lliliil Work it harder, Make it better, Do it faster, Make us Stronger liilill
space
space
space
<<
พฤษภาคม 2568
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
space
space
6 พฤษภาคม 2568
space
space
space

จักรยาน เอ้ย! จักรวาลไปทางไหน



ระยะนี้ผมไม่สู้จะว่างเลยครับ
ด้วยตารางงานแน่น ๆ และสมองที่ต้องคิดเรื่องงานเกือบตลอดเวลา
ทำให้ไม่ค่อยมีไอเดียในการเขียนบล๊อกเท่าไหร่ครับ
แถมช่วงนี้ดันไปเทความสนใจในชีวิตให้กับการหา Armchair ซักตัวเอามาไว้ในห้องนอน


พร้อมกำลังหาโคมไฟตั้งพื้นเข้าท่าๆ ซักตัวมาตั้ง 
จนเกือบได้เรื่องด้วยการย้ายโต๊ะคอมในห้องนอนไปไว้ที่อื่น
พอคิดจะย้ายโต๊ะคอมก็เกิดจะ Redecorate โต๊ะและอุปกรณ์คอมขึ้นมาด้วย
เรียกว่า
ไปกันใหญ่ครับงานนี้ 555555











ส่วนวันหยุด ชีวิตจะวุ่นวายมาก ๆ
ไหนจะหาเวลาพาแฟนไปเที่ยววันเดย์ทริปกัน ไหนจะไปซื้อของ กินข้าว
ตอนไหนมีเวลาที่กำลังจะนั่งชิลๆ หลานก็วิ่งมาอีกแล้ว


"ขี่จักรยานนนนนน"
"ไปเซเว่นนนนนน"
"อยากกินบูสสสส"
"มาขายอาหารค่าาาาา"


ส่วนผมก็มักจะถามด้วยคำถามเดิมๆ เสมอ.....




"คุณแม่ละคะ....."
แต่ก็เท่านั้นแหละครับ เค้ามาก็นั่งแหมะอยู่ข้างๆ อยู่ดี










คราวนี้ขอเล่าย้อนไปเมื่อเดือนเมษาเลยครับ
เกี่ยวกับกิจกรรมระหว่างผมกับหลานที่ครั้งก่อนผมจบไว้ว่า
เดี๋ยวสิ้นเดือนเมษา จะพาหลานไปอีกงานตามที่เค้าต้องการ

....ทีนี้ก็จัดไปครับ ...
ผมจัดให้ผ่านพรีสกรีน ทีนี้ก็ต้องเตรียมตัวกันละครับ




ถึงวันนั้น ก็ยกทีมกันไปทั้งบ้านเหมือนเดิม
พี่สาวเป็นคนแต่งหน้าทำผมให้หลานเหมือนเดิม
เพิ่มเติมคือ
เอ้ย!!!ฝีมือดีขึ้นเยอะเลยวะ
คราวนี้สวยละเอียด แบบที่หลานเห็นหน้าตัวเองในกระจกแล้วร้อง

"ส๊วยยยยยย"











ไปถึงสถานที่ผมยังคงเป็นแผนกหิ้วของเช่นเคย และเตรียมพร้อมตามปกติเหมือนเดิม
ไม่รู้แหละว่าคนจะเยอะหรือมีที่นั่งไหม ผมเตรียมเก้าอี้แคมป์ปิ้งไป 2 ตัว
พร้อมหิ้วกระเป๋าอุปกรณ์เครื่องสำอางของพี่สาวไปด้วย
ไปถึงก็ไปรายงานตัว จับเบอร์ ส่วนผมก็มาหาทำเลสงบๆ จับจองพื้นที่นั่ง
ลงทะเบียนอะไรเสร็จ ผมเลยบอก ไปกินข้าวกันเลย ชิลๆ 

พร้อมกับออฟเฟอร์หลานว่า
ได้เบอร์ต้นๆ ดีเลย ลงจากเวทีมา ไปกินน้ำแข็งใสเลย




จากนั้นก็มานั่งสบายๆ รอแบบใจเย็นไม่รีบไม่ร้อน
ระหว่างที่นั่งรอ
เริ่มเห็นคนหน้าคุ้น.....
เริ่มเห็นน้อง 2 คนที่เราเจอตอนเดินแบบครั้งก่อน
ซึ่งน้องเค้าก็มองหลานพร้อมทำหน้าสงสัย เหมือนเคยเจอที่ไหนแต่นึกไม่ออก

ส่วนหลาน ไม่สงสัยครับ เพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่จะเจอคนซ้ำๆ 
ผมก็ไม่สงสัย ด้วยเหตุผลเหมือนหลาน คือ....
เรื่องปกติ











เวลาว่างๆ ผมก็ชวนหลานมาถ่ายรูปเล่น ซึ่งครั้งนี้ดูเค้าจะชอบตัวเองมากครับ

โพสสวยทุกรูป แถมหน้าตาดูมั่นอกมั่นใจ


ก่อนหน้าที่ พี่สาวแอบมาบอกแล้วว่า หลานบอกตอนแต่งตัวว่า
"ข้าวหอมจะทำเต็มที่เลยนะคะ จะได้รางวัล"

พี่สาวก็บอกไปว่า "ดีใจที่ข้าวหอมจะทำเต็มที่นะคะ ข้าวหอมต้องทำได้ดีแน่ๆ"
บอกแค่นั้น ไม่กล้าบอกว่า เราไม่ได้หวังรางวัลอะไร 
เพราะไม่อยากให้หลานรู้สึกว่าความตั้งใจของเค้าไม่มีค่าให้คาดหวัง











ตอนผมถ่ายรูป หลานก็บอกซ้ำอีกครั้ง
"ข้าวหอมสวยใช่ไหมคะ"
"ใช่ค่ะ วันนี้สวยมาก"
"ข้าวหอมต้องได้รางวัลแน่ๆ เพราะข้าวหอมจะทำเต็มที่ที่สุดเลย"


สงสารจังครับ ไอ่ผมก็กระอักกระอ่วนไม่รู้จะพูดยังไงดี สงสารมาก

"ข้าวหอมคะ  น้าปริ๊นซ์เชื่อว่าโชว์ของข้าวหอมจะออกมาดีแน่ๆ 
เพราะข้าวหอมตั้งใจมากๆ แต่จะได้รางวัลหรือไม่ได้รางวัล

มันไม่ใช่เพราะเราสวยหรือไม่สวย หรือโชว์ดีหรือไม่ดีนะคะ
เค้าอาจจะต้องการหาคนที่คาแร็คเตอร์ตรงกับที่เค้าต้องการที่สุด
ถ้าเราทำโชว์เต็มที่แล้ว ดีที่สุดแล้ว  น้าปริ๊นซ์ดีใจนะ ข้าวหอมจะดีใจไหมคะ"


"ดีใจค่ะ"  หลานตอบ ยิ้ม แล้วมากอดคอ



ผมก็ไม่รู้หรอกว่า เค้าเข้าใจสิ่งที่ผมบอกไหม หรือผมพูดรู้เรื่องไหมหรือยังไง
แต่หน้าตายังดูสดใสไม่จ๋อยก็โอเคละมั้ง











ใดๆ คือ ผมรู้สึกว่า มีใครซักคนมองหน้าผมมาซักพักแล้ว
ตั้งแต่กลับมาจากกินข้าว แต่ด้วยไม่คิดจะเงยหน้ามอง และสายตาสั้น 
ก็เลยไม่ได้สนใจครับว่าคนคนนั้นเป็นใคร 
จนผมเอาหลานไปซ้อมเวที
พอจูงมือหลานลงจากเวทีปั๊บ
อยู่ๆ ก็มีมือมาจับแขนผมดังหมับ!


"น้อง! น้องคะ!"
ผมนี่ก็หันควับตามมือเลย งงมากครับ

"ครับ?"
อีกฝั่งเป็นพี่ผู้หญิงผมยาวคนนึงที่พาเด็กมาเหมือนกัน
ซึ่งฝั่งนั้นเอียงคอมองผม แล้วขมวดคิ้ว

"พี่เคยเจอน้องไหม"
"เอ่อ คิดว่าเคยเจอผมที่ไหนอ่ะครับ"
"งานอะไรซักอย่าง ไม่ Event ก็ Shooting อ่ะน้อง น่าจะต้นปี Shooting"
"(*@^$% ไหมอ่ะครับ"
"อ่าาาาา ใช่ป่ะ ใช่ไหม"  พี่เค้าตื่นเต้นตีแขนผมดังเพี๊ยะ
"อ๋อ....อาจจะครับ" 
ทางผมยิ้มแหยๆ แล้วอ๋อไปอย่างงั้น จำไม่ได้หรอกครับ



"แล้วนี่...." ว่าแล้วพี่เค้าก็ก้มมามองหลานที่ผมจับมือไว้อยู่
"ลูกสาวหรอคะน้อง"
ยังไม่ทันที่ผมจะตอบ หลานผมรีบจีบปากหันไปตอบให้
"คุณน้าค่ะ...เหนอะ เหนอะ... น้า"   5555555

ทีนี้พี่สาวคนนั้นก็ลงไปนั่งจับมือหลานว่า
อุ้ยยยย น่ารักจัง แก้เขิน
แล้วลุกขึ้นมาอีกรอบ
"พี่ละตกใจ นึกว่าเรามีลูกแล้ว" พร้อมกับทำท่าตกใจเว่อ....เอามือทาบอก
ส่วนผมยิ้มอ่อน ไม่ได้ตอบอะไร แล้วจะจูงหลานไปนั่ง




"น้องอะไรนะ เหมือนพี่ไม่เคยรู้ชื่อน้องเลยป่ะ"
"ชื่อปริ๊นซ์ครับ"
พี่แกทำมือโอเค "พี่ขอแอดไลน์น้องได้ไหม"
"ได้ครับ" ไอ่เราก็เป็นคนง่ายๆ ซะด้วย ก็ยื่น QR ให้เค้าสแกน
"ขอบคุณนะคะน้องปริ๊นซ์ ไว้เจอกันงานหน้า อาจจะเป็นงานกับพี่เนอะ"
พี่เค้ายิ้มอีกครั้ง 
"ยินดีครับพี่... ฝากข้าวหอม หลานผมด้วยนะครับ"
จากนั้นก็แยกย้ายกันไปแบบงงๆ ครับ 










จนพิธีกรขึ้นเวที ทุกอย่างเตรียมพร้อมในการเริ่ม

พอเบอร์ 1-5 เริ่มเรียก ผมรีบไล่ให้พี่สาวพาหลานไปยืนสแตนบายรอเลย
แล้วพูดซ้อมคิวกันซะให้ Settle จะได้ไม่รีบร้อนตื่นเต้น




ส่วนผมก็เหมือนเดิมครับ แต่งตัวให้มันสบายๆ หน่อย
แล้วสะพายกล้อง เดินเซอร์เวย์หาทิศหาทางถ่ายรูป
แล้วผมก็เห็นมุมเด็ดอยู่ข้างโต๊ะกรรมการ อยู่กลางเวทีเป๊ะ

แต่มีคุณยายนั่งรถเข็น นั่งเตรียมให้กำลังใจหลานก็อยู่แล้ว 



เอาไงดีวะ....พอเบอร์ 1 ขึ้นปั๊บ ผมก็มุดเข้าไปโผล่ที่ข้างโต๊ะกรรมการ
ก่อนจะหันไปยกมือไหว้คุณยาย 1 ที ...
ขอยาดนะครับคุณยาย...
แล้วจัดการวัดแสงนั่งปักหลักอยู่ตรงนั้น แล้วหันไปขอโทษคนข้างหลัง
ในใจคิดว่า....หลานเดินเสร็จผมไปเลยครับ ไม่นั่งเกะกะแน่นอน





ว่าแล้วหลานก็เดินขึ้นเวที
แล้ว Performance ของหลานบนเวทีคือ ยอดเยี่ยมเลยครับ
อาจจะไม่ได้ยอดเยี่ยมที่สุดบนเวที แต่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ผมเคยเห็นแน่นอน
สายตามั่นใจ และเชื่อเลยครับว่าคำว่า
เต็มที่ ของเค้า คือสิ่งนี้จริงๆ 
















พอหลานลงจากเวที ผมหันไปไหว้คุณยายอีกที ขอบคุณครับ
แล้วรีบลุกออกไปให้คนอื่นเข้ามาเสียบแทนทันที
อย่างแรกคือวิ่งไปด้านข้างเวทีเจอหลานที่กำลังเม้าท์ดีอกดีใจพอดี
ซึ่งผมก็รีบยกนิ้วให้แล้ววิ่งเข้าไปกอด


"สุดยอดไปเลยยยยย" ผมกอดเค้า
"สุดยอดเลยใช่ไหมคะ ข้าวหอมทำเต็มที่เลยนะคะ"
"เยี่ยมมากเต็มที่ที่สุดเลย...ป่ะ...ไปกินน้ำแข็งใสกัน"
"Gooooo"




แล้วผมก็อัดฉีดด้วยน้ำแข็งใส 1 ถ้วย
พี่สาวควักผลไม้มาให้กินอีก 1 กล้อง 
ซึ่งทีแรกเราว่า เสร็จแล้วจะออกไปเที่ยวแล้วกลับบ้าน









แต่หลานพูดขึ้นมาว่า
"โน้วค่ะ ข้าวหอมจะรอฟังผล"
พี่สาว แม่ แฟน ผม ยืนสตั้นไม่ได้เตรียมคำตอบหรืออะไรให้กับเหตุการณ์นี้
ก่อนที่พี่สาวจะนั่งไปคุยกับหลานเป็นคนแรก


"ข้าวหอมขา วันนี้เราสนุกมากๆ เลยนะคะ เสร็จแล้วเราไปเที่ยวกันเนอะ
ถือเป็นผลพลอยได้ไงคะ ไปซื้อสายไหมด้วย"

"ไม่เอาค่ะ ข้าวหอมจะรอฟังผล"  หลานยืนยัน
"แต่เรามาสนุกเนอะ วันนี้มันดีมากเลย เรื่องผลไม่เป็นไรนะคะ"



"ไม่ค่ะ"
ผมเห็นแล้วว่า หน้าเค้าจริงจัง มุ่งมั่นมาก
คงเปลี่ยนใจ หรือไปทำลายความตั้งใจเค้าไม่ได้แน่ๆ 






ตอนนั้นผมก็ว่าจะอยู่รอฟังผลอยากที่เค้าต้องการ
แต่หันไปอีกที แฟนก็เดินกลับมาจากไปคุยกับเจ้าหน้าที่






"ข้าวหอมขา ตอนนี้บ่าย 2 ครึ่ง เค้าจะประกาศผล 4 โมงครึ่ง
เราไปซื้อสายไหมกันก่อน แค่ 15 นาทีก็ถึงแล้ว แวะเที่ยวได้อีกนะคะ"


หุยยยย นี่มันผู้กอบกู้โลกชัดๆ 
ซึ่งหลานโอเคมากๆ พร้อมเดินไปขึ้นรถ แต่จะไม่เปลี่ยนชุดเด็ดขาด



 
แต่นั่งรถไปได้ไม่เกิน 5 นาที....หลานหลับ
แม่เริ่มมีแผนร้าย ว่าเรากลับกันเลยไหม ถ้าตื่นมาค่อยบอกว่า เค้าประกาศไปแล้ว
ผมกับพี่สาวพูดพร้อมกันว่า
"ไม่ได้สิ!!!"

หุย....จะไปทำลายความตั้งใจของเค้าแบบนั้นได้ยังไง 
แค่เค้าหลับ ความฝันของเค้าจะถูกทำลายเลยหรอ 












ผมขับไปซื้อสายไหม แวะตรงนั้นตรงนี้ แล้วจะแวะวัดไชยวัฒนาราม ถ่ายรูป
ก็ปลุกหลาน แต่หลานตื่นมาก็ไม่ลงจากรถครับ 
บอกอยากเดียวว่าจะกลับมารอฟังผล
พร้อมชะโงกมามองเวลาที่หน้าจอรถว่ามัน บ่าย 4 โมงเย็นแล้ว


"ข้าวหอมไปค่ะ ไม่ไปเที่ยวค่ะ ข้าวหอมจะกลับไปฟังประกาศผล"
"แป้บเดียวไหมคะ 15 นาทีๆ เรามีเวลานะ" พี่สาวพยายามอธิบาย
"ไม่ค่ะ จะกลับไปตอนนี้"




โอเค ญาติล้มกระดาษเหมือนเดิม
ทำให้ผมที่จอดรถอยู่ในที่จอดรถวัดไชยฯ ต้องตั้งเนฯใหม่ กลับไปที่เดิม

ก่อนที่เค้าจะขอให้คุณแม่เช็คหน้าเช็คผม เอาเครื่องประดับมาใส่อีกรอบ
เพื่ออยากสวยๆ รอ เผื่อว่าจะได้ประกาศชื่อขึ้นรับรางวัล












จนสุดท้าย
ไม่ได้มีชื่อเค้าประกาศรางวัล


"ประกาศรึยังคะ" หลานหันถามแม่เค้า
"ประกาศแล้วค่ะ แต่เค้าประกาศแต่ 3 รางวัลนะคะ รางวัลอื่นๆ ไม่ได้ประกาศ
เราน่าจะหลังจากที่ 3 เลยไม่ได้ประกาศ เหมือนกีฬาสีไงคะ"

พี่สาวพยายามอธิบาย

"ป่ะ เราไปกันค่ะ วันนี้สนุกจังเลย ข้าวหอมตั้งใจมาก เก่งมากๆ 
ทำดีที่สุดเลยนะคะ คุณแม่มีความสุขมาก"

หลานไม่ได้ว่าอะไร แค่ลุกขึ้น จับมือแม่เค้าเดินตามทุกคนมาจนขึ้นรถ










"เรากำลังจะไปไหนคะ"
"กลับบ้านเราค่ะ แต่เดี๋ยวแวะทานข้าวที่ห้างกัน" ผมตอบแทนทุกคน
"อ๋อ ค่ะ"  เค้าตอบรับแล้วนั่งหันมองหน้าต่างเงียบๆ 
เงียบไปพักใหญ่ จนผมกลับมาวิ่งที่พหลโยธินขาเข้า
หลานที่นั่งเงียบๆ ก็พูดอีกครั้ง





"วันนี้ข้าวหอมสวยมากเลยใช่ไหมคะ ข้าวหอมทำดีมากเลยใช่ไหมคะ"
"ใช่แล้วค่ะ ข้าวหอมทำดีมากๆ โชว์ดีมากๆ  สวยมาก ๆ เลย" แม่เค้าตอบ
"ใช่ไหมคะ" เค้าถามอีกครั้ง 
"ใช่ค่ะน้าปริ๊นซ์ชอบโชว์ของข้าวหอมที่สุดเลย ข้าวหอมทำดีที่สุดเลยค่ะ"
ผมรับตอบอีกคน ก่อนที่แม่กับแฟนจะชื่นชมเค้าอีกแรง



"ว่าแล๊วววว ข้าวหอมก็ว่าข้าวหอมทำได้ดีมากๆ นะ"
ว่าแล้วเค้าก็กอดอกยิ้มให้กับตัวเอง
"ไปกินข้าวห้างใช่ไหมคะ"
"ใช่ค่ะ"


"ข้าวหอมจะไม่ถอดกำไล ไม่เปลี่ยนชุดนะคะ 
ข้าวหอมอยากให้ทุกคนได้เห็นว่าข้าวหอมสวยๆ"

"ได้เลยค่ะ ได้เลย"  พี่สาวกับแฟนผมช่วยกันยืนยัน










ส่วนผมน่ะหรอ...
กลับบ้านมา หลานก็ถามหางานต่อไป ซึ่งผมยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอะไร
พี่สาวก็บอกว่า เค้าดูสนุกมาก ปิดเทอมให้เล่นๆ แบบนี้ก็ดีนะ

ส่งเสริมการกล้าแสดงออก การพรีเซ็นต์ต่อหน้าคนเยอะๆ ดี
น่าจะดีกับเค้าในอนาคต ให้เค้ามั่นใจเวลาพรีเซ็นต์งาน



แต่ผมส่ายหน้าบอกว่า พักก่อน ผมนะที่พัก ขอยังไม่หางานใหม่ให้ลอง
เพราะสงสารหัวใจเค้ามากครับ เค้าโตแล้ว เค้ารู้ว่ามันมีคนชนะ แล้วเค้าไม่ชนะ
จะให้เค้าไม่คาดหวังไม่ได้ ในเมื่อเค้าอุตส่าห์ทุ่มเททำมันขึ้นมา
เค้าอยาก Perform
เค้าก็อยากมงลง....




ใช่ครับ...ตอนนั้นเค้าเดินมานั่งตักผมแล้วกระซิบเบาๆ ว่า
"ข้าวหอมอยากมง"
....น่าสงสารมาก....





เอาไว้ก่อนนะ เอาไว้ว่ากันใหม่
สงสารหัวใจน้อยๆ  ที่มุ่งมั่น ตั้งใจมาก ๆ
แต่ใดๆ ขอให้เชื่อทุกคนในครอบครัวนะ ว่าเราภูมิใจในข้าวหอมเสมอเลย
สุดยอดมากจริง ๆ  







แถมตอนนี้....ยังยอมตัดผมแล้ว...ตามสัญญา....





 



Create Date : 06 พฤษภาคม 2568
Last Update : 6 พฤษภาคม 2568 14:05:51 น. 16 comments
Counter : 652 Pageviews.
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณThe Kop Civil, คุณโฮมสเตย์ริมน้ำ, คุณ**mp5**, คุณหอมกร, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณกะว่าก๋า, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณnonnoiGiwGiw, คุณhaiku, คุณสองแผ่นดิน, คุณtoor36, คุณkae+aoe, คุณmultiple, คุณNior Heavens Five, คุณnewyorknurse, คุณทนายอ้วน


 
สวัสดีครับน้องปริ๊นซ์
หลานน่ารักจริง ๆ ครับ ว่ายังงัยคุณน้าถึงหลงได้ขนาดนี้
พี่ว่างานอีเวนต์ต้องตามมาอีกเพียบแน่นอนครับ


โดย: The Kop Civil วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:16:06:52 น.  

 
ดีมากแล้วจ้าปริ้นเด็กๆ ต้องเรียนรู้
ว่าชีวิตมีทั้งผิดหวังและสมหวังนะ
ต้องพยายามบอกกันต่อไปจ้า



โดย: หอมกร วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:17:25:40 น.  

 
จริง ๆ ถ้าเด็กสนุก ไม่คิดอะไรมาก ก็โอเคนะคะ
เด็กอาจไม่เข้าใจว่าทุกเวทีคือการเรียนรู้ คือประสบการณ์
เรียนรู้เรื่องการแข่งขัน มีแพ้ มีชนะ เป็นเรื่องธรรมดา
เก่งแค่ไหนแล้วที่ไม่งอแง ยังรักษาสัญญาตัดผมโดยดี



โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:17:40:29 น.  

 
อ่านแล้วนึกถึงตอนหมิงเป็นเด็กครับ
แม้จะไม่ได้พาไปแข่งขันอะไร
แต่ทุกครั้งที่มีการแสดงบนเวที
มาดามจะตื่นเต้นกว่าลูกทุกครั้ง 555
พี่ก๋ามีหน้าที่ถ่ายภาพอย่างเดียวครับ

น้องข้าวหอมดูจะสนุกกับกิจกรรมต่างๆ
ดีเลยครับ เป็นส่วนเสริมสร้างความมั่นใจให้เด็กได้ดีมาก
ไม่ใช่ทุกคนจะขึ้นไปแสดงได้นะครับ
เค้าต้องมั่นใจในตัวเองประมาณนึงเลย
จึงจะกล้าแสดงออกได้ดีแบบนี้



พอ 50
ร่างกายมันแสดงความอ่อนแอออกมาเลยครับ
พี่ก๋าได้แต่ทำใจยอมรับความจริง
ทั้งเรื่องของหน้าตาและร่างกาย 555



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:17:45:26 น.  

 
สวัสดี จ้ะ น้องปริ๊นซ์

อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ครอบครัวเธอทุกคน พยายามส่งเสริมให้
ข้าวหอมเข้าทำกิจกรรมต่าง ๆ แล้วข้าวหอมเองก็ชอบ สิ่งดีคือ
เด็กกล้าแสดงออก มีความเชื่อมั่นในตนเอง แต่มันก็เหมือนดาบ
สองคมนะ เรื่องจิตใจเด็กเป็นเรื่องละเอียดอ่อน อย่าให้เด็กคิดว่า
การไปแข่งขันแล้วต้องชนะ หรือได้รางวัลเสมอ ถ้าได้สอดแทรก
เรื่องการแข่งขันมีแพ้ มีชนะ เป็นเรื่องธรรมดา ครั้งนี้ เราไม่ชนะ
อาจจะมีคนที่เขาเก่งกว่าเรา เตรียมพร้อมกว่าเรา ครั้งหน้า เราต้อง
เตรียมพร้อมให้มากกว่านี้ เอาประสบการณ์ต่าง ๆ มาเป็นปรับปรุง
แก้ไข อธิบายให้หลานเขาเข้าใจบ้างก็ดีนะ

โหวดหมวด บันทึก ฯ


โดย: อาจารย์สุวิมล วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:17:53:59 น.  

 
เอ็นดูวววววว 5555
แต่นี่พี่อ่านบล็อกน้องข้าวหอมจบแล้ว
แกรมีบล็อกให้พี่อ่นเพิ่มไหมล่ะ 5555


โดย: nonnoiGiwGiw วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:22:19:54 น.  

 
สวัสดีครับคุณปริ๊นซ์

ทางผมเองพอเป็นวันหยุด ชีวิตก็วุ่นวายเช่นกัน
จะเป็นเรื่องซื้อของเข้าบ้าน อะไรต่างๆ
เผลอแป๊บเดียวหมดวันแระ

ข้าวหอมชุดไทย สวยน่ารักมากครับ
ชอบรูปสวัสดี

แอบขำที่ว่า "ลูกสาวเหรอคะน้อง" 555
นึกภาพตามเป็นมุกในหนงได้เลยครับ (แซวๆ)


โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:22:58:28 น.  

 
เดี๋ยวผมมาอีกที


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:23:43:44 น.  

 
อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 7 พฤษภาคม 2568 เวลา:5:36:12 น.  

 
น่ารักจังค่ะ มีความสุขมากๆ นะคะ


โดย: kae+aoe วันที่: 7 พฤษภาคม 2568 เวลา:8:15:55 น.  

 
สวัสดีค่ะน้องปริ๊น

อ่านไปอ่านไป สงสารใจข้าวหอมเหมือนน้องปริ๊นค่ะ
แต่พี่ว่าข้าวหอมเขาคงผิดหวังนิดหน่อย แต่ข้าวหอมใจสู้มากนะคะ
ไม่ร้องไห้ ไม่งอแง แม้จะไม่ได้ยินชื้อตัวเองก็ตาม
เด็กบางคนคาดหวังสูง ก็ผิดหวังแรงมากค่ะ

ข้าวหอมถือว่าโอเคเลยค่ะ พี่เชื่อว่าคราวต่อๆไปข้าวหอมจะเข้าใจมากยิ่งขึ้นกับคำว่าแข่งขัน
เข้าใจว่ามีเข้ารอบมีตกรอบ ไม่ใช่เรื่องใหญ่นะคะ ขอแค่ทำให้เต็มที่พอ

คุณน้าข้าวหอมนี่น่ารักมากเลยนะคะ



โดย: tanjira วันที่: 7 พฤษภาคม 2568 เวลา:13:32:28 น.  

 
สวัสดีครับพี่ปริ๊นซ์
น้องเก่งมากเลยครับ ถือว่าเก็บเกี่ยวประสบการณ์เนาะ


โดย: Nior Heavens Five วันที่: 7 พฤษภาคม 2568 เวลา:23:30:19 น.  

 
ทางนี้ก็หายไปนานนนนเหมือนกันค่ะ ขี้เกียจตัวเป็นขนเลย 5555

ต้องบอกน้องว่าค่อยๆสั่งสมประสบการณ์ไปเรื่อยๆค่ะ สักวันมงต้องลงแน่นอน ให้กำลังใจนะคะ


โดย: babyL' วันที่: 9 พฤษภาคม 2568 เวลา:13:57:48 น.  

 
รออ่าน event หน้ากับพี่สาวคนนั้น คริๆๆๆ


โดย: ทนายอ้วน วันที่: 9 พฤษภาคม 2568 เวลา:15:06:21 น.  

 
ว้าว ธีมสงกรานต์ นางแบบตัวน้อยน่ารักมากกกกเลยเชียวครับ
การได้ขึ้นเวทีบ่อยๆนี่ จะส่งเสริมการกล้าแสดงออกและความมั่นใจให้กับหลานข้าวหอมขึ้นเรื่อยๆนะครับ ถึงแม้จะไม่ได้รางวัล
แต่การได้ประสบการณ์ ก็มีค่ามากเลยนะครับ

สายประกวดแต่ละคนนี่ ไม่ใช่จะสำเร็จในครั้งแรก บางคนก็ต้องตระเวณประกวดไปเป็นสิบๆเวที กว่าจะค้นพบตัวเองและเส้นทางที่ใช่นะครับ
บางเรื่องเราอาจจะไม่ถนัด แต่บางเรื่องถ้าเป็นทางของเรา ใครก็สู้เราไม่ได้หรอกนะครับ

พ่อแม่และน้าปริ๊นซ์คนขยัน ก็มีส่วนในเส้นทางนี้ ที่จะคอยประคับประครอง หล่อหลอมความฝันในวัยเยาว์ ความทรงจำที่ดีๆในวัยเด็ก
จะอยู่ติดตัวเค้าไปจนโต

แต่อาจารย์เต๊ะ มั่นใจว่า น้าตากล้องคงต้องคลานเข่า หามุมกล้องอีกหลายงานแน่ เย้ย 555

อาจารย์เต๊ะสายโชว์ ไปก่อนนะครับ ช่วงนี้ นั่งนานปวดแผล เจ็บแปล็บๆ แฮร่555



โดย: multiple วันที่: 10 พฤษภาคม 2568 เวลา:4:40:19 น.  

 
เด็กๆ เขาทำอะไรเต็มที่อยู่แฃ้วครับ เราๆ มากกว่าที่คิดมากไปเอง

แต่โห รอฟังผลอะไรจะขนาดนั้นนนน แต่ตอนเด็กๆ เด็กจะยังไม่เข้าใจแหละ ว่ามันต้องใช้เวลา

ช่วงนี้ก็เหนื่อยกันจริงๆ ครับ และน่าจะเหนื่อยกันอีกนานเลย ผมก็ไม่ค่อยไหว ไว้ต้องลาพักร้อนมานอน


โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 12 พฤษภาคม 2568 เวลา:9:57:21 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
space

BlogGang Popular Award#21


 
จันทราน็อคเทิร์น
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
ผู้ติดตามบล็อก : 19 คน [?]




* Engineer
* Guitar trainer
* Casual gamer



space
space
space
space
[Add จันทราน็อคเทิร์น's blog to your web]
space
space
space
space
space