รถคว่ำ 10 ตลบ...แต่คนขับแค่หัวโน กราบสวัสดี พ่อ แม่ พี่ น้อง เพื่อนฝูง ทั้งหลาย แหม...เกือบจะไม่ได้มีโอกาสเข้ามาเขียน Blog นี้ซะแล้ว นี่เป็นการเขียน Blog ครั้งแรกเลยนะค่ะเนี๊ยะ ถ้าอย่างไรก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ ก่อนอื่นขอท้าวความก่อนนะ เมื่อวันที่ 19-05-09 ได้เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น อิฉันได้ขับรถ ออกจากบ้านนอก (ประจวบ) มุ่งหน้าสู่ บางกอก (กทม.) เวลาท้องถิ่นประมาณ บ่าย 2 ก่อยถึงจุดเกิดเหตุ ผู้ขับขี่ได้แวะ ตรวจสะภาพรถ ที่ปราณบุรี ข้างโลตัส แต่ดันลืมเอาสมุดรถมา เลยต้องกินแห้ว.. ขับกลับมาได้หน่อยก็ชักหิวๆ เลยแวะหาอะไรดามกระเพาะ ที่ 7-11 ก่อน ได้ ขนม นม ต้ม เรียบร้อย ก็นั่งเคี้ยวตุ๊ยๆ พร้อมบิดกุญแจ เหยียบคันเร่ง เตรียมพร้อม แต่ไม่ลืมที่จะคาดเข็มขัดนิระภัย (เพราะตำรวจดุ) ขับเลย แม็คโคร มาได้ซักประมาณ 1 กม. ก็นึกได้ว่า เอ๊ะ..เอ๊ะ..เอ๊ะ ยังไม่ได้หม่ำยาแก้คอโป่งเลย หมอสั่งให้กินยาหลังอาหาร แล้วนี่มันผ่านมื้อเที่ยงมาตั้ง 2 ชม.แล้ว ก็เลยล้วงกระเป๋าถือที่คือคือกระเป๋าโดเรม่อนอยู่นาน ไม่รู้ของอะไรหนักหนาค่ะ เจอทุกอย่างยกเว้นสิ่งที่เราต้องการ เหอะๆ ล้วง ล้วง ล้วง แล้วก็ ล้วง อยู่พักใหญ่ สายตาเจ้ากรรมก็ดันแลเลยไปยังกระเป๋า โอ๊ะ..โอ๊ะ..โอ๊ะ ทำไมจู่ ๆ รถก็หมุนติ้ว ๆ เหมือนนั่งรถไฟเหาะแดนเนรมิตร เอ....หรือว่า เราจะเหมือนในนิยายที่พึ่งอ่านมานะ ที่นางเอกนั่งรถอยู่ จู่ๆโลกก็หมุนแล้วหลุดไปอีกโลกนึงไปเจอพระเอก เหอะๆ.... ตายห่า.... ( ยังไม่ตาย..ขออภัยในความไม่สุภาพค่ะ ) นี่ตูฝันไปรึนี่ แต่ไมฝันเป็นจริงเป็นจังอย่างนี้ฟ่ะ แล้วกว่ารถจะหยุดหมุนก็หัวสั่นหัวคลอนคอพับคอเอียงอยู่หลายรอบ รถหยุดในท่าตะแคงสวยงามทับประตูด้านคนขับ พอรถหยุดสนิทปุ๊บก็เริ่มระลึกชาติว่าควรจะทำอะไรก่อนดีในสถานะการแบบนี้ สิ่งแรกที่ทำก็คือ ลืมตา ค่ะ พอลืมตาเสร็จก็ไม่ลืมที่ตรวจสอบร่างกายว่ามีส่วนใดสึกหลอไปบ้างหรือปล่าว ( เฮ๊อ!..โชคดีที่ยังอยู่ครบทุกชิ้น ) และปลดเข็มขัดนิระภัย สอดส่องหาโทรศัพท์มือถือก่อนอันดับแรก จะได้แจ้งให้ที่บ้านมาดูใจ แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่มี เลยเริ่มเก็บเงินเก็บของมีค่าที่มีอยู่น้อยนิดที่มันกระจัดกระจายลงกระเป๋า แล้วก็ค่อยๆคลานออกทางกระจกหลัง เพราะมันหลุดไปทั้งยวง พยายามเดินหากระเป๋าถือ ที่กระเดนไปไม่ต่ำกว่า 5 เมตร มันมีของสำคัญมากๆเช่น cd karaoke ของเจ้ข้างบ้าน หรือตั๋วรถไฟตู้นอนติดแอร์ ( อันนี้ถ้าหายไปนะ ต้องเสียตังซื้อใหม่อีกรอบและจะไม่ได้ห้องแอร์อีกตะหาก T_T ) และก็ยังคงหามือถือไม่เจออยู่ดี ท่าจะกระเดนไปไกล พอเก็บกระเป๋าได้ ก็เดินลากสังขารไปนั่งพัก แล้วก็เป็นไปตามความคาดหมาย มีไทยมุง มารุมล้อมประหนึ่งดูตัวประหลาดตามงานวัด พลเมืองดีบางคนมาช่วยยกรถให้อยู่ในท่าสวยงาม และเก็บข้าวของสำคัญมาคือให้ เช่น รองเท้าส้นสูงคู่ใหม่ที่พึ่งใส่ได้ 2 ครั้ง กางเกงตัวโปรดที่ซักแล้วผึ่งไว้ยังไม่แห้ง ตุ๊กตาหมาพยักหน้า และข้าวของอื่นๆที่ไร้สาระอีกมากมาย ** ตายละกู !..... ( พึ่งเริ่มรู้ตัวว่าเป็นเรื่องจริง ) ถูกคุณเตี่ยด่ายับแน่ๆ พอนึกขึ้นได้ก็เลยยืมโทรศัพท์ของพี่พลเมืองดีที่มีน้ำใจบางคน โทรแจ้งเหตุให้ผู้ปกครองทราบ ในใจนั้นกลัดกลุ้มกลัวถูกด่าเรื่องทำรถพังอย่างเดียว พอคุณเตี่ยมาถึง ข่าวว่าเขาก็ด่าเรามาในรถจริงๆนั่นแหละ ว่าซื้อของให้ไม่รักษา เอารถไปตก คู อีกละ แต่พอมาเห็นสะภาพรถก็เอ๋อ....... มันไม่ใช่ " คู" นะสิแต่มันเป็น " เหว " เลยนะเนี๊ยะ เพราะความสูงมันไม่ต่ำกว่าตึก 2 ชั้น และพุ่งไปไกลเกือบ 80 เมตร เฮ๊อ! ..มันรอดตายมาได้ก้บุญละ เพราะร่องลอยของเจ้าอดีตรถคันเก๋งคันเก่ง บัตินี้ได้แปลร่างกลายเป็นเศษเหล็กไปเสียแล้ว ที่สำคัญ มันปลิวผ่านช่องแคบระหว่างต้นไม้ เสาไฟ และอื่นๆ ไปได้อย่างหวุดหวิด ด้วยท่าตะแคงแอ้งแม้ง ได้อย่างไง ในขณะมานั่งเฝ้าสมบัติ ก็มีผู้คนแวะเวียนช่วยเหลือมากมายคนแล้วคนเล่า รวมทั้งนักข่าวท้องถิ่น และ ปอเต็กตึ้ง ( แต่ไม่มีตำรวจ หายไปไหนนะ ) ต่างสัมภาษณ์เป็นเสียงเดียวกันว่า " น้อง..ห้อยพระอะไรเนี๊ยะ " ( นั่นดิ่ค่ะแอบ งง เหมือนกัน ) เพราะดูจากสะภาพรถ กับตัวคนขับ ที่มีแค่รอยแผลถลอกเหมือนแมวข่วน แล้วก็หัวโน แค่นั้นจริงๆ พอถึงแก่เวลาก็ไปโรงพยาบาล เชื่อไหมว่า บุรุษพยาบาลเข็นรถผ่านหน้าอิฉันไปจอดหน้าคุณแม่ซะงั้น -_-' ( คิดว่าแม่ฉันเป็นคนป่วยเรอะ ) ไอ้เราเลยต้องกระดึ๊บ กระดึ๊บ ไปขึ้นเตียงหมอเอง พอถึงมือหมอและพยาบาล ก็ถามว่า รถล้มมาเหรอค่ะ ( แง T_T .... รถคว่ำค่ะ รถคว่ำ ) แล้วก็เช็คสภาพสมองว่าติ้งต้องมากขึ้นรึปล่าว สรุป หมอบอกว่าไม่เป็นไร เอายาแดงทาก็หาย 555555555 หัวเเข็งจริงกรู และด้วยเหตุการนี้ ทำให้อิฉันได้มีโอกาส ขึ้นหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น พาดหัวข่าวหลาว่า " อภินิหาร จตุคาม-วัดห้วยมงคล รถยับเยิน คนขับไม่มีร่อยรอยขีดข่วนดุจปาฏิหาริย์ " อยากจะบอกว่า อิฉันยังไม่เค๊ย..ไม่เคยเห็น จตุคามรุ่นนี้เลยค่ะ งง ง๊ง งง @_@ การที่นักข่าวมานั่งเทียนเขียนกันเองมั่วๆอย่างนี้ ทำให้อิฉันเข้าใจความรู้สึกของพวกดาราเลยละค่ะ ว่าเป็นอย่างไง โฮ๊ะ ๆ ๆ ๆ แต่นี่ขนาด คุ้ยข่าวข้น คนข่าวมั่ว อย่างงี้ คุณเตี่ยอิฉัน ยังเหมามาตั้ง 4 ฉบับ 55555555555555555555555 เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า " ควรกินยาหลังอาหารทันที " จบ..................... 1 2 3 4 5 6 7 8   Create Date : 03 มิถุนายน 2552 8 comments Last Update : 16 มิถุนายน 2552 0:26:11 น. Counter : 973 Pageviews. Share Tweet

555555555555 ฮามากเลยนะเคอะเรื่องนี้ ได้ขึ้นหน้าหนึ่งก็ดังเลยสิคะ แต่รอดมาได้ก็ถือว่าโชคดี ทำอะไรก็ต้องระวังนะคะ โชคไม่ได้อยู่กับเราเสมอไป   โดย: Clavendale 3 มิถุนายน 2552 2:32:13 น.

ขอบคุณ Clavendale ที่เข้ามาอ่านเรื่องไรสาระ ขอตอบรับค่ะ เพราะเป็นแขกรายแรกเลยที่มาเยี่ยมบ้านนี้ อิอิ   โดย: thipjang [ ตั ว ต้ น คิ ด ] 3 มิถุนายน 2552 2:45:44 น.

ตอนนี้เหมือนจะเปนเรื่องขำ ๆนะคะ แต่ . . ถ้าเจ็บมากกว่าหัวโนคงจะขำไม่ออกแน่ๆ ค่า ... ระวังตัวด้วยนะคะ ^^   โดย: peeshin 3 มิถุนายน 2552 7:57:38 น.

ตอนนั้นคงน่าตื่นเต้นเร้าใจ คนดี สิ่งดีๆ คุ้มภัย ขอให้หายไวๆๆ จ๊ะ   โดย: บ้าได้ถ้วย 3 มิถุนายน 2552 10:36:37 น.

อ่านเรื่องแล้ว ฮาจริงๆค่ะ พลิกวิกฤตเป็นโอกาสเอามาเขียนบล็อคไ้ด้ เจอเหตุการณ์อย่างนี้เราคงสติแตก จนเขียนบล็อคฮาๆอย่างคุณ thipjang ไม่ได้แน่ เอ หรือว่าอาการหัวโน จะมีผลข้างเคียง แห่ะ แห่ะ ดูแล้วแล้วเสียวแทนเลยค่ะ ตรงรูปที่เขียนว่า 'จุดเริ่มต้นทำการแหก' เฮ้ออ ถ้าเห็นรูปนั้นรูปเีดียว คงเสียวไปอีกนานค่ะ ตกลงว่าแขวนพระอะไรคะ ??   โดย: Shallow Grave 3 มิถุนายน 2552 14:17:40 น.

แขวนพระอะไรจ๊ะเพื่อนสาว รอดมาได้   โดย: nansweet IP: 118.175.32.21 5 มิถุนายน 2552 16:25:28 น.

" ควรกินยาหลังอาหารทันที " จบ..................... ชอบอ่ะ ขอขยายหน่อย ถ้ากินยาไม่ตรงเวลาจะเปงเช่นนี้แล.. เล่าซะจากเรื่องน่ากลัว.. เป็นเรื่อง Joke เลย..   โดย: noijang IP: 125.27.246.1 11 กันยายน 2553 15:37:27 น.

เขียนได้สนุกมากมายขอชมเชยค่ะ   โดย: nooning IP: 125.24.53.161 30 มีนาคม 2554 14:22:44 น.