ถนนสายนี้มีตะพาบ หลักกิโลเมตรที่ 360 "สองมาตรฐาน" โจทย์โดย   ผมเอง (จันทราน็อคเทิร์น) เป็นตะพาบที่พอรู้กำหนดปั๊บ เกือบต้อง inbox ไปบอกคุณต่อแล้วว่า "ขอเลื่อนได้ไหมครับ เนื่องจากกลับจากต่างประเทศไม่ทัน" แต่พอดีทำตารางใหม่ได้กลับมาล่วงหน้ากำหนดส่งได้ 2 วันครับ สุดท้าย ก็เกือบส่งไม่ทันอยู่ดี 555555 เอาไว้ผมค่อยเล่าให้ฟัง..... เรื่องสองมาตรฐานนี่ผมว่าเป็นเรื่องคลาสิกที่ Run ทุกวงการ และผมก็เป็นคนนึงที่เสพติด Privilege ซะด้วย เริ่มจากตอนเด็ก ๆ  ตั้งแต่อนุบาลถึง ป.3 ผมไม่เคยได้กินขนมหรือของกินหน้าโรงเรียนเลยครับ แม่สั่งพ่อไว้ว่าไม่ให้ผมกิน บอกว่าไม่สะอาด  ผมก็ได้แต่เดินผ่านปลาหมึกย่างที่ก็อย่างหอม คิดอยู่ว่าซักวันจะแอบมากิน แต่เพื่อนนี่เดินไปซื้อขนม ซื้อไอติม ยืนเคี้ยวหมึกย่างกันอย่างเมามัน ตอนนั้นผมคิดว่า "อะไรวะ เพื่อนกินก็ไม่เห็นจะขี้แตก ทำไมเรากินไม่ได้วะ" ทำไมต้องสองมาตรฐานด้วย ทำไมเราจะกินไม่ได้ ซึ่งผมก็ถามพ่อนะครับ แต่ทรงพ่อจะไม่กล้าขัดแม่เหมือนกัน แต่สุดท้ายก็พ่อนี่แหละครับ ที่แอบซื้อหมึกม้วนหน้าโรงเรียนให้ผมกิน โอ้โห.....น้ำจิ้มมันแซ่บมาก 555555 อร่อยจนกินไม่เหลือเลยครับ หลังจากผมได้เปิดโลกหมึกม้วนแล้ว  ทีนี้ละเริ่มอัพเวล จากปลาหมึกก็เริ่มเป็นน้ำแข็งไส ที่รสชาติแปลกๆ ดี ต่างจากเฮลส์บลูบอย ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรครับ รู้แค่ว่า นี่แหละสิ่งที่เราได้ทำเหมือนเพื่อนแล้ว ได้กินเหมือนเพื่อนๆ แล้ว แต่ตอนนี้พอมีหลาน ไอ่ที่ดูทรงแล้วไม่สูงจะสะอาด หรือเกรดดีนักนี่ไม่ให้กินเลยนะ 5555 แต่ผมมีแอบซื้อไอติมถังปั่นให้หลาน 1 แท่ง เพราะเค้าอยากกินครับ เลยให้ลองให้รู้ว่าเป็นยังไง แล้วบอกว่า มันไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่ แต่นานๆ กินทีได้นะ มากินกับน้าปริ๊นซ์นะ แบ่งกันคนละแท่ง โตมาหน่อย ป.4 นั่นแหละครับ ผม...ที่เป็นทรง Anyone ก็เริ่มรู้สึกอยากอัพเกรดตัวเองเป็น  Someone บ้าง เหมือนที่พี่สาวเป็น .... คือพี่สาวผมเป็นสายกิจกรรม ไม่มีครูคนไหนไม่รู้จักพี่ปาล์ม  ด้วยความเป็นเด็กเรียนเก่ง หน้าตาดี เป็นนางรำ  เป็นเชียร์ลีดเดรอ์ แถมเป็นสายกิจกรรมที่ปีๆ นึงมีอีเว้นท์ไม่หยุดหย่อน ทำให้พอผมเข้าไปเรียน ครูหลายคนก็คาดหวังว่าผมที่เป็นน้องชายจะมีทรงเหมือนพี่สาวบ้าง แต่ไม่เลยครับ 55555 ตอน ป.1-3 ผมเป็นคนเงียบๆ  ไม่ได้เข้าแก๊งใหญ่ เรียนก็คือๆ ....คือก็ติด 1 ใน 5 นะครับ แต่ไม่ใช่ที่ 1 ตลอดเหมือนพี่ปาล์ม กิจกรรมที่ผมถนัด ก็เป็นการเขียนเรียงความ ซึ่งเป็นการนั่งเขียนเงียบๆ ซะอีก ไม่แปลกหรอกครับที่ครูจะชอบเอาผมไปเปรียบเทียบกับพี่สาว ผมเคยเห็นเปียโนในห้องประชุม ซึ่งจำได้ว่า มีภาพถ่ายพี่สาวเคยเล่นเปียโนโชว์ในงานโรงเรียน ผมก็เดินไปแล้วเริ่มเคาะนิ้วลงบนคีย์ เพื่อดูว่าเสียงมันตรงไหม เพราะอยากลองนั่งเล่นเปียโนตัวนี้บ้าง แต่ขณะที่ผมกำลังทดลองเสียงอยู่ คุณครูคนึงก็เดินเข้ามาแล้วถามผมว่า "เล่นเป็นหรอเรา กดมั่วแบบนั้นทำไม" ผมทำได้แค่ตอบว่า "เปล่าครับ"  แล้วเดินออกมาจากเปียโนหลังนั้น จนผมเริ่มมีความคิดอยากย้ายโรงเรียน ถ้าลาออกไม่ได้ ก็ขอให้จบ ป.6 เร็วๆ แล้วกัน และแล้วจุดเปลี่ยนของผมก็มาถึงแบบงงๆ ป.4 มันมีเรียนขลุ่ยใช่ไหมครับ ผมก็ไม่เคยเล่นมาก่อนหรอก แรกๆ ก็เรียนรู้ว่ารูไหนเป็นรูไหนไปพร้อมๆ กับเพื่อน  แต่พอรู้ครบทุกรู ทีนี้ก็เล่นได้ทุกเพลงแล้วป่าวครับ  ซึ่งผมเรียนเปียโนมาตั้งแต่ ป.1 ทำให้ตอนนั้นผมเรียนมาแล้ว 3 ปี เรื่องโน้ตแม่นมากแล้ว ผมเดินเข้ามาในห้องพร้อมๆ กับเพื่อน เพื่อนๆ ก็นั่งคุย วิ่งเล่นกันตามปกติ ส่วนผมก็ไปนั่งลองเป่าเพลงที่ผมเล่นได้อยู่แล้วอยู่ที่ระเบียงหน้าห้อง พร้อมมีเพื่อนในแก๊งนั่งด้วยอยู่ 2 คน เพลงที่ผมเล่นคือ "เดือนเพ็ญ" ครับ  แต่โน้ตที่ครูเขียนไว้คือ "ลอยกระทง" 5555 ซึ่งครูดนตรีก็มาพอดีแล้วยืนฟังผมเล่นห่างๆ  เพื่อนก็ตื่นเต้น อะเมซซิ่ง แล้วให้ผมสอน ผมก็ขำๆ บอกมึงไปเล่นลอยกระทงเถอะ พอถึงเวลาเรียนในห้อง ครูก็สอนเพื่อนๆ ทั้งห้องเล่น ก่อนจะเรียกผมไปหน้าห้อง "เดี๋ยวให้เพื่อนเล่นให้ดูนะ เอ้าตรีภพ เล่นเป่าให้เพื่อนฟัง" ผมก็เป่าดิครับ ลอยกระทงมันง่ายจะตาย เทียบกับสมัยนั้นผมเล่น Que Sera, Sera แล้ว เล่นจบ ครูตบมือนำ เพื่อนตบมือตาม เหมือนเป็นการเปิดตัวว่าผมเล่นดนตรีได้ คุณครูดนตรีก็เรียกผมไปเล่นวงพาเรดกีฬาสีโรงเรียน ซึ่งผมก็แทบไม่ได้ไปซ้อมเลยครับ เพราะเพลงมันง่ายจัดๆ ผมไปคัดตัวนักกีฬาดีกว่า แล้วก่อนงาน 2 วันก็มาซ้อมเดินพร้อมเพื่อน แล้วเล่นวันจริงเลยครับ  และ.....หลังจากวันนั้น....ผมก็กลับไปนั่งเปียโนหลังเดิมอีกครั้ง  พร้อมกับครูท่านเดิมที่เดินมาบอกว่า "เธอเล่นได้จริงๆ หรอ" ผมตอบสั้นๆ เหมือนเดิมว่า "ครับ" "เธอเล่นเพลงอะไรได้ ต้องเล่นเป็นเพลงครูถึงจะอนุญาต ไม่ใช่กดเล่น" ผมนั่งคิดอยู่ 3วิ 5วิ ก่อนจะตอบว่า " Top of the world ... The Carpenters ครับ" ครูสาวท่านนั้นทำหน้าแปลกๆ  "ครูไม่รู้จัก" "ไม่เป็นไรครับ งั้นผมจะเล่นเบาๆ"  จากนั้นผมก็เล่น Top of the world ท่อนสั้นๆ แล้วเดินจากไป อีก 2-3 วันต่อมา ครูท่านนั้นมาบอกให้ผมมาเล่นประจำช่วงเที่ยง แต่ผมปฏิเสธไปครับ บอกว่าไม่มีเวลา และอยากเป็น DJ มากกว่า 55555 เออแล้วผมก็กลายเป็น DJ ประจำช่วงเที่ยง พูดคุย เปิดเพลง กลายเป็น DJ ปริ๊นซ์ 55555 ซึ่งชีวิตการเป็น Someone มันดีมากครับ  ...Privilege มันเยอะดี.... ทำให้ผมได้รับเลือกเป็นรองประธานนักเรียน ตอน ป.6  อ้อ....เป็นประธานสีด้วยครับ 5555 พอเข้า ม.1 ได้ย้ายโรงเรียนสมใจมาอยู่ในที่ที่ผมเลือกเอง โรงเรียนผม เด็ก ม.1 ทุกคนจะต้องอยู่าชุมนุมเชียร์และแปรอักษร เพื่อเตรียมพร้อมงานกีฬาของเครือโรงเรียน แต่....ผมไม่ได้อยู่ชุมนุนเชียร์ครับ ผมอยู่ชุมนุม ดนตรีสากล ด้วยช่วงประถมปลาย ผมไปเรียนกีต้าร์เพิ่ม  และเพิ่งเรียนกีต้าร์ไฟฟ้าหลักสูตรปิดเทอมใหญ่ 3 เดือนจบมา ผมกับเพื่อนอีก 2 คนที่เล่นกีต้าร์เหมือนกัน เลยพยายามไปขอเข้าชุมนุนดนตรี ต้องบอกว่า อาจารย์ท่านน่ารักมากๆ ท่านไม่ได้ปฏิเสธเรา แต่ให้เงื่อนไขว่า ถ้าจะไม่เข้าเชียร์ก็ต้องออดิชั่นให้ได้ ถึงจะไม่มั่นใจเลย แต่เรา 3 คนก็ตบปากรับคำ เข้าออดิชั่นพร้อมกับเด็กม.ต้นหลายคน เพื่อคัดเป็นตัวแทนโรงเรียนวงใหม่ไปแข่งงานดนตรี เอาจริงๆ ไหมครับ....ในหมู่เรา 3 คน  ผมไม่ใช่คนที่เล่นเก่งที่สุดนะ เพื่อนอีกคนเก่งกว่าจริงๆ จัง ๆ แต่...ผมคือมือกีต้าร์ที่เล่นเปียโนได้ ได้แบบ....ดีซะด้วย และนั่นก็ทำให้ผมคือเด็ก ม.1 คนเดียวที่ไม่ต้องเข้าชุมนุนเชียร์ โดยที่ไม่ใช่เด็กวงโยธวาทิต เพลงที่ผมใช้ออดิชั่นก็คือ  คนสุดท้าย - อัสนี วัสสันต์ และ  Sweet Child O'Mine - Gun N' Roses ซึ่งเพลงนี้ทำให้ผมได้เปิดตัวในฐานะ Guitar Lead การที่ได้เป็นวงโรงเรียนมันดียังไงหรอครับตอนนั้น มันดีตรงไม่ต้องเข้าชุมนุมเชียร์ 555555 เวลาเพื่อนๆ ต้องนั่งตบมือร้องเพลง โดนรุ่นพี่ว๊ากระเบียบ ผมก็เดินสะพานกีต้าร์หล่อ ๆ ไปซ้อม ซ้อมเสร็จก็มานั่งชิลๆ รอเพื่อนซ้อมเชียร์ สาวกรี๊ด เป็นที่รู้จัก แล้วนำพาผมไปเป็นคนถือธง ถือป้ายโรงเรียน และกลายเป็นดรัมเมเยอร์ไม้แรกของโรงเรียนด้วยครับ และโลกนี้...มักใจดีกับคนที่เป็นที่รู้จัก นอกจากจะได้รับโอกาสง่ายแล้ว ผมยังสามารถไว้ผมยาวหน่อยได้ แต่ก็ต้องตัดอยู่ดีตอนก่อนเข้าค่าย รด. ... Privilege ใช้ไม่ได้ที่เขาชนไก่ครับ พอมหาลัย  ทีแรกผมก็ไม่ได้คิดว่าจะทำอะไรให้เหนื่อยอยากครับ แต่โดนเลือกให้ไปคัดเชียร์ลีดเดอร์คณะ พร้อม ๆ กับแอมป์.... จำแอมป์ได้ไหมครับ...สาวที่มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟนของผม แล้วการเป็นลีคคณะ นี่ก็ได้ Privilege แบบไม่รู้ตัวครับ อย่างแรกที่เห็นๆ เลยคือ.....ไม่ต้องเข้าห้องเชียร์ แต่ได้เกียร์ เพราะต้องแยกตัวออกไปซ้อม แต่ก็ซ้อมหนักมากครับ แรกๆ ร่างแทบสลาย แต่หลังๆ ก็ชิน อยู่ตัว ไม่ว่าคนอื่นจะต้องทนเบื่อทนร้อน หรือโดนว๊ากแค่ไหน..... อ้อ...ผมก็ไปโดนพี่ลีคว๊ากข้างนอกเหมือนกัน และอาจจะกดดันกว่าด้วย แต่ก็แลกมาด้วย ความเป็นอยู่ดีๆ สถานะดีๆ  ชื่อเสียง หรือการเป็นที่รู้จัก ซึ่งการเป็นที่รู้จักอะไรดีๆ จะตามมาเพียบ เรียกว่า สองมาตรฐาน เลยครับ ดังนั้นผมเลยยอมเหนื่อย ยอมกลับบ้านดึกเพื่อมัน ทนลงทุน 1 ปี สบายไป 4 ปี.... การลงทุนนี้คุ้มค่ามาก มาทำงาน....ผมโชคดีที่เป็นสิ่งที่เรียกว่า  "เด็กนาย" การที่แผนกผมขึ้นตรงกับคุณ VP  คนในบริษัทส่วนใหญ่จะเกรงใจมาก ไม่ค่อยอยากมีเรื่องด้วย อะไรทำให้ได้ก็ทำ อะไรยอมได้ก็ยอมพวกมันไป จะมาสาย จะหายบ่อยจะอะไรก็แล้วแต่ เค้าจะถือว่า คุณVP ยังไม่ว่า พวกเค้าก็ไม่อยากยุ่งเหมือนกัน แผนกผมอิสระ จะไปไหนมาไหนก็ได้ จะจอดรถไว้ตรงไหนก็ได้ จะออกไปกินข้าวตอนไหนก็ได้ ในขณะที่แผนกอื่นๆ มีข้อกำหนดชัดเจน ผมอาจจะโชคดีที่คำว่า สองมาตรฐาน ในทุกสังคมไม่ได้ส่งผลร้ายกับผมนัก แต่นั่นเพราะผมรู้ว่า คำว่า สองมาตรฐาน มันมีจริงๆ  จึงต้องพยายามเอาตัวเองไปอยู่ในจุด Someone ให้ได้ เพื่อ Take benefit   จากความสองมาตรฐาน นั้นให้ได้     Create Date : 17 กันยายน 2567 20 comments Last Update : 17 กันยายน 2567 22:22:06 น. Counter : 1033 Pageviews. Share to Facebook Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณnonnoiGiwGiw, คุณกะว่าก๋า, คุณหอมกร, คุณThe Kop Civil, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณtanjira, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณmultiple, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณSweet_pills, คุณโฮมสเตย์ริมน้ำ, คุณtoor36, คุณkae+aoe

พี่ก๋าโตมากับการกินขนมหน้า รร. รุ่นหมิงนี่ไม่มีเลยครับ ลูกบ่นไม่มีประสบการณ์เลย 555 น้องปริ๊นซ์สุดยอดครับ ได้เป็น DJ ด้วย Sweet Child O'Mine ท่อนริฟท์เจ๋งมากๆ ตอนนี้อร่อยที่สุด คือ อาหารที่บ้านครับ มาดามทำอร่อย สะอาด ดีต่อสุขภาพพี่ก๋ามากๆ ความดันลงก็เพราะอาหารของเธอนี่ล่ะครับ   โดย: กะว่าก๋า 17 กันยายน 2567 22:58:53 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์   โดย: กะว่าก๋า 18 กันยายน 2567 4:24:23 น.

หายเงียบไปไปเมืองนอกนี่เอง เป็นหนุ่มที่ช่างมีความทรงจำมากปริ้น   โดย: หอมกร 18 กันยายน 2567 6:57:56 น.

สวัสดีครับน้องปริ๊นซ์ เรียกได้ว่าเป็นนักกิจกรรมตัวยงตั้งแต่เด็ก ๆ เลยนะครับน้องปริ๊นซ์ บล็อกวันนี้ทำเอาพี่ต้องกลับไปคิดถึงชีวิตช่วงวัยมัธยมอีกละครับ 555 แก๊งค์พวกพี่ห้องเด็กเรียน แต่ดันไปเลือกชุมนุมพวกกีฬา ดนตรี อะไรพวกนี้เหมือนกัน จนอาจารย์ไล่กลับไปให้อยู่ชุมนุมคณิตสาตร์ ร้านหน้าโรงเรียนเป็นอะไรที่สุดยอดจริง ๆ ครับ ของพี่ลูกชิ้นทอดไม้ละบาท จิ้มกินกันตอนเลิกเรียน โอววมีความสุขจริง ๆ คนสุดท้ายนี่เหมือนเป็นเพลงประจำตัวพี่อีกเพลงนึงเลยนะนี่ ชอบฟังและเอาไปร้องด้วย แต่เสียงไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่นะ พี่ว่าคนเฟรนด์ลี่แบบน้องปริ๊นซ์ใครได้คุยน่าจะต้องหลงรักละ ได้รับการบริการเป็นอย่างดี   โดย: The Kop Civil 18 กันยายน 2567 10:43:17 น.

อุ๊ย ดีใจ รู้จักทุกเพลงเลยค่ะ 555 "ชีวิตการเป็น Someone มันดีมากครับ ... Privilege มันเยอะดี" ก็มีทั้งดีและไม่ดีนะคะ เหมือนอยู่ในแสงตลอดเวลา ไม่เป็นตัวของตัวเอง บางเวลาก็อยากเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จักบ้าง 555 --------------------- "จริงๆ แฟรี่ลดน้ำหนักมาเยอะแล้วครับ เยอะจนสงสาร" พาแฟรี่ไปเดินออกกำลังกายบ้างหรือเปล่าคะ แถวบ้านเลี้ยงหมาตัวเล็ก เช้าขึ้นเห็นเจ้าของจูงออกมาเดินเล่นทุกเช้า มีถุงเก็บอึหมาตามหลัง 555 แมวที่บ้านที่เห็นตัวกลมนั่น ขนทั้งนั้น จริง ๆ ไม่ได้อ้วนเลยจ้า เขาก็กิน ๆ นอน ๆ เต็มที่ แต่ไม่ยอมอ้วน ชาลี 3 โลกว่า นินจา 4 โลกว่า อุ้มได้สบาย ๆ   โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 18 กันยายน 2567 12:38:44 น.

สวัสดีค่ะน้องปริ๊นนน สองมาตรฐาน พี่ว่ามันมีมาทุกยุคทุกสมัยนะคะ ในครอบครัว ในสังคม พี่ว่ามีหมดแหละ ส่วนใครจะเอาตัวรอดให้อยู่ได้แบบหล่อๆสวยๆ นั่นขึ้นอยู่กับความสามรถเฉพาะตัวเลยค่ะ ซึ่งน้องปริ๊นมีอยู่ในตัวเต็มๆเลบค่ะ อ่านแต่ละช่วงวัยของน้องปริ๊น ก็ทำให้พี่ได้ทบทวนเรื่องราวของพี่ป่านไปด้วยนะคะ พี่ก็ห้ามพี่ป่านซื้อของหน้าโรงเรียนค่ะ กลัวไม่สะอาด ถ้าจะซื้อต้องรู้จักแม่ค้า 555 เราแค่เลือกในสิ่งที่คิดว่ามากกว่าค่ะ ... วันก่อนเก็บของ(อีกแล้ว) ยังเจอขลุ่ยของพี่ป่านตอนเรียนอยู่เลยค่ะ แล้วพี่ป่านก็ได้เป็นดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่ง โดยไม่ต้องผ่านการคัดเลือกใดๆ เพราะพี่ป่านเส้นใหญ่มาตั้งแต่เด็กๆค่ะ 555 สองมาตรฐานมันก็มีอยู่ตรงนี้แหละค่ะ เรื่องราวของน้องปริ๊นน่าจะทำซีรี่ย์ได้นะคะเนี่ย ..... ช่วงที่พี่ป่านไป ก่อนหน้าพี่ป่านบิน ทุกเที่ยวบินถูกยกเลิกหมดค่ะ มีเที่ยวบินของพี่ป่านเที่ยวเดียวที่บินได้ พี่ป่านบอกสวดมนต์ไปตลอดทางเลยค่ะ ไปถึงฮ่องกง ซื้อตั๋วรถไฟไว้ก็ไม่ได้ใช้ค่ะ พายุเข้า นั่งแท๊กซี่ไปที่พักค่ะ พี่ป่านบอกออกไปข้างนอกก็วิ่งหลบฝนตามตึกเป็นระยะๆ 555 น้องปริ๊นลองเช็คสภาพอากาศดูค่ะ จะต่างจากพี่ป่านไปไหม? ค่าเฟ่ที่มวกเหล็อก มีเยอะนะคะ แต่ที่พี่ไปอยู่ซอยข้างๆโรงเรียนนายเรืออากาศเลยค่ะ ชื่อ CHOC A BLOG Cafe & Bistro ค่ะ บรรยากาศดีมากค่ะ ทางเข้ามีร้าน HAO-TIAN ด้วยค่ะ น้องปริ๊นลองดูนะคะเผื่อจะชอบค่ะ แต่พี่ว่าน้องต้องชอบ ทำงานเยอะ เดินทางบ่อย ดูแลตัวเองดีดีนะคะน้องปริ๊น   โดย: tanjira 18 กันยายน 2567 14:00:29 น.

โอวว แสดงว่าต้องระดับ VIP จริง ๆ ขนาดไม่ต้องจ่ายตังค์ ของพี่อาศัยโอนเงินจ่ายเอานะ แต่ยอดจะรวมเป็นอาทิตย์อะไรพวกนี้นะครับ   โดย: The Kop Civil 18 กันยายน 2567 15:28:59 น.

ดีใจคุณปริ๊นซ์กลับมาแล้ว สองมาตรฐานข้างบนแหวกแนว สองหลายเรื่อง เมื่อก่อนผมขับรถกลับบ้านถนนเพชรบุรีใกล้ประตูน้ำเห็นคน นั่งยอง ๆ กินขนมจีนข้างถนน ควันรถฉุย เขาใช้มือปัด ๆใล่ ควันแล้วกินต่อ งง..ดิ ไม่ค่อยกินสะเปะสะปะ ภายหลังลองกินข้างทาง (ยกเว้นแขก อินเดียทำนะ 555) ดีใจท้องไม่เสีย ...คุณมีเพือนยิ่งกว่าแฟน เอะ งง... ผมคุยซะหน่อยเคยมี นะเพื่อน ๆ ให้ช่วยส่งเพื่อนหญิงรับส่งจากซอยกลางไปวิทยาลัยเป็นปี... ไม่เห็นคนไหนมาวอแวเพื่อนเลย สรุป เราโง่เอง รู้ไม่ทันแต่จริง ๆ รู้เขาหลอกก็เต็มใจให้หลอก เรียนจบต่างคนต่างๆ ตอนนี้เธอมีลูกหลายคนแล้วมั้งกิจการ ดีมากๆ ...ฟังเสียงดนตรีที่ ออดิชั่นด้วย เจ๋ง..อะ เมื่อไหรจะเผย เส้นผมเห็นใบหน้านิด ๆ ในมุมที่อยากให้เห็น รอ...   โดย: ไวน์กับสายน้ำ 18 กันยายน 2567 16:52:02 น.

คนรักกัน ต้องเว้นที่ว่างให้กันเสมอนะครับ ใกล้เกินไป ทะเลาะกันง่ายมาก ทะเลาะได้ทุกเรื่องด้วย 555 รร.หมิงมีคาเฟ่รายล้อมเลย ใน รร.มี S&P เดินมานอก รร. มีคาเฟ่ มีบิงซู เลยไม่มีรถเข็นเหมือนสมัยพี่ก๋าเป็นเด็กครับ สมัยพี่ก๋ากินลูกชิ้นปิ้ง สมัยลูกกิน KFC เบอเกอร์คิง 555 โอ้โห Final Countdown เพลงยากเลยนะครับ หานักร้องได้นี่สุดยอดเลยครับ ร้องยากมาก   โดย: กะว่าก๋า 18 กันยายน 2567 19:57:20 น.

สวัสดี จ้ะ น้องปริ๊นซ์ สองมาตรฐานเธอ มีทุกช่วงวัยเลย นะเนี่ย อิอิ เธอเป็นคนโชคดีมากนะ เป็นสองมาตรฐาน ที่ไม่ได้เกิดให้เกิดความรู้สึกไม่ยุติธรรม เหมือนเหตุการณ์ในปัจจุบันที่เจอ ๆ กัน โหวดหมวด ตะพาบ "คนก็ตบปากรับคำ" ใช้ว่า "คนก็ตกปากรับคำ" จ้ะ ไม่ใช่ ตบปาก จ้ะ   โดย: อาจารย์สุวิมล 18 กันยายน 2567 21:50:56 น.

เดี๋ยวผมมาอีกที มีประเด็นครับ วันนี้ขอพักก่อนไม่งั้นร่างกายจะพัง   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 18 กันยายน 2567 23:07:36 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์   โดย: กะว่าก๋า 19 กันยายน 2567 4:36:36 น.

สวัสดีค่ะน้องปริ๊นซ์ Privilege ทุกช่วงวัยที่น้องปริ๊นซ์ได้มา เพราะความพิเศษที่โดดเด่น แตกต่างจากคนอื่น บวกความตั้งใจให้เกิดขึ้นด้วยนะคะ ถูกใจคำว่า ทนลงทุน 1 ปี สบายไป 4 ปี การวางแผนดีๆแล้วอดทนทำให้บรรลุเป้าหมาย ผลที่ได้รับน่าจะหอมหวาน ประยุกต์ใช้ได้ในหลายเรื่องเลยค่ะ คำว่า "ชุมนุม" ไม่ได้พูด ไม่ได้เขียนนานมากแล้วค่ะตั้งแต่สมัยเรียน จนพี่ต๋าคิดไปเองว่าหรือสมัยนี้เปลี่ยนไปใช้คำว่า "ชมรม" แล้วนะ พออ่านบล็อกน้องปริ๊นซ์รู้ว่า อ๋อ คำนี้ยังใช้อยู่ หลานข้าวหอมเริ่มเรียนเปียโนตั้งแต่เล็กๆ ภาพน่ารักมากค่ะ นั่งหลังตรงตั้งใจเรียน อีกไม่นานคงเก่งมากตามรอยคุณแม่และน้าปริ๊นซ์แน่เลย ขอบคุณน้องปริ๊นซ์ที่แวะชมเมนูบ้านพี่ต๋านะคะ ฝนยังตกๆหยุดๆ รักษาสุขภาพค่ะน้องปริ๊นซ์   โดย: Sweet_pills 19 กันยายน 2567 7:14:00 น.

อุ๊ยๆ อุ๊ย อยากจะเป็นคนมีสิทธิพิเศษแบบน้องปริ๊นซืจัง เสียดาย ที่อาจารย์เต๊ะ เป็นคนแสนจะธรรมดามาก สมัยเด็ก ร้านขนมนี่ก็นานๆจะได้ตัง อาจารย์เต๊ะ เพราะไม่ค่อยจะมีตังซื้อ ตอนเด็กชอบมากเพราะ ผอมกะหร่อง ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะอ้วนกะเค้าได้เลยคร้าบ น้องปริ๊นซ์นี่ มีพี่สาวเป็นต้นแบบ ทั้งหน้าตาดี ทั้งกิจกรรมก็เด่นเลย โดยเฉพาะด้านดนตรีนะครับ ได้ทั้งขล่ย ทั้งกีต้าร์ ทั้งเปียโน ขลุ่ย นี่ อาจารย์เต๊ะ เคยเรียสมัยมัธยมแต่เป่าได้แค่เพลง หนูมาลี แค่นั้นเอง 555 ส่วนเปียโนนี่ พึ่งมาหัดเล่นตอนแก่ เพราะพึ่งจะมีตังซื้อ สมัยเด็กนี่จนครับ แฮร่ พอมาหัดเล่นตอนแก่นี่ ประสาทซีกซ้ายขวาทำงานไม่เท่ากันอีก เลยเล่นได้แค่มือเดียว ถ้าเล่น สองมือละก็เละทันทีเลยครับ 555 แล้วก็น้องปริ๊นซ์ยังเป็น นักกีต้าร์ของ รร ด้วยนี่ เท่ระเบิดเลย แบบนี้สาวๆ ต้องตอม เอ๊ยตามเป็นพรวนเลยนะครับ พอเรียนมหาลัย ยังได้เป็นเชียร์ลีดเดอร์อีก แสดงว่าต้องหน้าตาดีหุ่นเท่ห์ ของ อาจารย์เต๊ะ นี่สมัยเป็น นศ ออกแนว ไม่ผู้เสพ ก็ต้องผู้ค้าละ เพราะผมยาวสลวย ตัวผอมๆ ออกทรงโจรมากๆ555 ส่วนเรื่องงานนี่ ถ้ามีนายแบ็คอัพดีนี่ ถือว่าสุดยอด ทำงานสะดวกสบายไร้กังวล คำว่าสองมาตรฐาน นี่ มีอยู่ในทุกวงการจริงๆ อย่างอาจารย์เต๊ะ นี่ ถ้ามีมหาลัยไหน เชิญไปสอนนี่ มาตรฐานจะเปลี่ยนไปตั้งแต่ ขับเข้ามหาลัย มีป้ายชื่อติด ที่จอดรถส่วนตัว กลางวัน ก็จะมีน้องๆอาจารย์สาวๆ พาไปกินข้าว ตักข้าว ตักกับให้ แทบจะป้อนกันเลยทีเดียวเชียวครับ คำว่าสองมาตรฐาน นี่มันดีตรงนี้แหละนะครับ แฮร่ 555   โดย: multiple 19 กันยายน 2567 10:20:27 น.

สวัสดียามบ่ายค่ะ น้องปริ๊นซ์ ช่างเป็นคนที่โชคดีอะไรอย่างนี้คะ ได้อยู่มาตรฐานสูงมาตลอด 55555 พี่สาวไม่ได้แค่เป็นนักกิจกรรมคนเดียวนะคะ ตัวน้องก็เป็นตามกันมาติดๆค่ะ อย่างเห็นทรงตอนเล่นกีตาร์มากค่ะ น่าจะเท่ไม่เบาทีเดียว จากบล็อก ที่พี่ไปออกกำลังกายจะมี2ฝั่งค่ะ คนเยอะทั้ง2ฝั่งเลย ฝั่งสวนออกแนวเด็กและครอบครัว คู่รัก เพื่อนๆ ฝั่งศาลากลางจะเป็นแนวนักกีฬาเลยค่ะ นักวิ่ง-เดิน แอโรบิก ฟุตบอล และแบดมินตัน(บ้าง) ถ้าน้องมีหลานวัยใกล้กัน2คนแบบพี่เมื่อไหร่ น้องจะเข้าใจหัวอกพี่ทันทีค่ะ   โดย: โฮมสเตย์ริมน้ำ 19 กันยายน 2567 15:13:57 น.

คุณจันทราน็อคเทิร์นโชคดีมากๆ ในหลายๆ เรื่อง คนที่มีความสามารถโลกนี้มักจะใจดีด้วยเสมอ สิ่งที่น่าจะฝั่งใจใครหลายๆ คนคือเรื่องบการเปรียบเทียบพี่น้องว่าไม่เห็นเหมือนพี่ ไม่เห็นเหมือนกัน คนเราไม่เห็นจะจำเป็นต้องเหมือนกันเลย   โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) 19 กันยายน 2567 21:54:49 น.

สวัสดีค่ะชายปริ๊นซ์ เหมือนไปอ่านเจอบล็อกไหนว่าเราไปป่วยที่ ตปท หรอคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า หายแล้วใช่ไหมคะ นี่วันสองวันนี้พี่ก็ลุยฝนหนักหน่วงมาก แต่ร่างก็ยังเหมือนจะทนได้อยู่ สองมาตรฐานของชายปริ๊นซ์เนี่ยะ รู้สึกได้เลยว่าโลกเราจะใจดีกับคนหน้าตาดีเสมอ โดยเฉพาะคนหน้าตาดีที่เก่งหลายเรื่องเลยเนี่ยะ พี่ชื่นชมเลยนะคะ ว่าแต่รูปแรกอีดำๆ ที่อยู่ในจานไข่คนนั่นอะไรอ่ะ รูปสองแก้น้ำลำไยแต่พี่ไปโฟกัสว่าเราเหมือนเริ่มแต่งรถใหม่แล้ว ว่าแต่รถคันเก่าของน้องยังอยู่ไหมคะ พี่ปาล์มพี่สาวเรานี่เก่งหลายเรื่องเลยนะคะ ถ้าพี่ได้เป็นน้องก็มีแอบกดดันนิดนุงแน่ แต่จิงๆ คนเรามันก็มีความโดดเด่นที่แตงต่างกันไป ถ้าไม่เปรียบเทียบก็จะใช้ชีวิตเป็นตัวเองที่มีความสุขขึ้นอ่ะเนอะ จากบล็อก งานพี่ เอาจริงๆ ตอนแรกก็ปวดกะบาลหนักมากเจอแบบนี้ แต่อยู่มานานขนาดนี้ ก็เหมือนใจเย็นลง ปรับตัวได้ แค่ชอบมาบ่น ในบล็อกอะแหละ เหอๆ นายพี่อ่ะ น่าปวดหัวเรื่องนี้แต่ใจดีเรื่องอื่นอีกหลายเรื่องเลยค่ะ เรื่องเลิกกับโซเชียล ในส่วนเฟสบุ๊ค พี่ไม่ค่อยมีแบบดูแล้วเปรียบเทียบ หรืออีจฉาเท่าไรนะคะ อาจจะเปนเพราะในเฟสมีเพื่อนคนนั้นคนนี้เยอะ บางทีไม่สนิทมากก็ แอดเฟรนกันมา ใครได้ดีพี่ก็ยินดีด้วย แต่ไม่อิจฉาหรอก ไม่สนิทกัน พี่โฟกัสแต่เพื่อนที่เราสนิทใจด้วยแหละ แต่หลังๆ โซเชียลเนี่ยะวุ่นวายเยอะ ข่าวฆ่ากันก็เยอะ การเมืองก็น่าปวดหัว แถมชอบมีคลิปอุบัติเหตุ ดูแล้วหดหู่มาก ถ้าเลิกโซเชียลได้ สำหรับพี่ ก็น่าจะดีเพราะไม่ต้องดูอะไรพวกนี้ให้สมองมันจิตตกน่ะค่ะ แม่มาแล้วค่ะ นางจะกลับอีกทีโน่นนนน ธันวา พี่มีนัดเพื่อนกิน ปลาซาซิมิอีกแล้ววันเสาร์นี้ วันจันทร์อีกที จะได้กลับมาเข้าเผ่าแล้วล่ะ แม่มาชีวิตมีระเบียบ จริงงงงงง ปีนี้พี่มาทำงานสายแค่ครั้งเดียว เพราะวันนี้ยางมอไซค์แตก ต้องแวะซ่อม แต่ก็สายแค่ 15 นาที นะ พอแม่ไม่อยู่ มันก็ไม่สายเหมือนกันเพราะ ไม่ต้องทำอาหารตอนเช้า เลยเวลาเหลือเยอะให้ไปเดินตลอดอีกแนะ เรื่องขับรถบนนถนน พี่บอกเลยว่าพี่เป็นคนใจเย็นสุดๆ เพราะพี่ีเจออะไรพวกนี้ทุกวัน อย่างวันนั้นที่เบรคนี่คือชิดมากนะ หมายถึงชิดประตูคนขับรถยนแค่ฟุตเดียว อีกนิดนึงคือชนแล้วค่ะ แล้วพวกแว้นมอไซค์ก็มีพวกแบบหัวร้อนและซิ่งไม่กลัวตายมากๆ พี่เห็นแล้วต้องหนีให้ไกล การขับมอไซค์ก็เป็นการฝึกสมาธิได้อย่างนึงนะ ว่าแต่ชายปริ๊นซ์สบายดีใช่ไหมคะช่วงนี้   โดย: nonnoiGiwGiw 20 กันยายน 2567 9:11:43 น.

พ่อแม่เป็นห่วงแหละครับ แต่หน้าโรงเรียนถ้านึกถึงหลักสุขอนามัย มันอยู่ติดถนน ต่อให้คนขายพยายามที่จะรักษาความสะอาดมากแค่ไหนมันก็ไม่ค่อยอนามัยเท่าไหร่นักหรอก พ่อมักจะใจดีครับ ในขณะที่แม่จะเขี้ยว 555 แต่เวลาโดนจับได้โดนทั้งคู่นะเออ หน้าโรงเรียนน้ำหวานไม่น่าจะเป็นเฮลส์บลูบอย หรอกครับ มันแพงต่อให้เป็นยุคคุณปริ๊นซ์ก็เถอะ ก็ยังถือว่าเป็นน้ำหวานราคาแพงที่คนทั่วไปจับไม่ค่อยถึง น่าจะเป็นยี่ห้อที่คล้ายคลึงมากกว่า ซึ่งยุคนั้นเขาชอบทำแบบนี้ คือไปซื้อขวดเฮลส์บลูบอยมาก แล้วเอาน้ำหวานยี่ห้ออื่นใส่ คือเรากินแล้วเรารู้นะ รสมันต่างกัน ผมว่าเป็นสิ่งที่แย่มากกับการที่ครูเอาเราไปเปรียบกับพี่หรือน้องเรา มันคนละคนกันครับ ความชอบก็แตกต่างกัน ตอนเคาะเปียโน ถ้าครูคนนั้นถามว่า "อยากลองเล่นเหรอ? เล่นเป็นมั้ย?" ผมว่าประวัติชีวิตคุณปริ๊นซ์อาจต้องเขียนใหม่ เรื่องเป่าขลุ่ยมันต่อยอดได้จริงๆ ครับ แม้จะคนละเครื่องดนตรีแต่มันประยุกต์กันได้จริงๆ เอาเข้าจริงตอนแรกผมไม่รู้จักเพลง "Top of the world" ครับ แต่พอลองฟัง ทำนองผมคุ้นมาก ผมคาดว่าผมต้องเคยฟังมาก่อน แต่ตอนนั้นไม่รู้จักชื่อเพลงนี้ หรือไม่ก็ต้องมีเพลงหลายๆ เพลงที่เอาทำนองบางส่วไปใช้แน่ๆ ผมไม่แปลกใจที่ครูจะไม่รู้จักยิ่งในยุคที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตด้วย มันยากที่จะรู้จักหมด ผมอยากมีความรู้สึกแบบนั้นบ้าง ความรู้สึกที่คนที่ต้องการเรา แล้วเราสามารถปฏิเสธด้วยเหตุผลคือไม่อยากทำ ผมอาจจะเคยมีประสบการณ์แบบนั้นแล้ว แต่น่าจะไม่บ่อยนัก ดูแล้วมาทางสายดนตรีจริงๆ ตอน ม.1 ผมเคยเข้าไปเป็นเด็กฝึกวงโยนะ ผมอยู่ได้เทอมเดียวผมออกครับ มันไม่ตอบโจทย์ เพราะให้ฝึกแต่มาร์ชชิ่ง สำหรับที่นี่ต่อให้คุณเป็นคาร์ล เซอร์นี "ถ้าพึ่งเข้าตอน ม.1 ของที่นี่ก็เป็นได้แค่เบ๊เท่านั้น" ไม่ต้องแปลกใจที่ผมจะอินกับสำนวนนี้มาก จนผมยกมาใช้เอง ซึ่งจากเนื้อหาของคนที่เคยพูดเรื่องนี้ทำให้ผมพอจะคาดเดาได้ว่า เขาน่าจะเคยเรียนที่เดียวกับผม ผมออกเพราะมันมีดาร์กไซด์บางอย่างซึ่งผมไม่อยากเล่าเอาเป็นว่าถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูนักข่าวสมัยนั้น ผอ.อาจจะโดนเรียกสอบ ครูวงโยอาจโดนคาดโทษก็ได้ ส่งผลให้พอจบเทอม 1 ผมได้ชื่อว่าร่วมกิจกรรมวงโย แต่เทอม 2 เชียร์ ต่างจากเพื่อนๆ หลายๆ คนที่ม.1 อยู่เชียร์ตลอด (ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์อะไร) มหาวิทยาลัย ผมเคืองรุ่นพี่เชียร์ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นมาเรียนภาษาจีนห้องเดียวกับผม ผมไม่ติดให้มันครับ เนื่องจากสมัยตอนปี 1 เขาไม่ได้ทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่น่านับถือนัก และไม่สามารถตอบสนองความต้องการเรื่องพื้นฐานที่ควรจะทำได้ ทั้งที่เขาควรจะทำได้ งั้นก็ไม่ต้องพูดกันดีกว่า เป็น "เด็กนาย" มันดีจริงๆ ครับ พวกที่หาเรื่องก็ต้องเกรงใจ ผมว่าผมไม่พูดต่อดีกว่าเดี๋ยวเรื่องที่เล่ามันจะดาร์กไซด์เกิน ที่สำคัญผมเริ่มง่วงแล้วด้วย สองมาตรฐาน ถ้ามันเป็นคุณกับเรา มันจะดีครับ แต่ถ้ามันไม่เป็นคุณนี่สิ อันนี้แหละที่น่าคิด   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 20 กันยายน 2567 22:55:58 น.

ลืมไปกับบล็อกนี้ ผมก็กำลังทำสองมาตรฐาน อยู่เช่นกัน ของอร่อย บล็อกที่มีประเด็น ต้องเก็บไว้ท้ายๆ ผมใช้เวลากับบล็อกนี้เกือบชั่วโมงเลยนะนะครับ เมื่อเทียบกับบล็อกอื่นๆ ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 20 กันยายน 2567 22:57:25 น.

จากบล็อก คนเราควรเป็นแบบนั้น อะไรไม่ถูกต้องเราต้องด่าได้ ไม่ใช่ด่าเฉพาะคนที่เรามองว่าเป็นศัตรู คนที่เราเชียร์ถ้าทำไม่ถูกยิ่งต้องด่า   โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) 21 กันยายน 2567 23:00:33 น.