... มาแว้วๆ ***ยอดรักนักศิลป์ตอนที่ 26 ทางรอด *** OG 2 ตอน13-ตอนจบ** **คลิกอ่านทุกเรื่องได้ที่เมนูด้านซ้ายเลยจ้า.. ^_^
“ความทุกข์-หากเล่าสู่กันฟังจะลดลงครึ่งหนึ่ง ส่วนความสุข-ถ้าเราแบ่งปันมันจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า” ขอบคุณลูกบล็อกทุกท่านที่ร่วมสร้างบล็อกแห่งความสุขนี้ขึ้นมา อยากให้พื้นที่ในบล็อกแห่งนี้ได้เป็นที่แบ่งปันทุกข์และสุขร่วมกัน จะไม่มีรักรูปแบบใดที่เป็นไปไม่ได้ ณ ที่แห่งนี้....วอนวอน
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2552
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
5 ธันวาคม 2552
 
All Blogs
 
ภาพวาดภาพที่ 11/1—เฮวอน—ภาพ “การพบกันระหว่างทาง”

ภาพประกอบตอนที่ 11

ภาพที่ 11—เฮวอน—ภาพ “การพบกันระหว่างทาง”

เมื่อคืน ทุกคนในบ้านพักมีโอกาสได้ฟังเสียงเพลงจากคายากึม สามีภรรยามินรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากกับมือคู่งามของสาวสวยผู้นี้ ที่ไม่เพียงแต่เก่งด้านเย็บปักถักร้อยเท่านั้น แต่ยังเล่นดนตรีได้ดีมากอีกด้วย เสียงดนตรีค่อยๆ เลือนหายไป เมื่อบกน้อยสะดุ้งตื่น และไม่เห็นมารดาของเขา จึงเดินออกไปหานาง เมื่อตามเสียงของคายากึมไป เด็กน้อยก็พบว่าแม่นั่งอยู่กับอาจารย์ ในวัยขนาดนี้ เขายังรู้สึกได้ถึงความผูกพันที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขา เขาจึงพยายามไม่ทำเสียงรบกวน ดังนั้นแทนที่บกน้อยจะรีบตรงไปหามารดาและขัดจังหวะการเล่นดนตรี เขากลับนั่งลงเงียบๆ ข้างๆ นาง และเมื่อเพลงจบลง นางถึงได้เห็นว่า มีบกน้อยนั่งอยู่ด้วย นางยิ้มเมื่อเห็นลูกชายนั่งเบียดติดกันกับนาง

ยุนบกนั่งถอยไปข้างหลังเมื่อวาดรูปเสร็จ เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับยิ้มให้กับแม่ลูกคู่นี้ ฮูหยินมินจึงถือโอกาสเชิญพวกเขาทานอาหารร่วมกัน นี่เป็นช่วงเวลาที่แสนสุขสำหรับยุนบก


ในวันนั้น แทบจะไม่ได้เห็นชอนซังในบ้านเลย เขาออกไปข้างนอกแต่เช้ามืด และกลับมาในช่วงบ่ายแก่ๆ ส่วนยุนบกก็ใช้เวลาส่วนใหญ่กับจองฮยางและบกน้อย เดินเล่นและสำรวจพื้นที่บริเวณรอบๆ บ้านพัก สำหรับบกน้อยแล้ว วันนี้ เป็นวันที่มีความสุขแบบที่เขาไม่เคยคิดฝันถึง ดังนั้นเขาจึงส่งเสียงดังอย่างร่าเริงตลอดทั้งวัน และพร้อมที่จะซุกตัวลงนอนในทันทีเมื่อทานอาหารเย็นเสร็จ ทั้งหมดต่างพากันเหน็ดเหนื่อยหมดแรง เด็กน้อยไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงของคายากึม และคืนนั้นยุนบกไม่วาดภาพ แต่เขาปล่อยตัวเพลินไปกับเสียงดนตรี ในที่สุดเมื่อนางเมื่อยล้าและหยุดเล่น ทั้งสองจึงนั่งอยู่ด้วยกันเงียบๆ มองท้องฟ้ายามค่ำคืน ในที่สุดนางก็เข้านอนข้างๆ ลูกชาย จองฮยางอยากจะขอร้องให้ยุนบกบอกว่าเขามีแผนจะทำอะไร แต่นางก็ต้องกล้ำกลืนคำพูดนั้นไว้ และมองเขาเดินออกจากห้องไป


เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนอรุณรุ่ง บ้านทั้งหลังปกคลุมไปด้วยความเงียบ มีเสียงไก่ขันลอยมาไกลๆ บกน้อยยังคงหลับลึก ส่วนจองฮยางนอนไม่หลับทั้งคืน นางกอดลูกชายเอาไว้ มองดูเขาเงียบๆ นอนคิดอะไรในใจ เสียงประตูเปิดดังเอี๊ยดและยุนบกก็ค่อยๆ ย่องเข้ามาเบาๆ ด้วยความที่จองฮยางกลัวว่ายุนบกจะเป็นห่วง นางจึงรีบแกล้งหลับตาทำทีว่ากำลังหลับสนิท นางได้ยินเขาเข้ามาใกล้และนั่งลง นางคงอยู่ในท่าหลับทั้งๆ ที่อยากจะลืมตามาถามเขาว่ามีอะไรหรือ นางรู้สึกว่ามีมืออันอ่อนโยนยื่นมาที่แก้ม ปลายนิ้วแตะไล้ผ่านคิ้ว ตา จมูกและริมฝีปาก มันช่างนิ่มนวลสุภาพ ราวกับถูกสัมผัสด้วยสายลมอ่อนๆ ของฤดูใบไม้ผลิ ความอบอุ่นของเขาส่งผ่านมาจากหัวใจของเขา นางรับไว้ด้วยความเต็มตื้นจากสัมผัสแห่งความอบอุ่น มั่นคงปลอดภัย ‘มือที่คุ้นเคย ยังคงสุภาพและอ่อนโยน เหมือนเมื่อหลายปีก่อน’ ยุนบกดึงผ้าห่มมาห่มให้ทั้งมารดาและลูกชาย เสร็จแล้วเตรียมจะลุกออกไป แต่มือของเขาถูกดึงกลับไป เมื่อมองลงไป เขาเห็นจองฮยางนอนลืมตามองมาที่เขา และเห็นว่าเขากำลังใส่เสื้อผ้าฝ้ายซึ่งนางเป็นคนเตรียมให้อย่างรีบเร่ง

“ชูว์” ยุนบกไม่ให้จองฮยางพูด เมื่อนางมองมาเหมือนอยากกล่าวอะไร เขาชี้ไปที่บกน้อยพลางจับมือของนางมาแนบแก้มและจูบเบาๆ บนฝ่ามือของนาง เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตา เหมือนจะพูดว่า ‘จำไว้ เจ้าสัญญาว่าจะเชื่อมั่นในตัวข้า และรอคอยข้า’ แล้วเขาก็วางมือของนางไว้ใต้ผ้าห่มตบเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินออกไป


“น้องชาย ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว ไปกันเถิด” จุงโฮเตรียมพร้อมอยู่บนม้ารออยู่ที่สนามหน้าบ้านได้สักพักแล้ว เขารู้สึกว่า ยุนบกซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้ท่าทีที่สงบ ยุนบกพยักหน้า มองคิ้วขมวดกลับไปยังบ้านพักพร้อมก้าวขึ้นม้าอย่างมุ่งมั่น


“พี่เขย น้องซอ มีการตอบรับคำเชิญด้วยดี พวกเขาความสนใจมากและรับปากว่าพวกเขาจะไปที่นั่น ดังนั้นไม่มีอะไรที่ต้องกังวล ส่วนน้องซอ ท่านจำคำที่พี่เขยสอนได้ขึ้นใจแล้วใช่ไม๊ ท่านจะผิดพลาดไม่ได้เลยนะ” ชอนซังกล่าวเบาๆกับยุนบก ขณะที่ขี่ม้าอยู่ข้างๆ กัน

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะระมัดระวังอย่างดี” ยุนบกสร้างความมั่นใจให้กับชอนซังขณะขี่ม้าตามหลังจุงโฮไป ชอนซังถอนหายใจและกล่าวว่า “สิ่งดีๆ ไม่เคยได้มาโดยง่าย
มักจะมีอุปสรรคมาขวางเสมอ” และขบวนรถม้าก็เริ่มการเดินทาง

‘ท่านพาตัวเองไปตกอยู่ในอันตรายอีกแล้วใช่ไม๊ ช่างเขียน แม้ว่าท่านจะไม่เอ่ยสิ่งใด ท่านคิดหรือว่าข้าจะไม่รู้ว่าคนอย่างท่านคิดอะไรอยู่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะเชื่อใจท่าน’ จองฮยางฟังเสียงควบม้าที่ค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆ นางรู้ว่าไม่ว่ายุนบกคิดวางแผนจะทำอะไรก็ตาม มันย่อมหมายความว่า นางจะไม่ได้เจอเขาอีกเลยถ้ามันล้มเหลว นางจับที่ห้อยรูปผีเสื้อที่ยุนบกเคยให้นางเมื่อหลายปีก่อน และสวดอ้อนวอนเงียบๆ 'ตราบใดที่เขาอยู่รอดปลอดภัย ข้าเต็มใจสละได้ทุกสิ่ง แม้ชีวิตข้า'

ในร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเปียงกันโด Red Inn ห้องที่หรูหราที่สุดซึ่งปกติไม่ค่อยมีคนเข้าไปใช้ วันนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คน กลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านการวาดภาพ รวมทั้งคนอีกเจ็ดคนจากสถาบันศิลปะออนยาง พากันมารวมตัวที่นี่ กลุ่มพ่อค้าที่มีชื่อเสียง และข้าราชการชั้นสูงที่เกษียณไปแล้วก็พยายามจะเข้ามามีส่วนรวมด้วย หลังจากที่ได้ยินข่าว บางคนรอด้วยความมุ่งมั่น บ้างตื่นเต้น บ้างก็มีข้อสงสัย บ้างก็คิดคำนวณ คาดการณ์ มูลค่าของภาพวาดในวันนี้ ว่าจะต้องสูงจนได้บันทึกลงในประวัติศาสตร์เลยทีเดียว ยังมีกลุ่มคนที่รวมตัวกันอยู่ด้านนอกอีก หลังจากที่ข่าวลือได้แพร่สะพัดไปทั่ว


“น้องชาย ทำตามแผนของเรา อย่าบุ่มบ่าม” จุงโฮเตือนยุนบกเบาๆ ขณะที่พนักงานกำลังนำพวกเขาไปยังห้องเล็กซึ่งอยู่ติดกับห้องส่วนตัวห้องนั้น เขาปล่อยให้ยุนบกคอย ขณะที่ตัวเขาเอง เดินไปยังทางเข้าห้องส่วนตัว ‘ถ้าข้าไม่ทำเช่นนี้ ข้าก็จะมองไม่เห็นชีวิตในอนาคตเลย ข้าต้องทำได้’ ยุนบกปิดตาเพื่อทำจิตใจให้สบาย และทำอารมณ์ที่กำลังร้อนรุ่มให้สงบ พร้อมกับรวบรวมสมาธิ เขาต้องสร้างการแสดงที่น่าเชื่อถือเพื่อให้แผนการประสบผลสำเร็จอย่างหมดจด


“อ่า ข้ารู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่งที่ทุกท่านมาร่วมในงานแสดงภาพวาด” จุงโฮกล่าวทักทายแขกเหรื่อทั้งหลายที่อยู่ในห้องนั้น “เสนาบดี ยิม เอ่อ เถ้าแก่ อาน หัวหน้าจาง.... และสุภาพบุรุษทุกท่าน นับเป็นเกียรติอย่างสูงที่พวกท่านให้เกียรติมาที่นี่” เขาโค้งทำความเคารพ

“โอ้ พี่มิน ท่านช่างมีสายตาอันเฉียบคม และมีความฉลาดหลักแหลมที่น่าทึ่งเป็นยิ่งนัก ที่ท่านสามารถเจอตัว เฮวอน ชิน ยุนบก ผู้ซึ่งหายตัวไปนานหลายปี และจัดงานแสดงภาพขึ้นมา เราทั้งหมดต้องขอบคุณท่าน และข้ารู้สึกภูมิใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับคำเชิญจากท่าน” เสนาบดี ร่างใหญ่ ยิม กล่าวพร้อมกับก้มศรีษะลงเล็กน้อย

“ท่านเสนาบดี ยิม ท่านก็ถ่อมตัวเกินไป ใครจะไม่รู้เล่าว่า ท่านเป็นขุนนางที่น่านับถือผู้ซึ่งชื่นชอบภาพวาด ท่านเคยเดินทางไปฮันยางเพื่อวางเดิมพันจำนวนมาก เมื่อมีการดวลกันระหว่างเฮวอนและทันวอนเมื่อหลายปีที่แล้ว ข้ารู้สึกชื่นชมท่านจริงๆ แล้วข้าจะไม่เชิญท่านมาได้อย่างไรเล่า ทุกอย่างค่อนข้างกระทันหัน ทำให้ข้าไม่สามารถเตรียมการต้อนรับที่ดีกว่านี้ได้” จุงโฮกล่าวยิ้มๆ แต่คิดในใจว่า ‘พวกนี้เป็นพ่อค้าหน้าเลือดที่แสร้งทำเป็นชื่นชอบภาพวาด พวกเขาไม่ได้เป็นอะไรเลยนอกจากนักพนัน วันนี้ อืม ขอบคุณทุกท่านมาก พวกท่านกำลังจะมีประโยชน์กับข้ามากๆ’ เขายิ้มและเดินไปท่ามกลางแขกเหรื่อ เพื่อทักทายพูดคุยกัน

“แล้วท่านรู้หรือไม่ว่าหลังจากการแข่งขันระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์ เฮวอนก็หายตัวไปเป็นเวลานานเจ็ดถึงแปดปี ปัจจุบันนี้ภาพเขียนเหล่านั้นที่เขาวาดมีมูลค่าสูงขึ้นมาก แต่ทำไมเขาจึงกลับมาอยู่ในโลกศิลปะอีกเล่า และเขายังพูดว่าเขาจะวาดภาพต่อไปนี้เป็นภาพสุดท้ายในชีวิต นี่น่าสนใจมากเลยทีเดียว และถ้านี่เป็นภาพวาดสุดท้ายของเขาจริงๆ ข้ากำลังสงสัยอยู่ว่ามันจะมีมูลค่าเท่าไร”

“ใช่ ใช่ ถ้าภาพวาดของจิตรกรเอกชิ้นนี้ตกไปอยู่ในมือใคร คนนั้นก็จะมีภาพวาดไปประดับบ้านซึ่งจะเป็นการยกระดับสถานะทางสังคมของครอบครัวของคนคนนั้นเลยทีเดียว ฮ่าฮ่า ข้ากำลังคาดเดาอยู่ว่าครอบครัวใดจะได้เป็นเจ้าของ”

“จริงๆแล้ว ข้าได้ยินมาว่าเสนาบดี มัก ชอบภาพวาดของเฮวอนที่สุด เขามีภาพเก็บสะสมไว้ทุกภาพ หากว่ามีใครได้ภาพวาดภาพสุดท้ายของเขาไป และนำไปมอบให้แก่ท่านเสนาบดีเป็นของขวัญ ข้าคิดว่าคนๆนั้นจะได้รับสัมปทานทางการค้ากับรัฐบาลตลอดไปอย่างแน่นอน

“เสนาบดี ยัง ช่างโชคดีเสียนี่กระไรที่ได้พบท่าน ท่านก็สนใจงานแสดงภาพด้วยหรือ” จุงโฮหันไปทักทายคนๆหนึ่ง ซึ่งเป็นบุคคลที่น่านับถือ แม้ว่าจะเขาจะไม่ค่อยได้เข้าสังคมมากนัก

“พ่อค้ามิน ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำเกินไป ตอนแรก ข้าคิดว่าเจ้าค่อนข้างจะแตกต่างจากพ่อค้าที่ร่ำรวยแถวนี้ ไม่เคยคิดว่าท่านจะเป็นหนึ่งในพ่อค้าอันดับต้นๆ ที่สามารถจัดงานแสดงภาพเช่นนี้ได้ ข้านับถือท่านมาก จริงๆ แล้วในตอนแรกข้าไม่อยากจะมาหรอก แต่ข้าคิดว่าข้าไม่ควรพลาดโอกาสที่จะได้ชื่นชมภาพวาด ได้มาเสพสุขทางสายตาครั้งนี้ ข้าต้องขอบใจท่านจริงๆ ที่จัดงานเช่นนี้ได้” เสนาบดีจุงกล่าว

“ดีขอรับ ขอบคุณที่ท่านให้เกียรติมา” จุงโฮไม่ได้รู้สึกว่าถูกแดกดันจากคำพูดดังกล่าว เสนาบดีท่านนี้เป็นคนจริงใจและตรงไปตรงมา

“พี่เขย ทุกคนมากันเกือบครบแล้ว เราควรจะเริ่มได้แล้ว” ชอนซังบอกจุงโฮเบาๆ และเขาก็พยักหน้ารับ เขาสวดมนต์เบาๆ สูดหายใจลึกๆ และเดินไปที่โต๊ะที่อยู่บนเวทียกระดับ

“ทุกท่านที่มาจากวงการค้าและศิลปะ เสนาบดี และเหล่าหัวหน้ากลุ่มการค้าทั้งหลาย ข้าขอขอบคุณมากที่ทุกท่านมาที่นี่ในวันนี้เพื่อสนับสนุนงานแสดงภาพวาด วันนี้จิตรกรนามกระเดื่องที่เป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ เฮวอน ซินยุนบก ซึ่งร้างลาจากวงการวาดภาพมานานหลายปี อย่างไรก็ตาม เมื่อเร็วๆนี้ เขาประสบปัญหาเล็กน้อย และได้ขอให้ข้าช่วยเหลือ ดังนั้นข้าจึงพยายามจะช่วยเขาเล็กน้อยด้วยการจัดงานแสดงภาพวาด ภาพวาดของเฮวอนในวันนี้จะเป็นภาพวาดภาพสุดท้ายในชีวิตของเขา นั่นย่อมทำให้เป็นที่ต้องการยิ่ง มีกฎเพียงข้อเดียวเท่านั้น ผู้ที่เสนอราคาสูงสุดคือผู้ชนะ และเพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย ชอนซัง กรุณาเชิญเฮวอนเข้ามาวาดภาพได้” หลังจากกล่าวแนะนำจบแล้ว จุงโฮก็ส่งสัญญาณให้เริ่มงานได้

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เมื่อชอนซังออกไปนำตัวยุนบกเข้ามา ทุกสายตาจับจ้องไปที่ประตู และมีเพียงบรรยากาศความตีงเครียดและความคาดหวัง เสียงบ่นพึมพำเบาๆทำลายความสงบ เมื่อยุนบกปรากฏตัวขึ้น “สวัสดีทุกท่าน ข้า เฮวอน ชิน ยุนบก ”ยุนบกเดินมาที่เวทีอย่างสงบเสงี่ยม และเข้าไปยืนข้างจุงโฮ

“เป็นท่านจริงๆ ฮ่าฮ่า เราไม่ได้เจอท่านนานถึงแปดปี และในวันนี้ข้าตั้งหน้าตั้งตารอเพื่อชมการวาดภาพของท่าน” คนที่พูดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหนึ่งในตัวแทนของสมาคมศิลปะเปียงยาง ออนยาง ที่ชื่อ Yi Non Oran ยุนบกน้อมรับแสดงความขอบคุณอย่างสุภาพ


“ท่านสบายดีหรือขอรับ ขอบคุณที่จำข้าได้ วันนี้ข้าวาดอย่างสุดฝีมือเพื่อนำเสนอผลงานศิลปะที่น่าพอใจ” ยุนบกจำเขาได้ในฐานะที่เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภาพวาด ที่เคยอยู่ร่วมในการดวลวาดภาพที่ฮันยางเมื่อแปดปีก่อน บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เมื่อเขา เริ่มกางแผ่นรองวาดออกแล้วทำให้เรียบ ก้มหัวลงเทน้ำเพื่อละลายหมึก และครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง แม้ว่าจะมีบางคนที่ไม่อยากคิดไปถึงการแข่งขันระหว่างอาจารย์ทันวอนและเฮวอน แต่พวกเขาก็รู้สึกเชื่อมั่นในคำยืนยันของ Yi Non Oran เกี่ยวกับตัวตนของยุนบก ทุกคนกำลังคำนวณมูลค่าและโอกาสที่จะได้ครอบครองผลงานชิ้นนี้ จุงโฮพยักหน้าให้ตัวเอง และเฝ้าดูบรรดาผู้ชม และบอกกับชอนซังซึ่งอยู่ด้านขวาของเขาว่า “ เริ่มบริการน้ำชาให้บรรดาผู้ชมได้แล้ว ” ชอนซังตอบรับอย่างรวดเร็ว บริการอย่างระมัดระวัง เตรียมพร้อมตลอดเวลา”

“ภาพนี้จะภาพสุดท้ายของเฮวอน ข้าควรจะวาดภาพอะไรดี เอาหล่ะ ข้าจะวาดภาพช่วงเวลาที่มหัศจรรย์ในชีวิตข้า” ยุนบกเริ่มวาดภาพและอมยิ้มนิดๆ ทุกจังหวะฝีแปรงเป็นไปอย่างต่อเนื่องและเป็นธรรมชาติ ไม่มีอาการลังเลแม้สักนิด ราวกับว่าเขารวมเป็นหนึ่งเดียวกับพู่กัน เขาคือพู่กัน และพู่กันคือเขา สมาธิมุ่งมั่นพุ่งความสนใจอยู่ที่การวาดภาพเพียงอย่างเดียว ตอนนี้เขาไม่ได้ยินเสียงอื่นใด เพ่งมองเฉพาะบุคคลที่อยู่ต่อหน้าเท่านั้น ฉากนั้นเป็นฉากที่เขาไม่มีวันลืมได้เลย

จองฮยาง
ภาพวาดภาพที่ 11 – เฮวอน – สองเท่า

เช้าวันนั้น หญิงสาวสองคนนั่งอยูในห้องแสดงภาพด้านในของบ้านหลิวเขียว เฝ้ามองลูกชายของนางทั้งสองที่กำลังทำความคุ้นเคยกัน

“ปาร์ค ยุมบก ทำไมเจ้าได้แผลมาอีกแล้ว ใครทำร้ายเจ้า แล้วข้อมือของเจ้าหายดีแล้วรึ มา ตามข้ามาที่สนามหญ้า ข้าจะสอนวิธีป้องกันตัวให้กับเจ้า ถ้ามีใครรังแกเจ้าอีกคราวหน้า สู้มันคืนเลย” มิน ยักซองดีใจมากที่เพื่อนร่วมโรงเรียนเดียวกับเขาได้มาพักอยู่ด้วยกัน เมื่อเขาเห็นเพื่อนของเขาเป็นแผล เขาก็เลยคิดหาวิธีหาความชอบธรรมให้กับเขา


“ท่านแม่ไม่ชอบให้ข้าใช้กำลังกับเพื่อน แล้วข้าก็ไม่สามารถเอาชนะคนตัวใหญ่ๆ ได้” บกน้อยผู้เชื่อฟังคำสอนของแม่กล่าว



“ท่านน้าข้าบอกว่า ถ้าไม่มีใครมารังแกข้า ข้าก็อย่าไปรังแกคนอื่น ข้าเรียนวิธีป้องกันตัวจากท่านน้าเหมือนกัน ถ้าเจ้าต่อสู้ไม่เป็น เมื่อเจ้าโตขึ้น เจ้าจะปกป้องแม่ของเจ้าได้อย่างไร มา ข้าจะสอนท่าง่ายๆ ให้เจ้า ถ้าเจ้าสู้ได้ ก็ดี แต่ถ้าสู้ไม่ได้ ก็แค่วิ่งหนีไป” ยักซองลากยุนบกมา

“ระวังตัวให้ดี อย่าให้ตัวเองบาดเจ็บ” จองฮยางบอกลูก

“อย่ากังวลไปเลย เด็กผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ ปล่อยให้เขาเล่นไป เด็กๆ จะเป็นคนขี้อายถ้าอยู่กับแม่ตลอดเวลา” ฮูหยินมินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ฮูหยินมิน อืม ไม่ใช่สิ พี่สะใภ้ ข้ามีอะไรจะขอร้องท่านหน่ะค่ะ” จองฮยางได้คิดทบทวนทางเลือกของนางตลอดเช้านี้ และนางก็ได้ตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แถวนั้น จองฮยางคำนับทำความเคารพพี่สะใภ้อย่างสูง

“ได้โปรดกรุณา ได้โปรดให้ข้าจากไปเถอะค่ะ เมื่อช่างเขียนกลับมา ช่วยบอกเขาว่า...

การได้พบเขาเป็นสิ่งที่ดีและมีความสุขที่สุดในชีวิตของข้า และการมีโอกาสได้พบเขาอีกครั้งหนึ่ง ได้รับรู้ว่าเขาไม่เคยลืมข้า ชีวิตนี้ข้าไม่มีอะไรต้องเสียใจอีกแล้วค่ะ ข้าสุขใจเป็นที่สุดแล้ว ช่วยบอกเขาให้ดูแลตัวเองให้ดี โชคชะตาได้ถูกกำหนดไว้แล้ว อย่าให้ข้าต้องฝืนลิขิตของเราต่อไปเลยค่ะ อย่าให้เขามาต้องมาเสี่ยงอันตรายเพื่อข้าอีกเลย ข้าไม่สามารถอยู่เคียงข้างเขาได้อีกต่อไป กรุณาช่วยดูแลเขาแทนข้าด้วยค่ะ” จองฮยางกล่าวอย่างสงบน้ำตาไหลริน ฮูหยินมินส่ายหัว


“เจ้าทั้งสองมีความคิดเหมือนกัน” นางดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อและยื่นให้จองฮยาง ซึ่งมองด้วยความประหลาดใจ นางคลี่กระดาษออกด้วยมือที่สั่นระริก

ไม่มีตัวอักษรแม้แต่ตัวเดียวในนั้น มีเพียงรูปภาพ

ผีเสื้อตัวหนึ่งกำลังคลอเคลียอยู่กับดอกไม้ที่กำลังผลิบาน

“เขามาขอร้องข้าเมื่อคืนนี้” ฮูหยินมินอธิบาย “เขาเกรงว่าเจ้าจะคิดมากและขอให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้า และหากเจ้าตั้งใจจะจากไป ก็ให้ข้าเอารูปนี้ให้เจ้าดู และไม่ว่าอะไรจะเกิดอะไรขึ้น อย่างไรข้าก็จะไม่ให้เจ้าไป”

“แต่ แต่” หลังจากที่ได้ยินสิ่งที่ฮูหยินมินพูด จองฮยางรู้สึกว่า ยากนักที่นางจะจากไป
ยุนบกอ่านใจนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง นางไม่รู้จะทำอย่างไร
หวนคิดถึงวันเวลาตั้งแต่ได้รู้จักกันมา เวลาที่ได้ใช้ร่วมกันมีทุกข์และสุขอยู่ปะปนกันนั้นแสนสั้นนั้นเป็นช่วงเวลาที่แสนล้ำค่าของชีวิต

“พี่สะใภ้ ท่านไม่เข้าใจ ช่างเขียนมีชีวิตที่ยากลำบากมาตั้งแต่เกิด แม้ว่าเขาจะมีความสามารถด้านการวาดภาพที่เหลือเชื่อ แต่เขาก็ไม่คุ้นเคยกับการเมืองในพระราชวัง ปีนั้นเขาต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยข้าและแก้แค้นให้กับครอบครัว เพราะเหตุนั้นเขาต้องเร่ร่อนไปไหนมาไหนเพียงลำพังจนมาถึงที่นี่ และข้าก็ต้องแบกรับความเจ็บปวดไว้กับตัวข้าตลอดมา ทีแรกข้าคิดว่าสวรรค์ไม่ยุติธรรมกับข้า ไม่ยอมให้เราที่เป็นคู่แท้ได้อยู่ร่วมกัน

ไม่เคยคิดเลยว่าข้าจะมีโอกาสได้พบเขาอีกครั้ง ข้าคิดว่าข้าจะยืนเคียงข้างเขา อยู่เป็นเพื่อนเขา ดูแลเขา ช่วยเขาจัดการปัญหาต่างๆได้ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ข้าได้สร้างปัญหาให้เขาอีกแล้ว ข้าไม่รู้ว่าเขาคิดจะแก้ปัญหาอย่างไร แต่ข้าก็ไม่อยากให้เขาต้องตกอยู่ในอันตรายหรือเสี่ยงกับอะไรอีกต่อไปแล้วค่ะ

เถ้าแก่ริวเป็นคนที่ไม่รักษาคำพูด แม้ว่าเขาจะได้เงินไปแล้ว เขาก็ไม่ยอมปล่อยอะไรไปง่ายๆ หรอก ถ้าข้าไม่ตัดสินใจเช่นนี้ ข้าเกรงว่าช่างเขียนจะตกอยู่ในอันตรายอีก
ชีวิตนี้มีโอกาสได้รับความรักจากช่างเขียน ถ้าข้าจะต้องตายวันนี้ ข้าก็ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้วค่ะ”นางเช็ดน้ำตาบนใบหน้าพร้อมก้มหัวลงและพูดเบาๆ ฮูหยินมินจับมือของนางอย่างนุ่มนวลเพื่อแสดงความเห็นใจ

“นี่มันเหมือนกับคำพูดที่ว่า “เอาชีวิตของเราเป็นเดิมพันเพื่อคนที่เรารัก” เมื่อคืนนี้ สามีข้าก็หลับไปด้วยความกังวลเช่นกัน เขากล่าวเพียงว่า เขาจะต้องช่วยน้องชาย ซอ เป็นภารกิจที่ยิ่งใหญ่ ข้าคิดว่า เขาก็เป็นกังวลเหมือนกันที่น้องซอเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงเพื่อช่วยเจ้า” ฮูหยินมินสังเกตเห็นว่า นางเอานิ้วเคาะจังหวะบนพื้นด้วยความร้อนใจ แล้วจู่ๆก็หยุดไป

“เจ้าอย่าตีความอะไรผิดๆ อีกเลย เพื่อเขาแล้วเจ้าควรอยู่รอที่นี่ อย่าบอกข้าว่านะว่าเจ้าอยากให้เขาเห็นเจ้าเดินเข้าไปหากรงเล็บเสือเอง ถ้ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ เจ้าทั้งสองสู้ไม่ได้พบหน้ากันอีกเลยยังดีกว่า อย่าเลิกหวัง อย่าท้อแท้ ถ้าเจ้ายังตั้งใจจะจากไปอีก แล้วที่เขาเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตรายวันนี้ มันจะมีความหมายอะไร” ตอนแรกฮูหยิน
มินไม่อยากเปิดเผย แต่เมื่อจองฮยางยืนยันที่จะจากไป นางยังเหลือหนทางใดอีก

“อะไรนะ ท่านกล่าวถึงเรื่องอะไรคะ เรื่องอะไรที่เขาเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตราย ช่างเขียน ช่างเขียน...วันนี้” นางกลัวขึ้นมาจับหัวใจ เยือกเย็นไปถึงกระดูก

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าสัญญากับเขาแล้ว ข้าจะช่วยเขาอย่างเต็มที่ ได้โปรดอย่ากังวลไปเลยนะ” ฮูหยินมินถอนใจอีกครั้ง ‘รักแท้ที่ลึกซึ้งเช่นนี้ยังมีในโลกข้าเชื่อว่าข้าคงไม่สามารถเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้ได้หรอก แต่ความรักและความจริงใจที่สองคนนี้มีให้แก่กันคงพอที่จะใช้อธิบายทุกสิ่งได้’

ต่อวันจันทร์ค่ะ รีไรท์ไม่เสร็จ


Create Date : 05 ธันวาคม 2552
Last Update : 16 มกราคม 2553 15:16:29 น. 59 comments
Counter : 1570 Pageviews.

 
รออ่านอยู่น่ะค่ะ


โดย: สาวก IP: 125.26.181.94 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:13:03:35 น.  

 
อยากอ่านมากๆเลยคับเปงกำลังใจให้คนแปลนะคับสู้ๆๆ


โดย: damntitle IP: 125.27.204.89 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:13:12:33 น.  

 
มารอๆ ^^


โดย: LionBaron IP: 125.27.224.3 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:13:52:09 น.  

 
เข้ามาบอกว่า รออ่านนะ แล้วก้อเป็นกะลังจายให้แปลเสร็จเร็ว ๆ นะ


โดย: bunny IP: 115.67.28.124 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:14:07:53 น.  

 
มีความสุขอีกแล้วกับสิ่งที่ คุณ won won กรุณาให้
อ่านแล้วมีทุกรสชาติ ทุกข์ สุข และกังวลกลัวแผนของเฮียจะไม่สำเร็จ กลัวเจ๊จะไม่รอเฮีย เฮ้ยยยยยยย

เป็นกลังใจให้คุณ won won ต่อไปค่ะ


โดย: สาวก won won & 2moons IP: 111.84.90.201 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:15:54:01 น.  

 
แว๊ก!!~

เจ๊ฮยางอย่าไปน่ะT^T (อุ้ยเราอินไปป่าวนิ )

รอเฮียบกแปปนึงเด๋วเฮียบกกลับมา อิอิ

รอถึงวันจันเลยหรอค่ะ T^T (เส้าอีกแล้ว)

แต่ไงก็เปนกำลังใจให้น่ะค่ะ : )


โดย: jameza17 IP: 114.128.82.45 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:15:58:41 น.  

 
โอ้..รู้สึกเหมือนจะอารมณ์ค้าง

อยากรู้ว่ายุนบกจะทำอะไรต่อไป มันจะสำเร็จใช่มั้ย??

ยังไม่อยากเศร้าน้ำตาท่วมบ้านหรอกน้า เหอๆๆ

จะรออ่านนะคะ สนุกจริงๆเลย เรื่องนี้

สู้ต่อไป จะเป็นกำลังใจให้ตลอดอยู่แล้ว^_^


โดย: Riddle IP: 125.24.215.94 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:16:03:50 น.  

 
ขอบคุณค่ะ คุณ wonwon
จะรอและติดตามผลงานการแปลค่ะ สู้ๆๆๆ


โดย: nift13 IP: 58.64.109.200 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:16:52:35 น.  

 
เป็นกำลังใจให้น่ะ


โดย: arty-2944 IP: 61.7.129.108 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:17:40:02 น.  

 
เศร้า!!!!!!
เจ๊อย่าไปนะ...
เฮียบกก็น่าจะพูดกับเจ๊ให้ชัดเจนไปเลย จะได้ไม่เป็นห่วง
เฮ้อ ไม่เข้าใจเฮียจริงๆ ชอบทำให้เจ๊เจ็บปวดอยู่เรื่อย
รีบมาต่อนะคะ มันคาใจอย่างแรง
ตอนนี้เร่งวันเร่งคืนให้ถึงวันจันทร์เร็วๆ อยากอ่านมากกก


โดย: สาวก 2มุน IP: 125.26.226.120 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:18:32:13 น.  

 
ขอบคุณสำหรับความเสียสละที่แปลให้ได้อ่าน

คุณ won won ยังแปลได้อย่างเฉียบคมเช่นเคย


โดย: ตามมาอ่าน IP: 117.47.126.137 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:18:37:03 น.  

 
ตราบใดที่เรายังมียุน และชอนฮยางในหัวใจ เรายังมีคุณ WON WON vยู่เช่นกัน.......


โดย: Jui IP: 118.172.157.223 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:18:44:08 น.  

 
ขอบคุณนะ ที่แปลมาให้อ่าน ^_^


โดย: bunny IP: 115.67.217.170 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:18:55:12 น.  

 
จะรอวันจันทร์นะคะ แท้งกิ้วหลาย


โดย: ตั้งตารอ IP: 125.26.173.12 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:19:23:54 น.  

 
อื้มม ค้างเติ่งงงงง

กะลังได้อารมณ์เลยคับ

รอ ร๊อ รอ นะคับ

เป็นกำลังใจให้นะคับ สู้สู้


โดย: เสพย์อักษร IP: 113.53.45.187 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:19:51:15 น.  

 
ขอบคุณ คุณ WON WON มากนะครับ

ติดตาม ๆ ครับ


โดย: leknoy IP: 114.128.80.213 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:19:57:31 น.  

 
ขอบคุณมากๆๆๆลงแดงนิดหน่อย ดีนะ11มาแล้ว จันทร์นี้จะรอ ขอบคุณสุดๆๆๆๆๆๆๆๆ


โดย: ไก่ IP: 114.128.141.251 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:20:38:51 น.  

 
เย้ ขอบคุณมากนิๆ

๓๓๓๓๓๓๓๓๙
@^____^@/'') {เจ้าเงาะ วอนทีน}


โดย: เจ้าเงาะ วอนทีน IP: 124.122.153.116 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:20:44:34 น.  

 
ขอบคุณคะ
won won fighting


โดย: 한효린 IP: 125.24.102.170 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:21:20:19 น.  

 
รอก่อนได้ไหม แม่นาง

รอเฮียก่อน !!!

(เศร้าจัง)

เป็นกำลังใจให้คุณwonwon

-ขอบคุณ คุณwonwon (จะลองอ่านนะค่ะ)


โดย: รอกันก่อน IP: 118.172.181.85 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:21:27:40 น.  

 
อ๊ายยนึกว่าต้องรอถึงวันจันทร์จะได้อ่านซะอีก

มาแล้วตอน 11 ขอบคุณ คุณ wonwon นะคะ สำหรับงานแปลดีๆที่ตั้งใจนำมาฝาก

สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้จ้า


โดย: machu pichu IP: 125.24.24.225 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:21:56:18 น.  

 
ขอบคุณครับ
ยังรออ่านต่อไปนะครับ


โดย: Rev IP: 115.67.66.167 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:21:59:23 น.  

 
วันนี้ ข้ามีทั้งสมหวัง และผิดหวัง
สมหวังที่ได้พบ ตอนที่ 11 ผิดหวังที่ต้องรอถึงวันจันทร์......

อ่านแล้วเหมือนจะเจอเรื่องเส้า ๆ ซะละ ทำไมรักลึกซึ้ง ถึงได้ลึกขนาดนี้หนอ แบบว่า อ่า... มีความสุขนาน ๆ บ้างได้ม่ะ.... แต่ยังไง ก้อลุ้น และติดตามคุณวอน ๆ ต่อไปนะคะ
ขอบคุณที่สร้างความสุขให้กับพวกเรานะคะ ยังไงก้อจารอ... ไม่ต้องถึงวันจันทร์ มะได้หรอ...-v-


โดย: bb21 IP: 61.90.94.148 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:21:59:49 น.  

 
มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ


โดย: วิเคราะห์ IP: 61.90.7.220 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:22:10:40 น.  

 

มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ


โดย: konan IP: 118.174.33.112 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:22:19:04 น.  

 
ได้ข่าวว่าเฮียเราโดนยาพิษ และแม่นางจะตาย
เป็นเรื่องหรือเปล่า คุณ won won
ได้โปรดบอกด้วยเถิด ไม่งั้นคืนนี้นอนไม่หลับ
แล้วจะช่วยทันไหม
ถ้าไม่บอก คุณ won won
อาจช่วยเราไม่ทัน เพราะเราจะลงแดงแล้ว

ขอบคุณค่า


โดย: konan IP: 118.174.33.112 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:22:22:52 น.  

 
จะมาจิ้นต่อวันจัทร์

เป็นกำลังใจให้


โดย: เด๋วมา IP: 118.172.181.85 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:22:25:34 น.  

 
ลุ้นๆๆๆๆๆๆ
ช่างเป็งเรื่องที่สุดยอดดดดด
เป็นกำลังใจคร่า คุณ won won


โดย: pharneng IP: 202.28.62.245 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:22:30:13 น.  

 
ขอบคุณนะค่ะ เป็นกำลังใจคร้า อ่านเรื่องนี้แล้วมีความสุขจริงๆ


โดย: cassanovy IP: 110.164.60.143 วันที่: 5 ธันวาคม 2552 เวลา:23:38:29 น.  

 
จะมาต่อวันจันทร์หรือวันไหนก็จะรอและเป็นกำลังใจให้คะ


โดย: zora IP: 124.122.211.46 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:0:06:12 น.  

 
Thanks again...gud work
nice weekend
warm regards


โดย: Phroj IP: 125.25.146.100 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:2:36:32 น.  

 
เย้ๆ คุณวอนวอน มาแปลฟิคต่อแล้ว

สนุกมากๆ ตื่นเต้นแทนทั้งคู่จริงๆ

ต่างฝ่ายต่างยอมเสียสละตัวเอง เพื่อคนที่รักทั้งนั้น

อ่านแล้วมีความสุขจัง

มาอัพต่อไวๆน่ะคะ คุณwonwon สู้ๆค่ะ


โดย: oikoK IP: 58.8.251.237 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:8:39:03 น.  

 
จะมาบอกว่า เว็บ2moonsใช้ได้แล้วค่ะ


โดย: jui IP: 111.84.48.63 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:8:57:36 น.  

 
เข้ามาเป็นกำลังใจ ให้คุณ won won จ้า


โดย: bunny IP: 115.67.202.219 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:10:21:09 น.  

 
เร่งวันเร่งคืนกลัวลงแดงตายซะก่อน
ขอคุณวอนๆ ลงก่อนได้มั๊ย
55+ อินไปป่าวเนี่ยเรา
เอาเป็นตอนเย็นวันนี้ได้มั้ยน้อ คุณวอนๆ
ถ้าไม่ได้(กลั้นใจบอก) วันจันทร์ก็ขอเช้าๆนะคะ
เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ


โดย: สาวก 2มุน IP: 113.53.95.139 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:11:00:20 น.  

 
วันนี้ก็แวะมาเป็นกำลังใจให้อีกแล้วค่ะ ^^


โดย: วิเคราะห์ IP: 58.8.220.204 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:11:53:40 น.  

 

มาให้กำลังใจเหมือนทุกๆวันค่ะ

สู้ สู้

^_^



โดย: สาวก won won & 2moons IP: 115.67.163.43 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:12:02:26 น.  

 
รอใจจดใจจ่อ ขอบคุณจริงๆๆๆๆๆๆๆ


โดย: ไก่ IP: 114.128.141.251 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:13:50:11 น.  

 
กำลังสนุกค่ะ

รออยู่นะคะ


โดย: hilbelto IP: 202.149.25.225 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:14:30:39 น.  

 
ในที่สุด 2moons ก็เข้าได้ เย้

เมื่อไหร่จะวันจันทร์ฟะๆๆๆๆ ทำไมมันนานนนนนน


โดย: Lion Baron IP: 125.27.217.111 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:17:27:54 น.  

 
แปลได้เก่งมากเลยครับ ใช้สำนวนภาษาได้ดีมากเลยครับ ขอเป็นกำลังใจให้อีก1 เสียงนะครับ


โดย: จากใจเลยครับ IP: 58.9.185.142 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:19:49:23 น.  

 
รออยู่นะคะคุณวอนวอน สู้ๆค่ะ


โดย: tanjang IP: 58.8.177.199 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:19:54:02 น.  

 
ฮยาง ร บกก่อนน๊า ^ ^

และ Adayz ก็จะรอวันจันทร์เหมือนกัน

อิอิ


โดย: Adayz IP: 125.26.133.74 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:20:22:27 น.  

 
สู้ๆค่ะ เอาใจช่วย


โดย: toktak IP: 58.9.169.185 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:22:39:43 น.  

 
อยากดูซับไทย ที่มีแต่ตอนยุนยก กับ เจ้ ค่ะ ดูได้ที่ไหนบ้างค่ะ ใครทราบช่วยตอบด้วยค่ะ ขอบคคุณ คุณwon won ที่แปลมาให้อ่าน


โดย: tuk IP: 118.172.189.184 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:23:49:25 น.  

 
วันจันทร์ ไม่ไปไหน เฝ้าหน้าคอม รออ่านฟิค 555


โดย: tjunior IP: 58.9.16.71 วันที่: 6 ธันวาคม 2552 เวลา:23:52:27 น.  

 
วันจันทร์แล้วค๊าา 0.00 น.

มารอหน้าจอคอม รอคุณวอนวอนอัพฟิค

จะได้อ่านเป็นคนแรก 555

รอลุ้นมากๆ มีข่าวลือว่ายุนบกโดนพิษ แล้วเจ๊ฮยางจะตายตาม อยากรู้ว่าจริงรึป่าว ถ้าจริงคงเศร้าแย่เลย

รอ..จนกว่าคุณวอนวอนจะมาอัพ


โดย: oikoK IP: 58.8.203.198 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:0:06:11 น.  

 
จะตายตามข่าวลือจิงเหรอค่ะ
มาแปลเถอะ
ใจจะขาดแล้ว


โดย: leaw IP: 125.26.171.227 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:1:48:54 น.  

 
ThankYou very much for Shin Yoon Buk 2.


โดย: doydoy IP: 110.164.60.127 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:2:15:01 น.  

 
Thank you very much for Shin Yoon Buk2.


โดย: doydoy IP: 110.164.60.127 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:2:24:30 น.  

 
เข้ามารออ่านคับ


โดย: bunny IP: 115.67.232.122 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:6:50:27 น.  

 
อยากจะกริ๊ดดดดดดดดดดดลั่นบ้านเลยค่ะ

ฮูหยินมินจะรู้ว่าเฮียเปนผู้หญิงแล้วT^T

เฮียนี่ก็ชอบทำให้เจ๊เปนห่วงจิงๆเลย

เรานั่งอ่านไปแล้วอยากจะกริ๊ดดดจิงๆ

แต่ไงก็เปนกำลังใจให้น่ะค่ะ

จะรออ่านต่อพุ่งนี้ อิอิ


โดย: jameza17 IP: 117.47.1.238 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:13:32:38 น.  

 
ทำไมๆๆๆ

เศร้าจัง

ฮือๆๆ


โดย: paprangk IP: 125.26.243.164 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:14:57:52 น.  

 
ตื่นเต้นจังเฮียทำไมซาดิสซ์อย่างนี้ฮูหยินมินเลยได้เห็นของเฮียเลย แล้วฮยางทำไงดีละ won won ช่วยทีรีบแปลด้วยนะไม่อยากรอเลยตอนนี้ไม่รู้ว่าติด Won won หรือติดยุนบกกันแน่รู้แต่ว่าถ้าวันไหนไม่เห็น won won แล้วกิกินนอะไรไม่อร่อยเลย รักคุณมากกว่าแฟนเราอีกนะ


โดย: oui IP: 61.90.101.127 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:16:55:47 น.  

 
รีบๆมาอัพนะคะ คนอ่านจะขาดใจตายอยู่แล้ว


โดย: lc IP: 118.174.4.166 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:18:53:17 น.  

 
อ่านไป ก็ยิ่งเศร้าค่ะคุณ won won

แม่นางร้องไห้อีกแล้ว

ตอนนี้รู้สึกรันทดในจิตใจมาก

สงสารอ่ะค่ะ

ขอบคุณ มากๆน่ะค่ะคุณ won won


โดย: II_MaY IP: 119.42.81.66 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:23:01:53 น.  

 
กรี๊ดๆๆ ๆ รอตอน 12 ใจแทบขาดแล้วค่ะ
อ่านตัวอย่างตอนต่อไปของคุณ wonwon แล้วจะลงแดงเอา

ตอนนี้แอบกรี๊ดตอนฉากเฮียบกไปลูบหน้าเจ๊ฮยางตอนนอน
แล้วเจ๊แกรั้งมือเอาไว้อ่ะ แล้วจิ้นไปหน้าแดงไป
นั่งกรี๊ดๆๆอยู่หน้าคอมคนเดียว
ไม่ไหวแล้วค้าาา

ขอบคุณคุณ wonwon มากนะคะ ซึ้งทั้งเรื่อง ทั้งน้ำใจคนแปลมากค่ะ!!


โดย: bewnana IP: 125.27.204.212 วันที่: 8 ธันวาคม 2552 เวลา:1:17:39 น.  

 
กรี๊ดกร๊าดดดดด


โดย: peesadling IP: 124.120.237.103 วันที่: 8 ธันวาคม 2552 เวลา:3:46:52 น.  

 
ขอบคุณมากค่ะ คุณ wonwon ที่สระเวลาแปลให้พวกเราได้อ่านกันสนุกมากเลยค่ะ ขอนับถือในความเป็นคนมีน้ำใจของคุณ wonwon
มากเลย ตอนนี้ติดงอมแงมเลย ฝากกำลังใจมาให้นะค่ะ


โดย: april IP: 71.108.189.120 วันที่: 8 ธันวาคม 2552 เวลา:8:47:52 น.  

albatross11
Location :
สุรินทร์ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]




รักกันเพียงใดก็ต้องพลัดพราก หวงไว้เพียงใดก็ต้องจำจาก ข้ามาคนเดียวข้าไปคนเดียว ไม่มีใครเป็นอะไรของใคร ต่างคนมาต่างคนไป ยิ่งยึดยิ่งทุกข์ ปล่อยวางได้จึงเบาสบาย... เมื่อปัญญาแจ่มแจ้งจะสลัดคืน เมื่อมาจากดิน ท้ายที่สุดก็สลายกลายเป็นดิน ยึดเอาไว้ก็ได้แต่ทุกข์ตอบแทน อยากโง่ก็ยึดต่อไป คิดได้ก็วางเสีย พุทธทาสภิกขุ............ .............................. .............................. ความทุกข์ที่เกิดจากการพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจนั้น เป็นเรื่องทรมานยิ่ง และเรื่องที่จะบังคับมิให้พลัดพรากก็เป็นสิ่งสุดวิสัย... ทุกคนจะต้องพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก ที่พอใจ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง...พุทธโอวาท --------------------------- พระราชดำรัส ในรัชกาลที่ 7 เมื่อทรงสละพระราชสมบัติ เพื่อประชาชน ข้าพเจ้ามีความเต็มใจที่จะสละอำนาจ อันเป็นของข้าพเจ้าอยู่แต่เดิม ให้แก่ราษฎรทั่วไป ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ใด คณะใดโดยเฉพาะ เพื่อใช้อำนาจโดยสิทธิ์ขาด และโดยไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของประชาราษฎร
Friends' blogs
[Add albatross11's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.