Group Blog
 
 
พฤษภาคม 2549
 
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
27 พฤษภาคม 2549
 
All Blogs
 

สายน้ำแห่งความรัก (๑๔)



'เมื่อคืนนี้คนดีของพี่ไม่งอน น้องยังออดอ้อนชิดชมให้พี่สุขสมวิญญาณ หวานล้ำเกินจะพรรณนา หวานที่เธอมอบมา ช่างหวานซึ้งใจ

แต่เวลานี้ไยน้องหมางเมินไปเล่า รู้ใจพี่บ้างหรือเปล่า ว่าเจ็บรวดร้าวเพียงใด พี่พลั้งหรือผิดอย่างไร น้องควรให้อภัย อย่ารีบด่วนตัดไมตรี

คำโบราณว่าปราชญ์ที่เก่งกาจก็ยังพลาดอยู่ดี โถ… ตัวพี่แค่นี้ จะไม่มีพลั้งเลยเชียวหรือแก้วตา

เมื่อคืนนี้คนดีของพี่น่ารัก พี่เองยังได้ประจักษ์ว่าน้องน่ารักทุกเวลา คืนนี้พี่ให้สัญญา เว้นดาวเดือนบนฟ้า นอกนั้นพี่มอบให้เธอ'



เสียงเพลง "เมื่อคืนนี้" ดังแว่วมาจากบ้านทรงไทยในเช้าวันใหม่ที่อากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนเย็นฉ่ำ ทำให้วฤธถึงกับอมยิ้มพลางแอบนึกฝันหวานว่าเมื่อไหร่นางกลางใจของเขาจะน่ารักอย่างในเพลงนี้บางนะ

"ผมมาตามฟ้ากลับบ้านนะครับ หนีกลับมานอนที่นี่ไม่ยอมบอก" ชายหนุ่มรีบแจ้งวัตถุประสงค์ทันทีที่เขาโผล่ขึ้นเรือนแล้วเจอป้าใหญ่ น้าน้อย และน้าเล็กกำลังนั่งคัดขนาดดอกมะลิ ดอกรัก จำปี และกุหลาบจากสวนไว้ร้อยมาลัยถวายพระ ทุกคนได้แต่หัวเราะเอ็นดูชายหนุ่ม

"โน่นแนะลงไปเล่นน้ำแต่เช้าแล้ว ไม่เห็นขึ้นมาเสียที ป่านนี้ตัวซีดตัวเซียวแล้วมั้ง วันหยุดละเป็นไม่ได้ ไปหาตัวในน้ำนั่นแหละถึงจะเจอ" ป้าใหญ่กล่าวอย่างระอา

"น่าอิจฉาจริ๊งคู่นี้ เมียหายมาไม่ทันข้ามคืน เราก็ตามมาทวงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง นกกายังไม่ออกจากรัง" น้าน้อยสัพยอก

"น่าเห็นใจต่างหากครับ ฟ้าเล่นหลบหน้าผมแบบนี้ ผมแย่เลยครับ" ชายหนุ่มยิ้มเขิน ๆ

"เราปล่อยให้ฟ้ากลับมานอนที่นี่บ่อย ๆ แล้วเมื่อไหร่จะมีหลานให้น้าอุ้มกันละนี่" น้าเล็กถามยิ้ม ๆ

"โธ่…จะมีได้อย่างไรละครับ ฟ้ายังให้ผมนอนหน้าเตียงอยู่เลย แถมหยิกผมตัวเขียวไปหมด มือยังหนักอีกต่างหากครับ" ชายหนุ่มได้โอกาสถึงกับฟ้องทุก ๆ คน

"ยังไม่หมดฤทธิ์อีกเหรอ เราก็อย่าไปตามใจเขาสิ" น้าน้อยรีบเข้าข้างวฤธ

"ฟ้าเขาบอกว่าถ้าผมรังแกเขา เขาจะหนีมาอยู่นี่เลย ไม่ยอมกลับไปครับ"

"ฟ้านี่ดื้อจริงเชียว เดี๋ยวน้าจะใส่กุญแจห้องเขาไว้เอง กลับมานี่ก็ไม่มีที่นอนเองละ" น้าเล็กอาสาจะช่วย

"ขอบคุณครับ ผมจะได้วางใจ" วฤธยิ้มกริ่มที่ทุกคนหันมาให้ความรักและเอ็นดูเขาแทน

"พ่อวฤธจะไปตามน้อง ก็ไปที่ท่าน้ำนั่นแหละลูก" ป้าใหญ่เอ่ยอนุญาต

"ครับ เดี๋ยวผมกลับมานะครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ผละเดินลงเรือนไป ท่ามกลางสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสามที่มองตามอย่างเอาใจช่วย


*******************************************************************


บรรยากาศยามเช้าปกคลุมด้วยหมอกขาวบาง ๆ น้ำค้างที่ยังคงเกาะยอดไม้ใบหญ้าหยดพราวลงต้องผิวดินชุ่มชื้น ใบไม้เขียวสดพริ้วสะบัดไหวตามแรงลมอย่างเริงร่า ปลาตัวน้อยว่ายทวนน้ำอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยเป็นเพื่อนหญิงสาว ฟ้าครามดำผุดดำว่ายอย่างเพลิดเพลินในกระแสน้ำที่ไหลเอื่อย ๆ ผ่านท่าน้ำหน้าบ้าน หล่อนไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นง่าย ๆ เหนื่อยนักก็โผเข้าเหนี่ยวรากไม้ใหญ่ริมตลิ่งเพื่อหยุดพัก พลางนอนลอยตัวฟังเสียงนกร้อง เสียงปลาโผขึ้นเหนือน้ำเพื่อฮุบอากาศหายใจและเสียงสายน้ำไหล ฟ้าครามเบื้องบนครึ้มฉ่ำไปด้วยละอองไอน้ำและก้อนเมฆเทาทะมึน ต่ำลงมาคือสีเหลืองสดของดอกราชพฤกษ์ ตัดกับสีแดงดั่งเปลวเพลิงของหางนกยูง และม่วงเข้มของตะแบก กอผักตบชวาที่กำลังออกดอกสีม่วงหวานค่อย ๆ ลอยตามน้ำไปเรื่อย ๆ หญิงสาวปล่อยอารมณ์ไปกับธรรมชาติสดชื่นรอบกายอย่างเบิกบาน แต่พลันกลับสะดุ้ง เมื่อมีมือมาโอบรอบเอวอย่างเงียบ ๆ ทางด้านหลัง

"เอ๊ะ เล่นอะไรค่ะเนี่ย ฟ้าตกใจนะ" ฟ้าครามร้องเสียงดังเมื่อเห็นวฤธลงมาลอยคออยู่ข้าง ๆ

"ไม่ได้เล่นครับ มาตามหาเมีย เห็นบ้างมั๊ย หนีพี่มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" ชายหนุ่มรั้งแผ่นหลังหญิงสาวเข้ามาแนบตัว

"อ๋อ เห็นแวบ ๆ ค่ะ ดูเหมือนจะเพิ่งพายเรือผ่านไปเมื่อกี้นี้เอง" ฟ้าครามตอบลอยหน้าลอยตา พลางชี้มือไปตามกระแสน้ำเพื่อบอกทิศทาง

"ว้า…แย่จริง แล้วพี่จะตามทันหรือเนี่ย อือ… ไม่เป็นไร มีอีกคนในอ้อมแขนนี้แทนแล้ว" ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มพร้อมเคลียแก้มลงกับแก้มเย็นชื้นของหญิงสาว

"โอ๊ย…." ชายหนุ่มร้องออกมาเมื่อหญิงสาวทุบเขาเข้าให้ และพยายามดิ้นรนให้พ้นจากอ้อมกอด

"ดิ้นเดี๋ยวกระโจมอกหลุดไม่รู้นะ" ชายหนุ่มเป็นฝ่ายขู่หล่อนเข้าบ้าง สายตาพราวระยับ

"คิดถึงวันแรกที่พี่กลับมาบ้านแล้วเห็นฟ้าเล่นน้ำอยู่นะ ดีใจจนบอกไม่ถูกที่ได้กลับมาพบ นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้แต่งกับสาวคนที่อยู่ในใจคนนี้ซะแล้ว" ชายหนุ่มหันกายหญิงสาวให้หันมาหาเขาพร้อมกอดไว้แนบอกอย่างแสนรัก

"คนอะไร เห็นสาวเล่นน้ำก็มองได้มองดี" ฟ้าครามค้อนให้อย่างเต็มรัก

"ก็ของมันน่ามองนี่หน่า" นัยน์ตายิ้มได้ของชายหนุ่มแทบจะหยด ขณะมองเรียวคอระหงระเรื่อยไปยังต้นแขนกลมกลึงดั่งลำเทียน พร้อมก้มลงหอมที่บ่าหญิงสาวแผ่วเบา

"ฟ้ารู้มั๊ย เท่านี้พี่ก็เสียเชิงชายเต็มที่แล้ว ที่ยังปล่อยฟ้าไว้แบบนี้ ใคร ๆ ก็ถามว่าเมื่อไหร่เราจะมีลูก" ชายหนุ่มกระซิบข้างหูหญิงสาวขณะไล้ปลายจมูกไปตามแก้มนวล

"ไม่รู้ อยากมีก็ไปหาสาวอื่นสิ ฟ้าไม่อยากมีสักหน่อย" ฟ้าครามพยายามผลักอกชายหนุ่มออกห่างตัว

"แน่นะ… เดี๋ยวพอพี่ไปมีจริง ขี้คร้านจะมีคนร้องไห้ขี้มูกโป่งมาขอซบอกพี่"

"จ้างให้ ดีเสียอีกไม่มีคนกวนใจ"

"อีกหน่อยก็ทั้งกวนตัวและกวนใจละ" ชายหนุ่มเย้าเมื่อเห็นหญิงสาวสะบัดหน้าอย่างแสนงอน

"ฟ้ารักพี่บ้างมั๊ย" วฤธกระซิบถาม แต่ฟ้าครามได้แต่สั่นหน้า

"นะ… รักพี่หน่อยนะ เดี๋ยวพี่ให้ฟ้านอนซุกอกทุกคืนเลย ไม่หวงด้วย นะ…" เสียงชายหนุ่มยังคงออดอ้อน จนหญิงสาวถึงกับกลั้นยิ้มไม่อยู่ เพราะอดเอ็นดูสีหน้าแสนซื่อเว้าวอนที่อยู่ต่อหน้าไม่ได้ หล่อนนึกย้อนถึงถ้อยคำคล้าย ๆ กันนี้เมื่อนานแสนนานมาแล้ว แต่ต่างกันที่ขณะนั้นเด็กหนุ่มเฝ้างอนง้อเด็กสาวแสนดื้อให้หายโกรธโดยใช้ของกินมาล่อแทน

"ไม่รักพี่ แล้วฟ้าจะรักใครละค่ะ" ฟ้าครามเขย่งตัวขึ้นหอมปลายคางชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว เท่านี้หัวใจวฤธก็แทบจะพองคับอก ถึงกับเผลอกอดกระชับหญิงสาวอย่างแนบแน่น

"เมื่อเรามีลูก พี่จะบอกกับลูกว่า พ่อสารภาพรักกับแม่ครั้งแรกในสายน้ำที่ไหลผ่านบ้านเรานี่เอง สายน้ำแห่งความรักของเราสองคน" วฤธก้มลงจุมพิตหน้าผากหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

ฟ้าครามได้แต่ซุกหน้าลงแนบอกสามีด้วยความอาย รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นปลอดภัยในอ้อมกอดของเขา ในที่สุดหล่อนก็แพ้ความจริงใจของชายหนุ่มที่มอบให้ แต่ที่สำคัญหญิงสาวคงแพ้ใจตัวเองต่างหาก ต่อไปนี้หล่อนพร้อมจะเป็นคู่ชีวิตของเขาไม่ว่าทุกข์หรือสุข ถ้าเปรียบวฤธเป็นผืนดิน ฟ้าครามก็คงจะเป็นสายน้ำที่คอยหล่อเลี้ยงให้ความชุ่มชื่นแก่ผืนดินแห่งบ้านสวนนี้กระมัง


'บ้านของใคร ของใครก็รักเรือนเขา บ้านของเรา หนอเราก็เฝ้ารักปอง
บ้านฉันมีนกร้อง ส่งเสียงทองคล้องขัน
มีไม้ไพรพฤกษ์พร้อม พร่างพะยอมหอมหวนอวลอ้อม ละมุนละม่อมออมขวัญ
มีพริ้วเพลงผูกพัน เธอรักอันรอท่า
นกเขามันเฝ้าปราศรัย พิรี้พิไรรักร่า
ฟังเคลิ้มคล้ายกับว่า กล่อมให้อุรา รักหลังนิทราเรือนทอง

บ้านของใครของใครก็รักเรือนเขา บ้านของเราหนอเราก็เฝ้ารักปอง
บ้านฉันมีนกร้อง ส่งเสียงทองร้องหา
เรือนฉันมีรักหวาน โอบชีวิตฉันไว้ในบ้าน แล้วโลมใจร่านลอยล้า
มีวิมานอุรา คอยค้างคาอารมณ์
เขารู้มันจู่เพลงพ้อ ขันล้อทำคอโค้งโก่ง
ชีวิตหนอพอตรม ก็กลับชื่นชมเพราะเพลินภิรมย์เรือนทอง


*************************************
(ขึ้น ๘ ค่ำ อาทิตย์ ๑๙ พฤษภาคม ๒๕๔๕)

*************************************

เรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องแรกที่เขียน
กลับมาย้อนอ่านดูอีกที ก็อายค่ะ
ฝีมือไม่ได้เรื่องเลย

แต่ถ้าจะเขียนใหม่ ก็คงไม่ดีไปกว่านี้แล้ว
ถือว่าเก็บไว้เป็นความทรงจำเก่า ๆ เนอะ

ด้วยรัก
ธราธร




 

Create Date : 27 พฤษภาคม 2549
4 comments
Last Update : 27 พฤษภาคม 2549 18:43:25 น.
Counter : 313 Pageviews.

 

สนุกมากค่ะ

 

โดย: แอน IP: 203.170.239.213 5 กรกฎาคม 2549 16:43:37 น.  

 

ใครบอกว่าไม่ได้เรื่อง เดี๋ยวจะมีเรื่อง

 

โดย: hb IP: 61.91.173.172 9 พฤษภาคม 2550 21:01:36 น.  

 

คุณมีเนื้อเพลงบ้านของเรามั้ยคะอยากได้มากรบกวนช่วยส่งให้หน่อยได้ไหมคะ
o_pratana007@hotmail.com

 

โดย: เนกขัมมะ IP: 203.170.236.195 4 มิถุนายน 2551 8:06:01 น.  

 

สนุกสุดๆๆๆๆ

 

โดย: pllove IP: 118.172.61.171 11 มกราคม 2552 13:32:49 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


ธราธร
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




หากมิเริ่มเพียงก้าว
เจ้าตรองดู
ฤาหาญสู้
อุปสรรคอีกนับพัน
Friends' blogs
[Add ธราธร's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.