เรื่องเล่าวันแผ่นดินไหว มาเล่าตอนนี้ก็สนุก ขำ ๆ ดี 555
ตอนแผ่นดินไหวก็นึกว่าตัวเองไม่ไหว (ป่วย) มันโคลงเคลง ทรงตัวไม่ได้ เวียนหัวมาก
มองออกไปข้างนอกเห็นต้นไม้ ไม้แขวน สั่นไหวไปหมด สักพักไลน์หมู่บ้าน ไลน์กลุ่ม ส่งข่าวกันรัว ๆ ว่าแผ่นดินไหว

ก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร เพราะสักพักทุกอย่างก็สงบ
คิดว่าตัวเองอยู่ในที่ ๆ ปลอดภัยอยู่แล้ว ก็ไม่ได้ออกไปไหน
นั่งอ่านไลน์ ส่งข่าว ส่งภาพ กันไป 555

ต้องเรียกว่า เป็นฝันร้าย กลางวันแสกๆ ของคนกรุงเทพ
ที่อยู่ตึกสูงๆเลยนะครับ สำหรับแผ่นดินไหววันนั้น

อาจารย์เต๊ะอยู่บ้าน ไม่รู้สึกด้วยซ้ำ เพื่อนบ้านไลน์มาบอกถึงได้รู้
ลองโทรหาคนอื่น อ้าวเวร มือถือคนคงใช้แยะ โทรไม่ได้อีกถึงรู้ว่าหนักจริงๆ ครั้งนี้มันหนัก น่าตกใจมาก
รีบเปิดทีวีดู เห็นตึกถล่ม หูย ของจริงแล้ว
ประเทศไทยไม่ใช่ไม่เคยเจอ ที่ผ่านๆมาก็เสียหายไม่มาก
ครั้งนี้ตึกสูงเหมือนโดนเขย่า ยามนั้นสติเป็นสิ่งสำคัญ
ต้องคิดหาทางหนีทีไล่ คนหนุ่มสาว น่าจะตั้งสติได้ก่อนเพื่อน
แต่ สว กลับคิดว่า หน้ามืด หรือเจอสโตรค เส้นเลือดแตกอะเปล่า

บริษัท น้องปริ๊นซ์ เป็นสายวิศวะ ก็คิดวิเคราะห์เหตการณ์ได้เร็ว
ว่าโครงสร้างอาคารส่วนไหนแข็งแรง ส่วนไหนจะวีค ควรจะหลบไปที่ไหน
ถ้าเป็น ชาวบ้านธรรมดา ก็จะแตกตื่น วิ่งสะเปะสปะ หนีกันเหมือนมดปลวกแตกรังเลยนะครับ

ยามมีเหตการณ์แบบนี้ เราจะได้เห็น น้ำใจที่แท้จริงของคนเรา
นอกจากชีวิตเราแล้ว เพื่อนร่วมงาน เพื่อนร่วมโลก ช่วยอะไรได้ก็ต้องช่วยกันก่อน
เวลามีสถานการณ์ แบบนี้ ผู้นำตัวจริงมักจะไม่ค่อยตื่นตระหนก

ถ้าเป็นอาจารย์เต๊ะ อาจจะสาวแตก กรี๊ดดเลยก็ได้ ใครจะไปรู้นะครับ 555

วันนั้น ส่วนใหญ่ก็ปลอดภัยกันนะครับ
แถม คอนโดเก่าๆ ตึกเก่าๆ แต่สร้างดีนี่มาตรฐานสูงนี่
ไม่มีร้าวซักกะนิด ตอนนี้กลับมาขายดีน่าดูเลยนะครับ555

ในวันแผ่นดินไหวมีบางคนไม่โชคดี
เพื่อนที่เรียนมัธยมมาด้วยกันของแข็ง
ตกใส่หัวขณะลงบันไดหนีไฟ ไปเสียชีวิต
ที่โรงพยาบาลย่านสุขุมวิทจ้าปริ้น

ประสบการณ์ชีวิตล่ะนะ วันนั้นผมใจเย็นเกินไปคิดว่ามันคงสั่นไม่นาน จนกระทั่งมีคนตะโกนว่าวิ่ง ผมถึงได้สติ คว้ามือถือกับเป้ใส่ของ วิ่งลงบันไดหนีไฟ แต่ก็มีของบางส่วนที่ไม่ได้เก็บ ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลยครับ ก็แค่เอาตัวเองออกมาก่อน ไม่มีอะไรค่อยเข้าไปเก็บของออกมา แต่ปรากฎว่าเข้าอีกไม่ได้ แต่ของที่ไม่ได้เอาออกมาก็ไม่ได้สำคัญอะไรมานัก (โชคดี)

เอาเป็นว่าครั้งหน้าถ้ามีอีก ผมน่าจะเก็บของได้เร็วกว่านี้และวิ่งได้เร็วกว่านี้เช่นกัน

น่าจะเป็นเหตุการณ์ที่ต้องจดจำไปอีกนานเลยทีเดียวนะครับสำหรับคนที่อยู่กทม. ยังดีที่ญาติๆผมที่เมืองหลวงไม่มีใครบาดเจ็บอะไร ที่บ้านผมก็มีปัญหาแค่ห้องที่ต่อเติมใหม่หลังบ้าน แต่ตัวบ้านหลักยังอยู่ดีอยู่

ส่วนผมเคยเจอแบบนี้ตอนทำงานที่อโศกสมัยจบใหม่ๆ แบบไหวแบบเก้าอี้โยกแล้วใจมันหวิวๆ(ที่ชั้น 14) แล้วก็เจออีกหลายครั้งตอนไปเที่ยวญี่ปุ่น (เคยเจอแบบสั่นจนกลิ้งตกเตียง เรามั่นใจนะว่าแผ่นดินมันไหว แต่ลงมาถามที่ lobby แล้ว เขาบอก...ไม่มีอะไรหนิครับ ) จริงๆก็แปลกใจเหมือนกันที่บ้านผมห่างจากเชียงใหม่แค่ 70 กิโล แต่รู้สึกแค่หวิวๆ ผิดกับกรุงเทพที่โดนหนักเลย

ถือว่าเป็นอีกประสบการณ์ที่ลืมไม่ลงของคนกรุงเทพจริงๆค่ะ
จำได้ว่าสมัยยังอยู่กรุงเทพก็เคยเจอแผ่นดินไหวเหมือนกัน แต่ตอนนั้นแค่เบาๆค่ะ รู้สึกได้ถึงความสั่นไหวนิดๆ แต่ไม่รุนแรงเท่าครั้งนี้เลย

รองเท้าเค้าว่ากันว่า ซื้อมาใหม่ๆ ถ้าจะไม่ให้มันกัด ต้องชิงกัดมันก่อนนะคะ

แผ่นดินไหวรอบนี้แรงและไหวนานมาก

อ่านแล้วน้องปริ๊นซ์วิ่งเร็วมากครับ
ชื่นชมคนที่เก็บแปลนตึกลงมาด้วย
สุดยอดครับ รอบคอบและมีสติมาก

เป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวสำหรับคนอยู่ตึกสูงแน่นอน

วันนั้นหมิงลงไปกรุงเทพพอดีด้วยครับ
เครื่องกำลังแลนดิ้งพอดีตอนที่แผ่นดินไหว
มาดามอากให้กลับทันที
แต่หมิงบอกชิล ขอเที่ยวต่อ 555

ที่ร้านพี่ก๋าก็ไหวแรงมากครับ

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะเห็นได้ว่า การออกกำลังกายบ้างนั้นสำคัญ ตามสังคมออนไลน์แต่ละคนออกมาพูดว่าปวดขาทั้งที่ยังหนุ่มยังแน่น

สถานการณืแบบนี้มันมีแต่จะหนักขึ้น เราต้องเตรียมพร้อมรับมือมันให้ดี (คว้าของวิ่ง) และต้องมีสติให้มั่น

ก็น่าจะถือว่าเป็นประสบการณ์ที่น่าจะอยู่ในความทรงจำของคนไทยหลายๆ คนอีกนานเท่านานเลย

ทุกข์ คือ สุขน้อย
สุข คือ ทุกข์น้อย
พี่ก๋าว่ามันวนเวียนไปมาอยู่แค่นี้ล่ะครับ 555

หมิงเที่ยวม่วนมากครับ 555
เดินวันละ 20 กิโลเลยนะ
เดินถ่ายรูป เดินซื้อของ
ได้กล้องฟิล์มกลับมาด้วย

ตอนแรกมาดามจะให้กลับเลย
ยอมทิ้งตั๋ว แต่ลูกไม่กลับครับ
ทำยังไงก็ไม่กลับ
แถมไปเดินแถวจตุจักร
เจอตึกที่ถล่มซะด้วย
มาดามฟังยิ่งเครียดเลย

หลักๆก็เดินห้างครับ
หลังจากแผ่นดินไหว
อีกวันก็เข้าห้างเลย
ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพื่อนก็ไปกันหมด
วัยรุ่นนี่อะไรก็ไม่กลัวนะครับ 555

สวัสดีครับคุณปริ๊นซ์

อ่านเรื่องของคุณปริ๊นซ์แล้วตื่นเต้น ลุ้นระทึกไปด้วย
อยู่ตึกสูงๆ นี่วันนั้นต้องเครียดกันแน่นอน
แต่ขอแอบขำที่บรรยายตอนน้องคนท้องว่าฟีลผัวเมียครับ
เห็นภาพเลย ^^
.
วันนั้นผมออกไปธุระ ตอนที่เกิดแผ่นดินไหวยังอยู่บนรถ(บนท้องถนน)กับพี่ที่ทำงาน ตอนนั้นที่บ้านไลน์มาบอก ผมยังถามกลับไปว่าไม่ใช่ไม่สบาย บ้านหมุนอะไรงี้รึเปล่า แต่เปิดFB ก็ อ้าว แผ่นดินไหว มองสองข้างทางคนบนตึกลงมาข้างล่างกันเพียบๆ ครับ
แล้วก็มารถติดแหง็กถนนวิทยุ รถติดยาวมาก ขยับทีละนิด
จนในที่สุดผมตัดสินใจขอลงไปหาทางกลับบ้านเอง
ในใจคิดว่าต้องมีวินบ้างล่ะ แต่ก็แห้ว 55
เลยเดินมาถถึงเซ็นเวิร์ล กดเรียกแกร็บไบค์ก็หามีไม่
รอจนมีรถเมลมา สายอะไรก็ขึ้นก่อนให้มันมีความเคลื่อนไหว
ก็ขึ้นอยู่สามต่อครับ ถึงบ้านสามทุ่มเลย
ต้องขอบคุณป้ายรถเมล์อัจฉริยะที่ให้ผมได้ชาร์จมือถือด้วย
ไม่งั้นแย่แน่นอน
.
ส่วนงานหนังสือผมไปวันแรกเลย 27 มีนาครับ
.
เขาว่ากันว่าถ้าไม่อยากให้รองเท้ากัดต้องกัดมันก่อน
แต่ก็ไม่กล้าลองเนาะ.. ^^

ลืมเล่าครับ---------
วันนั้นแต่ละคนเป็นยังไงกันบ้าง เป็นแบบนี้ครับ

- ผม ชักปลั๊กมือถือออกมมาพร้อมมือถือแบบสายคาอยู่ ได้มาแค่นี้
- พี่โฟล์ค ได้ipad ติดมือมาด้วย นอกจากมือถือ
- พี่ ผจก ได้แก้วเยติ ติดมือออกมา
- เจมส์ วิ่งพร้อมโน็ตบุ๊คทำงาน
- ไนท์ เหมือนผมครับ มีแต่มือถือ
- พราว มาทั้งกระเป๋าถือ วิ่งแทบจะคนแรก วิ่งไปกรี๊ดไป เลยทำให้ทุกคนในแผนกเด้งจากเก้าอี้แล้วสับตรีนแตก

- ปริ๊นซ์ ที่มีหมวกเซฟตี้อยู่กับตัว เพราะโลโก้ลอกเลยจะมาติดใหม่
- คุณ VP มีหมวกเซฟฟตี้ที่ห้อง จริงๆ เอาไว้โชว์ แต่ดันได้ใช้เฉย
คุณ VP กับท่านประธานออกมาได้ก็ถามว่าทุกคนออกหมดแล้วใช่ไหม ไม่มีใครติดลิฟต์หรืออยู่ในห้องน้ำใช่หรือไม่
คุณ VP ถามหาว่า เด็กเค้าอยู่ไหนกัน พวกผมก็เดินกันเข้าไปรายงานตัวกันว่าสบายดีอยู่กันครบ
- ย้ง ยกมือไหว้คุณ VP ที่ดูแล เรียกสติมันตอนติดอยู่บนชั้น 12


พูดกันวันนี้ก็ตลก แต่ตอนนี้อะไรปึงปัง โคลงเคลงหน่อยก็ผวาแล้วครับ

อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์

สวัสดีครับน้องปริ๊นซ์
โอวว อ่านจบแล้วคิดว่าอยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลยครับ
วันนี้พี่นั่งอยู่ร้านกาแฟ Horm แถวสะพานพระนั่งเกล้านะครับ คนเต็มร้านเลย กำลังกินกาแฟเกือบจะหมดแก้วแล้ว พี่มองพื้นมันเริ่มเลื่อน ตอนแรกนึกว่าความดันขึ้น ถามเพื่อนมึงเป็นงัยบ้าง มันนั่งนิ่ง สักพักมีคนวิ่งออกจากร้าน พี่ก็ชวนเพื่อนออกจากร้าน แต่เพื่อนมันยังนิ่งอยู่ ก็เลยตะโกนมึงอยากตายเหรอ ถึงได้สติ พออกมานอกร้าน พื้นมังเลื่อนอยู่ พี่ยืนอยุ่สักพักก็ขับรถกลับกรมฯ โชคดีมาก ๆ ที่ออกมาไว ไม่งั้นรถติดแน่ ๆ มาทางสนามบินน้ำเส้นคอนโดหรู ๆ ผู้คนออกมายืนข้างล่าง ข้างถนน ยังกับในหนังเลย นี่เป็นครึ้งหนึ่งในชีวิตของพี่เลย

พี่มาเม็นต์แต่ยังไม่ขึ้นนะ ไม่แน่ใจโดนแสปมมั๊ยครับ

สวัสดีค่ะน้องปริ๊น

พี่ว่าเราจะจำวันนี้กันไปอีกยาวนานแบบชั่วชีวิตเลยนะคะ
พี่อยู่ตจว. ไม่ค่อยรู้สึกมากเท่าคนอยู่บนตึกสูงๆค่ะ
แต่ถามว่ารู้สึกไหม รู้สึกได้เลยค่ะ แต่ยังไม่แตกตื่นมากนัก

ตอนอยู่ร้านกาแฟก็ใช่ว่าจะรีบร้อนมากนะคะ
มาร้อนรนตอนถึงบ้านค่ะ ไลน์หาลูกไม่ได้ ลูกโทรหาไม่ติด
น้องชายพอโทรหาแม่ได้ ก็บอกให้พี่ไปรับพี่ป่านกับหลานเลยค่ะ

พอผ่านไปสักพักพี่โทรหาพี่ป่านได้ ถามว่าอยู่ไหน พี่ป่านบอกอยู่รร มาแตร์
ตอนแผ่นดินไหวพี่ป่านอยู่ชั้น2 ของชิดลมค่ะ ลงมาซื้อของ
แล้วก็วิ่งออกมาที่รถไฟฟ้า
พี่ป่านบอกมองหาที่โล่งๆไม่มีเลยแม่ มีแต่ตึกรอบตัวไปหมด
ก็วิ่งตามๆกันไปที่รรมาแตร์
มีแค่มือถืออย่างเดียวเลยที่ติดมือมา กระเป๋าอยู่ในออฟฟิต ออฟฟิตอยู่ชั้น10
ผ่านไปสักพัก รุ่นน้องแอบขึ้นไปเอากระเป๋าค่ะ กวาดมาหมดของทุกคน
ดีนะคะหลานมีมอไซด์ เลยขับไปรับพี่ป่าน ไม่งั้นก็ต้องเดินกลับคอนโด
มาถึงคอนโด ก็ต้องรออีกพักนึง ขึ้นไปเก็บของแล้วก็ขับรถกลับชัยนาทกันเลยค่ะ

บ. น้องปริ๊นมีแต่คนน่ารักๆทั้งนั้นเลยนะคะ ดีล่ะค่ะ เป็นบุญอย่างนึงเลยที่มีผู้ร่วมงานดีดีแบบนี้

ส่วนดาริญน่าจะไม่รู้เรื่องอะไรค่ะ เพราะยังเด็กไป ข้าวหอมเก่งมากเลยนะคะ

เรื่องทริปไปเที่ยวนี่ เหมือนพี่เริ่ม สว แล้วมั้งคะน้องไม่อยากไปไหนเท่าไหร่
เมื่อก่อนยังคิดว่า ฉันต้องไปให้ได้ 555 ตอนนี้เฉยมากค่ะ

ระยะนี้น้องปริ๊นดูสุขภาพโอเคดีนะคะ พี่ก็โอเคอยู่ค่ะ
ไม่หอบมานานมากเลย แต่เป็นโน่นนี่เล็กๆน้อยๆแทน
เป็นไปได้ ก็ไม่อยากเป็นอะไรสักอย่างเลยเนาะ

รักษาสุขภาพกันต่อไปด้วยค่ะน้องปริ๊น

พี่น่าจะเป็นคนเดียว
ที่ม๋วนกุ๊บลันล้าคนเดียว
เพราะตอนนั้นวันนั้นช่วงนั้น
อยู่ที่อำเภอคอนสาร จ.ชัยภูมิ
หนุกหนานในหมู่บ้านผาเบียด
วิวต้นหมาก
และนั่งรถอีแต๋นขึ้นเขา
10 คนไม่รู้สึกถึงแผ่นดินไหวเลย
แบบสำรวจเส้นทางชัยภูมิม๋วนกุ๊บ

ที่มาคุย
ครั้งหน้าของจะออกมาหมดแน่นอน จะไม่ต้องกลับเข้าไปเก็บของอีกครั้งเป็นครังที่ 2 เสียเวลามากๆ

พี่งานยุ่งมากกกก จนไม่ได้แวะเข้าบล็อกเลย
อยากอัพบล็อกอยากเม้ามอย แต่วันสองสามสี่วันนี้เหนื่อย
ไม่อยากทำไรเลย อยากนอนนิ่งๆ...อย่างเดว

สวัสดียามสายค่ะ น้องปริ๊นซ์

แวะมาทักน้องช่วงเช้าก่อน
ถ้างานซาๆ บ่ายพี่แวะมาคุยด้วยอีกรอบนะคะ

สวัสดี จ้ะ น้องปริ๊น

อ่านคั้งแต่เช้า จบและโหวดแล้ว มีนัดไปกรมที่ดินที่บึงกลุ่ม
ตั้งแต่ 6.30 น. เพิ่งกลับถึงบ้าน แล้วจึงมานั่งเม้นท์ จ้ะ
อ่านเรื่องที่เธอเล่าเกี่ยวกับวันที่ 28 แผ่นดินไหว เล่าละเอียด
มาก ๆ อ่านไปตื่นเต้นไปด้วย ดีใจที่เห็นคนในบริษัทร่วมแรง ห่วงใย
ในยามที่เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด คือ แผ่นไหว มีการช่วยเหลือ
ผู้หญิงที่ขาแข้งอ่อนแรง ตั้งสติไม่ได้ ด้วยการหิ้วปีกลงมาถึงด้านล่าง
อีกคนหนึ่งตั้งท้องด้วย ผู้ชายก็ช่วยกันประคับประคอง ลงมาถึง
ข้างล่างได้อย่างปลอดภัย นี่แหละ พลังแห่งความรักและห่วงใยซึ่งกันและกันขององค์กร จ้ะ จึงเป็นเรื่องที่น่าชมเชย

ส่วนบ้านครู ในวันที่เกิดแผ่นดินไหว ไม่มีอะไรสั่น หรือเคลื่อน
ไหวจนทำให้รู้สึกว่าแผ่นดินไหว ครูกินมื้อกลางวันเสร็จประมาณ
บ่ายโมงกว่า ลุกขึ้นจากเก้าอี้ รู้สึกเวียนหัว และเซ จะล้ม รีบคว้า
เก้าอี้ที่นั่ง นั่งลง นึกว่าโรคเก่า คือ โรคเวียนหัวนาน ๆ จะเป็นที่
มันกลับมากำเริบ เลยรีบหายาแก้เวียนหัวกินไป 1 เม็ด นั่งเฉย ๆ
สักพัก เปิดไลน์ดู เอ้า! เพื่อนฝูงบ้าง ลูกศิษย์บ้าง ไลน์มาบอก มาถามว่า แผ่นดินไหว เป็นไงบ้าง เฮ้อ! ถ้าอยู่บนตึกสูง ๆ หลายสิบชั้น ครูคงต้องโดนหิ้วปีกลงมาแน่ อิอิ
โหวดหมวด บันทึกประสบการณ์ชีวิต

สวัสดียามสายค่ะ น้องปริ๊นซ์

ประหนึ่งเหมือนพี่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลย
น้องเล่าได้ละเอียดมากค่ะ หู้ยยยย ตื่นเต้นไปด้วย
เหตุการณ์บนชั้น12นี่โครตบีบหัวใจ
คุณ VP นี่สุดยอดผู้นำจริงๆค่ะ

ของพี่เป็นออฟฟิศชั้นเดียว ตอนเกิดเหตุอยู่บนออฟฟิศกัน6คน
พี่เพิ่งเข้ามาลงนั่งเก้าอี้ แล้วมองคอม เฮ้ยทำไมมันโยกไปโยกมา
ยังคิดว่าตัวเองจะเป็นลม หันไปมองรอบตัว หันกลับมามองคอมอีกรอบ ก็ยังโยกไปมา
เลยรีบหันไปบอกเพื่อนร่วมงานว่า อยู่ดีๆเวียนหัวเฉียบพลัน ไม่เคยเป็นมาก่อน
มองคอมโยกไปโยกมา ถ้าเกิดวูบไปรีบพาส่งรพ.ด้วยนะ
เค้ายังบอกว่า อากาศมันร้อนมาก
แล้วอาการโยกก็หายไปนะ พี่ก็งง เลยบ่นๆว่าแผ่นดินไหวป่าววะ
พี่ข้างในห้องอีกคนได้ยินรีบบอก ใช่ไหม เมื่อกี้เค้ายืนคุยกับน้องอีก
คนเอามือท้าวโต๊ะ2ข้าง แล้วมันโยกไปมา เค้ายังคิดว่าจะเป็นลม
พูดกันยังไม่ทันจบดี ลูกชายของพี่อีกคนโทรมาว่าแผ่นดินไหว
แต่คนอื่นที่เหลือบนออฟฟิศไม่รับรู้เลยนะคะว่าแผ่นดินไหว
ไม่ได้อพยพหนีอะไรกันเลยค่ะ

ในกรุงเทพจะหนักเลย เพราะตึกสูงเยอะ
ประสบการณ์ครั้งนึงในชีวิตค่ะ