โชคดีที่เป็น (......)



๏ วันที่ฉันอยู่โยงนอนโรงหมอ
หลายคนก็กล่าวขวัญเพราะฉันหาย
ลิง"จังงัง" ครั้งนี้อาจมีตาย
เป็นโรคร้ายประมาณว่าสาหัสจัง

ไม่เคยเจ็บป่วยไข้จนได้แผล
ไม่เคยแย่นอนซมระบมหลัง
ไม่เคยตัดแต่งเนื้อเพื่อประทัง
ไม่เคยหยั่งตรรกะ "โรคมะเร็ง"

เป็นมะเร็ง.. โรคนี้แพทย์ชี้ชัด
จะกำจัดเฉพาะจุดปักหมุดเผง
หรือทั้งหมดปลดไปโดยไม่เกรง
ฉันคร่ำเคร่งตัดสินใจในชะตา

ขอลาป่วยเต็มที่นานทีหน
ไปผจญมะเร็งเร่งรักษา
ให้แพทย์เชือดเฉือนเนื้อเพื่อชีวา
อัดฉีดยาเต็มสูบรูปแบบเต็ม

หลังมือขวาเข็มคาที่ปรากฏ
เจ็บเหมือนมดกัดขาคราต้องเข็ม
คนใจเสาะมองยาคราเลาะเล็ม
ปากขบเม้มสั่งใจไม่ร้องครวญ

ทุกคราที่ล้างแผลแลตรงอื่น
เพ่งลายพื้นลายฝ้าพาผันผวน
แผลฉันแค่ไหนหนอพอทบทวน
หลายร้อยล้วนเย็บเนาดุ่มเดาไป

เต้าก็เล็กกระจ้อยจิ๊ดดันพิษเยอะ
แถมสะเออะเป็นหนักชักเอาใหญ่
ทั้งพี่ชายพี่สาวพลอยเข้าใจ
กำชับไว้ห้ามบอกแม่แม้แต่คำ

ความเจ็บป่วยธรรมดาประดาคน
รวยหรือจนศักดิ์สรรพ์หรือชั้นต่ำ
ย่อมเกิดขึ้น คงอยู่ รู้ค่ากรรม
ปราศเลื่อมล้ำแตกดับก่อนลับลา

ร่ายรายงานเป็นกลอนตอนพักฟื้น
หลายขวบคืนได้รักช่วยรักษา
แสนดื่มด่ำกำลังใจหลั่งไหลมา
ร้อยภาษาขอบคุณผู้จุนเจือ

เรื่องผ่าตัดผ่านทุรนพ้นวิกฤติ
ยังเจ็บนิดปวดบ้างช่างน่าเบื่อ
เรื่องคีโมกลัดกลุ้มเพราะคลุมเครือ
กลัวจะเหลือแต่ชื่อให้ลือนาม

มิตรภาพตราบสิ้นฟ้า คราก่อนกี้
ความหมายดีผู้คนชมล้นหลาม
ตราบสิ้นฟ้าตราบสิ้นใจนัยนิยาม
ยังคงความเยี่ยงนั้นนิรันดร ๚ะ๛




Create Date : 13 พฤศจิกายน 2553
Last Update : 6 ธันวาคม 2553 21:14:32 น.
Counter : 538 Pageviews.

0 comments
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

จังงัง
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]



พฤศจิกายน 2553

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
 
 
13 พฤศจิกายน 2553
All Blog