยันเย็นจึงเห็นหน้า
ในที่สุดเราก็ได้อ่านต่อแล้ว
ขอบคุณ Won Won มากหลาย
สู้ต่อไป ทาเคชิ ฮิ ฮิ


โดย: ตั้งตารอ IP: 61.19.118.250 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:16:45:28 น.  

 
อ๊ากกกกกกกก รู้สึกดีอย่างแรงที่ได้อ่าน ขอบคุณนะคะคุณ won won

ความเห็นผู้กำกับเหมือนกันอย่างแรงตั้งแต่ยังไม่อ่านความเห็นผู้กำกับ เอิ๊กๆๆๆ

มีสวีทด้วยชอบจังขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณ won won
มิเสียแรงรอทั้งวัน


โดย: phenixepp IP: 58.9.102.193 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:01:27 น.  

 

อ่านไป อมยิ้มไปหัวเราะไปอยู่คนเดียว ( บ้าหรือเปล่าไม่รู้)

ไม่น่เชื่อคุณ won won จะทำให้เป็นได้ถึงขนาดนี้

ขอบคุณมากมาย สำหรับความสุขที่คุณ won won มีห้พวกเรา
เป็นกำลังใจให้เสมอไม่เคยเปลี่ยน


โดย: สาวก won won & 2 moons IP: 115.67.152.232 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:09:44 น.  

 
ขอบใจหลายๆๆๆ พรุ่งนี้อย่าลืมสัญญากันนะค่ะ


โดย: nift13 IP: 58.8.25.68 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:18:24 น.  

 
ขอบคุณมากค่ะ อินๆๆ


โดย: อินเช่นกัน IP: 58.136.3.250 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:22:42 น.  

 
“เจ้าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดให้เขาเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”
อยากจะกรี๊ดแทนเจ๊จริงๆ
อกสองศอกของเฮีย บัดนี้ข้าก้ได้ยนแล้ว ฮ่าๆ
เดี๋ยวกลับขึ้นไปอ่านต่อก่อนค่าา เป็นปลื้ม ^ ^


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:22:48 น.  

 
หัวใจพองโต มะได้อ่าค่ะ thank you so much ka


โดย: Inggy IP: 125.25.10.16 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:25:29 น.  

 
อ่า ยินดีจ่ายที่สุดเลยจ้า

แต่ไอ้พ่อค้านี่มันแสบจริงๆนะ คิดได้ไงเนี่ย มียาพิษด้วย

เฮ้อ สงสารยุนบกกะจองฮยางอ่ะ

อุปสรรคโคตรเยอะ แต่ก็สู้ๆน๊า

คนแปลที่น่ารักด้วย สู้ต่อไปเพื่อมิตรรักแฟนเพลง

โอ๊ะ ขอบคุณอีกครั้งนะท่านสองวอน อิอิ


โดย: กะปุน้อย IP: 125.26.184.194 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:28:21 น.  

 
ใครก็ได้เอาบกน้อยไปเก็บให้เข้าที่เข้าทางหน่อย น่าตีก้นนักเชียว ฮึ่ม!!

ขอบคุณคุณ won won มากคะ เอาไป 5 นยาง!!


โดย: 한효린 IP: 125.24.110.233 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:31:38 น.  

 
อ่านเสร็จรู้สึกอยากได้พื้นที่กว้างๆขีดเขียนระบายอารมณ์เย็นๆ..
ขออนุญาตพื้นที่ตรงนี้ละกันนะคะ ^0^ กว้างพอละเนอะ

ขอปรบมือป้าบๆๆ ซักสิบเอ็ดฉากใหญ่ๆให้กับคุณผู้แต่ง มีรายละเอียดในเนื้อเรื่องมากๆ อ่านแล้วร้องอื้อหือไปตลอดทาง อย่างเช่น ตอนบกน้อยคุยกับบกใหญ่ แม่นางเหลือบไปเห็นผ้าเปื้อนเลือดที่ลิมทิ้งไว้ ก็รีบเก็บให้พ้นสายตาบกน้อย..โอ้วแม่เจ้าาา ไม่รู้คนอื่นอ่านแล้วรู้สึกอย่างไร แต่สำหรับเรานั้น รู้สึกถึงรายละเอียดระยิบระยับที่ผู้แต่งเขียนได้หยั่งกับเห็นภาพเหล่านั้นเองเลย...ทำให้อยากรู้ไปถึงว่าคนแต่งคนนี้จริงๆแล้วเป็นนักเขียนอยู่ด้วยรึป่าว...ทางฝ่ายต่างประเทศคะ ฝากชมคนแต่งให้มากๆที หากไม่ได้เป็นนักเขียนยุให้เขาออกหนังสือเลยค่ะ :)

หันมาทางคุณ wonwon .. หลังจากอื้อหือไปกับรายละเอียดของผู้แต่งแล้ว..ก็คิดได้ว่าช่างดีอะไรเช่นนี้ที่งานแต่งแสนดีมาอยู่ในมือผู้แปลอย่างคุณwonwon เฮ้อ บอกได้คำเดียวว่า "สมบูรณ์แบบ"

12/1 ห่วงเฮียบกเนอะ จะทำยังไงกะถอนยาพิษละเนี๊ยะ

สุดท้ายคาใจแม่นางที่พูดถึงอาจารย์ทันวอน แสดงว่ารู้มาโดยตลอดงั้นสิว่าจานผักรักเฮีย

'...ชีวิตช่างมหัศจรรย์ ยากที่จะแยกแยะได้ว่า สูญเสียหรือได้รับ' ได้รับ!!! เป็นคำตอบสุดท้ายของเฮีย อิๆๆ


โดย: kola IP: 58.9.94.18 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:38:00 น.  

 
จะติดตามไปตลอดคร่า อิอิ


โดย: อะตอม IP: 203.149.47.3 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:17:39:30 น.  

 
อ่านปายยิ้มปายยยยอ่า
น้ำลายเยิ้มนิดนิด
เหมือนคนบ้าเลยก๊ากกกก


โดย: ลูกหนี้ IP: 125.24.74.99 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:03:17 น.  

 
ลืม!!!ขอบคุณเจ้าหนี้คับ


โดย: ลูกหนี้ IP: 125.24.74.99 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:09:17 น.  

 
...ฮั่นแน่ แฟนคลับดูเหมือนจะโดนพิษตามซินยุนบกไปตามๆ กัน

ช่วยกันเชียร์ให้เกาหลีเอาเวอร์ชั่นนี้ไปสร้างต่อทีดิ...

๓๓๓๓๓๓๓๓๙
@^____^@/'') {ขอบคุณ คุณ won won มากนิๆ เลย}

...ใครมีเว็บโหลดหนังบ้างอะนิ เอาแบบ Sub นะ ไม่เอาพากย์ไทย บางทีช่อง 3 แปลไปคนละทาง...

๓๓๓๓๓๓๓๓๙
@^____^@/'') เออ เหนื่อยมั๊ย คุณ won won อะ บีบๆ นวดๆ เอาใจๆ


โดย: เจ้าเงาะ IP: 124.122.80.222 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:12:54 น.  

 
กลับมาจากโรงเรียนเหนื่อยๆ

พอมาได้อ่านตอน12ต่อ ก็หายเหนื่อยเปนปิดทิ้งเลย อิอิ

เปนกำลังใจให้น่ะค่ะคุนWonWon : )

พุ่งนี้โรงเรียนปิดจะมารออ่านแต่เช้าเลยค่ะ 5555+


โดย: jameza17 IP: 114.128.5.102 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:13:24 น.  

 

โอ้ ดอ เยี่ยมมมากค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ


โดย: ขอบคุณ IP: 202.44.7.80 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:13:35 น.  

 
“ลูกบก เข้านอนได้แล้วจ๊ะ แม่จะอยู่ที่นี่ดูแลอาจารย์เจ้า” (ฮั่นแน่ ทนไม่ไหวขอแซวแม่นางหน่อย สงสัย สงสัยจะ แต่เฮียดีดพิณไม่ไหวนะวันนี้ 55555 อินจัด)
“ท่านแม่ ข้าอยากอยู่กับอาจารย์ด้วยนี่ (เด็กมันไม่รู้เรื่องจิงๆ วุ้ย ขัดใจ) จะได้ไม๊ขอรับ” (ดูดู๊ ก้างชัดๆ)

“อาจารย์เจ้าต้องพักผ่อนให้เพียงพอ เจ้าจะอยู่รบกวนไม่ได้” (โอ้ยไม่ไหวแล้ว กลัวแม่นางจัง นิสัยไม่เปลี่ยนเลยวุ้ย)

“ให้ลูกบกนอนที่นี่เถอะ” (โอ้ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยเหรอเฮีย เห็นด้วยแล้วว่าภาคนี้เฮียเซ่อจริงๆ หรือเฮียกลัวนารีพิฆาต)

“ขอรับ บกน้อยจะเป็นเด็กดีและรีบเข้านอน จะไม่รบกวนอาจารย์”(ค่อยยังชั่วหน่อย)
เห็นด้วยกะคุณวอนๆค่าา ฮ่าๆ

อ่านบทนี้แล้วสุขใจ เคลิ้ม เคลิ๊ม เคลิ้ม
แต่ก็แอบคุดถึงยอนบก ยิ่งตอนที่เฮียทำมือเป็นรูปผีเสื้อด้วยแล้ว น้ำตาซึมเลย
เฮียยอนก็ยังอยู่ในใจเราเช่นกันนะคะ(ไม่ต้องน้อยใจจ๊ะว่าจะลืมเฮีย อิอิ)
ปล. อ่านจบ เติมพลังเต็มที่ พร้อมทำหน้าที่เฝ้ายามแล้วค่ะ
โปง โปง ระวังฟืนไฟ โปง โปง ระฟืนไฟ โดยเฉพาะห้องเฮียอย่าลืมดับตะเกียงนะจ๊ะ เจ๊อย่ามัวแต่มองเฮียเพลินล่ะ
กรี๊ด!!! บ้าไปแล้วเรา ^ ^ (ทั้งบ้าทั้งเคลิ้ม)


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:14:29 น.  

 
“ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า ข้าไม่ใช่บกน้อยนะ”
กรี๊ดเฮียแมนได้ใจมากค่ะ คิดถึงตอนที่เฮียดื่มเหล้าในห้องเจ๊เลยอ่ะ หน้าคงกวน(ใจ)เจ๊น่าดู
ถ้าดื่มไม่ได้ เจ๊จะขอหัวเราะให้ฟังหักเลย ฮ่าๆ

แซวมาเยอะ แต่ยังไม่ทักทายคุณ wonwon เลยค่ะ
ก่อนอื่นต้องขอบคุณมากๆนะคะ ภาพวาดนี้ ทำเอาใจกระชุ่มกระชวยและคงชุ่มไปถึงพรุ่งนี้แน่นอน อิอิ
อย่าลืมทานข้าวด้วยนะคะ เป็นห่วง แต่คงไม่ต้องอวยพรให้นอนหลับฝันดีหรอก เพราะอาการของคนที่ได้อ่านภาพวาดนี้คงเหมือนๆกันหมด หึหึ
เสพยาบ้ายังรู้วิธีหาย แต่เสพนิยาย(เรื่องนี้) ใครรู้วิธีหายช่วยบอกที ฮ่าๆมันเป็นกลอนรึเป่าหว่า มั่วจริงๆ

แต่คงไม่มีใครตอบได้มั้ง ไม่งั้นคงไม่พากันคลั่งขนาดนี้ อิอิ


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:32:22 น.  

 
อะเอามาฝาก ดูไปอ่านไปฟังเพลงไป
The Painter of the Wind ซินยุนบก
//www.youtube.com/watch?v=Jy0UYmUlz9U


Line Of Sight
Artist : Young Ji

GeuDaeGa PiEo NaNeYo
You are a bloomed flower
เจ้าคือดอกไม้ที่ผลิบาน

MaEumI DamGin Son KkeutE
A beautiful blossom sitting on the tip of my finger
ผลิบานอย่างงดงามบนปลายนิ้วของข้า

DahEur Su EobsNeun OeRoUmEur SirEo
I can sense the loneliness all over you
ข้ารู้สึกได้ถึงความปล่าวเปลี่ยวอ้างว้างที่เต็มเปี่ยมในใจเจ้า

Geu IReum BurReo BoNaeYo
When I called your name softly
ยามข้าเรียกชื่อเจ้าอย่างอ่อนโยน

GeuDaeGa KkochCheoReom UsNeYo
You smiled like a beautiful flower
เจ้าแย้มยิ้มดุจดังดอกไม้ที่สวยงาม

DuRyeoWo DorA SeorSuRog
The fear of losing you drives me turn over to you
กลัวว่าจะหลงจากเจ้าทำให้ข้าต้องหันกลับไปมอง

GeuDaeUi NunBich Nae ApGirI DoeEo
Your line of sight becomes my direction
สายตาของตัวเจ้ากล้ายเป็นจุดหมายของข้า

Nar ORa SonJis HaNeYo
And guides me to where you are
และนำพาข้าไปยังหาเจ้า

HanGeorEum Tto HanGeorEum
When I walk closer and closer to you
(ในยามที่ข้าเดินเข้าไป)ใกล้มากขึ้นและใกล้มากขึ้น

Nae Mam MeomChur Su EobsEo
I can’t hold my furious heart beat
ข้าไม่อาจข่มใจที่เต้นตึกตักอย่างบ้าคลั่ง

GeuDaeRan SaeChan BaRamE Nae Mam Han JaRagDo
Because you are like a strong wind sweeping into my heart
เพราะเจ้าคือลมอันแรงกล้าที่พัดผ่านเข้ามาในใจของข้า

MeomChur SuGa EobsEo
My heart can’t be settled down
หัวใจของข้าจึงไม่อาจนิ่งสงบลงได้

SaRang Nae SaRangA BaBo GatEun SaRangA
I know my love is silly
ข้ารู้ว่าความรักของข้ามันดูเหลวไหลไร้เหตุผล

MiRyeonHan GaSeumA TteoNaGar Jur ArMyeonSeoDo
I am still in love with you even though you will leave me
ข้ายังคงรักเจ้าแม้รู้ว่าเจ้าต้องจากข้าไป

GeuDaeReur WonHaeYo
I want to be with you.
ข้าอยากอยู่กับเจ้า

GeuDaeReur KkumKkwoYo
I hope you will be in my dream
ข้าหวังให้เจ้าเป็นฝันของข้า

APeuGo APa NunMurI HeurReoDo
Even though the unbearable pain makes me cry so hard
แม้ว่าความเจ็บปวดรวดร้าวจะทำให้ข้าต้องร้องไห้คร่ำครวญก็ตาม

SoJungHan SaRamA GaJir Su EobsNeun SaRam
You are my most precious lover whom I can be never with
เจ้าคือคนรักที่สูงค่ามากที่สุดที่ข้าไม่เคยพานพบ

BaRaMan BorGeYo I Gir BakkE Nan EobsEoYo
All I can do is gazing at you
ถึงแม้ทั้งหมดที่ข้าสามารถทำได้คือเพียงแค่มอง

GeuRiUmE NunI MeorEoDo
Although thinking of you keeps my eye dripping
แม้การคิดถึงเจ้าจะทำให้น้ำตาข้าต้องเอ่อล้น

GeuDae NunGirE SarRaeYo
I still want to stay in your sight
ข้าก็ยังคงต้องการอยู่ในสายตาเจ้า

HaNeurEun Da ArKkaYo
Will the God know it?
พระเจ้าจะรู้หรือไม่

INae Mam SumGir Su EobsEo
I can’t hide my feeling deeply in my heart
ข้าไม่อาจซ่อนความรู้สึกที่อยู่ลึกในใจข้า

GeuRiWo NeoMu GeuRiWo
I am still missing you
ข้ายังคงโหยหาเจ้า

GeuDaeReur GeuRiNeun
I am think of you
ข้าคิดถึงเจ้า

Nar GeuDaen ArKkaYo
But will you know?
แต่เจ้าจะรู้ไหม

SaRang Nae SaRangA BaBo GatEun SaRangA
I know my love is silly
ข้ารู้ว่าความรักของข้ามันดูเหลวไหลไร้เหตุผล

MiRyeonHan GaSeumA TteoNaGar Jur ArMyeonSeoDo
I am still in love with you even though you will leave me
ข้ายังคงรักเจ้าแม้รู้ว่าเจ้าต้องจากข้าไป

GeuDaeReur WonHaeYo
I want to be with you.
ข้าอยากอยู่กับเจ้า

GeuDaeReur KkumKkwoYo
I hope you will be in my dream
ข้าหวังให้เจ้าเป็นฝันของข้า

APeuGo APa NunMurI HeurReoDo
Even though the unbearable pain makes me cry so hard
แม้ว่าความเจ็บปวดรวดร้าวจะทำให้ข้าต้องร้องไห้คร่ำครวญก็ตาม

SoJungHan SaRamA GaJir Su EobsNeun SaRam
You are my most precious lover whom I can be never with
เจ้าคือคนรักที่สูงค่ามากที่สุดที่ข้าไม่เคยพานพบ

BaRaMan BorGeYo I Gir BakkE Nan EobsEoYo
All I can do is gazing at you
ถึงแม้ทั้งหมดที่ข้าสามารถทำได้คือเพียงแค่มอง

GeuRiUmE NunI MeorEoDo
Although thinking of you keeps my eye dripping
แม้การคิดถึงเจ้าจะทำให้น้ำตาข้าต้องเอ่อล้น

GeuDae NunGirE SarRaeYo
I still want to stay in your sight
ข้าก็ยังคงต้องการอยู่ในสายตาเจ้า


๓๓๓๓๓๓๓๓๙
@^____^@/'')


โดย: เจ้าเงาะ IP: 124.122.80.222 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:37:14 น.  

 
ขอบคุณอย่างสูงยิ่งค่ะ

พรุ่งนี้เด๋วแวะมาดุอีก ^^


โดย: mauy IP: 113.53.75.54 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:18:55:56 น.  

 
เร็วจัง เก่งจิงๆเลยพี่วอน วอน

ขอบคุณมากๆค่า


โดย: มาแล้วค่า IP: 125.26.54.154 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:10:15 น.  

 
ว้าวๆ



มาเเล้วๆ ตอนใหม่

อ่านไปยิ้มไป

อ๊ายยยย เขิลๆๆ

อิอิ

ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านอีกครั้งค่ะ

^^


โดย: A raBBit IP: 202.12.73.7 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:14:44 น.  

 
คุ้มค่ากับที่รอคอยจริงๆค่ะ
ขอบคุณ คุณ won won มากมายค่ะ
แต่ตอนนี้กลับกังวลเรื่องยาพิษจริงๆ
โอ๊ยๆๆ
ชีวิตเฮียบก


โดย: pharN IP: 202.28.62.245 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:17:36 น.  

 
จ่ายค่าอ่านแล้วนะคะ
ยอดเยี่ยมจิงๆ


โดย: lc IP: 118.174.33.87 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:22:21 น.  

 
ขอบคุณมาก คุณวอน

แปลได้ดีจริงๆๆ

พรุ่งนี้จะมาอ่านอีก

ไม่งั้นลงแดงตายแน่ๆๆ


โดย: Pww IP: 202.12.73.12 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:24:12 น.  

 
อ๊างงงง

ยุนบกกะจองฮยาง คู่นี้เค้าน่ารักจริงๆเลย

ไม่รู้จะหาคำพูดอะไรมาอธิบายได้ เขิลแทนจริงๆอ่ะ

ต่อไปยุนบกจะเป็นอะไรมั้ยคะ หลังจากติดพิษแล้ว

ขออย่าให้เป็นอะไรเลย สงสารเจ๊จองฮยางมากๆ

ไม่อยากเห็นเจ๊ฮยางร้องแล้วอ่า ร้องทีไรเศร้าใจแทนทุกที

ขอขอบคุณ คุณWonWon มากๆน่ะคะ ที่แปลเรื่องสนุกๆอย่างนี้มาให้อ่าน อ่านแล้วมีกำลังใจ อ่านแล้วมีความสุข อ่านแล้วมีพลังจริงๆ จะมารออ่านตอนต่อไปน่ะคะ สู้ๆค่ะ รักษาสุขภาพด้วยน่ะคะ


โดย: oikoK IP: 58.11.64.120 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:26:36 น.  

 
ขอบคุณมากๆเลยครับคุณ won won

ทั้งผู้แต่งผู้แปล ฝีมือระดับเทพ

อ่านแล้วเคลิบเคลิ้มยังกะหลุดไปอยู่อีกโลกเลย


โดย: Soyo IP: 124.120.1.214 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:32:09 น.  

 
เอ่อ แม่นางจองฮยางก่อนนอนหอมแค่หน้าผาก บกน้อยหรอ
คุณ wonwon ยังแปลมาไม่หมดใช่มั๊ยเนี่ย 555
ถ้างั้นจะจิ้นเพิ่มเองนะ


โดย: lucky IP: 119.31.126.141 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:43:53 น.  

 
555+

ครอบครัวนี้น่ารักจริงๆ

อิอิ


โดย: paprangk IP: 113.53.110.72 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:47:18 น.  

 
กลับจากที่ทำงานก็รีบมาอ่านเลยหล่ะ
มีความสุขจัง ที่ได้เจองานเขียนที่ดีๆ รายละเอียดละเอียดยิบมาก
ฝีมือคนแต่งนี่เก่งจริงๆ
แต่ก็ขอชมคุณ wonwon เหมือนเดิมน่ะ ว่า คุณเก่งมาก


อ่านจบแล้วมีความสุขจัง ก็หวังว่าไข้ที่มีอยู่จะลดลง

ขอบคุณน่ะ รักษาสุขภาพด้วยหล่ะ
ขอไปพักผ่อนก่อน ตอนนี้ตัวเองแย่แล้ว


โดย: arty-2944 IP: 61.7.138.254 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:53:46 น.  

 
ขอบคุณมากๆเลยค่ะ อยากให้มีจับมือ ปกป้อง หวานๆกันแบนี้ทุกตอนเลยย อ่านแล้วมีความสุข


โดย: cassanovy IP: 110.164.25.9 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:19:59:00 น.  

 
เห็นด้วยอย่างแรง

เทพจริงๆๆๆ

ใจบุญด้วย


อิอิ


โดย: กะปุน้อย IP: 125.26.184.194 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:20:03:09 น.  

 
จิงด้วย..

เห็นจองฮยางเหมือนจะรุกยุนบกไม่ใช่เหรอ

แต่ทำไมไม่ถึงเนื้อถึงตัวกว่านี้น๊า

หอมแก้มบกบ้างก็ยังดี อิอิ

คนอ่านจาได้เลือดสูบฉีด


โดย: กะปุน้อย IP: 125.26.184.194 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:20:12:51 น.  

 

ชื่นใจเหลือเกินค่ะ
ที่อ่านเรื่องนี้ มีความสุขทุกครั้งที่อ่าน

เหมือนยาเสพติด ที่ต้องรอ ว่าเมื่อไหร่ ตอนต่อไปจะมา

รักคุณ wonwon


โดย: ขอบคุณ IP: 202.44.7.80 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:20:13:12 น.  

 
5555555555 ขำกับคอมเมนท์ผกก.จริงๆค่ะ แอบเคืองบกน้อยเล็กๆว่า เป็น กขคงจ อยู่ได้ อิอิ ผู้ใหญ่เขาอยาก..จับมือกันสองต่อสอง คิคิ ^^

คนเขียนจีน คงไม่อยากให้เรต ฉ มั้งคะ เลยต้องเซนเซอร์เนียนๆ ให้มีเด็กน้อยในฉาก (แต่เค้าอยากอ่านฉบับ ฉ อ่ะ 55555 ล้อเล่นค่ะ อิอิ)

ขอบคุณนะคะ แล้วจะมารออ่านตอน 12 ต่อค่ะ

สู้ๆค่ะ คุณ wonwon


โดย: machu pichu IP: 125.24.52.0 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:20:26:01 น.  

 
เพิ่งเห็น หน้าแรก คุณ wonwon ให้อิชั้นเป็นตำแหน่งฝ่ายตลาดตปท. ด้วยความยินดีขอรับ อิอิ

เรื่องนิยายใหม่ที่แปะไว้ เราอ่านเผินๆอยู่นะคะ แต่ดูโดยรวมเราว่า เรื่องนี้ น่าจะดีกว่า เพราะมีแรงปรารถนา ที่สนองตัณหาแฟนคลับสองมุนได้ดีก่า เพราะเรื่องใหม่ กว่าจองฮยางจะโผล่ล่อไปครึ่งเรื่อง เอิ๊กๆ เรายังไม่ได้อ่านแบบละเอียด เพราะหาก่อนเลยว่า เขาจะพบกันตอนไหนแบบไหน อิอิ เลยถือว่า มองผาดๆมาก ไม่กล้าวิจารณ์มาก ขอไปอ่านก่อน สลับอ่านคุณ wonwon แปลก่อนนะคะ แต่เขาเขียนยากกว่าเรื่องนี้นิดนึงด้วย ศัพท์ยากอ่ะ (เอ หรือ เราโง่อังกฤษหว่า 5555)

หากคุณ wonwon อ่านแล้ว ลองมาเมนท์ดูนะคะ แต่ไว้อ่านหลังแปลเรื่องนี้จบก็ได้ค่ะ เพราะแค่นี้ก็งานเข้างานหนักแล้ว เพราะแฟนๆมารอ หัวกระไดไม่แห้งสำหรับแปลต่อใหม่ๆทุกๆวัน ^^

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ^^


โดย: machu pichu IP: 125.24.52.0 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:20:34:24 น.  

 

โอ้วว...เคลิ้มม

หวานเนอะ ตอนนี้อ่ะ

ขอบคุณ คุณ won won และก็จ่ายค่าแปลนะคะ

^___________^'


โดย: ชอง เฮฮี IP: 115.67.143.169 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:20:44:13 น.  

 
กลับมาถึงก็รีบเปิดอ่านเลย รักจริงๆๆนะ 2มุน เฮ้อ ขอบคุณมากๆนะ ผู้แปลสุดยอด ที่หนึ่งเลย เข้าใจเรานัก อ้าหยุดอาการลงแดงได้บ้างแล้ว พรุ่งนี้จะรออ่านต่อ แต่กลัวจังเรื่องที่ ยาพิษนะ หวังว่าคงไม่มีอะไรกับบกนะ สงสารจองฮยาง กับบกน้อย สุดท้ายขอให้ผู้แปล มีความสุขมากๆๆๆๆๆ บาย


โดย: ไก่ IP: 112.142.18.111 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:20:47:57 น.  

 
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
สู้ๆๆๆๆๆ
ขอบคุณำหรับผู้ค้ายา
เพราะเราเป็นผู้ติดยา
555555+


โดย: Kara_Ung IP: 180.183.99.77 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:20:58:43 น.  

 
ขอบคุณ คุณwonwonมากมายนะคะแปลดีมากๆ
แล้วเฮียบกจารอดไม๊เนี่ย สงสารสองคนนี้จัง ToT
อยากอ่านต่ออ่ะ
ช่วงนี้เสพติดมากมากเข้ามาเช็ควันละ5 รอบ หุหุหุ
Thanks ka


โดย: PJ Jung IP: 180.180.107.33 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:21:11:30 น.  

 
โอ้วววว..พระเจ้า โอ้วววว..สิทธัตถะ

พอจะได้อ่าน ต้องมีเรื่องนั้นเรื่องนี้มาขัดสิน่า

จะอ่านที่ทำงานก้อหมดเวลา

จาอ่านที่ห้อง เน็ทก้อไม่ติดซ้า...ที

มาถึงห้องตั้งแต่ 2ทุ่ม เพิ่งได้อ่านตอน เมื่อตะกี๋นี้เองคับ

แทบจาลงแดง..

แต่ด้วยความคิดถึง ชายบก กะหญิงฮยางแล้ว

สู้เฟ้ยยยยยยยยยย...

ขอบคุณคุณ won won ห้าล้านรอบนะคับ

ที่กรุณาเอื้อเฟื้อภาษาเทพมาให้ได้เสนาะโสต

เพราะถ้าอ่านเวอร์ Eng เนี่ย

คงไม่ต้องได้ซึ้งกะใครอะ

because ข้าน้อยคงจะทานสะเลทไม่ออกแน่นอน

จิงๆแล้ววันนี้เข้ามาหลายรอบแล้วอะคับ

แต่เม้นท์ม่ายได้ (เจ้านายนั่งข้างๆ)

คันไม้คันมือยิกๆ อยากรายงานตัว

เลยต้องมาระบายตอนเย็นเนี่ย

ขอโทดคนอื่นๆ ด้วยนะคับ

ถ้ามันยาวเกินไป

ยังงัยก้ออดทนอ่านหน่อยนะ

ปล,ผู้แต่งนี่..แน่ใจนะว่าไม่ได้ไปเจอยุนบกด้วยตัวเองอะ

บรรยายได้ทุกรายละเอียดดีจิงๆ

ปล.2 ชอบตอน ผู้กำกับรีเพลย์มากเลยค้าบบบ

อ่านไปนั่งยิ้มไป เฮ้อ..ไม่อยากให้จบเลย(ยังงัย??)


โดย: เสพย์อักษร IP: 124.120.225.137 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:21:22:27 น.  

 
ตอนนี้บล็อกของ won won ได้กลายเป็นอาหารจารหลักของเราที่จะต้อง

แวะเวียนเข้ามาดูเข้ามาอ่าน 4 เวลา เช้า เที่ยง เย็น และก่อนนอน

ขอบคุณที่อุตส่าห์นั่งแปลให้ได้อ่านได้เสพกันนะคับ

เฮ้ออออ...ชีวิตนี้มันไม่ได้โรยไปด้วยกลีบดอกกุหลาบซะจิง ๆ (สู้ต่อไปนะ)


โดย: สาวก 2 Moon IP: 222.123.178.162 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:21:25:09 น.  

 
อ่านแล้วมีความสุขจัง


โดย: Lion Baron IP: 113.53.132.80 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:21:31:43 น.  

 
คุณwonwonมาแปลเเล้ว

ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ

เป็นกำลังใจให้


โดย: aloner IP: 118.172.180.27 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:21:45:09 น.  

 

กลับจากที่ทำงานก็รีบมาอ่านเหมือนกัน
เหมือนอยุ่ในโลกหนึ่งเลย
เพื่อนพูดอะไร ไม่รุ้เรื่องรุ้อย่างเดียว ข้าจะอ่านอย่างเดียว
ขอบคุณ และขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆ
คุณเก่งมากที่ทำให้พวกเราติดได้ขนาดนี้

รักในตำนาน มีค่ามากจริงๆ
ขอบคุณนะค่ะ คุณwon won

ระวังไม่สบาย อากาศหนาว นอนห่มผ้า และอย่าลืม มาแปลให้อ่านอีกนะ

มีแต่ก็ขอชมคุณ wonwon ว่า คุณเก่งมาก

ช่างแปลของข้า




โดย: konan IP: 115.67.164.0 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:21:45:20 น.  

 
ขอบคุณมากๆ ค่ะ ที่สละเวลามาแปลให้อ่านสนุกจริงๆ


โดย: many IP: 115.67.81.198 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:21:47:10 น.  

 
สนุกมากเลยค๊าาาบ

อยากเป็นเฮียบก จะได้อยู่ใกล้ๆ จองฮยางง 5555


โดย: dyke IP: 125.25.229.131 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:21:59:32 น.  

 
พ่อแม่ลูกเวลานอนด้วยกัน ลูกจะนอนตรงกลางไม่ใช่เหรอ
แต่นี่พ่อบกกับแม่ฮยางนอนจับมือกันจนหลับไป
แสดงว่าแม่ฮยางบรรจงเขี่ยบกน้อยไว้ขอบๆห้องสินะ
.
.
.
จะได้รุกถนัดๆ^^


โดย: 한효린 IP: 125.24.110.233 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:22:01:04 น.  

 
เท่านี้แหละที่ต้องการ555++
ชื่นใจจริงๆ อ่านไปยิ้มไป ไม่รู้ว่าจะบรรยายออกกมายังไง
เอาเป็นว่ามันเป็นความรู้สึกดีๆที่อยากบอกว่าดีมากๆที่ได้อ่าน ขอบคุณมากค่ะ คืนนี้หลับฝันดีแล้ววววววววววเรา
พรุ่งนี้จะรอหลับฝันดีต่ออีกนะคะ


โดย: uanuan IP: 124.122.232.201 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:22:04:22 น.  

 
มาต่อไวๆนะคะ


โดย: tuakom IP: 58.9.134.95 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:22:17:23 น.  

 

ช่างจิ้นกันดีเหลือเกินแต่ละท่าน อ่านเม้นท์ไปยิ้มไป
ขั้นเทพกันจริง ๆ เดี๋ยวนี้ไม่ได้ ติดเฉพาะ คุณ won won
อย่างเดียวซะแล้ว ระหว่างรอก็อ่านเม้นท์ของคนคอเดียวกันไปพลาง ๆ ก็มีความสุขไปอีกแบบ

เป็นกำลังใจให้คุณ won won เหมือนเดิมมิเคยเปลี่ยน
^_^


โดย: สาวก won won & 2moons IP: 115.67.254.208 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:22:26:50 น.  

 
ผู้อ่านคือลมหายใจของผู้เขียน
ตอนนี้ wonwon มีลมหายใจยาวววววววววที่สุดใน blog นี้


โดย: ppp IP: 115.67.13.243 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:22:30:56 น.  

 
รอตั้แต่เช้ายันค่ำ ในที่สุดก็ได้อ่านซะที
อะไรมันจะเคราะห์ซ้ำกรรมซัดขนาดนี้
เฮียบกเรา โดนพิษซะแล้ววว

ทรมานใจจัง
เฮ้อออ

ดราม่าสุดๆ

เอาไปแข่งกับ Autumn in my heart ได้สบายเลย

เรียกน้ำตาจากคนดูได้เพียบ !!!


โดย: zypt IP: 117.47.88.199 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:22:38:50 น.  

 
มาอ่านซ้ำอีกรอบนึงอ่ะ...
อยากดื่มด่ำอารมณ์ ความรู้สึกของทั้งคู่ให้มากยิ่งขึ้น
โอ้ยยย...ก็เลยยิ่งเคลิ้มไปกว่าเดิมอีก...

จิ้นฉากนี้แล้ว...โอย...จะน่ารักไปถึงไหนเนี่ย...
v
v
v

“เอาล่ะทีนี้” จองฮยางผงกศรีษะและขยับมาทางด้านที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของยุนบก”ลุกขึ้นนั่งช้าๆ นะคะ” นางดึงตัวเขาให้ขึ้นมานั่งอย่างระมัดระวัง จัดให้เขานั่งพิงอิงกับตัวนาง นางค่อยๆ เป่ายาแล้วลองจิบดู

“ไม่ร้อนแล้ว แล้วก็ไม่ขมด้วยค่ะ” นางเอายามาไว้ที่ริมฝีปากเขา


“ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า ข้าไม่ใช่บกน้อยนะ” เขาขมวดคิ้วย่นแกล้งทำขุ่นเคือง ดึงชามมาถือไว้เอง ตั้งแต่เขาถูกรับไปเลี้ยงครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะที่มีคนดูแลใส่ใจอาทรเขาด้วยความรักใคร่เช่นนี้ เขาคิดไม่ออกแม้แต่ครั้งเดียว ยาสมุนไพรชามนี้กินยากพอสมควร แต่เขาก็กินทีละนิดๆ จนหมด “หวาน หวานจริงๆ”


โดย: ชอง เฮฮี IP: 115.67.143.169 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:23:07:39 น.  

 
ปวดแก้มมากเลยคะ อ่านไปยิ้มไป จิ๊กหมอนไปอย่างกะคนบ้า!

น่ารักสุดๆ คุ้มค่ากับการรอคอยที่แสนทรมาน

มาอัพต่อไวๆนะคะ

ขอบคุณมากๆที่คุณ won won ทำให้เรามีความสุขจริงๆ

นอนหลับฝันดีแน่ๆคืนนี้


โดย: Takky IP: 124.120.16.164 วันที่: 9 ธันวาคม 2552 เวลา:23:15:30 น.  

 
เอามาลงอีกนะฮะคุณ won won ยังไม่หนำใจเลยอ่ะ รออยู่นะฮะ แล้วก็อย่ามัวแปลเพลินจนลืมดูแลตัวเองล่ะ ขอบคุณที่ทำให้คนอ่านอย่างพวกเรามีความสุขนะฮะ


โดย: Tommy IP: 125.24.201.202 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:0:12:25 น.  

 
หวาน
เขินแทนจิงๆ


โดย: pui IP: 125.26.177.33 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:0:39:11 น.  

 
มาใหม่เเย้วๆๆๆๆๆๆ

ขอบคุณค่าาา


โดย: helloapple IP: 110.169.17.240 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:0:39:30 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ค้าบบบ

มารออ่านค้าบบบบ

อย่าว่าบร้าเลยนะ

ติดงอมแงม

fight fight !!


โดย: เสพย์อักษร IP: 124.121.212.3 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:0:47:55 น.  

 
มาเจาะลึกทุกตัวอักษร ระหว่างรอท่านเจ้าของบล็อค

“โอ้ เป็นเพราะอาจารย์ดื้อ ก็เลยโดนแม่เจ้าทำโทษ อาจารย์ไม่กล้าดื้อกับแม่เจ้าอีกแล้ว แม่เจ้าดุมากๆ” ยุนบกยิ้มไปพูดไปกับบกน้อยเบาๆ
หน้าเฮียตอนสอบเป็นช่างเขียนแล้วมาหาเจ๊ที่ห้องลอยเด่นขึ้นมาเลย อิอิ พูดไปยิ้มไปกะบกน้อย หากสายตาคงมาหน้าเจ๊อยู่แหงๆ กล้ามากเลยนะเฮีย จีบแม่ต่อหน้าลูก ฮ่าๆ

ปล. อ่านคอมเม้นต์ แล้วเหมือนมีเพื่อนรู้ใจยังไงไม่รู้
อบอุ่นดีจริงๆค่ะ เหมือนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันจริงๆเลย

'เห็นเขามีความสุข ข้ามีความสุข
เห็นเามีความทุกข์ ข้าเศร้า'
กรี๊ด คิดถึงเฮียยอนจังค่ะ


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:1:07:40 น.  

 
ต่อค่ะ อย่าเพิ่งเบื่อกันนะคะ ก็คนมันคลั่ง

“แม้ว่าอาจารย์ข้าจะเป็นนักบวช เขาก็ยังเรียกตัวเองว่า ‘นักบวชผู้มีรัก เพราะเขาไม่สามารถเข้าใจคำว่า ‘ความรัก’ ในช่วงวัยหนุ่ม ดูเหมือนว่าเขาจะเกิดในตระกูลชั้นสูง เติบโตมากับเพื่อนหญิงคนสนิท แต่ครอบครัวของเด็กสาวคนนั้นบังคับให้นางแต่งงานตอนอายุ 15 กับ ชายแก่วัย 66 เพื่อความร่ำรวยและอำนาจ
อันนี้คิดถึงพระหมื่นปีเลย บ่อเกิดของเรื่องทั้งหมด ที่พระองค์แอบไปพบชู้รัก อ๊าก!! แล้วเฮียก็วิ่งหนี จนมาเจอเจ๊ที่ร้านขายผ้า แม้พวกทหารจะตามมาตูก็ไม่สน ขอจีบคนงามก่อนแล้วกัน เฮียคงคิดว่าโอกาสแบบนี้ไม่ได้ลอยมาง่ายๆ
ก็เลยใช้ความเป็นศิลปิน เค้นสมองทั้งหมดเพื่อให้เจ๊เกิดสะดุดตาเฮียบ้าง (ไม่ใช่ให้เฮียเป็นอยู่คนเดียว)
เอ๊ะ ไหงมันมาถึงฉากนี้ได้ล่ะ ฮ่าๆ คิดไกลจริงๆ คนแต่งทำเอาเคลิ้ม


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:1:21:35 น.  

 
Thank you very much for Shin Yoon Buk2.


โดย: doydoy IP: 110.164.56.156 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:1:51:37 น.  

 
มาแอบอ่านพักนึงละ แสดงตัวแล้ว 55

ขอบคุณมากที่แปลเรื่องราวดีดีให้ได้อ่าน (ชอบจัง)


โดย: pp IP: 58.8.91.71 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:1:53:21 น.  

 
Many thanks for bringing joyfully and happiness to the POTW Part 2 fans club who still look forward for your excellent translation.
take care K.WonWon
all the best
P.S. We did pay via comment anyway...thanks a huge.


โดย: Reader IP: 125.25.140.73 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:2:50:44 น.  

 
ว้าว!!! จะยามสามแล้วก็ยังมีคนเล่นอีก อิอิ
แวะมาคอยให้กำลังใจคุณ wonwon ทุกชั่วยามค่ะ

อาการประมาณเคลิ้มเหมือนอยู่ในความฝัน ทั้งๆที่จริงๆแล้วยังไม่ได้นอนเลย แล้วยังงี้จะมีแรงอ่านตอนต่อไปรึเปล่าน้อเรา (กลุ้มใจกะพฤติกรรม เป็นเอามากของตัวเองจริงๆ)
ถ้าเดี้ยงมาก็คงต้องหอบคอมเป็นบ้าหอบฟาง ตามไปอ่านถึงรพ. แน่ๆเลย ฮ่าๆ

ขอเจาะเกาะติดต่อนะคะ

"มันยากที่จะแยกแยะได้ว่า เราสูญเสียหรือได้รับ”
ได้รับ!!!! เฮียได้รีบแน่นอน ขอร่วมยืนยันด้วยอีกคน อิอิ
เห็นมีคนแซวแล้วถูกใจค่ะ เลยร่วมด้วยเลย

ตอนนี้ใครที่กำลังหลับอยู่ คงฝันหวานกันน่าดู นะคะ


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:3:02:38 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ค่ะ ทุกท่านตื่นกันรึยังคะ

มาคอยคุณ wonwon แต่เช้ามืด (จริงๆยังไม่นอนต่างหาก - -)

ภาพวาดต่อไป คงทำเอาเราเคลิ้มอีกนะคะ
แต่ก็อดกังวลแทนเจ๊ไม่ได้ เฮียไม่น่าดื่มเหล้าจากศตรูเลย
ถึงจะชอบดื่มมากแค่ไหนก็เถอะ เฮ้อ!!!
กลุ้มใจแทนเจ๊จริงๆที่หลงรักคนบ้าบิ่นแบบนี้



โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:4:56:08 น.  

 
อรุณสวัสดิ์เช่นกันค่ะ สุขสันวันรัฐธรรมนูญน่ะคะ

มารอคุณWONWON อัพฟิคแต่เช้าเลยค่ะ

อยากอ่านมากๆเลยค่ะ

????อยากถามคุณWONWON หน่อยนะคะ????

ว่าคุณWONWON จะอัพฟิคในนี้ต่อไปหรือว่าจะไปอัพในเว็บ2มุนต่อคะ เพราะว่าเว็บใช้การได้แล้ว

คุณWONWON จะไปอัพที่ไหนก่อนคะ

รักษาสุขภาพด้วยนะคะ สู้ๆ




โดย: oikoK IP: 58.8.252.197 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:7:42:36 น.  

 
ขอบคุณค่ะคุณ wonwon สนุกมากค่ะ รอคุณ wonwon ทุกวันเลย

สู้ ๆ ค่ะ

ขอบคุณอีกครั้งค่ะ


โดย: april IP: 71.108.189.120 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:8:15:20 น.  

 
안녕하세요 원원 씨!
어제밤 여러분 잘 잤어요?

웡웡 씨 화이팅!!


โดย: 한효린 IP: 118.173.96.190 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:8:50:52 น.  

 
ขอบคุณมากมายสำหรับผู้แปล อ่านแล้วเคลิ้มทุกตอน
แต่ก็อดห่วงเฮียไม่ได้ ที่โดนยาพิ แล้วเจ๊จะทำยังงัย
เฮียจะรอดไหม โอ้วๆๆลุ้นจริงๆ ว่าแต่เจ๊เนี้ยไม่คิดจะนอนกอดเฮียบ้างรึ จับมืออย่างเดียวไม่พอหรอกน่าจะให้กำลังใจ+ความอบอุ่นกับเฮียมากกว่านี้นะ อะซบไหล่ก็ยังดี (ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆโรคจิตนิ๊ดหนี่ง)


โดย: ชินชา IP: 113.53.164.140 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:9:23:48 น.  

 

อรุณสวัสดิ์จ๊ะ ตื่นกันหรือยัง ฝันค้างกันอยู่ละซิ

ต้องโทษ คุณ won won ดีไหมเนี๋ย ทำให้ทุกคนเคลิ้มไปกันหมด ฮา ฮา
เป็นกำลังใจให้คุณ ไม่เคยเปลี่ยน

ปล. คุณ สาวก 2มุน นอนบ้างก็ได้น่ะค่ะ เฝ้ายามได้ดีเหลือเกิน ปีใหม่นี้น่าจะมีโบนัสให้น่ะเนี้ย 555


โดย: สาวก won won & 2moons IP: 115.67.131.138 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:9:40:07 น.  

 
โอ้ ปลื้มๆ ปลื้มมากที่แต่ละคนดูอาการหนักเหมือนเราตอนที่อ่านเรื่องนี้ครั้งแรก เจอเรื่องนี้ตอนกลางวัน ก้ก๊อปเอาไว้อ่านตอนกลางคืน อ่านไปประมาณ 3 คืน ค่ะ ถึงจบ คืนแรกที่อ่านคิดว่าตัวเองฝันไปรึป่าว ใครมาเขียนอะไรถุกใจเราได้ถึงขนาดนี้

ก็เลยอยากหาคนพูดคุย อยากจะเมาท์สุดขีด แต่ท่าทางคนรอบข้างไม่ใครบ้า อินจัด ขนาดเรา ก็ตอนที่ยุนบกในเรื่องนี้ ทำท่าจะตาย เล่าใครฟังก็มีแต่คนบอกว่า ถ้ายุนบกตายก็เก็บไว้เป็นความลับคนเดียวในประเทศไทยนะ

ก็เลยเข้ามาหาเพื่อนในนี้ดีกว่า ในที่สุดก็เจอกลุ่มหลังคาแดงด้วยกันเข้าจนได้ค่ะ รู้สึกดีมากมาย

เอาเพลง line of sight ใส่ไว้ให้คลิกฟังอยู่ข้างๆนะคะ ใส่หลายวันแล้วค่ะ ลืมบอกท่านทั้งหลาย

ขอชอเชยท่านยามประจำบล็อกทำงานรับผิดชอบดีเหลือเกิน ตี 4 ยังไม่นอน เลิกยามแล้วก็พักผ่อนให้เพียงพอนะคะคิดเหมือนกันเลยว่าเป็นพระพันปีแต่ไม่กล้าพูด ในที่สุดก็มีผู้กล้า นักบวชผู้มีรัก มาจากคำว่า Monk with love แปลแบบจนหนทางค่ะ ใครมีคำเพราะกว่านี้ ช่วยเสนอมาหน่อยนะคะ

คุณเลขา เขียนได้ดีค่ะ สมกับเป็นเลขา คิดเหือนกันเป๊ะ รายละเอียดเยอะมาก เกินกว่าจะเป็น non profit fanfic ปลื้มคนเขียนเหมือนกันเลยค่ะ ครั้งแรกคิดว่า เค้าน่าจะป้นคนเขียนบทภาพยนตร์ด้วยซ้ำ เพราะเค้าเขียนได้แบบเห็นภาพมาก

ฝ่ายต่างประเทศค่ะ Could you please tell her/him how we appreciate this fanfic.Thank you

อ่า ภาษาเกาหลีนี่หลุดมาหรือตั้งใจยังไงคะ ช่วยแปลด้วยค่ะ

คุณ oikoK คะ ตอนนี้อัพทั้ง 2 ที่เลยค่ะ เพราะคนตามมาอ่านที่นี่กันเยอะแล้วค่ะ เลยอัพพร้อมกัน แต่ที่นี่จะอัพง่ายกว่า คลิกครั้งเดียวเสร็จ ใส่รูปง่ายกว่าด้วย ที่สำคัญมียาม

คุณ Arty ค่ะ ไม่สบายเป็นอะไรคะ หายเร็วๆนะคะเป็นห่วงค่ะ

วันนี้มีประชุมค่ะ เด๋วบ่ายๆ จะมาแปะให้นะคะ แต่บอกก่อนว่าไม่เยอะ เป็นที่เหลือของตอน 12 แล้วก็มีเรื่องต้องสารภาพด้วยค่ะ เก็บงำไว้นานไม่กล้าบอก


โดย: Won won (albatross11 ) วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:9:59:14 น.  

 
원원 씨 มีอะไรจะมาสารภาพเหรอคะ เก็บงำอะไรไว้อ่ะ อยากรู้

ภาษาเกาหลี ไม่มีอะไรมากคะ แค่ทักทาย เมื่อคืนทุกคนหลับสบายมั้ย
คุณวอน วอน สู้ตาย ^^

บ่ายๆจะมาแปะเหรอ จะรอคะ


โดย: 한효린 IP: 118.173.96.190 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:10:07:35 น.  

 
thanks มากมาย นะ คุณ won won


โดย: Bunny IP: 58.11.77.152 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:10:42:58 น.  

 
ตลกดีนะ
เก็บความลับไว้คนเดียวในประเทศไทย
เลยมาอัดใส่ใน blog นี้แบบเต็มๆ


โดย: ppp IP: 115.67.47.155 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:11:59:13 น.  

 

รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ
รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ รอ
และจะรอตอนต่อไป
รออยู่ค่ะ


โดย: รอคอย IP: 115.87.18.161 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:12:33:47 น.  

 
มาให้กำลังใจจ้ะ^^


โดย: วิเคราะห์ IP: 58.8.97.150 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:12:57:33 น.  

 
ตอกบัตร!!!!
มาเฝ้ายามต่อแล้วค่ะ
ยิ่งคุณ wonwon บอกว่ามีเรื่องสารภาพ ยิ่งต้องคอยสอดส่องว่าเมื่อไหร่จะมาน้อ
สารภาพแล้วจะเกิดจารจลกลางบล็อค รึเปล่า(555+) ยามคนเดียวคงเอาไม่ไหวแน่ จะมีใครยื่นใบสมัครอีกรึเปล่าค่ะ จะเป็นองครักษ์พิทักษ์บล็อคก็ได้น้า (เพราะยามคงมีแค่กระบองไม่มีดาบอ่ะ ฮ่าๆ)

และมะได้เป็นผู้กล้าแต่อย่างไรหรอกค่ะ บังเอิญเคลิ้มจนเสียสติพิมพ์ไปเท่านั้นเอง (เป็นเอามากจริงๆ) นักบวชนี่น่าจะเรียกว่า หลวงจีน ไท้ซี่(เขียนอย่างนี้รึเปล่าน้อ) เพราะคนจีนแต่งค่ะ เห็นในหนังจีนเรียกว่างี้นะคะ ^ ^

ปล. สาวก won won & 2moons ขอบคุณมากค่ะที่เป็นห่วง ไม่นอนก็เหมือนนอนค่ะ เพราะอยู่ในอาการเคลิ้ม ฝันทั้งวัน ฮ่าๆ
ส่วนโบนัสก็อยากได้อยู่เหมือนกันค่ะ แค่ปีใหม่ได้อ่านภาพวาดทุกวันก็Happy แล้วค่ะ (ได้คืบจะเอาศอกจริงๆ)
ท่านเจ้าของบล็อครับพิจารณาด้วยนะคะ ฮ่าๆ


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:13:12:03 น.  

 
อ๊ะ !!!

พิมพ์ผิดไปนิดค่ะ แก้ๆ ไท่ซือ มั้ง(ก็ยังไม่รู้ว่าสะกดยังไงอยู่ดี เฮ้อ)


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:13:20:08 น.  

 

จะขอกลับไปอ่าน ภาคแรกได้ที่ไหนคะ
อยากย้อนเวลาน่ะคะ คิดถึงวันที่เค๊าเจอกันครั้งแรก
อยากรู้ว่า ความรู้สึกเป็นอย่างไร
ขอความกรุณาด้วยค่ะ
สาวก ช่างเขียน


โดย: สอบถาม IP: 115.87.18.161 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:13:30:53 น.  

 
บ่ายแล้วจ้ะ เลยแวะเวียนวนมา..
ไล่อ่านคอมเม้นท์ไปเรื่อยๆ รู้สึกเป็นสุขที่ใครหลายๆคนคิดเหมือนกัน ประมาณว่าคนบ้าคลั่งย่อมเข้าใจคนบ้าคลั่งด้วยกัน..
ตอนนี้ก็คลั่งงานแปลนี้เรื่องเดียว ยังไม่ขอข้องเกี่ยวกับนิยายเล่มไหนๆ :D

ปล.เห็นคอมเม้นท์คุณยามเยอะแยะเลย เวลาสุดท้ายเกือบตี 5 !!! ตกใจค่า ป่านนี้ตื่นมางัวเงียๆอยู่แน่เลย รักษาสุขภาพระวังเป็นหวัดนะคะ เดี๋ยวจะอ่านฟิคไปสั่งน้ำมูกไป..เพราะอาการช่วงนี้มันยังไงๆไม่รู้คะ เป็นห่วงบุคคลากรผู้น่ารัก ^__^


โดย: kola IP: 110.164.105.36 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:13:43:40 น.  

 
แก้: เพราะอากาศ*ช่วงนี้มันยังไงๆไม่รู้ค่ะ


โดย: kola IP: 58.9.102.252 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:13:50:06 น.  

 
รักษาสุขภาพด้วยค่ะ ทุกๆๆคน


โดย: nift13 IP: 58.64.110.42 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:13:52:19 น.  

 
เฝ้าอยู่ก็เลยเห็นค่ะ
ขอตอบคุณ สอบถามนะคะ ภาคแรกต้องดูหนังเอานะคะ จะได้ซึ้งโดยไม่ต้องจินตนาการ แล้วภาคสองภาพเฮียก็จะตามหลอกหลอนเองค่ะ ฮ่าๆ

และขอบคุณ คุณkola ด้วยค่ะที่เป็นห่วง ถึงสั่งขี้มูกไปแต่ก็ยังมีอีกมือให้คลิ๊กค่ะ ดังนั้นไม่ว่ายังไงก็จะเฝ้า รอคอยไปกะเพื่อนๆทุกคนค่ะ ประมาณสังขารไม่เป็นปัญหาค่ะ แต่ปัญหามันอยู่ที่จิตใจ ไม่รู้ยังไงก็ตัดใจจากเฮียกะเจ๊ไม่ได้ซักที ฮ่าๆ


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:13:54:43 น.  

 
แม่นางจองฮยาน ภายนอกดูนิ่งๆ แต่จริงๆ แล้ว ร้อนแรง และชอบพูดจาสองแง่สองง่าม
ส่วนยุนบก ภายนอกดูใจร้อน แต่ภายในกลับเซ่อซ่าเรื่องแบบนั้น
เฮ้อ...


โดย: veygreen IP: 58.11.27.139 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:14:02:38 น.  

 
โอ้..มาเฝ้าด้วยคนค้าบบบ

บ่ายแว้ววว

ขอช่วยเป็น ยามOT นะคับคุณ สาวก2มุน

ช่วงนี้รุสึกคิดถึงคุณ วอนวอน มากเป็นพิเศษแฮะ


โดย: เสพย์อักษร IP: 124.121.212.3 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:14:09:35 น.  

 
คุณ verygreen คับ

ตรงนี้ล่ะคับ

ที่ทำให้เราติดหนึบ อมยิ้มกะทั้งสองคนเนี่ย

คนเขียนบทนี่ช่างวางหลุมจิงๆ

แล้วยังได้ 2moon มา บิวท์อารมณ์อีก..


โดย: เสพย์อักษร IP: 124.121.212.3 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:14:12:01 น.  

 
บ่าย2นิดๆแล้ว...3คนพ่อแม่ลูกเค้ายังไม่ตื่นอีกเหรอ
ท่าทางจะฝันดีนะ นอบจับมือกันนี่
happy family


โดย: ละทิ้งทันวอน IP: 118.173.96.190 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:14:13:51 น.  

 
ตอนบ่ายของคุณวอนวอนมันช่าง..ยาวววววววววววนานนัก


โดย: เสพย์อักษร IP: 124.121.212.3 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:14:20:36 น.  

 
ยินดีเลยค่ะ คุณ เสพย์อักษร ได้ยามมาเพิ่มแล้ว อิอิ
หวังว่าคุณ wonwon จะมีกำลังจ่ายค่าจ้างเพิ่มนะคะ

คุณ ละทิ้งทันวอน คิดเหมือนกันเลย ตอนนี้พวกเราก็คงรออยู่หน้าประตู(แถมเอาหูแนบประตูอีกตะหาก) คอยให้พวกเขาตื่นกันอยู่นี่แหละค่ะ

เอ๊ะ!! ได้ยินเสียงใครหัวเราะ เฮียบกรึเปล่า เฮียแกล้งอะไรเจ๊เนี่ย ถ้าตื่นแล้วก็ออกมาให้เราเจอหน้าหน่อยจ๊ะเฮีย ฮ่าๆ


โดย: สาวก 2มุน IP: 202.12.97.100 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:14:24:09 น.  

 
เอาน้ำลายแตะนิ้วแล้วเจาะรูข้างฝาแอบดูกันดีกว่า


โดย: 한효린 IP: 118.173.96.190 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:14:30:59 น.  

 
ขอขอบคุณ คุณ WONWON มากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
แต่ถึงแม้ว่ายังไม่ได้อ่านตอนต่อไปแต่มานั่งอ่านคอมเมนท์ของคนอื่นๆที่ชอบเหมือนกันก็ยิ้มได้แล้วค่ะ


โดย: FC 2moons IP: 58.147.23.211 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:14:33:08 น.  

 
รอ wonwon จนอ่าน eng ไปถึงยุมบกจะจากไปแล้ว
ขอบอกไว้เลยว่า ตอนถูกพิษ drama สุดๆ
เตรียมกระดาษซับน้ำตาสำหรับน้องตื้นทั้งหลายไว้เยอะเยอะ
(คิดไปถึงสมัยยังรุ่น ตอนโกโบริใกล้ตาย) แก่จริงๆเนอะ


โดย: ppp IP: 115.67.64.111 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:15:11:52 น.  

 
ไม่ไหวแล้ว........

ลงแดงสุดสุด


เมื่อไรจะมาอัพคะ จะอยู่ตายแล้ว กด F5 ทุกลมหายใจ

T-T สงสารข้าน้อยด้วยเถอะ


โดย: Takky IP: 124.122.162.178 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:15:15:30 น.  

 
ยินดีที่ได้ร่วมงานค้าบบ คุณสาวก2มุน

อิอิ แขกผู้มีเกียรติมากันเต็มบ้าน

รอเจ้าของบ้านมาต้อรับคับ อิอิ


โดย: เสพย์อักษร IP: 124.121.212.3 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:15:17:16 น.  

 
คุณ ppp ยุนบกจะต้องจากไปจริงหรอ
ฮืออๆๆ แค่อ่านตรงนี้ น้ำตาก็เอ่อแล้ว
จะต้องจากกันจริงๆ หรอ
จะต้องเป็นแบบโกโบริหรอ
ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่เอาๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ยอมๆๆๆๆๆๆๆๆ


โดย: kai_lert IP: 124.121.76.16 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:15:20:47 น.  

 
ขอปิดคอมเม้นท์หน้านี้นะคะ ใช้หน้า 12/2 ค่ะ


โดย: Won won (albatross11 ) วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:15:22:19 น.  

 
มารายงานตัวยามบ่าย แก่ ๆ ค่ะทุกท่าน

มารอเฝ้าหน้าห้องเป็นเพื่อน คุณสาวก 2มุนจะได้ไม่เหงา
ส่วนสมองก็จิ้นไปเรื่อย ๆ ว่าข้างในจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหรือเปล่าน๊า เฮียกับเจ๊ จะนอนดิ้นหรือเปล่า ^_^ ไม่ใช้อะไรกลัวจะไปทับบกน้อยเท่านั้นเอง
ไม่เอาอย่าคิดฟุ้นซ่านรอคุณ won won มาไขปริศนาดีกว่า
เป็นกำลังใจให้เสมอมิเคยเปลี่ยนค่ะ
ปล. แอบส่งแรงใจให้คุณสาวก 2มุน ได้โบนัสในสิ่งที่ปราถนาน่ะค่ะ...... เพราสิ่งที่เจ้าปราถนามันคือสิ่งเดียวกันกับเรา อิ อิ


โดย: สาวก won won & 2moons IP: 111.84.86.6 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:15:27:52 น.  

 
มาส่งกะลังใจให้คุณ won won


โดย: bunny IP: 111.84.68.174 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:15:28:16 น.  

 
อ๊ากกกก (ไม่อยากกรี๊ด มันจะเสียภาพ)

เป็นเหมือนกันเลยคับคุณ Takky

กด F5 จนปุ่มยุบแล้วเนี่ย(เว่อร์)

เป็นกำลังใจให้นะค้าบบ คุณ วอนวอน


โดย: เสพย์อักษร IP: 124.121.212.3 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:15:28:31 น.  

 
ขอบคุณมากค่ะ คุณ won won ติดงอมแงมเลย คุณ won won เก่งมักมากเลย แปลได้สละสลวยน่าติดตามจริงๆ


โดย: 2moonsFanClub IP: 58.10.12.70 วันที่: 10 ธันวาคม 2552 เวลา:16:28:50 น.  

albatross11
Location :
สุรินทร์ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




รักกันเพียงใดก็ต้องพลัดพราก หวงไว้เพียงใดก็ต้องจำจาก ข้ามาคนเดียวข้าไปคนเดียว ไม่มีใครเป็นอะไรของใคร ต่างคนมาต่างคนไป ยิ่งยึดยิ่งทุกข์ ปล่อยวางได้จึงเบาสบาย... เมื่อปัญญาแจ่มแจ้งจะสลัดคืน เมื่อมาจากดิน ท้ายที่สุดก็สลายกลายเป็นดิน ยึดเอาไว้ก็ได้แต่ทุกข์ตอบแทน อยากโง่ก็ยึดต่อไป คิดได้ก็วางเสีย พุทธทาสภิกขุ............ .............................. .............................. ความทุกข์ที่เกิดจากการพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจนั้น เป็นเรื่องทรมานยิ่ง และเรื่องที่จะบังคับมิให้พลัดพรากก็เป็นสิ่งสุดวิสัย... ทุกคนจะต้องพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก ที่พอใจ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง...พุทธโอวาท --------------------------- พระราชดำรัส ในรัชกาลที่ 7 เมื่อทรงสละพระราชสมบัติ เพื่อประชาชน ข้าพเจ้ามีความเต็มใจที่จะสละอำนาจ อันเป็นของข้าพเจ้าอยู่แต่เดิม ให้แก่ราษฎรทั่วไป ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ใด คณะใดโดยเฉพาะ เพื่อใช้อำนาจโดยสิทธิ์ขาด และโดยไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของประชาราษฎร
Friends' blogs
[Add albatross11's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.