Tempurachan
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]







เพื่อนสาวสวยชาวไต้หวันที่เคยเรียนคลาสเดียวกัน
มาสารภาพหลังจากรู้จักกันมาเป็นปีๆ ว่า

ช่วงที่เค้ายังจำชื่อเราไม่ค่อยได้
(ชื่อเราอ่านเป็นสำเนียงญี่ปุ่นว่า "ทิ ปุ สึ ดา")
เวลาจะพูดชื่อเรา เค้าจะตั้งต้นคิดในใจ...

"...เทม ปุ ระ…เทมปุระ ซัง…ทิปุสึดาซัง"

เราชอบไอเดียนี้มากมาย
จึงกลายเป็นที่มาของชื่อ...Tempurachan...




Group Blog
 
<<
มีนาคม 2551
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
25 มีนาคม 2551
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add Tempurachan's blog to your web]
Links
 

MY VIP Friend

 
ห้องเช่าเจ้าพ่อ...ไม่ง้อใคร

หลังจากไปดูบ้านเช่าแถมแมวได้สองสามวัน เราก็เจอเคสที่น่าจดจำอีก

คอนโดนี้อยู่ในย่านดาวน์ทาวน์ และเดินจากสถานีรถไฟสิบนาทีก็ถึง เอเจนท์นัดเราสองทุ่ม ก็ค่อนข้างดึกไปหน่อยแต่ก็คิดว่าดีเหมือนกันคุณอ้วนจะได้มาดูด้วย

เราเคยไปดูบ้านคนเดียวแล้วรู้สึกหัวเดียวกระเทียมลีบ เพราะตอนนั้นเราโดนประกบโดยเจ้าของบ้าน (อาม่ากับอาเจ๊) สองคน ตัวแทนเจ้าของบ้านและเอเจนท์ของเรา (ซึ่งไม่เคยทำให้เรารู้สึกว่าเค้าอยู่ข้างเราเล้ย) ทุกคนล้วนพูดถึงแต่ข้อดีของบ้าน ไม่ว่าเราจะถามอะไร พวกเค้าก็พลิกวิกฤติเป็นโอกาสได้หมด ทั้งๆ ที่แฟลตนั้นก็โอเคอยู่นะ ใกล้ฟู้ดคอร์ท เจ้าของบ้านก็ดูใจดี แต่เรารู้สึกอึดอัดที่โดนกรอกหูอยู่ตลอดเวลา เลยไม่ได้ตกลงเช่า



กลับมาที่คอนโดย่านดาวน์ทาวน์ที่กำลังจะไปดู ตอนทุ่มนึงเราโทรหาคุณอ้วน ได้รับคำตอบว่างานไม่เสร็จ ให้เราไปดูคนเดียว เราก็ เออ จะว่าไงได้ล่ะ เราไม่อยากแคนเซิลนัด เกิดมีคนอื่นตัดหน้าไปก่อนเราคงเสียดาย ก็เลยไปคนเดียว

พอไปถึงก็รู้สึกไม่ชอบบรรยากาศรอบๆ เท่าไหร่ ประมาณว่าชั้นหนึ่งถึงชั้นสามเป็นพลาซ่า มีร้านขายของ กลางวันน่าจะครึกครื้นแต่กลางคืนร้านมันปิดหมดแล้วก็ดูน่ากลัวน่ะ แถมบริเวณรอบๆ ตึกก็มีร้านอาหารกึ่งบาร์ เป็นย่านกลางคืนเลยล่ะ เราก็เริ่มรู้สึกถอดใจ ให้มาเที่ยวน่ะได้แต่เราไม่อยากมีที่พักถาวรย่านนี้หรอก

ยืนรออยู่ซักพัก ก็มีลุงคนนึงเดินเข้ามาถามว่ามาดูห้องเหรอ (เราเห็นลุงยืนคุยกับการ์ดตรงหน้าตึกอยู่ซักพักแล้ว คิดว่าคงไม่ใช่คนร้ายอะไร) เลยตอบว่าใช่ ลุงแกก็เลยบอกว่า แกรู้จักห้องที่จะไปดูน่ะ ห้องเล็ก แล้วก็สาธยายต่อว่า เนี่ยแกก็มีห้องในตึกนี้ให้เช่านะ ห้องใหญ่ด้วยถูกด้วยแต่มีคนเช่าไปแล้ว (แล้วจะมาเล่าทำไมเนี่ย) เราก็เออๆ ออๆ ลุงเลยได้ทีเสนอคอนโดอีกที่ ซึ่งก็ทั้งดีทั้งถูกแต่ต้องไปแชร์กับแม่ลูกคู่นึง (เอาอีกแล้ว คราวนี้แชร์ห้องกับคนเลยนะ ไม่ใช่แมวเหมียว) เลยบอกลุงว่า เราแต่งงานแล้ว อยากอยู่แบบเป็นส่วนตัวมากกว่า ลุงคงหมดหวัง (ฮ่าฮ่าฮ่า) เลยปล่อยมุกฝืดว่า อ๋อ ไม่ไว้ใจสามีล่ะสิ

ขณะที่กำลังยืนคุยอยู่กับลุง เราก็เห็นมีผู้ชายสองคนยืนมองมาทางเรา แว่บนึงคิดว่า อาจจะเป็นลูกค้าที่มาดูห้องเหมือนเราก็ได้ แต่เอเจนท์ (คนเดิม) ของเราก็ยังไม่มาซักที นี่มันก็เลทแล้วนะ

จนมีผู้ชายวัยกลางคนเดินมาสมทบกับสองคนแรกแล้วก็มองมาทางเราอีก ถึงตอนนี้ลุงก็เริ่มถอยฉากออกไป ทั้งสามคนก็เลยเดินมาถามเราว่านัดดูห้องที่นี่ใช่มั้ย เราก็บอกว่าใช่ แต่เอเจนท์ของเรายังไม่มา ผู้ชายวัยกลางคนก็เลยถามชื่อเอเจนท์ เราก็เลยบอกไปว่า มิสเตอร์โก๊ะ เค้าก็เลยกดโทรศัพท์หามิสเตอร์โก๊ะ (เรายังไม่มีมือถือ) ซักพักก็หันมาบอกเราว่า เนื่องจากเราไม่ได้คอนเฟิร์มกับมิสเตอร์โก๊ะ มิสเตอร์โก๊ะก็เลยคิดว่าเราไม่มา เราก็อ้าว เราโทรนัดกันแล้วเมื่อวาน ถ้าไม่ได้มีการโทรไปเลื่อนนัด ก็ต้องแปลว่าเรายืนยันตามนั้นไม่ใช่เหรอ

ถึงตอนนี้เราก็เข้าใจแล้วว่าผู้ชายสามคน (หนุ่มสอง กลางๆ หนึ่ง) ที่แท้ก็เป็นนายหน้าบ้านเช่านั่นเอง ลุงที่ยืนคุยกับเราอยู่ตอนแรกเลยหายไปแบบรู้งาน แหม ไม่ต้องกีดกันขนาดนั้นก็ได้ ชั้นก็ไม่ได้สนใจห้องของลุงเลย แต่ติดใจประโยคหนึ่งที่ลุงบอกว่า จำเอาไว้ว่า ถ้าคุณบอกพวกนายหน้าว่ามีงบเท่าไหร่ พวกนั้นก็จะอัพราคาบ้านให้เท่ากับที่คุณจะจ่ายได้นั่นแหละ

เรายืนลังเลอยู่ ใจนึงก็ไม่อยากขึ้นไปดูห้องแล้วล่ะ แต่อีกใจนึงก็คิดว่าเสียค่ารถ เสียเวลามาถึงที่แล้ว จะกลับไปเฉยๆ ก็เสียดาย สักพักก็มีผู้ชายแก่หน้าตาบอกบุญไม่รับ (คงรับแต่เงิน) เดินเข้ามาสมทบ เค้าใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นดูไม่เหมือนเอเจนท์เท่าไหร่ เอเจนท์สามคนแรกก็ส่งภาษาจีนทัก ฟังไม่ออกแต่ท่าทางเหมือนนอบน้อมกับผู้ชายแก่เป็นอย่างมาก

แล้วก็มีหนุ่มแว่นอีกคนเดินเข้ามาเพิ่มอีกคน (งงมั้ย) หนึ่งในสามเอเจนท์นั้นก็เดินมาบอกเราว่าขึ้นไปดูห้องเลย ไม่ต้องรอมิสเตอร์โก๊ะแล้ว

สรุปว่าเราต้องขึ้นไปดูห้องกับผู้ชายห้าคน อันได้แก่เอเจนท์สามคน กับเจ้าของบ้าน (ชายแก่ใส่ขาสั้น) และลูกค้าที่มาดูบ้านเหมือนเรา (หนุ่มแว่น)

ด้วยเวลาสองทุ่มกว่าและบรรยากาศตึกมันดูลึกลับไม่น่าไว้ใจเลยอ้ะ แถมมิสเตอร์โก๊ะ ที่เคยพาเราไปดูบ้านแมวก็ดันไม่มาอีก เกิดห้าคนนี่รวมหัวกันหลอกเราไปจึ๋ยๆๆ ล่ะ (ทรัพย์สินไม่มีให้กังวล) หรือมิสเตอร์โก๊ะเป็นนายนกต่อ

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว พยายามปลอบใจตัวเองว่าพวกเค้าไม่รู้หรอกว่าเราจะมาคนเดียว (เราบอกมิสเตอร์โก๊ะว่าจะมาดูห้องกับสามี) แล้วเราก็มีนามบัตรและเลขประจำตัวนายหน้าหาบ้านของมิสเตอร์โก๊ะ เค้าคงไม่ใช่มิจฉาชีพหรอก

ยามเฝ้าหน้าตึกก็เหมือนจะคุ้นกับคนแก่เจ้าของบ้าน คงไม่เป็นไรมั้ง เลยตัดสินใจขึ้นไปดูให้รู้แล้วรู้รอด

พอขึ้นไปก็ไม่มีอะไรจริงๆ นั่นแหละ เอเจนท์สามคนก็ไม่ค่อยจะสนใจเราเท่าไหร่ พยายามหันไปอธิบายหนุ่มแว่นมากกว่า เราก็เลยเดินดูห้องรอบๆ อย่างสบายใจ

ที่น่าแปลกก็คือคนแก่เจ้าของบ้านนั่นแหละ เค้าไม่พูดจากับใครเลย หยิบสายวัดมาวัดนู่นวัดนี่ เราแกล้งถามหนึ่งในสามเอเจนท์ว่า ถ้าเราไม่เอาโซฟาได้มั้ย (โซฟามันเก๊าเก่า) เค้าก็ทำหน้าแบบลำบากใจมาก ตอบแบบกระซิบกระซาบว่า จะลองถาม “เค้า” ให้ เราก็ถามกลับว่า “เค้า” คือเจ้าของบ้านเหรอ เอเจนท์ก็ตอบแบบกลัวคนแก่คนนั้นจะได้ยินว่า ใช่ๆ เราก็เลยบอกว่า “เค้า” ดูไม่ใช่คนใจดี เอเจนท์ก็ทำหน้าตกใจ พยักหน้าแล้วเดินไปทางอื่นเลย

นี่ “เค้า” เป็นเจ้าพ่อ หรือผู้มีอิทธิพลอะไรรึเปล่า ทำไมต้องกลัว ต้องดูมีลับลมคมในขนาดนี้

เดินดูเป็นพิธีสักพัก เราก็เลยบอกขอบคุณ เราคงไม่เช่า เพราะว่าครัวแคบไป แล้วเราก็ไม่ชอบบรรยากาศรอบๆ ตึกด้วย จริงๆ เราอยากจะบอกว่าที่ไม่ชอบที่สุดคือเจ้าของบ้านแต่กลัวจะโดนฆ่าหมกห้องเลยไม่พูดดีกว่า

คืนนั้น หลังจากที่เล่าให้คุณอ้วนฟังเรื่องห้องเช่าเจ้าพ่อที่ไปดูมา เราก็ตกลงกับคุณอ้วนว่า จะไม่ไปดูห้องคนเดียวอีกแล้ว เฮ่อ



Create Date : 25 มีนาคม 2551
Last Update : 26 มีนาคม 2551 2:34:36 น. 3 comments
Counter : 223 Pageviews.

 


โดย: CrackyDong วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:23:19:31 น.  

 


โดย: Opey วันที่: 25 มีนาคม 2551 เวลา:23:41:13 น.  

 
โอ้โฮ เป็นประสบการณ์ที่น่าลุ้นระทึกไปอีกแบบนะคะ

อิอิ เป็นเราคงเผ่นตั้งแต่ชายห้าแล้ว


โดย: thaispicy วันที่: 27 มีนาคม 2551 เวลา:0:01:00 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 
 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.