เคยเห็นผมโกรธไหม 5555 ENFJ อย่างผมนี่ คนปกติจะไม่ได้เห็นผมโกรธแน่นอนครับ แต่อย่างที่เคยบอกครับว่า ผมอ่ะจุดเดือดต่ำ 0 แล้วไป 100 ได้เลย ไม่ต้องผ่าน 10 20 30 40 ถ้าอยู่ในองค์ประกอบที่เหมาะสม  ยังไม่ได้มีเวลมีเล่าครับ ถ้าใครได้อ่านบล๊อก Work (ไร้) Balance ของผมก่อนหน้านี้ ถ้าอ่านบล๊อกผมมาตลอดจะรู้สึกว่า ผมดูเขียนแปลกๆ  เล่าไม่ค่อยรู้เรื่อง อ่านแล้วไม่สู้จะปะติดปะต่อกันเท่าไหร่ พออัพบล๊อกนั้นแล้วก็หายไปเลย  ช่วงนั้นผมไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ครับ  ซึ่งแม่งอาจจะเริ่มจากไม่สบายใจก่อน 55555  แล้วก็ทำให้ผมต้องพยายามเอาตัวเองกลับมาที่จุดเฮฮาให้ได้ เพราะด้วยสังคม ด้วยงานการ มันจำเป็นต้องแบบนั้น ผมก็เลยไปยืมความสุขอนาคตมาใช้ด้วยการดื่ม แต่อาจจะยืมมาเยอะไปหน่อย ดื่มทีกลับบ้านเที่ยงคืน ตี 1  หรือไม่ก็ตี 3 เลยครับ  ทีนี้ งานก็หนัก เหนื่อยก็เหนื่อย พักผ่อนน้อย ดื่มหนัก แถมอากาศเย็น ค่าฝุ่นสูง ป่วยสิครับ ซึ่งจริงๆ มันก็ warning มาซักวันสองวันได้แล้ว แต่ด้วยทำงาน เข้าไซต์ทุกวันไม่ได้ว่างเว้น ไม่ได้สนใจ สุดท้ายห้องฉุกเฉินรับจบ นอนโรงบาลไป 1 คืน เพราะหอบกำเริบ หลังจากเครื่องรวนไป วันสองวัน ผมก็กลับไปออกไซต์ แต่ทำไมไม่รู้ วันนั้นรู้สึกเหนื่อยมากครับ ทั้งๆ ที่งานไม่ได้หนักอะไร แต่ลูกค้าถึงกับทักเป็นเสียงเดียวกัน ว่าหน้าผมดูเหนื่อยมาก แล้วปากซีดหน้าซีดตั้งแต่บ่ายโมง  แล้วตารางวันนั้นมีถึง 5 โมงเย็นซึ่งผมไปคนเดียว  ส่วนน้องๆ ส่งไปไซต์อื่น เพราะงานเราเยอะมาก แต่ลูกค้าโทรไปบอกให้พี่โฟล์คมาดูงานแทนผม 55555 พี่โฟล์คก็ดูเซ็งๆ แต่เพราะลูกค้าตาม ก็เลยจำใจต้องขับรถมาตอนบ่าย มาถึงก็ไม่ได้ถามไถ่อะไรผมหรอนะครับ แต่มาตามงานอย่างอื่นผม ก่อนจะถูกลูกค้าเรียกออกไปหน้างาน  อาทิตย์ถัดมา ผมก็ว่างได้เข้าออฟฟิศเพื่อเคลียร์งาน จนช่วงเย็น ผมก็นั่งสรุปงานให้พี่โฟล์คฟังมา Overall เป็นยังไงบ้าง "รุ่นใหม่ที่เอาไปลง ทุกคนโอเคป่ะ" "ส่วนใหญ่โอเคครับ มีแค่รายเดียวที่คำถามเยอะ แต่ผมแจ้งแล้วว่า ถ้าไม่โอเค ผมดรอปได้นะ แล้วให้ใช้รุ่นเก่าที่มีไป  แล้วบอกไปว่า ถ้าใช้ไปแล้วมีปัญหาก็ต้องลง OEM" ซึ่งลูกค้ารายนี้เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกับพี่โฟล์คครับ เค้าก็คงอยากเดินโปรเจคให้ไกล แต่ด้วยงานผมของผม ความรับผิดชอบผม  ถ้าทรงจะมีปัญหาผมจะเลือกดรอปใครเพื่อดันโปรเจคที่เหลือให้ไปต่อก็ได้ ซึ่งความเห็นก็คงไม่ตรงกันน่ะครับ จริงๆ ก็เป็นเรื่องปกติ แต่.... "เราก็ดันๆหน่อย ถ้าทำไม่ไหวก็ให้น้องมันช่วย แต่อาชีพเรา แม่งไม่ใช่งานคุณชายนะเว่ย นี่ต้องให้พี่ตามไปช่วยอีกไหมเนี้ย พี่ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรหนักหนาเลย" ไอ่ผมก็พยายาม...ฟังผ่านๆ ไม่ได้คิดอะไร "ก็เดี๋ยวผมตามให้ครับพี่" "แล้วใครจะทำ" พี่โฟล์คถาม "ผมครับ หรือยังไงเดี๋ยวแบ่งงานกันอีกที" "อืม ลองดู ลองจัดๆดู" ผมน่าจะพยักหน้าแบบ...พยักขึ้นเป็นการตอบ ซึ่ง....อาจจะดูกวนตีน หรือยังไงซักอย่างก็ได้  เพราะอยู่ๆ พี่โฟล์คที่เหมือนจะพูดจบไปแล้ว ก็เปิดขึ้นมาใหม่ แต่เปิดมาคราวนี้คือ เหมือนจะเปิดวอร์ หรือตั้งใจกัดผมซักอย่าง "เอ้อ แล้ววันนั้นทำไมมึงลงงานคนเดียววะ ไม่เอาน้องไปติดตัว" พี่โฟล์คพิมงานไปพูดไป ตามปกติ พร้อมกับที่ซีเกมส์กับไนท์เดินเข้ามานั่งในห้องพร้อม กระดาษที่ปริ้น AutoCAD ออกมา น่าจะตั้งใจจะมารอคุยงานกับผมนี่แหละ "อ้อ งานมันเยอะครับ ผมเลยต้องกระจายคนไป รับกันคนละที่คนละที่ ดูเองนี่แหละครับ ช่วงนี้ล้นมากพี่" ผมเองก็พูดยิ้มๆ แล้วยื่นมือไปหยิบแบบมานั่งเปิดดู "แล้วอะไรนะ มึงนี่ก็พล๊อตเรื่องเหมือนพระเอกซีรีย์เกาหลี งานหนักแล้วป่วย แต่ก็ดีนะ เวลาบอกลูกค้าขอดรอปโปรโจคไปก่อน เค้าก็คงเห็นใจ จริงป่ะละ" คิดว่าผมจะตอบไหม... ผมหยุดอ่านเอกสาร แต่ไม่หันไปหา หรือไม่ได้ตอบอะไร "จริงป่ะละ ก็อาจจะได้ความเห็นใจก็ได้นะ อาจไม่ต้องดรอป" พี่โฟล์คพูดเสียงปนหัวเราะ แต่เป็นผมนี่แหละที่ลุกขึ้นยืน แล้วถอดหูฟังออกจากหู "ก็ถ้าลูกค้ามันมีปัญหามากนัก ผมก็ดรอป ผมไม่สน...ผมดู protential  พี่คิดว่าแม่งเท่นักหรอ พี่ลองดูไหมละครับ" คือเสียงผมก็ไม่ได้ดังมากนักนะครับ  เพราะไม่อยากให้ดังออกไปนอกห้อง แต่ทั้งน้ำเสียง ทั้งท่าทางที่ผมถอดหูฟังเก็บใส่เคสนี่น่าจะอารมณ์ออกพอควร เพราะไนท์นี่ถึงกับเลิ่กลั่กก่อนจะลุกขึ้นแล้วแตะไหล่ซีเกมส์ "กูไปเข้าห้องน้ำก่อน" แล้วมันก็รีบวิ่งไปเลยครับ 55555555 ทิ้งไอ่ซีเกมส์ไว้ ส่วนพี่โฟล์คที่ยังรักษาอาการปกติไว้ได้ ก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเสียงนุ่มๆ  "ไม่มีอะไร...แค่จะบอกว่า กุเข้าใจ....ถ้างานเยอะก็บอก  ไม่ต้องดรอปงานหรอ กูช่วยได้อยู่แล้วไม่ต้องเกรงใจ" ส่วนผม...ยิ้ม....ยิ้มแบบไม่ได้ยิ้มอ่ะครับ5555 แล้วพยักหน้าเหมือนเข้าใจ "ผมไม่เคยคิดจะดรอปโปรเจคไหนเลยนะเว่ยพี่ นี่แม่งก็ทำมาตลอด นี่ก็เหนื่อยชิบหาย!" พูดจบผมก็เดินผลักประตูออกจากห้อง ไม่ได้มองหรอกครับว่าไอ่ข้างนอกมันทำอะไรกันอยู่ แต่ซีเกมส์บอกว่า คนในแผนกคือลุกขึ้นมายืนดูว่าในห้องมาทำไมกันวะ แล้วผมก็เดินผ่านคนในแผนกแบบไม่มองใครหรืออะไรเลย เข้าไปในห้องประชุมของแผนกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องทำงาน ส่วนซีเกมส์วิ่งตามผมมา ก่อนจะเรียกผมอยู่ตลอดเวลา "พี่ปริ๊นซ์ พี่ปริ๊นซ์ใจเย็นๆนะ" พอเข้ามาในห้องประชุมที่ไม่ได้เปิดไฟ โดยมีซีเกมส์ที่ลอดตัวเข้ามาได้พอดี ผมก็จัด หันไปถีบเก้าอี้ล้อเลื่อนตัวที่ใกล้ตีนที่สุด กระเด็นไปกระแทกตู้เอกสารเสียงดังสนั่น ตอนนั้นหูอื้อ ผมไม่รู้หรอเอาจริงๆ ว่ามันดังรึเปล่า แต่คนอื่นๆ บอกมา 5555 "ให้มันดีแต่มึงเถอะไอ่เฮี่ย!!!!" ซีเกมส์ เด็กอายุ 24 ที่อยู่ผิดที่ผิดเวลา ได้แต่ยืนสตั้น เอามือทาบอก ส่วนผมก็หันหลังให้สิ่งแวดล้อม หันหน้าเข้ากำแพง  ยืนเท้าเอวหลับตาระงับสติอารมณ์ อยู่ๆ ก็มีคนเปิดประตูห้องประชุม โดยที่ผมไม่ได้หันกลับไปดู "ซีเกมส์....มึงมานี่....มึงเข้าไปเก็บของหัวหน้ามึงออกมาให้หมด" "ครับ...." "ไนท์...." "ครับ" "มึงบอกลูกพี่มึง ให้ไปหาพี่ที่ห้อง" "ครับพี่" แล้วไนท์ก็เดินมาตบหลังผมที 2 ที เบาๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พี่ปริ๊นซ์....หัวหน้าวิทย์ให้ไปหาที่ห้อง" "โอเค" ผมพยักหน้า ตอบเบาๆ ตอนนั้นเหมือนไม่มีเสียงออกจากปากเท่าไหร่ หัวหน้าวิทย์ ที่ว่า คือพี่ ผจก แผนกวิศวกรรม ซึ่งเราสนิทกันมากครับ และเป็นที่รัก เป็นที่เคารพของพวกผมกันด้วย แน่นอนเป็นหนึ่งในคนที่ผมไว้ใจมากๆไม่กี่คนในบริษัท พอไปถึงห้องพี่วิทย์ พี่วิทย์ก็พูดด้วยเสียงผู้ใหญ่ใจดีปกติ   "นั่งๆ ปริ๊นซ์" ผมยกมือไหว้พี่เค้าโดยไม่ได้พูดอะไร แล้วนั่งลงบนเก้าอี้หมุน ก่อนจะนั่งก้มหน้าเอามือประสานไว้ที่หน้าขาตัวเองเงียบ ๆ แน่นอน พี่วิทย์เป็นคนเปิดก่อน "มีอะไรละไอ่ลูกชาย" แต่ผมคือพูดไม่ออกเลยครับตอนนั้น คืออารมณ์ผมยังไม่ทันลง "เงยหน้ามองพี่ ปริ๊นซ์ เงย...." ด้วยคำพูดจากผู้ใหญ่ที่เคารพ ผมก็ค่อยเงยมองพี่วิทย์ตามคำสั่ง "มันเป็นยังไง ฮื้อ...ทำไมมันหลุดขนาดนั้น หายใจลึกๆ ก็สิ" พี่วิทย์พยายามเรียกสติผมให้หลุดจากความโกรธ จนผมเริ่มพูดได้ "พี่...ผมไม่ไหวอ่ะครับ วันนี้ไม่ไหวจริงๆ" ผมพูดพร้อมพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นจากอารมณ์โกรธ "พี่เข้าใจ....แล้วตีนเอ็งไม่เจ็บหรอน่ะ" พี่วิทย์ชวนพูดให้ผ่อนคลาย ส่วนผมแค่ส่ายหน้าไม่ได้ตอบอะไร "คนแบบนั้น มึงบอกมันว่าให้มาเจอกับกูนี่" "คือผมงงมาก แม่งแทบจะเข้าไปอุ้มไข่ให้คุณXอยู่แล้ว"  ผมพูดแค่สั้นๆ  "ให้แดกขี้ก็ไป..."  พี่วิทย์แสดงจุดยืนว่ารู้สึกเหมือนกันกับผม ก่อนจะไม่พยายามถามอะไรผมต่อ เพราะจากที่อยู่ด้วยกันมา พี่วิทย์รู้อยู่แล้วว่า ผมไม่ใช่คนพูดอะไรเยอะ **************** "มึงค่อยๆ ปล่อยวางก่อน คนแบบนี้ มึงเอามาใส่ใจไม่ได้ กูรู้ว่าวันนี้มึงสุดด้วยหลายๆ อย่าง มึงเครียด มึงเหนื่อย แต่มึงต้องเอาตัวเองก่อน เอาใจตัวเองไว้ก่อน ถ้าแม่งไม่มีค่า มึงจะใช้ค่ากับคำพูดมันทำไม มึงเชื่อไหม มันก็ไม่ได้อยากมีเรื่องกับมึงหรอก เพราะมีเรื่องกับมึง ก็เท่ากับมีเรื่องกับเด็ก ๆ ลูกน้องมึงด้วย แล้วมันจะทำยังไง" ****************** ผมนั่งฟังพี่วิทย์เงียบๆ  ก่อนจะขยับตัวเข้าไปซบหน้ากับแขนตัวเองบนโต๊ะพี่วิทย์ "มึงอย่าแลก กับอะไรที่ไม่ควรแลก" ผมถอนหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะยกมือไหว้พี่วิทย์อีกครั้ง "ขอบคุณครับหัวหน้า" แล้วพี่วิทย์ก็ยื่นแคปหมูมาให้กิน "แดก แล้วกลับไปพักที่บ้านก่อน ไม่ต้องไปป้ะหน้ามันแล้ว พี่ให้น้องมันเก็บของออกมาให้แล้ว" ส่วนผมก็หยิบแคปหมูมาใส่ปาก เอนหลังเคี้ยวเหมือนจะชิล "ไอ่ไนท์นะ....ไอ่ไนท์มันร๊ากรักมึง  แม่งวิ่งตาลีตาเหลือกมาหากู บอก หัวหน้าๆ มีเรื่องแล้ว หัวหน้าลงไปห้ามพี่ปริ๊นซ์ที กูก็ตกใจ ถามว่า แล้วทำไมมึงไม่เอาลูกพี่มึงมาก่อน มันบอกมันตกใจ คิดว่าหัวหน้าต้องช่วยได้แน่ๆ" พี่วิทย์หัวเราะ แล้วเดินมาโอบไหล่ผมแน่นๆ  "คนเฮี่ยอะไรทำให้ลูกชายพี่โกรธได้นี่....แม่งต้องเฮี่ยจริงๆ นะเนี้ย" ผมก็ยิ้ม ๆ ยกมือไหว้ขอบคุณพี่เค้าอีกที ก่อนจะเดินออกมาเอากระเป๋ากับซีเกมส์และไนท์ที่ยืนรออยู่ "กลับบ้านกันพี่..."  ไนท์เอื้อมมือมาโอบไหล่  "ทีแรกว่าจะถามว่า ทำไมอยู่ ๆถึงขึ้นได้วะ แต่ไม่เป็นไร  เอาไว้รู้วันหลังได้ เดี๋ยวเกิดพี่ถีบเราเต็มตีนแบบนั้นขึ้นมา ฮ่ะ ฮ่ะ" ก่อนที่มันจะยื่นยาดมหงษ์ไทยสีเขียวมาให้ผมสูดปืดใหญ่     Create Date : 11 ธันวาคม 2568 19 comments Last Update : 11 ธันวาคม 2568 17:24:34 น. Counter : 486 Pageviews. Share Tweet

ผู้โหวตบล็อกนี้...

คุณกะริโตะคุง, คุณนายแว่นขยันเที่ยว, คุณสองแผ่นดิน, คุณกะว่าก๋า, คุณtanjira, คุณหอมกร, คุณThe Kop Civil, คุณnonnoiGiwGiw, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณอาจารย์สุวิมล, คุณโฮมสเตย์ริมน้ำ, คุณtoor36, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณทนายอ้วน, คุณโอพีย์คุณนายกุ๊งกิ๊ง

นะ น่ากลัวมั่กๆฮะ ใจร่มๆนะครับ ไปเล่นเปียโนกับน้องข้าว...ข้าวหอมซัก 2 เพลงก็ดีนะครับ จะได้เย็นลง (เกือบจะพิมพ์ว่าข้าวหลามแล้วมั้ยล่ะ ถ้าพิมพ์ผิดนี่เป็นเรื่องแน่ๆ)   โดย: กะริโตะคุง 11 ธันวาคม 2568 18:18:36 น.

ถ้าจะแค้นใจมากชนิดจำได้ทุกช็อตเลยนะปริ้น ไม่ถือสาก็เป็นลมเป็นแล้งจ้า รักษาสุขภาพด้วย   โดย: หอมกร 11 ธันวาคม 2568 19:13:27 น.

พี่ก๋าเพิ่งโกรธระดับ 0 แล้วไป 100 มาเมื่อสองวันที่แล้วครับ 555 พนักงานกระเจิดกระเจิงเลย โมโหจริงๆ ไม่โกรธแบบนี้มานานมากแล้ว นานจนนึกว่าตัวเองจะไม่โกรธแบบนี้แล้ว แต่ก็โกรธครับ ข้าวของพังไปหลายอย่างเลย 5555 (เขียนเล่าไว้ในเฟซเมื่อวานนี้เอง) น้องปริ๊นซ์โชคดีแล้วครับที่มีหัวหน้าที่ใจเย็นแบบพี่วิทย์ มีแคบหมูช่วยละลายความโกรธ เป็นวิธีที่น่ารักมาก 555   โดย: กะว่าก๋า 12 ธันวาคม 2568 5:11:30 น.

โอววเดือดระดับ 10 เลย คุณวิทย์หัวหน้าน้องปริ๊นซ์ใจเย็นมาก ๆ ช่วยให้เย็นลงได้ พูดถึงบุคลิก ENFJ ของพี่ ESFJ ของพี่นี่ใจเย็นลงมาก บางทีพี่เงียบจนน่ากลัว เพื่อน ๆ กับที่ทำงานบอกมานะ รักษาสุขภาพด้วยนะครับน้อง ของพี่เดี๋ยวนี้ออกกำลังกายเสร็จแล้วค่อยไปดื่ม 555   โดย: The Kop Civil 12 ธันวาคม 2568 11:24:04 น.

สองสามวันก่อน มีคนชวนพี่ก๋าไปสถานปฏิบัติธรรมโกเอนก้าครับ ไป 10 วัน ปิดมือถือ ปิดวาจา พี่ก๋ายังไปไม่ได้แน่นอน 555 เผื่อน้องปริ๊นซ์สนใจ มีหลายคนยืนยันว่าชีวิตเปลี่ยนไปเลย หลังจากกลับมาจากคอร์สนี้ ตอนเดือดนี่ เดือดจริงๆครับ พนักงานส่วนใหญ่เป็นคนเก่าคนแก่ อยู่กันมา 20-30 ปีเกือบทุกคน ก็เลย "เคยเห็น" อาการแบบนี้มาบ้าง กคนลืมไปแล้ว เพราะพี่ก๋าไม่ได้แปลงร่างมานานมากแล้วไงครับ 555 พอระเบิดตูม ทุกคนเลยรู้เลยว่าเรื่องนี้ "เรื่องใหญ่มาก" ทุกบริษัทควรมีคนอย่าง "พี่วิทย์" ครับ คนที่ทำให้สถานการณ์เดือดๆ ค่อย ๆเย็นลง ถ้ามีแต่เด็กๆ หรือคนรุ่นเดียวกัน บางทีอาจต้องแปลกไปข้าง 555   โดย: กะว่าก๋า 12 ธันวาคม 2568 13:59:33 น.

อ่านแล้วก็เข้าใจนะว่า คนเรามีจุดเดือดแตกต่างกัน แล้วการแสดงออกก็แตกต่างกันด้วย พวกหัวร้อนก็พร้อมระเบิดได้ตลอดเวลา แต่ ... แต่ เดือดได้แต่แทนที่จะระเบิดใส่ทันที เราก็เก็บไประเบิดใส่ตู้โต๊ะเก้าอี้แทน เจ็บตรีนแล้วของยังเสียอีก อาจต้องเสียตังค์ซื้อของใหม่ 555 คราวหน้าก็ใจเย็น ๆ นับ 1-10 ไม่พอก็ต่อไปเรื่อย โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า ท่องไว้ ๆ ... ใจเย็นเมื่อไหร่ค่อยคุยกัน   โดย: ฟ้าใสวันใหม่ 12 ธันวาคม 2568 14:51:55 น.

สวัสดี จ้ะ น้องปริ๊น อ่านเรื่องเล่าที่เธอโกรธ คนชื่อโฟค โดยเฉพาะ ข้อความที่ฟัง แล้วเดือด ก็คิอ "แล้วอะไรนะ มึงนี่ก็พล๊อตเรื่องเหมือนพระเอกซีรีย์เกาหลี งานหนักแล้วป่วย แต่ก็ดีนะ เวลาบอกลูกค้าขอดรอปโปรเจ็คไปก่อน เค้าก็คงเห็นใจ จริงป่ะละ" คำพูดนี้ คนฟังก็เดือดแน่ เท่ากับวิจารณ์เราเหมือนเราอยากทำงาน ได้ดีหรือได้หน้าคนเดียว แล้วก็ล้มป่วย ทำให้คนจ้างเห็นใจ อะไรประมาณนั้น เฮ้อ ! อารมณ์และคำพูดนี้ มีนัยว่า "อิจฉาริษยา" นะ อิอิ ในที่ทำงานทุกแห่ง ครูว่ามีคนประเภทนี้ ทุกที่แหละ บางครั้ง ต้องระวังจิตของเรา เพราะเวลาเราโกรธ เขาอาจจะสะใจนะ แต่ เธอก็ยังดี ไประบายอารมณ์กับเก้าอี้ ห้าห้าห้า สงสารเก้าอี้นะ มัน ไม่รู้เรื่องรู้ราวกับเธอเลย แต่ก็ดีกว่าไปลงที่คนพูด เรื่องจะไปกันใหญ่ หัวหน้าวิทย์เธอก็โอเค นะ คงรู้จักนิสัยเธอดี และคงรู้นิสัย คนชื่อโฟคดี เขาก็เป็นหัวหน้าที่มีจิตวิทยาดี จ้ะ ขำ ที่ให้แค้ปหมู มาดับความโกรธ ขอบใจ จ้ะ ที่มาเม้นท์รวบทั้ง 2 บล็อกของครู เรื่องไปเที่ยว เมืองจีน ครูชอบมากตั้งแต่สาว ๆ แล้ว เพราะธรรมชาติเขาสวยงาม และกว้างใหญ่ไพศาลมาก ไปเที่ยวจีนไม่ต่ำกว่า 10 ครั้งนะ ก็ยังมี ที่ที่สวยงาม เมืองที่สวยงามไม่ได้ไปอีกเยอะเลย ห้าห้าห้า แต่มันต้องเดินเยอะมาก วัยครูขนาดนี้เลยขยาดไปบ้าง กลับจากเที่ยว เล็บ เท้าถอดไป 3 นิ้ว ห้าห้าห้า ธงที่เธอเห็นและเคยเห็นในบล็อกผ่านตา ไม่ใช่ภูฎาน หรอก ประเทศนี้ยังไม่เคยไป ธงที่เห็นและชอบ เป็นของชนเผ่าในเมืองจีน น่าจะเป็นพวกธิเบต นะ เธอคงเคยเห็นในบล็อกที่ครูไปซินเกียง มั้ง โหวดหมวด บันทึกประสบการณ์ชีวิต ช่วงนี้อากาศเย็นมากขึ้น ต้องรักษาความอบอุ่น โดยเฉพาะคน เป็นโรคหอบหืด จ้ะ รักษาสุขภาพ จ้ะ   โดย: อาจารย์สุวิมล 12 ธันวาคม 2568 18:36:09 น.

อรุณสวัสดิ์ครับน้องปริ๊นซ์   โดย: กะว่าก๋า 13 ธันวาคม 2568 5:30:38 น.

สวัสดีค่ะน้องปริ๊น คนเรามีอารมณ์นี้กันทุกคนแหละค่ะ ไม่แปลก เราเหนื่อยกับงาน กับสุขภาพ แถมต้องมาเหนื่อยกับคนเห้ๆแบบนี้อีก ก็ปล่อยไปให้สุดค่ะ แล้วก็ลืมๆมันไป อย่าให้ค่าค่ะ พี่ว่าน้องก็คงจะสุดจริงๆ ถึงได้ใส่ซะเต็มทรีนแบบนั้น รักษาสุขภาพด้วยนะคะน้องปริ๊น เป็นห่วงน๊าาา   โดย: tanjira 13 ธันวาคม 2568 14:08:43 น.

สวัสดียามเย็นค่ะ น้องปริ๊นซ์ที่น่ารัก เดี๋ยววันจันทร์พี่แวบมาอ่านค่ะ วันนี้รีบมาทักทายน้องก่อน น้องไปตอบบล็อกพี่ไว้ล่าสุด อ่านแล้วใจฟูค่ะ น้องเป็นคนจิตใจอ่อนโยน น่ารัก พูดจาให้กำลังใจเก่งมากค่ะ   โดย: โฮมสเตย์ริมน้ำ 13 ธันวาคม 2568 16:41:14 น.

ทำงานกับคนมันก็น่าเบื่อตรงคนนี่แหละ ผมเจอกวนตีนเยอะ แล้วมันผิดด้วย ไม่ขอโทษอีกต่างหาก แต่เอาเหอะผมชอบสปอยครับ ปล่อยมันไปให้มันติดเป็นสันดานมัน วันหนึ่งมันจะเจอคนที่ไม่ทนแล้วเนื่องจากเป็นสันดานแล้ว มันจะเจอหนัก   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 14 ธันวาคม 2568 0:58:43 น.

จากบล็อก Garmin เรือนนี้พี่ใช้มา 5 ปีแล้วละครับน้องปริ๊นซ์ ใช้คุ้มมาก เหมือนว่าแบตมันจะเริ่มเสื่อมแล้วละ วิ่งเทรล 10 ชม. แบดมันหมดตอน 8 ชม. พี่เล็งหาเรือนใหม่อยู่นะ จะเอารุ่นที่แบตมันอึด ๆ นะ วิ่งเทรลนี่เวลาขึ้นเขาท้อใจมาก แล้วขึ้นไม่มีวันสิ้นสุดด้วย   โดย: The Kop Civil 15 ธันวาคม 2568 16:03:19 น.

โดย: หอมกร 15 ธันวาคม 2568 19:53:58 น.

เก็บอารมณ์หน่อยดีกว่า ยิ่งอายุมากขึ้นหลานจะรู้ว่า บางสิ่งเราก็ปล่อยๆ มันไป (โปรดสัตว์) การทำงานกับคนมันยอ่มมีความขัดแย้งเป็นเรื่องธรรมดา อยู่ให้เป็นเย็นให้ได้ ค่อยเอาคืน   โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) 15 ธันวาคม 2568 21:49:31 น.

อาจารย์เต๊ะ พึ่งจะออกจาก รพได้ 2วันครับ ช่วงนี้ยังนั่งนานๆไม่ได้ เดี๋ยวค่อยมาเม้นท์ใหม่นะครับ ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่แวะไปเยี่ยมเยียนกันด้วยนะครับ   โดย: multiple 16 ธันวาคม 2568 19:12:43 น.

สวัสดียามสายค่ะ น้องปริ๊นซ์ มาสายไป1วัน แหะๆ งานเข้าแต่เช้าหละ ไม่อยากแก้ตัว 5555 ปริ๊นซ์เคยมีปัญหากับพี่โฟล์คมาก่อนไหมอ่ะ คนจะป่วยมันเลือกเวลาได้ที่ไหน แล้วใครอยากป่วย แล้วไอ้วิธีการพูดแซะจิกกัดนี่ น่าเอายางยิงปากเนอะ 555 อ่านไปนี่พี่มีน้ำตาซึมนะ พี่เป็นคนเซ้นซิทีฟน่ะ แต่มาหัวเราะทั้งน้ำตา ตอนที่รู้ว่า ไนท์รีบวิ่งออกมา พี่คิดตอนแรกว่า ไนท์รู้หลบเป็นปีก แต่ไม่ใช่ ไนท์รีบวิ่งมาบอกหัวหน้าวิทย์นี่เอง ช่างเป็นคนรู้งานที่น่ารักเหลือเกินเชียววว น้องซีเกมส์ เลยได้เห็นพี่ปริ๊นซ์ร่างอวตารเลย ยังสลัดอารมณ์โมโหไม่ออก ต้องมานั่งคุยกับหัวหน้า ดีที่หัวหน้าวิทย์ ทำให้น้องอารมณ์เบาลงมาได้ คำว่าไอ่ลูกชายนี่ น่าจะทำให้ใจน้องเต้นเบาลงนะคะ src=https://www.bloggang.com/emo/emo21.gif> พี่เข้าใจปริ๊นซ์นะ ทำงานเยอะ เวลาพักน้อย แล้วป่วย แล้วยังมาเจอคนกวนตีน มันไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ปกติอยู่แล้ว มันมีกันได้ ที่จะปรอทแตก บางทีมันก็ต้องมีระเบิดลงกันบ้าง จะได้ไม่มาล้ำเส้นกันอีก อีก1ประสบการณ์ ที่เราได้รู้ใจคน และ น้ำใจคนค่ะ คนคิดไม่ดี พูดไม่ดี ยังไงก็แพ้ภัยตัวเองค่ะ วันนี้ขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ   โดย: โฮมสเตย์ริมน้ำ 17 ธันวาคม 2568 9:18:46 น.

ตอนแรกก็ว่าจะปูลายก้างปลาครับ แต่ช่างบอกว่า "เปลืองแผ่น SPC" ครับ ฮ่าๆๆ เหลือเศษเยอะ เลยเอาลายง่ายๆ ปูเร็วๆ ที่บ้านปูทับแกรนิตโต้ไม่ได้ครับ ระเบิดไปครึ่งบ้านครับ หน้ามืดเลยครับ กลุ้มใจอยู่หลายวันเลยครับ ฮ่าๆๆๆ ประโยชน์อีกอย่างของพื้น SPC คือ ... พักหลังๆพี่เป็นรองช้ำครับ เดินเหยียบพื้นแข็งๆมาก พอเปลี่ยนเปฺนพื้น SPC แล้วหายสนิทเลยครับ   โดย: ทนายอ้วน 18 ธันวาคม 2568 5:37:18 น.

โจทย์ถนนสายนี้มีตะพาบโจทยืใหม่มาแล้ว เจ้าของบ้านนี้ยังไม่ได้อัพ   โดย: โลกคู่ขนาน (สมาชิกหมายเลข 7115969 ) 19 ธันวาคม 2568 18:56:34 น.

ถนนสายนี้มีตะพาบออนแอร์แล้วครับ   โดย: คุณต่อ (toor36 ) 19 ธันวาคม 2568 21:30:48 น.