BlogGang.com : : จันทราน็อคเทิร์น : เมื่อเวรกรรม มาในรูปแบบของ........

พักเรื่องทริปญี่ปุ่นไว้ก่อนครับ
เพราะเรียบเรียงไม่ไหวช่วงนี้นอนน้อยแล้วมึนมาก 5555
วันศุกร์ที่ผ่านมา ผมเลยลาป่วยซะ

...เหนื่อยครับ...

เดือนมกราคมกำลังจะหมดลง
หมดซักทีครับ ผมขับรถตระเวรไปสวัสดีปีใหม่ลูกค้า พร้อมเช็คเรทติ้ง
ขับจนยิ่งกว่า Bolt อีกละมั้ง วันๆ

เดินเข้าเดินออกห้างเป็นว่าเล่น แต่ไม่มีเวลาดื่มด่ำ เดินเล่นเลย
เพราะตารางนัดหมายแน่นมาก ๆ นั่งคุย ขับรถ นั่งคุย กินข้าว
สลับกันแบบนี้อยู่เกือบตลอดทั้งเดือน
บางวันเข้าไซต์ก่อนแล้วต้องวิ่งกลับเข้ากรุงเทพมาประชุมต่ออีก

วันนึง ผมวิ่งมาจากต่างจังหวัดเพื่อกลับเข้าไปพบลูกค้า กทม.
นึกยังไงไม่รู้ ผมเลยบอกแม่กับพี่สาวว่า เดี๋ยวไปรับหลานที่โรงเรียนให้
แล้วจะเอาไปเที่ยวด้วยกันนะ
เพราะที่ที่ผมจะไปมันเป็นห้างที่มีโซนออฟฟิศครับ
จริงๆ ผมก็วิ่งเข้าวิ่งออก One Bangkok , Samyan Mitrtown, ชาญอิสระ แบบนี้เป็นว่าเล่น
แล้วที่ที่ผมต้องไปเดือนเดียว 4 ครั้งแล้วก็คือ

Dusit Central Park

วันนี้มีแพลนจะไปเซนทรัลพาร์คที่เดียวครับ
และผมก็เหนื่อยจากการวิ่งมาจากไซต์เลยคิดว่าจะไม่นั่งคุยอะไรนาน
แค่ทักทาย มอบของให้แล้วกลับพอ

หลานก็สดชื่นละครับ พอบอกว่าจะพาไปเที่ยวด้วยกันก็ไม่ปฏิเสธ
บอกอย่างเดียวว่า
"น้าปริ๊นซ์ ข้าวหอมหิวแล้วอ่ะ"
"ไม่รอไปกินห้างหรอคะ มีขนมเยอะเลยนะ"
"ก็หิวแล้วอ่ะก็กินตอนนี้"
จากนั้นก็ทำท่าจะงอแง แสดงว่าหิวจริงครับ
ผมเลยต้องแวะเซเว่นในปั๊ม หานมกับขนมปังในปั๊มในกินก่อน

ไปถึง Central Park จอดรถปั๊ม
ผมก็เพิ่งนึกเรียบเรียงได้ว่า .... แล้วกูจะไปหาลูกค้าได้ยังไงวะ
เรามากัน 2 คน จะให้เล่นรอที่ไหนก็ไม่ได้
ทำให้ผมเริ่มจากการโทรหาลูกค้ามามาถึงแล้ว แต่ขอมาเจอกันที่สตาร์บัคแทน

"ข้าวหอมรอในรถได้นะ กดแคมป์โหมดไว้ก็ได้"
หลานก็พยายามช่วยคิดที่สุดเท่าที่เค้าจะทำได้
"ไม่ได้ดิ น้าปริ๊นซ์จะทิ้งข้าวหอมไว้ในรถได้ไงละคะ ไปด้วยกันนี่แหละ"
"ลูกค้าไม่ว่าหรอคะ"
ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ แล้วตบขาให้เค้าลงจากรถด้วยกัน

และนั่นแหละครับ ก็ต้องจูงกันไปแบบนั้น
"ลูกค้าน้าปริ๊นซ์จะสงสัยไหมว่าข้าวหอมเป็นใคร"
"เค้าก็คงคิดว่าเป็นลูกน้าปริ๊นซ์"
"เย้ย!" หลานแกล้งทำท่าตกใจ
"ข้าวหอมจะบอกว่า ไม่ใช่นะคะ ข้าวหอมเป็นหลานค่ะ"

ผมนี่จูงมือหลานมือถึง หิ้วของมือนึง ก็ขำสิครับ
"กลัวน้าปริ๊นซ์เสียเรทติ้งหรอ"
"คือไรคะ"
"เออช่างเถอะ แซวเฉยๆ"
"แซวอะไรคะ"
"เออออ ช่างเหอะน่า"

เถียงกับเด็ก 5 ขวบนี่มันเหนื่อยดีแท้...

ซึ่งก็ไม่มีปัญหาครับ ผมก็นัดลูกค้ามาเจอที่สตาร์บัคตามแผน
แล้วก็บอกไปตามตรงว่า ขอไม่คุยอะไรมากนะ
เพราะรับหลานมาจากโรงเรียนด้วย
ลูกค้าเข้าใจทั้ง 2 รายครับ แถมแนะนำร้านไอศกรีมให้ด้วย

ครับ....เรียบร้อย จบงานแบบนั้นเลย
ผมเลยโทรบอกพี่สาวว่า เสร็จงานเรียบร้อย
ผมกับหลานจะรออยู่ที่เซนทรัลพาร์ค ให้พี่สาวมาเจอกันที่นี่
"คุณนายบอกจะกินข้าวนี่นะ" ผมบอกพี่สาว
"ก็ดี จะได้ไม่ต้องรีบ กลับตอนนี้รถก็ติด ปริ๊นซ์ดูๆ ไว้เลยก็ได้นะ"
"ได้ๆ เดี๋ยวพาเค้าไปดู ตอนนี้เดี๋ยวเดินเล่นก่อน"

ว่าแล้วผมกับหลานก็เดินเล่นกันอยู่ที่เซนทรัลพาร์ค
เอาจริงๆ ถึงผมจะมาที่นีหลายรอบแล้ว
แต่ก็ยังไม่เคยได้เดินเล่นจริงๆ จังๆ เลยครับ
ปกติมาก็รีบๆ แล้วขึ้นฝั่งออฟฟิศคุยงาน เสร็จก็รีบไปต่อ
วันนี้เลยถือโอกาสเดินสำรวจซักหน่อย
ซึ่งก็พบว่า ร้านมันยังไม่เปิดเต็มที่ซักเท่าไหร่ แต่ถ้าของกินนี่จัดเต็มครับ
ไอ่ผมกับหลานก็ไม่ใช่สายกิน
ก็ได้แต่เดินเล็งๆ ดูนั่นดูนี่น่ากิน แต่ไม่ซื้อ นอกจากน้ำเปล่าคนละขวด

ขึ้นมาถึงชั้น 4 เป็นโซนร้านอาหาร ส่วนใหญ่เป็นอาหารญี่ปุ่น
หลานเล็งแล้วบอกว่า "กิน Midori ได้ไหม"
ผมหันไปร้อง ห๊ะ?! แถวบ้านก็มาจะมากินไกลเพื่อ 555555
"คนเยอะนะคะ"
"อยากกินน่ะ กินได้ไหมคะ"
"ทำไมเราไม่กินที่บ้านเราล่ะคะข้าวหอม มันต้องกดคิว"
ว่าแล้วผมก็เปิดแอปแล้วกดคิวให้หลานดู

"631คิว......วันนี้วันจันทร์ กดตอนนี้ ได้กินวันพุธเย็นน่ะ"
ผมพูดเสร็จก็ยักคิ้วให้ แทนคำถามว่า "เอาไงละ"
"โฮ๊ะ! วันพุ๊ด!"
หลานก็เล่นเอาฮาเหมือนกัน....นี่มันเหมือนใครวะ 555555

"ไปกินบ้าน เดี๋ยวเสาร์อาทิตย์นี้กดคิวให้แต่เช้าเลย"
"ได้"
ดีล....คุยง่ายจบง่าย ไม่ต้องรอวันพุธ 55555

จากนั้นก็เดินจูงมือกันไปถึง playground ส่วนกลางครับ
ซึ่งผมก็ปล่อยให้หน่อยเข้าไปเล่น ส่วนผมนั่งทำงานรออยู่ใกล้ๆ
แต่ตาคอยดูอยู่เรื่อยๆ เรียกมาดื่มน้ำเป็นพักๆ

จนแดดร่มลมตก ผมเลยชวนเค้าไปดูสวนลอยฟ้าที่ชั้น 6
"เราใส่แมสหน่อยนะคะ ฝุ่นมัน...."
ยังไม่ทันพูดจบว่าฝุ่นเยอะ พร้อมกับมือผมที่ถือแมสหลานอยู่
โน้นนนน หลานวิ่งออกไปโน้นแล้ว ทำให้ผมต้องออกแรงวิ่งตามอย่างเสียไม่ได้

"ใส่แมส...." ผมพูดซ้ำ
"ไม่"
"ใส่"
"ไม๊!"
"น้าปริ๊นซ์จะฟ้องคุณแม่กับคุณยาย" ผมหงายการ์ดลับ

ญาติผมสตั๊นไป 2-3 วิ ส่วนผมก็พยักหน้าใส่อีกครั้ง
ญาติหันมายกนิ้วชี้ใส่ผมแล้วส่ายช้าๆ แทนคำตอบว่า "ไม่"
"Try me..." (ลองดีกับผมหรอคับ)
ว่าแล้วผมก็ล้วงมือถือจากกระเป๋ากางเกงเลยครับ
ทำให้ญาติผมร้องเสียงหลง "Nooooo stoppppp"
"ใส่ป่ะละ"
"YOU - CAN'T - DO - like these!
Let's play Rock, Paper, Scissors!"
"อะไรนะ?"
"Rock, Paper, Scissors ไง"
"แล้วมันคืออะไรเล่า!"
"เป่ายิงฉุบ เร็ว"

อ้าว ไม่ได้ตั้งตัวเลย ไอ่ผมก็เป่ายิงฉุบกับหลานเฉย
ซึ่ง....ผมแพ้
"You looseee...don't force me to wear the mask
ต้นไม้เยอะแยะ ข้าวหอมชอบธรรมชาติ"

จังหวะนั้นทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจแล้วหยิบยาดมมาดมแก้เครียด
"Face the music!" (รอรับกรรมได้เลยน้องสาว)
ผมตะโกนตามหลังหลานที่วิ่งร่าไปตามทาง

"I love music!" (เอ้ออออ ตรูชอบบบบบ)
หลานหันตะโกนกลับมา
นั่น.....ยังไม่รู้ตัว

แหม่...สู้มือดีจังครับ เวรกรรมที่มาในรูปแบบหลาน 55555555

ซึ่งสุดท้ายหลานก็ไอแค๊กๆ เพราะแพ้ฝุ่น ไม่น้อยไปกว่าไอ่น้า
พอดีกับที่แม่เค้ามา เลยชวนกลับเข้าห้างโดนง่าย
และแน่นอนครับว่า ญาติผมเลือกร้านอาหารเอง
ไม่ถูกใจใครไม่รู้ แต่ถูกใจตรูเป็นใช้ได้ 55555

แล้วหลานนี่ก็....ไถ่ค่าข้าวบ่อยมาก

แล้วดูอาหารผม VS อาหารคุณนาย เค้าสิครับ

แต่ไอ่น้าอย่างผมน่ะ....
รู้เค้าหลอก....แต่ก็เต็มใจให้หลอก

เค้าบอกว่าเค้าคือ Princess
ถ้างั้น สมการก็คงถูกแล้ว
ที่ Prince(น้าผู้น่าสงสาร) มีหน้าที่ Treat Princess with the best

PS. แล้วผลประกอบการของการขึ้นไปวิ่งสูด PM 2.5 กันอยู่บนชั้น 6 กลางพระราม 4
วันรุ่งขึ้นนี่หลานได้หยุดเรียนครับ เพราะน้ำมูกไหล ไอจัดๆ มาก

ส่วนผม....ห้ามป่วย ห้ามตาย
แม่แจกเดิน Salda ไปพ่นกันคนละ Amp

...... I .... LOVE..... MUSIC .....