พฤษภาคม 2560

 
1
2
3
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
17
18
19
20
21
22
23
25
26
27
28
29
31
 
 
All Blog
เกวียนทมิฬ (หวายดง) ตอนที่ 37 ภายในด่าน


เกวียนทมิฬ (หวายดง) โดย ทักษภณ

ตอนที่ ๓๗ ภายในด่าน

จากนั้นทั้งสาม ช่วยกันหันเกวียนมาขวางทางไว้ทันพอดีที่ขบวนม้ามาถึง จากการมองด้วยสายตา ผู้ที่อยู่บนหลังม้าทั้งห้ารูปร่างสูงใหญ่ กำยำ สะพายดาบที่หลังดูแล้วน่าเกรงขามยิ่งนัก

“พวกเจ้าเป็นใครมาทำกระไรแถวนี้ เอาเกวียนมาขวางทำไม เอาออก พวกข้าจะไป”

“พวกข้าขวางไว้ด้วยหวังดีเพื่อจะได้ไม่เสียเวลาเปล่าๆ พวกท่านกลับไปเถอะ ประตูด่านไม่ยอมเปิดพวกท่านไปก็เข้าไม่ได้ พวกข้าก็จะถอยกลับเหมือนกัน อีกอย่างหนึ่งพวกข้าเป็นผู้คุ้มกันขบวนเกวียนนี้ จากเมืองโคราช กำลังจะเข้าไปพักในด่านนี้ ”

เขียดกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึงขัง เด็ดขาด

“พวกข้าเป็นคนของด่านจันทึกทำไมจะเข้าไม่ได้มันเป็นบ้านของข้า”

หนึ่งในห้าของผู้อยู่บนหลังม้าตั้งคำถาม

“ข้าไม่เชื่อ มีสิ่งใดมายืนยันว่าเป็นคนของด่านพวกเองอาจจะเป็นโจรปลอมตัวมาก็ได้”

“ดูรอยสักที่แขนของพวกข้าหรือไม่ก็ไปถามพวกที่อยู่บนเชิงเทินสิ”

ผู้ที่กล่าวยกท่อนแขนที่มีรอยสักให้ดูพบว่ามีรอยสักจริงๆ แต่เจ้าเขียด ก็ยังไม่ยอม

“รอยสักใครก็มีได้ของข้าก็มี มีเยอะกว่าพวกเองอีก ฮ่าๆๆ”

พูดจบมันก็ถอดเสื้อเก่าๆขาดๆ และหมุนตัวไปรอบเพื่อให้เห็นรอยสัก การกระทำของไอ้เขียดสร้างความเดือดดาลให้กับผู้ที่อยู่บนหลังม้ายิ่งนัก บางคนดูเหมือนคิดจะบุกฝ่าเข้ามาทำให้เขียวต้องสะกิดที่แขนเบาๆ

“ข้าว่าลางทีพวกเขาอาจจะเป็นคนของด่านจริงๆก็ได้ ใจเย็นไว้ ไอ้เขียด ลางทีคนกลุ่มนี้อาจช่วยให้พวกเราเข้าไปพักผ่อนในด่านได้ วันนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยมากแล้วส่งสัญญาณถึงหัวหน้าดีกว่า”

“ถ้าคนพวกนี้เป็นคนของด่านจริงข้าก็แพ้พนันเองนะสิ ข้าไม่ยอมแพ้ง่ายดอก”

เขียดกล่าวด้วยเสียงเกือบจะกระซิบ

“เออน่า ถึงแพ้ก็มิเป็นไรดอกนึกถึงส่วนรวมไว้ ข้าไม่เขกเข่าเองแรงก็ได้”

เขียวพยายามเตือนสติเขียดให้เย็นลงเสียงม้าและเสียงคุยกันเสียงดัง ทำให้กลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าขบวนเกวียนต้องรีบมาดู

“ท่านหัวหน้าด่านใช่ฤาไม่พวกข้าดีใจที่ได้พบท่าน”

เป็นเสียงคนของจมื่นตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแสดงถึงความดีใจ จากนั้นขี่ม้าไปจนถึงผู้ที่ถูกทักว่าเป็นหัวหน้า

“ท่านจำข้าได้ฤาไม่ข้าเป็นคนของนายท่านจมื่นศักดิ์”

เจ้าผมยาวชี้มาที่ตัวเองด้วยคิดว่ามันมีรูปร่างหน้าตา แตกต่างจากผู้อื่น น่าจะจำได้ง่าย

“จำไม่ค่อยได้นึกไม่ออกว่าเคยเห็นเองที่ไหน แต่จมื่นศักดิ์ข้าจำได้ เขาไม่ได้มาด้วยรึ”

“มาขอรับเขาอยู่ในกระโจมเกวียน ลำโน้น”

“มาช่วยเจรจากับพวกนี้กันหน่อยสิข้ารู้สึกรำคาญพวกนี้จริงๆ”

“เขามาเจอท่านมิได้ดอก”

หนึ่งในคนของจมื่นตอบสร้างความหงุดหงิดให้กับ หัวหน้าด่านยิ่งนัก

“บ๊ะแต่ละคนพิลึกจริง ดูสิเจ้าพวกนี้ก็มาขวางทางพวกข้ากลับบ้านจมื่นศักดิ์ก็ไม่ยอมมาพบข้า จะให้ข้าทำเยี่ยงใด ตะวันก็เย็นลงทุกที เหตุใดจมื่นถึงมาพบข้าไม่ได้

เอ้อคงคิดว่ามีตำแหน่งสูงกว่าข้าสินะถ้าเยี่ยงนั้นข้าไปพบก็ได้ แต่ไอ้พวกนี้มันขวางข้าไว้ จะให้ข้าทำเยี่ยงไร”

หวายและพร้าวมาถึงหลังคนของจมื่นรีบส่งสัญญาณให้ทั้งสามรีบหลบไป จากนั้นพร้าวรีบกล่าวแก้ตัวให้กับคนของขบวนเกวียน

“พวกเขาเป็นคนของพวกข้าเองพวกมันมีตา แต่หามีแววไม่ มาหาเจ้าของบ้านแต่มิรู้จักเจ้าของบ้าน อีกทั้งยังทำสิ่งที่น่าหัวเราะกับเจ้าของบ้านอีกด้วยเพลานี้มิมีผู้ใดกล้าขวางทางหัวหน้าด่านดอก

พวกข้าคิดจะมาขออาศัยท่านสักสองสามมื้อ ไม่ให้เจ้าบ้านเข้าบ้าน ผู้ใดจะให้แขกผู้มาเยือนเข้าบ้านได้เฮ้ยพวกเองรีบขอโทษ หัวหน้าด่านเร็วๆ”

หลังจากทั้งสามไหว้ขอโทษหัวด่านแล้วหวายและพร้าว รีบนำหัวหน้าด่านไปดูอาการของจมื่นศักดิ์ หลังจากทักทายกันตามธรรมเนียมพูดคุย ถามถึงอาการของจมื่นเรียบร้อยแล้ว

หัวหน้าด่านและผู้ติดตาม ก็มุ่งหน้าไปยังหน้าประตูค่ายพูดคุย โต้ตอบกับผู้ที่อยู่บนเชิงเทินชั่วครู่ ประตูค่ายก็เปิดออกผู้อยู่บนหลังม้าทั้งห้า และขบวนเกวียนทั้งหมดจึงได้เคลื่อนผ่านประตูท่ามกลางความโล่งอกของทุกคน สีหน้าชาวขบวนเกวียนทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส ผู้คนในขบวนเกวียนเพลานี้มีความรู้สึกเหมือนกับว่า กำลังย่างกรายเข้าสู่แดนแห่งสรวงสวรรค์ เจ้าอึ่งขี่ม้ากล่าวพร้อมกับโบกธงประจำขบวนเกวียนเรียกผู้ที่อยู่ด้านหลัง

“ข้าได้เขกเข่าไอ้เขียดแล้วโว๊ยสิบที”

“เมื่อสักครู่ข้าได้ยินว่าเองไม่เขกแล้วนี่น่า”

เขียดโวยวายเดินหนีไป เขียววิ่งตามด้วยท่าทางอารมณ์ดี

“ลุงได้แก้มือไอ้เมื้อมแล้วหนูมุก”

ลวกหันมากล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มกับผู้ที่อยู่ด้านหลังของเกวียน ในขณะที่ขบวนเกวียน ผ่านประตูค่าย

ทันใดนั้นมีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นในขณะที่แขกผู้มาเยือนชุดสุดท้าย และอยู่ท้ายสุดของขบวนเกวียนแสดงความดีใจ ในการได้มาเยือนด่านจันทึกด้วยการยืนฉี่ใส่ประตูด่านอย่างสบายอารมณ์นั้น

แม้ว่าหัวหน้าด่านจันทึกจะยินดีให้ผู้ที่มากับขบวนเกวียนทั้งเข้ามาในด่านได้แต่มีเจ้าถิ่นกลุ่มหนึ่ง ปฏิเสธแขกผู้มาเยือนที่อยู่ด้านท้ายสุดของขบวนเกวียนเจ้าถิ่นมีจำนวนไม่ต่ำกว่าสิบ กรูกันเข้ามาหาแขกมาเยือนในความรวดเร็ว อย่างพร้อมเพรียงกัน ซึ่งเกินกำลังที่ผู้มาเยือนหนึ่งเดียวจะต่อกรได้จึงมีความจำเป็นต้องวิ่งหนีออกนอกประตูด่านอย่างไม่คิดชีวิต

ส่วนเจ้าถิ่นที่วิ่งไล่นั้น หลังจากผู้มาเยือนได้วิ่งหนีพ้นเขตประตูค่ายก็ได้หยุดคุมเชิงอยู่แค่นั้น ส่วนผู้วิ่งหนี เมื่อผู้ไล่หยุดผู้ถูกไล่ก็หยุดนั่งลงมองประตูด่าน ที่กำลังปิดลงด้วยด้วยตาละห้อย ดูแล้วเป็นที่น่าสงสารยิ่งนัก ส่วนเจ้าถิ่นทั้งหลายนับสิบยังยืนเดิน นั่ง นอน เรียงเป็นแถว มองไปที่แขกผู้มาเยือนด้วยสายตาอันน่ากลัวยิ่งนัก

ทันทีเกวียนลำสุดท้าย และผู้มากับเกวียนชุดสุดท้ายผ่านพ้นประตูบานใหญ่ กำลังจะปิดลง

“เดี๋ยวก่อน อย่าด่วนปิดประตูนะขอรับ พองลูกของข้าน้อยยังไม่เข้ามานายท่านทำเยี่ยงไรมันจะเข้ามาได้ นายท่านรอสักครู่ได้ฤาไม่ เพลานี้ไอ้พวกหมาหมู่มันขวางไว้ทำให้เข้ามาไม่ได้ หลีกไปเลยพวกเอง ชิ้วๆๆ”

จ้อนเงยหน้าไปด้านบน ร้องตะโกนอย่างสุดเสียงด้วยหวังว่าสุนัขของตนจะได้เข้ามาได้ แต่สุนัขที่ยืนขวางประประตูด่านก็มิใส่ใจบางตัวเห่า บางตัวทำท่าจะไล่กัดจ้อนได้ซ้ำ ส่วนประตูด่านก็ยังคงปิดลงช้าๆ ภาพที่เจ้าพองนั่งมองมายังเจ้าของค่อยๆหายไปจากสายตา พร้อมกับประตูด่านที่ปิดลง จ้อนจำเป็นต้องเดินไปกับขบวนเกวียน ด้วยอาการคล้ายคนไม่มีแรง

“พองเอ้ย ข้าสงสารเองจริง ๆเองต้องอยู่กลางป่าตัวเดียว”

“มิเป็นไรดอกข้าเชื่อว่าเจ้าพองหาทางเอาตัวรอดได้ อย่ากังวลไปเลยหายไปคราก่อนมันก็ยังกลับมาหาเองได้ เองมาจากเมืองโคราชโดยมิได้เอามันมาด้วยมันก็ยังมาหาเองได้”

เขียวและเขียดช่วยกันปลอบและพูดให้จ้อนคลายทุกข์ใจด้วยรู้ว่าเจ้าจอนกำลังอยู่อาการคิดถึงเจ้าพอง

ผู้คน สัตว์พาหนะ และขบวนเกวียนได้เข้าไปพักที่ลานศาลาประชาคมของหมู่บ้านจากนั้นได้จัดสถานที่พัก ตามความเหมาะสม บางคนรีบไปอาบน้ำ บางคนรีบเตรียมอาหารมื้อค่ำ

หัวหน้าด่านได้นำจมื่นศักดิ์ไปรักษาตัวที่บ้านพักอีกทั้งได้ให้หมอมารักษา หวายและพร้าวได้เข้าไปเยี่ยม ดูอาการของจมื่นศักดิ์ และได้พูดคุยกับหัวหน้าด่าน

“อาการของจมื่นและลูกน้อง ไม่น่าจะเป็นอะไรมาก อาการเกี่ยวกับขาที่ได้รับบาดเจ็บ เห็นว่ารักษาได้ไม่ยากหมอทายาให้ ประคบ นวดจับเส้นไม่กี่เพลาก็น่าจะหาย ส่วนคนบาดเจ็บในขบวนเกวียนพามาให้ไปหมอดูก็ได้หรือจะให้หมอไปตรวจที่ปางพักนั้นก็ได้ทั้งนั้น”

นายด่านกล่าวด้วยน้ำเสียงแสดงถึงความเอื้อเฟื้อห่างจากที่นายด่านนั่งอยู่ไม่ไกลนัก มีมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง นั่งติดกับตัวของจมื่นทายา และและนวดจับเส้นอยู่ มีเสียงร้องโอดโอย ซี๊ดซ๊าด จากผู้ที่ถูกจับเส้นเป็นระยะ

“ท่านจมื่นเป็นเยี่ยงไรจับเส้นเจ็บมากรึ”

พร้าวตะโกนถามไป

“ไม่เจ็บดอกแต่มันรู้เสียวซ่านเยี่ยงไรไม่รู้ ข้ารู้สึกเบาตัว เส้นสายที่เคยยึดหายไปหมอเขาเก่งจริง ถึงว่าใครๆ ก็ชอบนวด พวกเจ้ามาลองให้หมอนวดบ้างก็ดี”

จมื่นกล่าวด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี ท่ามกลางเปลวแสงจากลำใต้ที่สองแสงวับแวมบรรยากาศที่ด่านเพลานี้ดูสงบสุขและอบอุ่น เสียงร้องเป็นระยะของผู้ถูกนวดสร้างรอยยิ้มให้กับผู้ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

“มิเป็นไรขอรับ พี่พร้าวชอบนวดกับแม่หญิงมากกว่า”

หวายหันไปทางพร้าว กล่าวยิ้มๆเป็นเชิงล้อเล่น ซึ่งก็สร้างความครื้นเครงให้กับวงสนทนาเป็นอย่างดี จากนั้นหวายและพร้าวหันมาทางนายด่าน กล่าวขอบคุณ

“ขอขอบพระคุณท่านมาก ที่ให้ที่พักกับพวกเราทางขบวนเกวียนมีของที่ส่งมาจากเมืองโคราช มาให้ท่านด้วย เป็นของใช้ที่จำเป็นหลายสิ่งท่านมีของฝากส่งไปเมืองหลวงบ้างฤาไม่”

“ข้าคิดว่า มีส่วยที่จะต้องส่งไปกับขบวนเกวียนอยู่บ้างลางทีจะมีผู้ต้องการจะเดินทางไปกับขบวนเกวียนด้วยสักสองสามคน พวกเขามีเกวียนของพวกเขาและเตรียมเสบียงไปเอง เพียงแค่ขออาศัยเป็นผู้ร่วมขบวนเท่านั้น

ในเส้นทางผ่านช่องลำพญากลาง และดงพญาไฟเป็นช่วงที่อันตราย ยากลำบากมาก ทั้งโจร ผู้ร้าย ไข้ป่า จำเป็นต้องเดินทาง กับขบวนเดินทางที่คิดว่าปลอดภัยมิทราบว่าพวกท่านจะขัดข้องฤาไม่”

“มิมีปัญหาใดๆ ขอรับนายด่านเอ่ยปากทั้งทีผู้ใดจะกล้าขัดข้อง”

“หัวหน้าหวายก็พูดเกินไปว่าแต่พวกท่านจะเดินทางต่อเมื่อใด”

“คิดว่าขอว่าเตรียมตัวหนึ่งวัน เพื่อจัดเตรียมเสบียงเดินในเส้นทางที่ยากลำบากอย่างแท้จริงให้คนในขบวนเกวียนได้พักผ่อนด้วย”

หวายพูดพร้อมกับหันหน้าไปทางพร้าว เหมือนเป็นการยืนยันสิ่งที่ได้ปรึกษาหารือกันมาก่อน

“คราที่พวกท่านผ่านมาคราก่อน ผู้ที่มากับขบวนเกวียนบางคนท้าแข่งฝีมือเดิมพันกับคนที่ด่านด้วย ข้าก็ไปดู สนุกสนานดี ครานี้จะมีจะมีแข่งอีกฤาไม่”

“ฮ่าๆๆ ไอ้ลวกมันบ่นตั้งแต่ออกจากโคราช ว่าจะขอแก้มือกับไอ้เมื้อมมาตลอดทาง เพลานี้ไอ้เมื้อมยังอยู่ที่ด่านฤาไม่”

“ข้าก็ไม่แน่ใจ ต้องให้คนไปถามดูได้ยินว่า พวกท่านมาครานี้ต่างจากคราก่อน มีผู้หญิงและเด็กมาด้วยดูเหมือนพวกท่านไปท่องเที่ยวกันรึ”

หัวหน้าด่านกล่าวยิ้มๆ เป็นการหยอกล้อ ทำให้หวายต้องรีบกล่าวอธิบายแก้ตัวอย่างรวดเร็ว

“เรื่องมันยาว ขอเล่าสั้นๆ นะขอรับผู้ที่มาด้วย เป็นลูกของเศรษฐีอ่ำขอรับ หนีติดตามขบวนเกวียนมา แต่ถูกไอ้หลอลูกเศรษฐีแดงจับตัวได้จากนั้นก็ถูกกลุ่มกระแตดงจับตัวอีกที นำมาที่ขบวนเกวียนอีกคราหนึ่ง ได้ยินข่าวจากคนของจมื่นว่าเศรษฐีอ่ำเพลานี้กำลังป่วยหนักบ่นเพ้อหาแต่ลูก คาดว่า พรุ่งนี้ หรือมะรืนนี้ลูกของเศรษฐีทั้งสอง คงต้องกลับเมืองโคราช เพื่อไปดูอาการป่วยของเศรษฐี คงต้องให้คนของทางการหรือคนของขบวนเกวียนช่วยไปส่ง คงต้องรบกวนพี่พร้าวอีกครั้ง

อีกคนเป็นเด็กหญิงมุกอายุประมาณ 7-8ปี มีคนนำมาส่งที่ขบวนเกวียนโดยส่งจดหมายมาพร้อมกับเด็กบอกว่า กระผมเป็นพ่อของเด็ก กระผมก็งง จนมึนไปหมดและเด็กเข้าใจเล่น เรียกเป็นพ่อ อย่างจริงจัง ถามถึงผู้ที่ส่งตัวเด็กมาที่ขบวนเกวียน ก็มิได้ความ จะทิ้งกลางป่าก็สงสารเด็ก

คนที่สามชื่อน้ำใสติดตามมาโดยปลอมตัวเป็นชายมากับขบวนเกวียน มารู้เรื่องระหว่างทาง บอกว่ามาตามหาพ่อที่พลัดพรากในคราวสงคราม คนนี้มีความรู้เรื่องการแพทย์บ้าง”

หัวหน้าด่านมองไปที่หมอผู้กำลังเก็บของเหมือนจะเตรียมตัวกลับที่พักแล้วกล่าวว่า

“หมอยิ้มก็ตามหาลูกเหมือนกัน ได้ยินว่าพลัดหลงกับครอบครัวในคราวสงคราม”




Create Date : 24 พฤษภาคม 2560
Last Update : 24 พฤษภาคม 2560 6:15:26 น.
Counter : 294 Pageviews.

1 comments
(โหวต blog นี้) 
  
สวัสดีนะจ้ะ แวะมาเยี่ยมนะจ้าาา sinota ซิโนต้า Ulthera สลายไขมัน SculpSure เซลลูไลท์ ฝ้า กระ Derma Light เลเซอร์กำจัดขน กำจัดขนถาวร รูขุมขนกว้าง ทองคำ ไฮยาลูโรนิค Hyaluronic คีเลชั่น Chelation Hifu Pore Hair Removal Laser freckle dark spot cellulite SculpSure Ultherapy กำจัดไขมัน adenaa ลบรอยสักคิ้วด้วยเลเซอร์ ลบรอยสักคิ้ว Eyebrow Tattoo Removal เพ้นท์คิ้ว 3 มิติ สักคิ้ว 3 มิติ
ให้ใจหายใจ สุขภาพ วิธีลดความอ้วน การดูแลสุขภาพ อาหารเพื่อสุขภาพ ออกกำลังกาย สุขภาพผู้หญิง สุขภาพผู้ชาย สุขภาพจิต โรคและการป้องกัน สมุนไพรไทย ขิง น้ำมันมะพร้าว ผู้หญิง ศัลยกรรม ความสวยความงาม แม่ตั้งครรภ์ สุขภาพแม่ตั้งครรภ์ พัฒนาการตั้งครรภ์ 40 สัปดาห์ อาหารสำหรับแม่ตั้งครรภ์ โรคขณะตั้งครรภ์ การคลอด หลังคลอด การออกกำลังกาย ทารกแรกเกิด สุขภาพทารกแรกเกิด ผิวทารกแรกเกิด การพัฒนาการของเด็กแรกเกิด การดูแลทารกแรกเกิด โรคและวัคซีนสำหรับเด็กแรกเกิด เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ อาหารสำหรับทารก เด็กโต สุขภาพเด็ก ผิวเด็ก การพัฒนาการเด็ก การดูแลเด็ก โรคและวัคซีนเด็ก อาหารสำหรับเด็ก การเล่นและการเรียนรู้ ครอบครัว ชีวิตครอบครัว ปัญหาภายในครอบครัว ความเชื่อ คนโบราณ
โดย: สมาชิกหมายเลข 4057910 วันที่: 23 สิงหาคม 2560 เวลา:17:30:59 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BlogGang Popular Award#13



thampitak 33
Location :
กรุงเทพฯ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 4 คน [?]



New Comments