|
|
|
| | 1 | 2 | 3 |
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
 |
|
|
จักรยาน เอ้ย! จักรวาลไปทางไหน |
|
ระยะนี้ผมไม่สู้จะว่างเลยครับ ด้วยตารางงานแน่น ๆ และสมองที่ต้องคิดเรื่องงานเกือบตลอดเวลา ทำให้ไม่ค่อยมีไอเดียในการเขียนบล๊อกเท่าไหร่ครับ แถมช่วงนี้ดันไปเทความสนใจในชีวิตให้กับการหา Armchair ซักตัวเอามาไว้ในห้องนอนพร้อมกำลังหาโคมไฟตั้งพื้นเข้าท่าๆ ซักตัวมาตั้ง จนเกือบได้เรื่องด้วยการย้ายโต๊ะคอมในห้องนอนไปไว้ที่อื่น พอคิดจะย้ายโต๊ะคอมก็เกิดจะ Redecorate โต๊ะและอุปกรณ์คอมขึ้นมาด้วย เรียกว่าไปกันใหญ่ครับงานนี้ 555555
ส่วนวันหยุด ชีวิตจะวุ่นวายมาก ๆ ไหนจะหาเวลาพาแฟนไปเที่ยววันเดย์ทริปกัน ไหนจะไปซื้อของ กินข้าว ตอนไหนมีเวลาที่กำลังจะนั่งชิลๆ หลานก็วิ่งมาอีกแล้ว"ขี่จักรยานนนนนน" "ไปเซเว่นนนนนน" "อยากกินบูสสสส" "มาขายอาหารค่าาาาา"ส่วนผมก็มักจะถามด้วยคำถามเดิมๆ เสมอ....."คุณแม่ละคะ....."แต่ก็เท่านั้นแหละครับ เค้ามาก็นั่งแหมะอยู่ข้างๆ อยู่ดี
คราวนี้ขอเล่าย้อนไปเมื่อเดือนเมษาเลยครับ เกี่ยวกับกิจกรรมระหว่างผมกับหลานที่ครั้งก่อนผมจบไว้ว่า เดี๋ยวสิ้นเดือนเมษา จะพาหลานไปอีกงานตามที่เค้าต้องการ....ทีนี้ก็จัดไปครับ ...ผมจัดให้ผ่านพรีสกรีน ทีนี้ก็ต้องเตรียมตัวกันละครับถึงวันนั้น ก็ยกทีมกันไปทั้งบ้านเหมือนเดิม พี่สาวเป็นคนแต่งหน้าทำผมให้หลานเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ เอ้ย!!!ฝีมือดีขึ้นเยอะเลยวะคราวนี้สวยละเอียด แบบที่หลานเห็นหน้าตัวเองในกระจกแล้วร้อง"ส๊วยยยยยย" ไปถึงสถานที่ผมยังคงเป็นแผนกหิ้วของเช่นเคย และเตรียมพร้อมตามปกติเหมือนเดิม ไม่รู้แหละว่าคนจะเยอะหรือมีที่นั่งไหม ผมเตรียมเก้าอี้แคมป์ปิ้งไป 2 ตัว พร้อมหิ้วกระเป๋าอุปกรณ์เครื่องสำอางของพี่สาวไปด้วย ไปถึงก็ไปรายงานตัว จับเบอร์ ส่วนผมก็มาหาทำเลสงบๆ จับจองพื้นที่นั่ง ลงทะเบียนอะไรเสร็จ ผมเลยบอก ไปกินข้าวกันเลย ชิลๆ
พร้อมกับออฟเฟอร์หลานว่า ได้เบอร์ต้นๆ ดีเลย ลงจากเวทีมา ไปกินน้ำแข็งใสเลยจากนั้นก็มานั่งสบายๆ รอแบบใจเย็นไม่รีบไม่ร้อน ระหว่างที่นั่งรอ เริ่มเห็นคนหน้าคุ้น.....เริ่มเห็นน้อง 2 คนที่เราเจอตอนเดินแบบครั้งก่อนซึ่งน้องเค้าก็มองหลานพร้อมทำหน้าสงสัย เหมือนเคยเจอที่ไหนแต่นึกไม่ออก
ส่วนหลาน ไม่สงสัยครับ เพราะคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่จะเจอคนซ้ำๆ ผมก็ไม่สงสัย ด้วยเหตุผลเหมือนหลาน คือ....เรื่องปกติ
เวลาว่างๆ ผมก็ชวนหลานมาถ่ายรูปเล่น ซึ่งครั้งนี้ดูเค้าจะชอบตัวเองมากครับโพสสวยทุกรูป แถมหน้าตาดูมั่นอกมั่นใจก่อนหน้าที่ พี่สาวแอบมาบอกแล้วว่า หลานบอกตอนแต่งตัวว่า"ข้าวหอมจะทำเต็มที่เลยนะคะ จะได้รางวัล"พี่สาวก็บอกไปว่า "ดีใจที่ข้าวหอมจะทำเต็มที่นะคะ ข้าวหอมต้องทำได้ดีแน่ๆ"บอกแค่นั้น ไม่กล้าบอกว่า เราไม่ได้หวังรางวัลอะไร เพราะไม่อยากให้หลานรู้สึกว่าความตั้งใจของเค้าไม่มีค่าให้คาดหวัง
ตอนผมถ่ายรูป หลานก็บอกซ้ำอีกครั้ง"ข้าวหอมสวยใช่ไหมคะ""ใช่ค่ะ วันนี้สวยมาก""ข้าวหอมต้องได้รางวัลแน่ๆ เพราะข้าวหอมจะทำเต็มที่ที่สุดเลย"สงสารจังครับ ไอ่ผมก็กระอักกระอ่วนไม่รู้จะพูดยังไงดี สงสารมาก
"ข้าวหอมคะ น้าปริ๊นซ์เชื่อว่าโชว์ของข้าวหอมจะออกมาดีแน่ๆ เพราะข้าวหอมตั้งใจมากๆ แต่จะได้รางวัลหรือไม่ได้รางวัล มันไม่ใช่เพราะเราสวยหรือไม่สวย หรือโชว์ดีหรือไม่ดีนะคะ เค้าอาจจะต้องการหาคนที่คาแร็คเตอร์ตรงกับที่เค้าต้องการที่สุด ถ้าเราทำโชว์เต็มที่แล้ว ดีที่สุดแล้ว น้าปริ๊นซ์ดีใจนะ ข้าวหอมจะดีใจไหมคะ""ดีใจค่ะ" หลานตอบ ยิ้ม แล้วมากอดคอ
ผมก็ไม่รู้หรอกว่า เค้าเข้าใจสิ่งที่ผมบอกไหม หรือผมพูดรู้เรื่องไหมหรือยังไง แต่หน้าตายังดูสดใสไม่จ๋อยก็โอเคละมั้ง
ใดๆ คือ ผมรู้สึกว่า มีใครซักคนมองหน้าผมมาซักพักแล้ว ตั้งแต่กลับมาจากกินข้าว แต่ด้วยไม่คิดจะเงยหน้ามอง และสายตาสั้น ก็เลยไม่ได้สนใจครับว่าคนคนนั้นเป็นใคร จนผมเอาหลานไปซ้อมเวที พอจูงมือหลานลงจากเวทีปั๊บ อยู่ๆ ก็มีมือมาจับแขนผมดังหมับ!"น้อง! น้องคะ!"ผมนี่ก็หันควับตามมือเลย งงมากครับ"ครับ?"อีกฝั่งเป็นพี่ผู้หญิงผมยาวคนนึงที่พาเด็กมาเหมือนกัน ซึ่งฝั่งนั้นเอียงคอมองผม แล้วขมวดคิ้ว"พี่เคยเจอน้องไหม""เอ่อ คิดว่าเคยเจอผมที่ไหนอ่ะครับ""งานอะไรซักอย่าง ไม่ Event ก็ Shooting อ่ะน้อง น่าจะต้นปี Shooting""(*@^$% ไหมอ่ะครับ""อ่าาาาา ใช่ป่ะ ใช่ไหม" พี่เค้าตื่นเต้นตีแขนผมดังเพี๊ยะ"อ๋อ....อาจจะครับ" ทางผมยิ้มแหยๆ แล้วอ๋อไปอย่างงั้น จำไม่ได้หรอกครับ"แล้วนี่...." ว่าแล้วพี่เค้าก็ก้มมามองหลานที่ผมจับมือไว้อยู่"ลูกสาวหรอคะน้อง"ยังไม่ทันที่ผมจะตอบ หลานผมรีบจีบปากหันไปตอบให้"คุณน้าค่ะ...เหนอะ เหนอะ... น้า" 5555555
ทีนี้พี่สาวคนนั้นก็ลงไปนั่งจับมือหลานว่า อุ้ยยยย น่ารักจัง แก้เขินแล้วลุกขึ้นมาอีกรอบ"พี่ละตกใจ นึกว่าเรามีลูกแล้ว" พร้อมกับทำท่าตกใจเว่อ....เอามือทาบอก ส่วนผมยิ้มอ่อน ไม่ได้ตอบอะไร แล้วจะจูงหลานไปนั่ง"น้องอะไรนะ เหมือนพี่ไม่เคยรู้ชื่อน้องเลยป่ะ""ชื่อปริ๊นซ์ครับ"พี่แกทำมือโอเค "พี่ขอแอดไลน์น้องได้ไหม""ได้ครับ" ไอ่เราก็เป็นคนง่ายๆ ซะด้วย ก็ยื่น QR ให้เค้าสแกน"ขอบคุณนะคะน้องปริ๊นซ์ ไว้เจอกันงานหน้า อาจจะเป็นงานกับพี่เนอะ"พี่เค้ายิ้มอีกครั้ง "ยินดีครับพี่... ฝากข้าวหอม หลานผมด้วยนะครับ"จากนั้นก็แยกย้ายกันไปแบบงงๆ ครับ 
จนพิธีกรขึ้นเวที ทุกอย่างเตรียมพร้อมในการเริ่มพอเบอร์ 1-5 เริ่มเรียก ผมรีบไล่ให้พี่สาวพาหลานไปยืนสแตนบายรอเลยแล้วพูดซ้อมคิวกันซะให้ Settle จะได้ไม่รีบร้อนตื่นเต้น
ส่วนผมก็เหมือนเดิมครับ แต่งตัวให้มันสบายๆ หน่อย แล้วสะพายกล้อง เดินเซอร์เวย์หาทิศหาทางถ่ายรูป แล้วผมก็เห็นมุมเด็ดอยู่ข้างโต๊ะกรรมการ อยู่กลางเวทีเป๊ะแต่มีคุณยายนั่งรถเข็น นั่งเตรียมให้กำลังใจหลานก็อยู่แล้ว เอาไงดีวะ....พอเบอร์ 1 ขึ้นปั๊บ ผมก็มุดเข้าไปโผล่ที่ข้างโต๊ะกรรมการ ก่อนจะหันไปยกมือไหว้คุณยาย 1 ที ... ขอยาดนะครับคุณยาย... แล้วจัดการวัดแสงนั่งปักหลักอยู่ตรงนั้น แล้วหันไปขอโทษคนข้างหลัง ในใจคิดว่า....หลานเดินเสร็จผมไปเลยครับ ไม่นั่งเกะกะแน่นอนว่าแล้วหลานก็เดินขึ้นเวทีแล้ว Performance ของหลานบนเวทีคือ ยอดเยี่ยมเลยครับอาจจะไม่ได้ยอดเยี่ยมที่สุดบนเวที แต่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ผมเคยเห็นแน่นอน สายตามั่นใจ และเชื่อเลยครับว่าคำว่า เต็มที่ ของเค้า คือสิ่งนี้จริงๆ

 พอหลานลงจากเวที ผมหันไปไหว้คุณยายอีกที ขอบคุณครับ แล้วรีบลุกออกไปให้คนอื่นเข้ามาเสียบแทนทันที อย่างแรกคือวิ่งไปด้านข้างเวทีเจอหลานที่กำลังเม้าท์ดีอกดีใจพอดี ซึ่งผมก็รีบยกนิ้วให้แล้ววิ่งเข้าไปกอด"สุดยอดไปเลยยยยย" ผมกอดเค้า"สุดยอดเลยใช่ไหมคะ ข้าวหอมทำเต็มที่เลยนะคะ""เยี่ยมมากเต็มที่ที่สุดเลย...ป่ะ...ไปกินน้ำแข็งใสกัน""Gooooo"แล้วผมก็อัดฉีดด้วยน้ำแข็งใส 1 ถ้วย พี่สาวควักผลไม้มาให้กินอีก 1 กล้อง ซึ่งทีแรกเราว่า เสร็จแล้วจะออกไปเที่ยวแล้วกลับบ้าน

แต่หลานพูดขึ้นมาว่า "โน้วค่ะ ข้าวหอมจะรอฟังผล"พี่สาว แม่ แฟน ผม ยืนสตั้นไม่ได้เตรียมคำตอบหรืออะไรให้กับเหตุการณ์นี้ ก่อนที่พี่สาวจะนั่งไปคุยกับหลานเป็นคนแรก"ข้าวหอมขา วันนี้เราสนุกมากๆ เลยนะคะ เสร็จแล้วเราไปเที่ยวกันเนอะ ถือเป็นผลพลอยได้ไงคะ ไปซื้อสายไหมด้วย""ไม่เอาค่ะ ข้าวหอมจะรอฟังผล" หลานยืนยัน"แต่เรามาสนุกเนอะ วันนี้มันดีมากเลย เรื่องผลไม่เป็นไรนะคะ""ไม่ค่ะ"ผมเห็นแล้วว่า หน้าเค้าจริงจัง มุ่งมั่นมาก คงเปลี่ยนใจ หรือไปทำลายความตั้งใจเค้าไม่ได้แน่ๆ ตอนนั้นผมก็ว่าจะอยู่รอฟังผลอยากที่เค้าต้องการ แต่หันไปอีกที แฟนก็เดินกลับมาจากไปคุยกับเจ้าหน้าที่"ข้าวหอมขา ตอนนี้บ่าย 2 ครึ่ง เค้าจะประกาศผล 4 โมงครึ่ง เราไปซื้อสายไหมกันก่อน แค่ 15 นาทีก็ถึงแล้ว แวะเที่ยวได้อีกนะคะ"หุยยยย นี่มันผู้กอบกู้โลกชัดๆ ซึ่งหลานโอเคมากๆ พร้อมเดินไปขึ้นรถ แต่จะไม่เปลี่ยนชุดเด็ดขาด แต่นั่งรถไปได้ไม่เกิน 5 นาที....หลานหลับแม่เริ่มมีแผนร้าย ว่าเรากลับกันเลยไหม ถ้าตื่นมาค่อยบอกว่า เค้าประกาศไปแล้ว ผมกับพี่สาวพูดพร้อมกันว่า "ไม่ได้สิ!!!"หุย....จะไปทำลายความตั้งใจของเค้าแบบนั้นได้ยังไง แค่เค้าหลับ ความฝันของเค้าจะถูกทำลายเลยหรอ 
ผมขับไปซื้อสายไหม แวะตรงนั้นตรงนี้ แล้วจะแวะวัดไชยวัฒนาราม ถ่ายรูป ก็ปลุกหลาน แต่หลานตื่นมาก็ไม่ลงจากรถครับ บอกอยากเดียวว่าจะกลับมารอฟังผล พร้อมชะโงกมามองเวลาที่หน้าจอรถว่ามัน บ่าย 4 โมงเย็นแล้ว"ข้าวหอมไปค่ะ ไม่ไปเที่ยวค่ะ ข้าวหอมจะกลับไปฟังประกาศผล""แป้บเดียวไหมคะ 15 นาทีๆ เรามีเวลานะ" พี่สาวพยายามอธิบาย"ไม่ค่ะ จะกลับไปตอนนี้"โอเค ญาติล้มกระดาษเหมือนเดิม ทำให้ผมที่จอดรถอยู่ในที่จอดรถวัดไชยฯ ต้องตั้งเนฯใหม่ กลับไปที่เดิมก่อนที่เค้าจะขอให้คุณแม่เช็คหน้าเช็คผม เอาเครื่องประดับมาใส่อีกรอบ เพื่ออยากสวยๆ รอ เผื่อว่าจะได้ประกาศชื่อขึ้นรับรางวัล
จนสุดท้าย ไม่ได้มีชื่อเค้าประกาศรางวัล"ประกาศรึยังคะ" หลานหันถามแม่เค้า"ประกาศแล้วค่ะ แต่เค้าประกาศแต่ 3 รางวัลนะคะ รางวัลอื่นๆ ไม่ได้ประกาศ เราน่าจะหลังจากที่ 3 เลยไม่ได้ประกาศ เหมือนกีฬาสีไงคะ"พี่สาวพยายามอธิบาย"ป่ะ เราไปกันค่ะ วันนี้สนุกจังเลย ข้าวหอมตั้งใจมาก เก่งมากๆ ทำดีที่สุดเลยนะคะ คุณแม่มีความสุขมาก"หลานไม่ได้ว่าอะไร แค่ลุกขึ้น จับมือแม่เค้าเดินตามทุกคนมาจนขึ้นรถ
"เรากำลังจะไปไหนคะ""กลับบ้านเราค่ะ แต่เดี๋ยวแวะทานข้าวที่ห้างกัน" ผมตอบแทนทุกคน"อ๋อ ค่ะ" เค้าตอบรับแล้วนั่งหันมองหน้าต่างเงียบๆ เงียบไปพักใหญ่ จนผมกลับมาวิ่งที่พหลโยธินขาเข้า หลานที่นั่งเงียบๆ ก็พูดอีกครั้ง"วันนี้ข้าวหอมสวยมากเลยใช่ไหมคะ ข้าวหอมทำดีมากเลยใช่ไหมคะ""ใช่แล้วค่ะ ข้าวหอมทำดีมากๆ โชว์ดีมากๆ สวยมาก ๆ เลย" แม่เค้าตอบ"ใช่ไหมคะ" เค้าถามอีกครั้ง "ใช่ค่ะน้าปริ๊นซ์ชอบโชว์ของข้าวหอมที่สุดเลย ข้าวหอมทำดีที่สุดเลยค่ะ"ผมรับตอบอีกคน ก่อนที่แม่กับแฟนจะชื่นชมเค้าอีกแรง"ว่าแล๊วววว ข้าวหอมก็ว่าข้าวหอมทำได้ดีมากๆ นะ"ว่าแล้วเค้าก็กอดอกยิ้มให้กับตัวเอง"ไปกินข้าวห้างใช่ไหมคะ""ใช่ค่ะ""ข้าวหอมจะไม่ถอดกำไล ไม่เปลี่ยนชุดนะคะ ข้าวหอมอยากให้ทุกคนได้เห็นว่าข้าวหอมสวยๆ""ได้เลยค่ะ ได้เลย" พี่สาวกับแฟนผมช่วยกันยืนยัน
ส่วนผมน่ะหรอ... กลับบ้านมา หลานก็ถามหางานต่อไป ซึ่งผมยิ้มๆ ไม่ได้ตอบอะไร พี่สาวก็บอกว่า เค้าดูสนุกมาก ปิดเทอมให้เล่นๆ แบบนี้ก็ดีนะส่งเสริมการกล้าแสดงออก การพรีเซ็นต์ต่อหน้าคนเยอะๆ ดี น่าจะดีกับเค้าในอนาคต ให้เค้ามั่นใจเวลาพรีเซ็นต์งานแต่ผมส่ายหน้าบอกว่า พักก่อน ผมนะที่พัก ขอยังไม่หางานใหม่ให้ลองเพราะสงสารหัวใจเค้ามากครับ เค้าโตแล้ว เค้ารู้ว่ามันมีคนชนะ แล้วเค้าไม่ชนะ จะให้เค้าไม่คาดหวังไม่ได้ ในเมื่อเค้าอุตส่าห์ทุ่มเททำมันขึ้นมา เค้าอยาก Perform เค้าก็อยากมงลง....ใช่ครับ...ตอนนั้นเค้าเดินมานั่งตักผมแล้วกระซิบเบาๆ ว่า"ข้าวหอมอยากมง"....น่าสงสารมาก....เอาไว้ก่อนนะ เอาไว้ว่ากันใหม่สงสารหัวใจน้อยๆ ที่มุ่งมั่น ตั้งใจมาก ๆ แต่ใดๆ ขอให้เชื่อทุกคนในครอบครัวนะ ว่าเราภูมิใจในข้าวหอมเสมอเลย สุดยอดมากจริง ๆ แถมตอนนี้....ยังยอมตัดผมแล้ว...ตามสัญญา....
| Create Date : 06 พฤษภาคม 2568 |
| Last Update : 6 พฤษภาคม 2568 14:05:51 น. |
|
16 comments
|
| Counter : 652 Pageviews. |
 |
|
|
| ผู้โหวตบล็อกนี้... |
| คุณThe Kop Civil, คุณโฮมสเตย์ริมน้ำ, คุณ**mp5**, คุณหอมกร, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณกะว่าก๋า, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณnonnoiGiwGiw, คุณhaiku, คุณสองแผ่นดิน, คุณtoor36, คุณkae+aoe, คุณmultiple, คุณNior Heavens Five, คุณnewyorknurse, คุณทนายอ้วน |
โดย: หอมกร วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:17:25:40 น. |
|
|
|
โดย: กะว่าก๋า วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:17:45:26 น. |
|
|
|
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 6 พฤษภาคม 2568 เวลา:23:43:44 น. |
|
|
|
โดย: กะว่าก๋า วันที่: 7 พฤษภาคม 2568 เวลา:5:36:12 น. |
|
|
|
โดย: kae+aoe วันที่: 7 พฤษภาคม 2568 เวลา:8:15:55 น. |
|
|
|
โดย: tanjira วันที่: 7 พฤษภาคม 2568 เวลา:13:32:28 น. |
|
|
|
โดย: babyL' วันที่: 9 พฤษภาคม 2568 เวลา:13:57:48 น. |
|
|
|
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 9 พฤษภาคม 2568 เวลา:15:06:21 น. |
|
|
|
โดย: multiple วันที่: 10 พฤษภาคม 2568 เวลา:4:40:19 น. |
|
|
|
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 12 พฤษภาคม 2568 เวลา:9:57:21 น. |
|
|
|
|
|
 |
|
|
BlogGang Popular Award#21
|
|
|
หลานน่ารักจริง ๆ ครับ ว่ายังงัยคุณน้าถึงหลงได้ขนาดนี้
พี่ว่างานอีเวนต์ต้องตามมาอีกเพียบแน่นอนครับ