Group Blog
 
<<
กันยายน 2552
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
13 กันยายน 2552
 
All Blogs
 
Lea Salonga Broadway Concert ประทับใจเกินคาดคิด



รู้จัก Lea Salonga หนแรกจากดีวีดี Hey! Mr. Producer (ชื่อนี้มาจากคำร้องของเพลง Broadway Baby) เป็นคอนเสิร์ตมิวสิคัลที่ลอนดอนแสดงต่อหน้าพระพักตร์ควีนอลิซาเบธ ด้วยความทึ่งที่เธอเป็นเอเชี่ยนคนเดียวในทีมมิวสิคัลโชว์ครั้งนั้นที่แสดงได้ประทับใจ ถึงซึ่งคุณภาพเทียบเคียงฝรั่งมังค่าได้อย่างน่าภาคภูมิใจ ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมเธอถึงโด่งดังจากมิวสิคัล Miss Saigon ตั้งแต่อายุแค่ 17 ปี

หลังจากพลาดเมื่อครั้งเธอมาแสดงมิวสิคัลทัวร์ Cinderella ที่กรุงเทพฯ ครั้งที่แล้ว คอนเสิร์ตครั้งนี้ก็เลยคิดว่าไม่สมควรพลาดเป็นอย่างยิ่ง เพราะยังไงก็คงได้ฟังเพลงเด่นๆ เพราะๆ จากบรอดเวย์มิวสิคัลกันเต็มอิ่ม แต่เมื่อถึงเวลาจริง..ก็ออกจะใจหายใจคว่ำ เพราะปรากฏว่าเธอป่วย! ถึงขนาดต้องแอดมิทเข้าโรงพยาบาลหลังจากซ้อมกับวงบางกอกซิมโฟนีออเคสตร้าได้ไม่เท่าไร สภาพของเธอขณะที่ก้าวขึ้นเวทีในเพลงแรก Something’s coming จาก West Side Story ก็บอกความอิดโรยขาดพลังไปไม่น้อย แต่กระนั้นเธอก็ยังมีอารมณ์ขันที่จะมาเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของการเข้าโรงพยาบาลมาให้ฟัง ด้วยท่าทีประทับใจต่อการเอาใจใส่ของทีมงานฝ่ายไทย

แต่หลังจากนั้น..ขนาดไม่สบายนะนั่น กลับได้เห็นความเป็นนักร้องมืออาชีพระดับบรอดเวย์ตัวจริง ว่าเธอสามารถจะควบคุมพลังเสียงให้เข้าที่ได้ในเวลาอันไม่นาน แม้ว่า เพลงบางเพลงอย่าง Nothing จาก A Chorus Line หรือ Home จากมิวสิคัล Beauty and the Beast (ซึ่งคงกินพลังการร้อง) จะถูกตัดออกไปจากรายการ โดยเพิ่มการบรรเลงเพลงจากมิวสิคัล Candide ของ Leonard Bernstein เข้าไปแทน ซึ่งควบคุมวงโดยน้องชายของเธอเอง Gerard Salonga

บรรยากาศคนที่เข้ามาชมอย่างแน่นขนัดนั้น ดูประหนึ่งทุกคนเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเจ้าหล่อนกันทั้งนั้น ตั้งอกตั้งใจกันมาชมโดยเฉพาะ จึงไม่น่าแปลกใจที่จะได้ยินเสียงปรบมือกันกระหน่ำล้ำเลิศด้วยความปลื้มพร้อมเสียงโห่ร้องกันตลอดเวลา ซึ่งให้บรรยากาศครึกครื้นในการชมคอนเสิร์ตเป็นอันดี นับเป็นกำลังใจให้ลีอากลับมาโชว์เสียงร้องอันทรงพลังที่แฝงความหวานละมุนน่าฟังที่โดดเด่นไปจากนักร้องค่ายตะวันตกทั้งหลาย

หลังจากเพลงแรกผ่านไปก็ตามด้วยเพลง I’ve never been in love before จากมิวสิคัล Guys and Dolls ซึ่งเป็นเพลงไพเราะหวานๆ ช้าๆ เปิดโอกาสให้เธอได้วอร์มอัพตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่เพลงที่ร้องง่ายแต่ประการใด เป็นเพลงที่ต้องอาศัยเทคนิคการควบคุมลมหายใจอันล้ำเลิศ ตามติดด้วยเพลงของดิสนีย์ที่หลายคนตามมาฟัง คือ God help the outcasts จาก The Hunchback of Notre Dame ซึ่งบอกตามตรงว่าไม่ค่อยคุ้น แต่ Part of your world จาก The Little Mermaid นี่ชัวร์ได้ทันทีว่าเรียกเสียงปรบมือโห่ร้องได้ยาวนาน รวมทั้ง Colors of the wind จาก Pocahontas ที่แน่ๆ ได้เห็นความชำนาญในการแสดงอารมณ์ในน้ำเสียง ที่ใส่รายละเอียดลงไปในแต่ละคำร้องได้ทุกเม็ดได้อย่างน่าทึ่งมั่กๆ ราวกับได้ดูเธอบนเวทีบรอดเวย์ยังไงยังงั้น

ถึงแม้ลีอาออกจะดูระโหย และน้ำเสียงขณะพูดจะดูแหบๆ ไปบ้าง แต่พอเริ่มร้องเท่านั้นแหละ วิญญาณนางเอกมิวสิคัลจะเข้าสิงทันที โดยเฉพาะเพลงที่มาจากบรอดเวย์มิวสิคัล Les Miserables อย่าง On my own หรือ I dreamed a dream ที่เธอมีโอกาสได้ร่วมแสดงถึงสองครั้งสองคราในบทบาทที่ต่างกัน สิ่งที่น่าสนใจยิ่งคือ คุณภาพการตีความและการร้อยอารมณ์ในน้ำเสียงนั้นพัฒนาไปจากที่เคยเห็นในดีวีดีมากเลยทีเดียว แสดงให้เห็นว่าวัยวุฒิและประสบการณ์ชีวิตมีส่วนทำให้การร้องเพลงของเธอก้าวไปอีกขั้นหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพลงปิดท้ายก่อน Intermission นั้น ทำได้ยอดเยี่ยม นั่นคือ I’d give my life for you จาก Miss Saigon ซึ่งเธอได้เล่าให้ฟังถึงประสบการณ์การมีลูกคนแรก ทำให้เธอเข้าใจเพลงนี้ได้อย่างถ่องแท้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น




สูจิบัตรก็ออกแบบได้เข้าท่าดีอยู่ แต่น่าจะตรวจปรู๊ฟให้ดีก่อนปล่อยออกมานะ


มีชูรสแถมกันเล็กน้อยด้วยแขกรับเชิญที่มิได้คาดหมายอย่าง แพท สุธาสินี ที่ขึ้นเวทีมาช่วยกันประสานงาในเพลง Reflection จาก Mulan เพื่อช่วยให้ลีอาได้มีโอกาสเบรคบ้าง โดยที่ทั้งสองไม่ได้มีโอกาสได้ซ้อม ล่อกันสดๆ กางเนื้อร้องกันตรงนั้นเลย ซึ่งแม้แพทจะยังไม่ได้วอร์มเสียงมากนัก ตอนแรกเล่นเอาเสียวๆ อยู่บ้าง แต่พอผ่านไปได้ครึ่งเพลง เธอก็ทำหน้าที่ได้ดีเลยทีเดียว นับเป็นความปลื้มอย่างหนึ่งของเธอที่ได้มาร่วมคอนเสิร์ตกับไอดอลขวัญใจของเธอตั้งแต่เด็ก ซึ่งเรียกเสียงปรบมือได้เกรียวกราว

ลูกเล่นยังไม่จบ พอมาถึงเพลง A whole new world ลีอาก็ลุกขึ้นมาบอกเฉยว่า มีหนุ่มคนไหนอยากจะมาดูเอทกับเธอบ้าง เล่นเอาคนดูงงไปพักใหญ่ นึกว่าเธอพูดเล่น แต่พอเปิดไฟทั้งฮอลล์ ปรากฏว่าเธอจะเอาจริงๆ คราวนี้อาสาสมัครยกมือกันโหวกเหวกวิ่งแข่งกันไปขึ้นเวที เอากะพ่อสิ... เล่นเอาลีอาตาค้างเพราะพ่อหนุ่ม 4 คนวิ่งขึ้นไปบนเวทีพร้อมกัน 555 ก็เลยได้ชม Aladdin ภาคสดๆ บนเวที กางเนื้อร้องกันเดี๋ยวนั้นเลย ซึ่งทั้ง 4 อาลาดินต่างก็ร้องสลับกันได้ไม่เลวเลยทีเดียว เรียกเสียงกรี๊ดกันชนิดข้าพเจ้าต้องหูชาไปข้ามคืน ปรบมือกันชนิดเจ็บมือไปข้าง จนลีอาบอก "It’s so fun, You guys are amazing!"

จากนั้นก็ผ่อนอารมณ์ด้วยเมดเล่ย์เพลงจากมิวสิคัล Oliver! คือ Where is love/As long as he needs me ซึ่งเธอก็ทำได้ลื่นละมุนคงเส้นคงวา ทำให้นึกถึงน้ำมนต์ของเราว่าร้องได้นิ่งแบบเดียวกัน แต่ถ้าเทียบถึงการใส่อารมณ์ในน้ำเสียงแล้ว ต้องบอกว่าลีอากินขาด เธอตีความละเอียดยิบยับในทุกส่วนของเพลง สมแล้วกับความเป็นมืออาชีพระดับบรอดเวย์ จากนั้นก็ปิดท้ายด้วยเพลงเร็วระทึก Everybody says don’t จาก Anyone can whistle ซึ่งเธอพูดโปรยไว้ทำนองว่า อย่าให้ใครมาบงการความฝันของเรา จงมีพลังสร้างสรรค์ในสิ่งที่เราตั้งใจไว้ นับเป็นเพลงปิดท้ายที่สร้างอารมณ์ความประทับใจเป็นอย่างดี เรียกเสียงโห่ร้องและ Standing ovation ให้กลับมา Encore ชนิดถล่มทลาย เออ..ไม่นึกเลยว่าแฟนทั้งรุ่นเดอะไปยันรุ่นจิ๋วจะคลั่งแม่ลีอา ซาลองก้ากันได้ขนาดนี้ ก็เลยได้ฟังอีกเพลงเป็นของแถม นั่นคือ I’ve got a crush on you มาในสไตล์แจ๊สส์ซี่ซ้า...ได้เห็นศักยภาพของเธออีกด้านหนึ่ง ขนาดว่าเริ่มหมดแรง เธอก็ยังคอนโทรลเสียงได้เนี้ยบคงเส้นคงวา นี่แหละมืออาชีพระดับอินเตอร์โดยแท้จริง

ต้องขอชมระบบเสียงตามสมควรว่าทำได้ดีเกินคาด ถึงแม้น้ำเสียงของลีอาจะไม่ฉ่ำละมุนหูนัก แต่ก็ได้ยินเสียงแท้ๆ ที่ชัดเจนโดดเด่นจากดนตรี ซึ่งก็ต้องขอชมอีกเช่นกันว่า วง BSO ของไทยเราทำหน้าที่ได้ดีสมศักดิ์ศรีกับคอนเสิร์ตระดับอินเตอร์ ทีมเวิร์คทำได้น่าชื่นชม เช่นเดียวกับคอนเสิร์ตซีรี่ส์เดียวกันก่อนหน้านี้ ซึ่งจอห์น โอเว่น โจนส์ มาแสดงไว้กับนักร้องรับเชิญสาวอีกคนหนึ่ง หากแต่เสียงร้องของลีอาครั้งนี้จะกลมกลืนน่าฟังกว่าครั้งกระโน้นอยู่ แต่ก็กลับกันในแง่เสียงดนตรี อะคูสติกของศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทยในแง่มุมของสำเนียงออเคสตร้าแล้วดีกว่าศูนย์สิริกิติ์อยู่มาก

ส่วนฉากบนเวทีที่เป็นดาวระยิบ (ตามเคยนั้น) ก็คงเออๆ ไปพอไหวกับไลท์ติ้งสีสันตระการตาตามสมควร หากที่น่าบ่นอยู่บ้างก็คงวิดิโอโปรเจ็กเตอร์สองด้านที่ความสว่างออกจะริบหรี่เป็นอันมาก ด้วยเหตุที่ที่นั่งของข้าพเจ้าออกจะลิบๆ (แต่ก็ดูเข้าท่าตรงที่ยกพื้นแถวหน้าๆ) ก็เลยต้องพึ่งดูใบหน้าของแม่ลีอาจากจอวิดิโออยู่ ครั้นจะเพ่งบนเวทีจริงก็คล้ายกับไล่จับมดบนโต๊ะกินข้าวที่บ้าน ก็เลยต้องเมื่อยสายตากับคุณภาพอันมืดครึ้มอยู่บ้าง

ถ้าให้เปรียบเทียบกับคอนเสิร์ต Great Artists of the World ครั้งที่แล้ว ถือได้ว่าเหนือชั้นกว่าด้วยความเป็นมืออาชีพของแม่ลีอานี่แหละ (และด้วยราคาบัตรที่แพงกว่า แหะๆ) อย่างไรก็ดี ศูนย์สิริกิติ์เป็นอะไรที่ไม่เหมาะกับคอนเสิร์ตมิวสิคัลเลยจริงๆ จะลุกจะนั่งก็บังกันเพียบ ทางออกก็แสนลำบาก ถ้ามีอะไรขึ้นมาคงเหยียบกันตาย เมื่อไหร่รัฐบาลจะเริ่มโปรเจ็กศูนย์วัฒนธรรมแห่งใหม่ซะทีนะ ดูเมืองจีนสิ..เขาล้ำเราไปถึงขนาดไหนแล้ว



Create Date : 13 กันยายน 2552
Last Update : 15 กันยายน 2552 22:30:15 น. 14 comments
Counter : 1658 Pageviews.

 
ไปดูมาเหมือนกันค่ะ
ประทับใจLea สุดๆ
ถึงจะไม่สบาย แต่เธอก็ทำออกมาดีมากๆ รู้สึกสนุกไปกับเธอจริงๆ
โดยเฉพาะตอนร้องกับสี่หนุ่มอะลาดิน 555

ปล เห็นด้วยเรื่องฮอลล์จริงๆค่ะ ที่นั่งไม่ค่อยโอเลยอะ เหมาะกับจัดมหกรรมสินค้ามากกว่า เหอๆๆ



โดย: น้องหมีซ่ากับคุณอาคิงคอง วันที่: 13 กันยายน 2552 เวลา:12:33:48 น.  

 
เห็นด้วยกับ คุณหมี ณ บางกอก ทุกประการค่ะ

คุณพี่ lea salonga เธอเก่งมากๆ น้ำเสียงที่นิ่ง หวานละมุนและทรงพลัง หาคนมาเทียบเคียงยากค่ะ ไม่อยากจะเชื่อว่า เธอเพิ่งหายป่วยจากคออักเสบ เพิ่งออกมาจากโรงพยาบาล (ทำให้แอบคิดว่า ถ้าไม่ป่วยจะขนาดไหนเนี่ย)

โอ้ว..pat ปลื้มเธอมากๆเลยค่ะ


โดย: patella IP: 202.57.168.175 วันที่: 13 กันยายน 2552 เวลา:16:29:27 น.  

 
อ่านตามยังรู้สึกเพลินเลยครับพี่
พี่หมีอธิบายได้เห็นภาพเลยครับ

อยากไปดูจังเลยครับ




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 13 กันยายน 2552 เวลา:20:41:06 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับพี่หมี









โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:7:46:41 น.  

 
แฟนพันธ์แท้มากมายค่ะ อัพเร็วมั่ก ๆ เขียนได้ดีจังค่ะ อ่านเพลินเลย :-)


โดย: hello dear IP: 203.116.20.196 วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:14:54:24 น.  

 
เวลาที่ Lea เล่าประสบการณ์ต่างๆ ในชีวิตนักร้องอาชีพของเธอ ผมมีความรู้สึกหน่อยๆว่า ชาวต่างชาติ(เอเซียหรืออื่นๆ) และคนผิวสี ถูก discriminate จากคนผิวขาวในอเมริกา แม้กระทั่งเพลงจบที่เธอเลือกอย่าง everybody says don't ก็เหมือนกับเป็นการให้กำลังใจให้รุ่นหลังๆ ต่อสู้ฝ่าฟันเข้าไปในวงการเหมือนอย่างที่เธอเคยทำมาแล้ว


โดย: ปุ้ย IP: 203.144.130.176 วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:15:40:12 น.  

 
เห็นด้วยกะทุกเรื่องโดยเฉพาะเรื่องเวทีค่ะ ไม่เหมาะสมอย่างมากจัดที่ศูนย์สิริกิติ์ รู้สึกยังกะ Hall ของมหาวิทยาลัย มันง๊องแง๊งไปหน่อย รู้สึกว่าซื้อตั๋วแบบนั่งอัฒจันทร์ท่าจะดีกว่า T_T

ชอบเพลง Everybody says don't เหมือนกันค่ะ ได้กำลังใจ อย่าให้ใครมาทำลายความฝัน


โดย: Curiousity IP: 203.121.177.226 วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:16:36:31 น.  

 
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดด

คิดว่า คนที่เป็นอาลาดิน จะเป็นพี่หมีซะแล้ววววว

ไว้โอกาดหน้าต๊ะขอไปดูกะเค้ามั่งงงง


โดย: น้องต๊ะเองคร้าบบ IP: 125.25.232.172 วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:19:56:13 น.  

 
งั้นพี่หมีกับผมคอเดียวกัน
คือคอไม่ดื่มกาแฟครับ 5555


ผมดื่มชาจีนกับน้ำผลไม้ซะมากกว่าครับ




โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 กันยายน 2552 เวลา:21:57:33 น.  

 
กรี๊ดดดดดดดดดดด อยากดูมากค่ะ


โดย: ปูเป้ ระฆังฯ IP: 58.8.128.78 วันที่: 15 กันยายน 2552 เวลา:18:36:59 น.  

 
ขอแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับ concert นี้บ้าง ขออนุญาตออกตัวว่าเป็นความเห็นส่วนตัว
พยายามพิพม์ภาษาไทยถึงแม้จะช้าแต่จะได้ไม่ผิดใจความ

เป็นการแสดงที่ดีมากคุณลีอาร้องได้ประทับใจมาก ได้นั่งประมาณตรงกลางของ Hall
ผู้ชมทั้งชาวไทย ชาวต่างประเทศ ทั้งเซเล็ป และวีไอพีเต็มไปหมด
มีตั้งแต่ชุดสูทราตรีถึงขาสั้น ก็โอเคไม่เจอถึงกับน่าเกียจ ดูเพลินดี

ตอนแรกบรรเลงเพลงสรรเสริญ โดยส่วนตัวไม่ค่อยประทับใจเพราะบางตอนรู้สึกว่า
เสียงประสานจะดังเกินเสียงดนตรีที่เป็นโน้ตนำ อันนี้อาจไม่มีความรู้ ผู้รู้ท่านใดช่วยแนะนำหน่อย
ชอบเพลงสรรเสริญที่ แม่นาค Dreambox บรรเลงมากกว่า

ระบบเสียงโดยเฉพาะเพลงบรรเลงมีความรู้สึกว่ามัน flat ไม่มีมีความลึก โดยฉพาะหลังเบรค
ฟังดูไม่กระหึ่ม แต่ตอนมีคุณลีอาร้องโดยรวมพร้อมมีเสียงร้องดูโอเคกว่า
ไม่รู้ว่าเวลาวงใหญ่ๆบรรเลงเดี่ยวกับบรรเลงพร้อมมีคนร้องต้องปรับเสียงต่างกันหรือไม่

เสียงคุณลีอาดีมากขนาดไม่สบาย เทคนิคการร้องดีจริงๆ
แต่ไม่ชอบตอนคุณแพทขึ้นไปแจมเป็นความรู้สึกส่วนตัว
ปกติก็ชอบคุณแพทอยู่แล้วแต่มีความรู้สึกว่าพอประกบกับคุณลีอา
เลยเห็นข้อบกพร่องชัด ถ้าคุณแพทร้องเดี่ยวคงไม่ทราบ
คุณแพทมีเนื้อเสียงดี แต่การใช้ลมลากเสียงได้ไม่เนียนเท่าคุณลีอา
พลังการร้องก็ไม่สม่ำเสมอเท่า จะมีช่วงเสียงบางตอนดูดังเกินไป ไม่ทราบว่ามีโอกาสได้วอร์มเสียงหรือไม่
เลยทำให้โดยส่วนตัวเพลง Reflection เลยไม่ประทับใจ

เพลง I dreamed a dream คุณลีอาร้องได้เพราะมาก แต่โดยส่วนตัวก็ยังชอบ version ป้าซูซาน บอยด์


โดย: bebun IP: 203.154.18.23 วันที่: 16 กันยายน 2552 เวลา:12:21:46 น.  

 
อย่างที่บอกไว้อะคับ อะคูสติกของศูนย์สิริกิติ์ไม่ดีเท่าไรสำหรับออเคสตร้า นั่งบางตำแหน่งอาจจะได้ยินไปอีกอย่าง ส่วนตัวแล้ว ตำแหน่งที่นั่งไกลๆ จะได้ยินทั่วถึง เพลงสรรเสริญฟังดูดีนะครับ ยังไงก็ชอบกว่าของวงแม่นาค อิอิ...



โดย: หมีบางกอก IP: 124.122.189.80 วันที่: 23 กันยายน 2552 เวลา:22:49:21 น.  

 
สวัสดียามเช้าครับพี่หมี










โดย: กะว่าก๋า วันที่: 26 กันยายน 2552 เวลา:4:46:49 น.  

 
ชอบเลอา ( ชื่อเธออ่านออกเสียงว่าเลอาค่ะ ตามแบบฝรั่งเศส) มาตั้งแต่เด็กๆ ฟังเพลงจากแผ่น miss saigon ซ้ำๆ มาสิบกว่าปี แล้วก็ไม่เคยนึกฝันอะไรอื่นเลยนอกจากจะได้เกิดใหม่เป็นเลอา ซาลงกา 555

ได้ไปดู cinderrella เมื่อปลายปีที่แล้ว นั่งร้องไห้ตลอดเพลงแรกที่เธอร้อง รู้สึกตื้นตันที่สุด อธิบายความรู้สึกไม่ถูกเลย ส่วนคอนเสิร์ตคราวนี้ ก็ร้องไห้อีกเช่นกัน แต่ร้องไห้เสียใจเพราะไม่ได้ไปดู ไม่ได้อยู่เมืองไทยช่วงที่เธอมาเล่นคอนเสิร์ต อิจฉาทุกๆ คนที่ได้ไปดูมากๆ ค่ะ โดยเฉพาะหมีซ่ากับคุณอาคิงคอง ที่รู้สึกว่าจะได้ที่นั่งแถวหน้า เห็นหน้าเลอาซะชัดเลย ฮืออ...


โดย: cometsandflowers IP: 188.61.130.143 วันที่: 6 ตุลาคม 2552 เวลา:1:04:16 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

Bkkbear
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]




งานเขียนบทความ บทหนัง เรื่องสั้น และนวนิยายในบล็อกนี้สงวนลิขสิทธิ์โดย Bkkbear (หมีบางกอก) ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2539 ห้ามมิให้ดัดแปลง ลอกเลียน หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาต

Friends' blogs
[Add Bkkbear's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend


 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.