... มาแว้วๆ ***ยอดรักนักศิลป์ตอนที่ 26 ทางรอด *** OG 2 ตอน13-ตอนจบ** **คลิกอ่านทุกเรื่องได้ที่เมนูด้านซ้ายเลยจ้า.. ^_^
“ความทุกข์-หากเล่าสู่กันฟังจะลดลงครึ่งหนึ่ง ส่วนความสุข-ถ้าเราแบ่งปันมันจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า” ขอบคุณลูกบล็อกทุกท่านที่ร่วมสร้างบล็อกแห่งความสุขนี้ขึ้นมา อยากให้พื้นที่ในบล็อกแห่งนี้ได้เป็นที่แบ่งปันทุกข์และสุขร่วมกัน จะไม่มีรักรูปแบบใดที่เป็นไปไม่ได้ ณ ที่แห่งนี้....วอนวอน
Group Blog
 
 
ธันวาคม 2552
 
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
3 ธันวาคม 2552
 
All Blogs
 
ภาพวาดภาพที่ 5 คลาดกัน

ซินยุนบก
ภาพวาดภาพที่ 5 – คลาดกัน

บ่ายวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง ขณะที่ ยุนบกอยู่บ้าน นั่งตรวจการบ้านเด็กนักเรียน ก็มีเสียงคนวิ่งมาหยุดที่ด้านนอก แปลกจริง เสียงยุมบกเรียกเขานี่นา

“อาจารย์ อาจารย์ ได้โปรดช่วยข้าด้วย” เขาลุกขึ้นไปเปิดประตูทันที ยุมบกยืนหอบฮักๆ ท่าทางเหนื่อยจากการวิ่ง เด็กชายมีเหงื่อโทรมกายดูร้อนใจ เรียกยุนบกด้วยเสียงหอบหายใจไม่ทัน เขาเรียกอีกครั้งเมื่อเขาเห็นหน้าอาจารย์ “อาจารย์ อาจารย์ ได้โปรดช่วยข้าด้วย” ด้วยความห่วงใยเด็กชาย ยุนบกค่อยๆ ลูบหลังเขาอย่างอ่อนโยน


“ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าตื่นตกใจขนาดนี้ นี่เจ้าเปียกไปหมดทั้งตัวหรือนี่นา เข้ามาข้างในก่อนแล้วค่อยๆ พูด เด็กชายมีเหงื่อท่วมตัว หน้าเป็นสีแดงแป๊ด งอตัวลงเพื่อบรรเทาอาการเจ็บสีข้าง สั่นศรีษะ “ไม่ใช่ข้า อ อาจารย์ มาเร็ว ท่านแม่ป่วยมาก ข้าไม่รู้จะทำยังไง” เขายังหายใจหายคอไม่ทัน บกน้อยดึงมือยุนบก พยายามจะให้เขาไปเดี๋ยวนี้

“อ้อ เข้าใจแล้ว ให้เวลาข้าสักครู่นะ” ยุนบกรู้ตัวดีว่าต้องรีบ เขาคว้าเสื้อคลุมกันหนาว ก่อนจะรีบเร่งเดินไปกับบกน้อย ค่ำคืนนี้เงียบสงัดและเย็นยะเยือก ภายใต้แสงจันทร์ เงาสูงหนึ่ง เงาเตี้ยหนึ่ง กำลังเร่งร้อนไปตามทางมุ่งหน้าสู่ร้านหมอในเมือง

“บกน้อย ใจเย็นๆนะ ไม่ต้องกลัว ค่อยๆ บอกข้าว่าเกิดอะไรขึ้น” ยุนบกพยายามปลอบเด็กชายที่กำลังตื่นกลัว


“ขอรับ อากาศเย็นลงเมื่อสองสามวันก่อน แล้วท่านแม่ก็เป็นหวัด แล้วก็ไม่ยอมพักผ่อน บอกว่าอยากจะทำงานที่รับปากลูกค้าไว้ให้เสร็จ เพื่อที่จะได้มีเงินสำหรับเสื้อผ้าหน้าหนาวของข้ากับท่านปู่ แล้ววันนี้ เด็กชายสะอื้น “ท่านแม่ อยู่ๆ ก็ล้มลงหมดสติ อาจารย์ขอรับ ข้ากลัว” เด็กชายเริ่มร้องไห้ บางทีเขาอาจจะคิดว่าอะไรร้ายๆ จะเกิดกับแม่ เขาดูเหนื่อยจากการวิ่ง หลายเดือนมานี้ ทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อยจนเด็กชายคิดว่าเขาเป็นคนในครอบครัว คนที่เขาสามารถเชื่อใจและพึ่งพาได้ คนที่เขาจะแสดงความอ่อนแอให้เห็นได้ มันทำให้ยุนบกระลึกถึงความสัมพันธ์สนิทสนมของเขาอาจารย์ทันวอน

“อย่าร้องไห้ เด็กดี มา ขึ้นมาขี่หลังข้า” เขาหยุดให้เด็กชายปีนขึ้นหลัง ก่อนที่จะเริ่มเดินทางต่อไป

“ท่านปู่ขาเจ็บ ท่านเดินไปไหนไกลไม่ได้ ต้องดูแลท่านแม่อยู่ที่บ้าน ข้าไปหาท่านลุงที่บ้านแต่เขาไม่อยู่ ท่านป้าก็ไม่ยอมเปิดประตูให้ข้า แม้ว่าข้าจะอ้อนวอนเพียงไร นางบอกว่า นางไม่สนใจหรอกว่าท่านแม่จะอยู่หรือจะตาย อาจารย์....อาจารย์.....ท่านแม่จะไม่ตายใช่ไม๊ขอรับ” บกน้อยเอามือโอบรอบคอยุนบกแน่น เด็กน้อยเล่าพลางสะอื้นพลางร่างน้อยๆ ของเขาสั่นระริก น้ำตาคอยแต่ไหลหยดลงบนเสื้อของยุนบก


“เด็กดี ไม่ต้องร้องไห้ ทำใจให้สบาย อาจารย์อยู่ที่นี่แล้ว ข้ากับเจ้าจะพาหมอไปรักษาแม่เจ้านะ ข้าแน่ใจว่าหมอจะรักษาแม่เจ้าได้อย่างแน่นอน ลูกบก ไม่ต้องกลัวนะ อาจารย์อยู่กับเจ้าแล้ว”ยุนบกเห็นใจ และเข้าใจความรู้สึกของเด็กน้อย เขาเจ็บปวดเมื่อเห็นเด็กชายที่น่าสงสารทุกข์ใจ ขณะที่เขากำลังปลอบใจเด็กชาย เขาก็สาวเท้าเร่งเดินเข้าไปในตลาดด้วย

“หนาววว.....ปวดหัวมาก”จองฮยางรู้สึกเวียนศรีษะ หน้ามืด เดี๋ยวรู้ตัวเดี๋ยวไม่รู้ตัว นางไม่สามารถแม้จะลืมตา ร่างกายหนักอึ้งขยับไม่ได้เหมือนไม่ใช่ร่างของนาง ได้ยินเสียงเลือนลางของพ่อปาร์คพูดกับใครบางคน


“โชคยังดี ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แค่ไข้หวัดเล็กน้อย และเคร่งเครียดจนเกินไป บางทีนางอาจมีอะไรในใจที่ไม่สามารถปล่อยวางได้ซึ่งเป็นเหตุให้เกิดอาการขาดเลือด และชี่ (Chi) และในที่สุดก็ส่งผลให้นางล้มป่วยเช่นนี้ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะจัดยารักษาอาการไข้ให้ แค่กินยาตามที่ข้าสั่ง พักผ่อนสักสองสามวันก็จะดีขึ้นเอง หมอชราใจดีกล่าว ที่สำคัญตอนนี้นางต้องพักผ่อนห้ามทำงาน อ้อ อาการหวัดรักษาได้ แต่ไม่ได้รวมถึงภาวะเครียดทางอารมณ์ของนางนะ ส่วนนี้คงต้องให้นางปล่อยวางให้ได้เอง จึงจะหายดี
ที่ประตูหมอชราหันหลังมาเตือนปู่ปาร์คอีกครั้ง

“เข้าใจแล้วขอรับ เข้าใจแล้วขอรับ” ขอโทษที่ต้องไปรบกวนท่านหมอ ค่ายาเท่าไรขอรับ” ปู่ปาร์ครีบถามเมื่อหมอเดินออกประตูหน้าบ้าน

“ไม่ต้องหรอก คุณชายซอ จ่ายให้ข้าเรียบร้อยแล้ว” หมอชราพูด เมื่อเดินมาถึงลานบ้าน

“มันไม่ถูกต้อง คุณชายซอ ข้ารับน้ำใจท่านไม่ได้” ปู่ปาร์คก้มศรีษะมาทางยุนบกที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับบกน้อยที่ระเบียง

“โปรดอย่าถือเป็นบุญคุณอะไรเลย บกน้อยทั้งน่ารักและฉลาด ข้าชอบเขามาก แล้วข้าก็เข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวท่านตอนนี้ดี ขอให้ข้าได้ทำอะไรให้บ้างเถิดนะ สิ่งสำคัญที่สุดขณะนี้คือรักษาชีวิตของแม่นาง ดังนั้นจงอย่ากังวลใจกับเรื่องแค่นี้เลย" ยุนบกตอบด้วยท่าทีจริงจัง เขารู้สถานะทางการเงินที่ฝืดเคืองของพวกเขาดี บ้านก็ดูเก่าแก่ทรุดโทรม เขาจึงอยากจะให้ความช่วยเหลือเท่าที่เขาจะสามารถทำได้ ขณะที่ผู้ใหญ่คุยกัน บกน้อยเข้าไปดูอาการมารดาด้านใน

“ท่านแม่ตื่นอยู่หรือไม่ขอรับ” บกน้อยถามแม่อย่างสงบหงิม เขาคุกเข่าอยู่ข้างเตียงจับมือนางไว้ จองฮยางค่อยๆตื่นขึ้นมาเมือ่ได้ยินเสียงลูกชาย แม้ว่าเปลือกตาจะหนักอึ้ง นางพยายามที่จะลืมตาขึ้น นางรู้ว่าลูกกำลังกลัว นางจะต้องปลอบใจเขา “ท่านแม่ หมอบอกว่าท่านไม่ได้เป็นอะไรมาก ท่านแม่จะหายเร็ว ถ้านอนเยอะๆ ไม่ต้องกลัวนะ” บกน้อยดีใจที่เห็นนางลืมตาในที่สุด เขาโล่งใจ และอยากจะปลอบมารดา

“ลูกเป็นเด็กดี... แม่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็หายดีแล้ว” นางบีบมือเล็กๆของลูกชาย นางจำเป็นจะต้องปลอบเขา แต่แล้วก็รู้สึกว่ามีคนอื่นอยู่ข้างนอก “ใครอยู่ข้างนอก ท่านลุงของลูกรึ” นางถามเสียงแผ่วๆ เมื่อนางได้ยินเสียงคนพูดด้านนอก แล้วนางหมดแรงไปอีก

“ไม่ใช่ท่านลุง แต่เป็นอาจารย์ลูกต่างหาก ท่านลุงไม่อยู่บ้าน อาจารย์ช่วยพาลูกไปตามหมอ เขาเป็นคนดีที่หนึ่งเลยนะขอรับ” บกน้อยพูด

“พวกเราทำให้เขาลำบาก ลูกช่วยไปเชิญเขา เข้ามาดื่มน้ำชาในบ้านเถอะ” นางพูด


“เขาบอกว่า มันไม่เหมาะ เขาจึงไม่เข้ามาในบ้าน เขาอยู่กับลูกที่ระเบียงตลอดตั้งแต่มาถึง ทำไมอาจารย์ถึงว่า เขาไม่สมควรเข้ามาล่ะท่านแม่” บกน้อยถาม

“โอ้ งั้นไว้โอกาสหน้าเราค่อยเชิญเขามาบ้านนะ ลูก ตอนนี้แม่เพลียมาก และอยากจะหลับซักหน่อย เจ้าออกไปก่อน” อาการปวดหัวทำให้นางต้องหลับตาลง นางยังหนาวสั่นอยู่เล็กน้อย ก่อนที่หลับไป นางคิดกับตัวเองว่า อาจารย์ของบกน้อยช่างเป็นสุภาพบุรุษเสียจริงๆ


“ใครจะตามข้าไปรับยา” หมอถาม

“ข้าเอง”ยุนบกตอบ พร้อมกับลุกขึ้น

“ข้าขอไปด้วย ข้าจะไปกับอาจารย์” บกน้อยร้องตามพลางจับแขนยุนบกแน่น

“ได้สิ เราไปด้วยกัน” ยุนบก ยุนบกอุ้มบกน้อย ขึ้นขี่หลัง

“ขอโทษ ที่ต้องรบกวนท่านอีกแล้ว” ปู่ปาร์คไม่มีทางเลือก นอกจากให้ยุนบกไป เพราะเขาไม่สามารถปล่อยลูกสาวไว้คนเดียวที่บ้าน เขาหันมาบอกบกน้อยว่าอย่าทำให้อาจารย์รำคาญระหว่างทาง


“เขาไม่ทำอย่างนั้นหรอก อย่ากังวลไปเลย เราจะกลับมาให้เร็วที่สุด”ยุนบกยิ้มให้ปู่ปาร์คและเดินกลับสู่ร้านยากับหมอเพื่อรับยา

“อาจารย์ หลังท่านอุ่นเหลือเกิน” เด็กชายพึมพำ การวิ่งไปและกลับทำให้เขาเหนื่อยจนผลอยหลับไปบนหลังยุนบก เมื่อถึงร้านหมอเขาก็ยังไม่ตื่น และเมื่อยุนบกเดินกลับบ้านบกน้อย พร้อมกับยา เด็กชายก็ยังหลับใหลอยู่บนหลังของเขา เขามองขึ้นไปที่แสงจันทร์

“ครั้งหนึ่งข้าก็เคยรู้สึกเหมือนเด็กน้อยคนนี้ ข้าสุขกายสบายใจอยู่บนไหล่กว้างของใครคนหนึ่ง”

อยากรู้เหลือเกินอาจารย์กำลังทำอะไรอยู่นะ

#ตอนที่ 5 #


Create Date : 03 ธันวาคม 2552
Last Update : 7 มกราคม 2553 12:48:28 น. 4 comments
Counter : 1292 Pageviews.

 
ตามมาให้กำลังใจค่ะ ^^


โดย: วิเคราะห์ด้วยคน IP: 110.164.102.26 วันที่: 4 ธันวาคม 2552 เวลา:0:17:52 น.  

 
ขอบคุณค่ะที่ช่วยแปลให้


โดย: gg IP: 192.168.212.176, 118.173.183.114 วันที่: 4 ธันวาคม 2552 เวลา:12:30:45 น.  

 
Thank you very much for Shin Yoon Buk2.


โดย: doydoy IP: 110.164.60.127 วันที่: 7 ธันวาคม 2552 เวลา:2:21:15 น.  

 
ขอปิดคอมเม้นท์ทุกหน้านะคะ ไปใช้หน้าแรกหน้าเดียวค่ะ (ภาพวาดภาพที่ 1)


โดย: Won won IP: 125.26.193.243 วันที่: 8 ธันวาคม 2552 เวลา:10:12:55 น.  

albatross11
Location :
สุรินทร์ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 12 คน [?]




รักกันเพียงใดก็ต้องพลัดพราก หวงไว้เพียงใดก็ต้องจำจาก ข้ามาคนเดียวข้าไปคนเดียว ไม่มีใครเป็นอะไรของใคร ต่างคนมาต่างคนไป ยิ่งยึดยิ่งทุกข์ ปล่อยวางได้จึงเบาสบาย... เมื่อปัญญาแจ่มแจ้งจะสลัดคืน เมื่อมาจากดิน ท้ายที่สุดก็สลายกลายเป็นดิน ยึดเอาไว้ก็ได้แต่ทุกข์ตอบแทน อยากโง่ก็ยึดต่อไป คิดได้ก็วางเสีย พุทธทาสภิกขุ............ .............................. .............................. ความทุกข์ที่เกิดจากการพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รักที่พอใจนั้น เป็นเรื่องทรมานยิ่ง และเรื่องที่จะบังคับมิให้พลัดพรากก็เป็นสิ่งสุดวิสัย... ทุกคนจะต้องพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก ที่พอใจ ไม่วันใดก็วันหนึ่ง...พุทธโอวาท --------------------------- พระราชดำรัส ในรัชกาลที่ 7 เมื่อทรงสละพระราชสมบัติ เพื่อประชาชน ข้าพเจ้ามีความเต็มใจที่จะสละอำนาจ อันเป็นของข้าพเจ้าอยู่แต่เดิม ให้แก่ราษฎรทั่วไป ข้าพเจ้าไม่ยินยอมยกอำนาจทั้งหลายของข้าพเจ้าให้แก่ผู้ใด คณะใดโดยเฉพาะ เพื่อใช้อำนาจโดยสิทธิ์ขาด และโดยไม่ฟังเสียงอันแท้จริงของประชาราษฎร
Friends' blogs
[Add albatross11's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.