With out you the world is no meaning
ยินดีต้อนรับ...เข้าสู่Blog ตานนท์...คนไม่หวาน
รอยอินทร์ โรสลาเรน

........หากจะรัก...รักนั้นต้อง ทั้งหมด
เกียรติยศฤาชีวิต ปลิดให้ได้
ถึงโลกจะมหาศาล..... สักปานใด
จะวางใว้ในอุ้งหัตถ์....“รักนิรันดร์”

กราบสวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง(เหมือนหาเสียงใหม จะได้เข้าบรรยากาศหาเสียง) วันนี้ผมได้เอาผลงานที่แสนซาบซึ่งใจ ของใครหลายๆคนมารีวิวให้อ่านกันครับ กับผลงานการเขียนของ “โรสลาเรน”เขากับผลงานเรื่อง “รอยอินทร์” เรามาซาบซึ่งกับคำพูดของ “เจ้ารอยอินทร์”ที่พูดว่า “ผมไม่ยอมให้หน้าใหน มาดูถูกคนที่ผมรักง่ายๆหรอก” กับคำพูดนี้ “สิ่งใดที่ผมกำใว้ในมือ ผมไม่เคยยอมปล่อย” และกับคำพูดของ “มิรา”ที่ว่า “สิ่งใดที่ฉันวางใจ ก็จะให้ความใว้วางใจตลอดไป” เรามาติดตามเรื่องราวความสนุกสนานและแนวการต่อสู้ของคนทั้งคู่กันได้แล้วครับ


รอยอินทร์



เมื่อ “มิรา”ได้ทำเรื่องขอลาออกจาก “องค์การกาชาดสากล” แต่ใบลาออกของเธอได้โดนระงับใว้โดยนายของเธอเอง และนายเธอก็ให้มิราลาพักได้1เดือน แล้ววันนี้มิราก็ได้มายังในงานเลี้ยง แล้วเธอก็พบกับชายคนหนึ่ง เขาแนะนำตัวเองกับเธอว่า “รอยอินทร์”เขาบอกว่าเขาทำงานในค่ายผู้อพยบ และได้ถามว่าเธอทำงานที่กาชาดสากลหรือ มิราได้บอกว่าเธอกำลังจะลาออก หลังจากได้คุยกันทั้งมิราและรอยอินทร์ก็ได้แยกย้ายกันไป แล้วมิราได้กลับห้องพักของเธอ จนตอนเช้ามิราก็ได้รับโทรศัพท์จาก “ภูริต” ว่าให้มาที่บ้านเขา โดยเขาจะขับรถมารับที่ห้องเธอ ภูริตกับมิรานั้นเป็นลูกผู้พี่ผู้น้องกัน โดยแม่ของภูริตเป็นน้องของแม่เธอ หลังจากนั้นภูริตได้ถามถึงงานของมิรา และก็รู้ว่ามิราได้พักเดือนหนึ่งเขาเลยชวนมิราไปดูงานในค่ายผู้อพยบที่ “เวียงสรอง” มิราได้ตอบตกลง วันเดินทางไปถึงที่เวียงสรอง “เจ้าจ้อย”ได้เดินทางมารับภูริตและได้พบกับมิรา ภูริตได้แนะนำมิรากับเจ้าจ้อยว่ามีศักดิ์เป็นพี่แต่อายุเป็นน้อง(กลัวสาวเขาใจผิดอะดิ) หลังจากนั้น หญิงสาวได้ไปพักอยู่กับเจ้าจ้อยด้วย เจ้าจ้อยและมิราได้คุยกันอย่างถูกคอ เจ้าจ้อยชอบมิราเป็นอย่างมาก หลังจากนั้นมิราขอให้เจ้าจ้อยพาไปดูงานในศูนย์อพยบ หลังจากที่มิราได้ดูงานที่โรงพยาบาลและดูเอกสารต่างๆแล้ว มิราได้รู้ว่าในศูนย์ได้ขาดสิ่งต่างๆมากมาย และที่โรงพยาบาลของศูนย์มิราก็ได้พบกับรอยอินทร์ในอีกแบบหนึ่งที่ดูว่าเขาเป็นคนโหดร้ายมาก(มิราไม่ชอบสงคราม)ไม่ใช่แบบที่เธอพบเขาที่งานเลี้ยง หลังทำความรู้จักกันแล้ว และรู้ว่ามิราได้ทำอะไรบ้าง เจ้ารอยได้รู้สึกประทับใจมิราเป็นอย่างมาก รอยอินทร์ได้สั่งเจ้าจ้อยให้ดูแลมิราอีกด้วย จนวันหนึ่งมิราได้บอกว่ารอยอินทร์ว่าเธอจะข้ามไปฝั่งโน้น โดยเธอจะไปเขียนโครงการขอความช่วยเหลือให้กับเวียงสรอง หลังเดินทางมาถึงกรุงเทพเธอได้เขาพบหัวหน้าของเธอ เพื่อยื่นโครงการช่วยเหลือศูนย์อพยบชาวเวียงสรอง เธอได้ขอให้หัวหน้าเธอตามทีมงานที่เคยทำงานด้วยกันมาช่วยเธอด้วย หลังจากนั้นมิราได้รับข่าวการต่อการสู้รบที่เวียงสรอง มิราเป็นห่วงมากเธอเลยออกเดินทางกลับเวียงสรอง โดยได้เพื่อนของภูริตช่วยเหลือ หลังเดินทางมาถึงรอยอินทร์ได้ส่งคนมารับมิราด้วย หลังเดินทางมาถึงมิราได้ไปทำงนที่โรงพยาบาลศูนย์เลย หลังจากมีเรื่องวุ่นๆ(ไม่เล่าหรอกหาอ่านเอาเองแต่บอกว่าสนุกมาก-ตานนท์)รอยอินทร์ได้บอกมิราว่ามีของขวัญจะให้ดู เจ้ารอยก็ได้พามิราไปดูแผนที่แล้วก็บอกว่า เมื่อก่อนเนินนี้จะเรียกว่าอะไรก็ตาม แต่รหัสที่ใช้ในการสู้รบในครั้งนี้ ใช้เรียกขานกันว่า “มิร่า วัน” และเนินที่ยึดใด้ในครั้งนี้เรียกว่าเนิน “มิร่า วัน”เหมือนกัน มิราได้รู้ก็ตื้นตันใจเป็นอย่างมาก แล้วทางกาชาดสากลได้ส่งทีมงานที่มิราร้องขอไปมาถึง ทางศูนย์ได้ทำการขยายโรงพยาบาลออกไปอีก และฝึกอบรมเจ้าหน้าที่เพิ่มขึ่นอีกด้วย ในการสร้างโรงพยาบาลเจ้ารอยมาช่วยสร้างด้วย แล้วเรื่องราวก็ผ่านไป จนชาติเป็นกลางได้ติดต่อขอเจรจาสงบศึกชั่วคราว โดยนัดประชุมและเจรจากันที่กรุงเทพฯ เจ้ารอยได้หาทางที่จะพามิราไปด้วย โดยให้มิราเป็นล่าม(ล่ามกะรอยอินทร์อะดิ) ก่อนไปรอยอินทร์ได้บอกกับภูริตว่าจะพยายามขอแต่งงานกับมิราที่กรุงเทพให้ได้ แล้วเจ้ารอยอินทร์ มิรา เจ้านางน้อยก็เดินทางมาถึงกรุงเทพ แล้วเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป รอยอินทร์จะขอแต่งงานกับมิราสำเร็จหรือไม แล้วจะมีสันติภาพเกิดขึ่นที่เวียงสรองหรือไม แล้วผลการประชุมจะทำให้สงครามยุตติกันหรือไม ติดตามเรื่อราวความรักและการต่อสู้ในรูปแบบของเขาและเธอได้ใน “รอยอินทร์” ผลงานการเขียนของ “โรสลาเรน” กันได้ครับ


คุยกันท้ายเล่ม

หลังจากรีวิวเรื่องนี้จบลงรู้สึกหัวใจห่อเหี่ยวเหลือเกิน(เป็นคนใจอ่อนอะนะ) โดยส่วนตัวนะครับเป็นคนไม่ชอบสงคราม ไม่ชอบการฆ่าฟันกัน อย่างตอนนี้ขอเอาใจช่วยพี่น้องชาวสามจังหวัดชายแดนไต้ของเรา อยากให้ความสงบสุขได้กลับมาโดยเร็ววัน และขอส่งกำลังใจไปถึงเจ้าหน้าที่ที่ทำงานในพื่นด้วยครับ ขอให้ปลอดภัยจากภยันอันตรายต่างๆ ขอความสุขสวัสดีจงมีแต่ท่านทั้งหลายด้วยครับ และสุดท้ายก็ขอฝากใว้กับสโลว์แกนนี้ครับ ขอให้ทุกท่าน “รักกัน มันดี “ครับผม



Create Date : 13 ธันวาคม 2550
Last Update : 13 ธันวาคม 2550 21:59:10 น. 15 comments
Counter : 3989 Pageviews.

 
เคยได้ดูตอนเป็นละครช่อง 3 และได้อ่าน ไม่ว่าจะกี่ครั้งรู้สึกได้ถึงความรัก ความเสียสละ และหน้าที่ ซึ่งบางทีก็แยกกันไม่ได้... เป็นหนังสือที่ดี อบอุ่น รักมากค่ะ


โดย: nong IP: 203.172.175.41 วันที่: 13 ธันวาคม 2550 เวลา:22:30:52 น.  

 
เราอ่านแล้วยิ้มน้อย ยิ้มใหญ่มาตั้งแต่ต้นเรื่อง

ไม่คิดว่า สองสามหน้าสุดท้าย ต้องมานั่งน้ำ้ตาไหลพราก

แง แง เจ้ารอยไม่น่าเลย

ชอบกลอนตอนตอนที่พูดเรื่องพระจันทร์(โคม) กับมิร่า เพราะดี




โดย: January Friend วันที่: 14 ธันวาคม 2550 เวลา:10:24:22 น.  

 
nong - ไม่เคยดูละครเลยครับ และหนังสือเล่มใหนที่อ่านถ้าเป็นละครก็ไม่ดูอีกแหละ ล่าสุดก็เรื่อง"สืบลับ รหัสใจ"ของกิ่งฉัตรก็ไม่ดู อ่านหนังสือสนุกกว่านะครับ

January Friend - แหะๆเหมือนผมเลยครับ ที่ริงน่าจะเขียนต่ออีกสักเล่มนะครับผมว่า และมันไม่น่าจบอย่างี้มันเศร้าจริงๆ นี่ว่าจะรีวิว"คำหมั้นสัญญา"คงต้องรอไปก่อนดีกว่า

และขอบคุณนะครับที่เข้ามาเยี่ยมชม ขอบคุณจริงๆ


โดย: ตานนท์ (คนไม่หวาน ) วันที่: 14 ธันวาคม 2550 เวลา:21:58:18 น.  

 
ผ่านมาgoogle เห็นมีพูดเรื่องนิยายของวลัยก็เลยดูblogs อื่น มีเรื่องรอยอินทร์ก็มาอ่านดู เรื่องนี้น้ำตาหยดแหมะๆ แต่ให้ดีอ่านโสมส่องแสง ก่อนดีกว่า จะเป็นการปูเรื่องมาก่อนนะคะ


โดย: bigger1 IP: 58.64.81.175 วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:19:24:12 น.  

 
ขอโทษนะคะไม่ได้ไล่ดูกว่าว่ามีโสมส่องแสงด้วย


โดย: bigger1 IP: 58.64.81.175 วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:19:30:28 น.  

 
bigger1 # มีทั้งสองเรื่องครับ ชุดนี้ลงครบแล้วเดี๋ยวจะลงให้ครบทุกชุดเร็วๆนี้ครับ


โดย: ตานนท์ (คนไม่หวาน ) วันที่: 3 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:20:44:02 น.  

 
เป็นบทประพันธ์ของป้าอี๊ดที่เรารักที่สุดเลยค่ะ รู้สึกว่าองค์ประกอบทุกอย่างลงตัวมาก ตอนมุขก็ฮาสุดๆ ตอนเศร้าก็น้ำตาไหลพรากเลย


โดย: Kitsunegari วันที่: 13 ตุลาคม 2551 เวลา:22:59:28 น.  

 
เป็นบทประพันธ์อีกเรื่องหนึ่งทึ่ชอบมาก อ่านครั้งแรกตอนอยู่ ม.2 อ่านจบแล้วกินไม่ได้นอนไม่หลับ ร้องไห้อยู่เป็นอาทิตย์กว่าจะทำใจได้ ใครที่รู้สึกหดหู่ เศร้าสร้อย ขอเตือนอย่าอ่านตอนจบ แต่เป็นบทประพันธ์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆๆ มีครบทุกรส


โดย: numsai IP: 203.156.190.16 วันที่: 28 มกราคม 2552 เวลา:19:05:50 น.  

 
Kitsunegari # เรื่องนี้กับ"คำมั้นสัญญา"เรื่องใหนเศร้ากว่ากันครับ

numsai # ส่วนตัวชอบโสมส่องแสงมากกว่าครับ เรื่องนี้จบเคร้าไปหน่อย(ขนาดไม่ค่อยชอบอ่านมา5-6รอบได้แล้วมั้ง)


โดย: ตานนท์ (คนไม่หวาน ) วันที่: 21 มิถุนายน 2552 เวลา:16:21:41 น.  

 
เจ้ารอยอินทร์ คือแบบฉบับของผู้กล้า ที่รักชาติบ้านเมือง
ของตนเองยิ่งชีวิต เป็นนิยายรักที่เปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง สะเทือนใจ อบอุ่น อ่อนหวาน และ ร้าวรานใจ ในตอนจบ
เฮ้อ .....สงสาร เจ้ารอยอินทร์ รัก มิรา เอ็นดู เจ้าจ้อย ชื่นชม ภูริต และ ท้ายสุด รัก ทมยันตี


โดย: ดนุช IP: 118.172.134.147 วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:12:11:34 น.  

 
ไม่เคยอ่านหนังสือทั้งสองเล่ม แต่ได้ดูละครทางช่อง 3 เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว ชอบมากติดตามทุกตอนไม่เคยพลาด ดูแล้วอิ่มเอมในหัวใจ มีทั้งรอยยิ้มแห่งความสุข และน้ำตาแห่งความสูญเสีย... แต่เมื่อใกล้ถึงตอนอวสาน ก็ต้องเจ็บใจ ที่ไม่มีโอกาสได้ดูตอนจบ เพราะต้องไปฝึกภาคสนามที่เขาชนไก่... ใจอยากดูละคร (ตอนนั้น In ว่าตัวเองเป็นเจ้ารอย ) แต่การไปฝึกภาคสนามคือหน้าที่... หน้าที่ต้องมาก่อนความสุขส่วนตัวเสมอ ( ร้องไห้อยู่หลายวัน ที่ไม่ได้ดูตอนอวสาน)...
สิบกว่าปีผ่านไป ได้แผ่นดีวีดีเรื่องโสมส่องแสง มา 1 ชุด มี 4 แผ่น เป็นของขวัญวันเกิดจากมิร่า ( แฟนเก่าที่เราตั้งชื่อเค้าว่ามิร่า ) เหมือนได้ย้อนเวลากลับไปถึงวันเก่าๆ และเราก็ได้ดูตอนอวสาน ที่ค้างคาใจมาสิบกว่าปี... พูดไม่ออก บอกไม่ถูก ไม่คิดว่าผู้ชายอย่างเรา จะหลั่งน้ำตาจากการดูละครเรื่องนี้ มันเป็นน้ำตาแห่งความเสียใจและอิ่มเอมหัวใจในเวลาเดียวกัน และที่สำคัญ "เจ้ารอยอินทร์" และ ทุกๆ ตัวละคร ได้กลับมาตอกย้ำตัวเราเองอีกครั้งว่า "หน้าที่ต้องมาก่อนความสุขส่วนตัวเสมอ"... ท่านจะอยู่ในหัวใจของเราตลอดไป หลับให้สบายเถิดนะ "เจ้ารอยอินทร์"...


โดย: Nat007 IP: 58.9.47.215 วันที่: 21 กันยายน 2552 เวลา:12:18:02 น.  

 
อ่านทุกครั้งอมยิ้ม หัวเราะ แล้วก็ร้องให้ทุกครั้ง ดูทีวีเมื่อสิบกว่าปีที่ผ่านมาก็ร้อง และเมื่อเร็วๆๆนี้ได้เข้าไปดูใน You tube ก็แอบร้องให้ (ร้องเสียงดังไม่ได้ เพราะแอบดูอยู่ที่ทำงาน) อ่านเรื่องนี้ทำให้เข้าใจความรักมากขึ้น
อยากให้คนไทยรักกัน ไม่อยากให้บ้านเมืองเหมือนเวียงสอง


โดย: แมวอ้วน IP: 203.156.190.16 วันที่: 23 มกราคม 2553 เวลา:14:08:59 น.  

 
กลับมาตอบคำถามที่คุณตานนท์ถามไว้ค่ะ

สำหรับเรามันเศร้าไปคนละแบบนะคะ คำมั่นสัญญานี่เศร้า รันทด หดหู่ น่าสงสารตั้งแต่ต้นเรื่องยันท้ายเรื่องเลย คืออ่านแล้วก็รู้ว่ายัง ๆ เสียก็ต้องเตรียมผ้าเช็ดหน้าน่ะค่ะ ส่วนรอยอินทร์ ดีกรีความเศร้าทะลักทลายตอนใกล้ ๆ จบเรื่อง แต่ตลอดทั้งเรื่องมีแต่ความสนุก มีแต่เสียงหัวเราะ มีน้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้งใจในทุกการกระทำ ตลอดจนคำพูดของเจ้ารอย และคำสอนทั้งหลายแหล่ที่ป้าอี๊ดสอดแทรกผ่านทางตัวละคร เป็นเรื่องที่อ่านจบแล้วเลือดรักชาติพุ่งปรี๊ดเลยค่ะ

ดังนั้นหากถามถึงแต่ความเศร้าอย่างเดียวโดยไม่แบ่งแยกรายละเอียดปลีกย่อย คำมั่นสัญญาเศร้ากว่าค่ะ แต่เรารักรอยอินทร์มากกว่า


โดย: Kitsunegari วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2553 เวลา:0:34:19 น.  

 
อ่านเมื่อครั้งที่เรียนที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ปี 2536 นานมาแล้ว
และมาซื้อเก็บไว้ และอ่านอีกรอบ ก็ยังสนุก และร้องไห้กับเจ้ารอย
ทุกครั้งไป


โดย: มายา IP: 115.87.38.152 วันที่: 12 ตุลาคม 2553 เวลา:16:33:59 น.  

 
เพิ่งอ่านรอบที่ เท่าไหร่ก็ไม่รู้จบไปเมื่อคืนนี้เอง หัวเราะ ทั้งน้ำตาเลย รักบทประพันธ์เรื่องนี้ และเหนือสิ่งอื่นใดรักป้าอี๊ดค่ะ


โดย: รักป้าอี๊ด IP: 124.122.185.35 วันที่: 19 ตุลาคม 2554 เวลา:15:05:02 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

คนไม่หวาน
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]








พี่นอนหนาว ร้าวอุรา นิจจาเอ๋ย ไม่เห็นใจ พี่บ้างเลย กระไรหนา ยามพี่นอน กอดหมอน ก่อนนิทรา พี่อัดอั้น ตันอุรา คิดถึง....นวล

Love makes me think of you
Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2550
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
13 ธันวาคม 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add คนไม่หวาน's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.