Group Blog
 
 
กุมภาพันธ์ 2551
 
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
242526272829 
 
21 กุมภาพันธ์ 2551
 
All Blogs
 

๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๑ กับ........

เราทุกคนก็คงจะมีเรื่องให้ต้องรับผิดชอบไม่มากก็น้อยต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็นใคร ทำงานหรือเรียนอยู่ แม้กระทั่งนอนอยู่บ้านเฉยๆ เราก็ยังต้องมีเรื่องให้รับผิดชอบ (อย่างน้อยก็ต้องรับผิดชอบทำหน้าที่ร่างกายที่ดีหาของกินไม่ให้ตัวต้องหิว)

หลายคนประเมินค่าความรับผิดชอบของตนเองไปตามระดับความสามารถที่จะแบกรับปัญหาของคนๆนั้น.....นั่นหมายถึงว่าเราจำเป็นต้องรู้ตัวว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่มันเกินภาระความรับผิดชอบหรือไม่ พูดง่ายๆประสิทธิภาพของเราดีพอที่จะรับผิดชอบต่อสิ่งๆนั้นมีมากแค่ไหน

ถ้าเพียงพอ ก็ทำมันต่อไปให้สำเร็จ รับผิดชอบให้เต็มที่....แต่ถ้าไม่พอ ต้องทำไง????? เมื่อเจอภาระหน้าที่ที่ยุ่งยากเกินระดับสติปัญญาความสามารถจะทำได้ การแสดงความรับผิดชอบต่องานนั้นคือการถอยหลังและวิ่งหนีมันงั้นหรือ?????

ด้วยคำอ้างที่ว่า "เป็นคนที่รับผิดชอบ" มาโดยตลอด พอเจองานที่รับผิดชอบไม่ได้ ก็เลยจะไม่ทำมันงั้นหรือ????

มันดูจะขัดแย้งกับคำว่า "รับผิดชอบ" โดยสิ้นเชิง...แล้วทำไมล่ะ? ทำไมไม่ลองแสดงความรับผิดชอบต่อมัน ด้วยการฟันฝ่ามันให้สำเร็จ ยากแค่ไหนมันจะเกินกำลังของมนุษย์คงไม่มี สิ่งไหนมันยุ่งยากเกินความรู้ความสามารถของเรา ก็ขวนขวายหาความรู้เพิ่มเติมจะยากซักแค่ไหน? การเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้างมันเป็นความน่าอายมากงั้นหรือ?

รู้มั้ยเพื่อน......"คนฉลาดที่สุด คือคนที่ รู้ตัวและกล้าที่จะยอมรับว่าตัวเองโง่" เพื่อที่จะได้ไม่ปิดตัวเอง และเปิดใจรับฟังผู้อื่นมากขึ้นเพื่อเพิ่มความรู้ของเรา โดยที่ไม่ต้องไปคิดว่า คนที่เราจะขอความรู้นั้นเป็นใคร...น้ำเต็มแก้วมันจะล้น เทออกครึ่งนึงสิ หรือดื่มมันเข้าไปสิ..

ครั้งหนึ่งตอนสมัยเรียน ก็ยังเคยขอให้รุ่นน้องมาช่วยสอนวิธีเขียน CAD ให้ เพราะไม่มีโอกาสได้เรียน

ต้องยอมรับว่าคนเราเจอเรื่องอะไรที่ผ่านมาไม่เหมือนกัน ประสบการณ์จึงต่างกัน การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ไม่ใช่การเอาเรื่องของตนเองมายกตนข่มท่าน แต่เป็นการเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายในขณะเดียวกันก็เป็นการแบ่งบัน เรารู้เพิ่ม เขารู้เพิ่ม นี่สิเจ๋ง....

มันเหมือนกับวงการวิชาชีพสถาปัตยกรรมที่จะยกตัวอย่าง บางคนเรียนจบสูงปริญญาตรี โท เอก กลับไปดูถูกคนที่จบปวส. (นี่คือสมมติเท่านั้น) คิดว่าตัวเองเรียนสูงต้องรู้มากกว่า ในความเป็นจริงมันก็แค่ครึ่งเดียว คุณเรียนมากก็รู้เรื่องทางวิชาการมากกว่านั่นก็ถูก แต่สำหรับเรื่องการปฏิบัติวิชาชีพ เราเองก็ต้องยอมรับว่า ถ้าไปหน้างานเราก็คงเป็น "ไอ้อ่อน" ไปเลย ก็ในเมือ่ช่วงเวลาหนึ่ง (สมมติ5-10ปี) คุณเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียน ในขณะที่อีกคน เริ่มต้นทำงาน...คิดเอาง่ายๆว่าประสบการณ์และความรู้ของแต่ละคนจะเท่ากันหรือไม่?

ไม่ยากหรอก....ก็แค่หาความรู้เพิ่มเติมจากการแลกเปลี่ยนประสบการณ์นี่แหละทางลัดไปสู่ "เทพ"


ว่าแล้วก็กลับไปรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ซะ..




 

Create Date : 21 กุมภาพันธ์ 2551
3 comments
Last Update : 21 กุมภาพันธ์ 2551 19:56:01 น.
Counter : 1104 Pageviews.

 

จ้า เห็นด้วย เราก็รับผิดชอบหน้าที่ตัวเองสุดชีวิตเลยเนี้ย

 

โดย: Irish girl 21 กุมภาพันธ์ 2551 21:50:23 น.  

 

สวัสดีค่ะ..

เห็นควรเหมือนกันค่ะ..

ช่วยแวะเข้ามาเลือกน้องหมากันหน่อยนะค่ะ..

ชอบตัวไหน ก็บอกมาได้เลย..

ขอบคุณนะค่ะ..
zwani.com myspace graphic comments
Myspace Candy Bar Dolls
ขอให้มีความสุขมากๆนะค่ะ

 

โดย: อ (คนผ่านทางมาเจอ ) 17 มีนาคม 2551 13:32:34 น.  

 


hey hey hey,,, where are you ni ???

Happy new Mea ,, 55+

 

โดย: BakedMonkey 31 ธันวาคม 2551 21:37:48 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


กริธ
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add กริธ's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.