ฟิตจัง นาย

ยังไม่อ่าน แม่มยาว

ตายังลายกะ บอรดใน พันทิพ อยู่

เราเห็นด้วยในบางเรื่องนะ กับเรื่องที่2น่ะ

แต่เรื่องสุดท้ายนี่เราว่าเพศไหนมันก็เป็นทั้งนั้น ถ้าเป็นพวกบูชาความรักน่ะ
ก็ไม่ได้จะบอกว่ามันดีหรือไม่ดีนะ แต่บางทีถ้าบูชามากๆ การกระทำหรือความคาดหวังต่างๆ มันก็มากตามไปด้วย

จะรู้ได้ไงว่ามากไปไหม ก็ลองดูละกันว่า มันถึงจุดที่เราเหนื่อยกับการไม่เป็นตัวของตัวเองรึยังน่ะ
มันก็ไม่ถึงกับน่าสมเพชอย่างที่อรุคิดหรอก ถ้าเกิดเค้ายังมีความสุขกับการกระทำของตัวเองน่ะ

แต่พวกที่ทำไปแล้ว แล้วก็มานั่งบ่น นั่งเหนื่อย นั่งเศร้าเนี่ย ก็น่าคิดเหมือนกันนะ...

สารภาพว่าอานไม่หมดอ่ะค่ะ

ย้าวยาว

แต่เราก็เป็ฯเฟมมินิดนิดนิดเหมือนกัน

อ่ะคิคิ

อูววว ใช้เวลานานมากจ้ะ กว่าจะอ่านจนจบได้ แต่อ่านจบเลยนะ จริงๆ ไม่โกหก

ชอบที่อรุแกะแต่ละส่วนออกมาวิเคราะห์(แต่ไม่วิจารณ์) บางอย่างพี่ค่อนข้างเห็นด้วย แต่ก็ไม่ลึกซึ้งไปถึงระดับนั้น...ใครจะรู้ว่า ครั้งหนึ่งพี่เคยต้องไปล้างท้องที่โรงบาลด้วยอ่ะ คิดโง่ๆว่าอยากหลุดพ้นจากตัวตนที่เป็นอยู่ ไม่ได้เกลียดตัวเองนะ แต่สงสัยว่ามันจะยั่งยืนไปอีกนานแค่ไหนมากกว่า ก็เลยอยากหายไปทั้งๆที่เราก็เป็นแบบนี้นี่แหละ

พี่ไม่เชิงเป็น feminist นะ ถึงจะกล้าแกร่งแค่ไหน สุดท้ายพี่ก็อยากได้ความมั่นคงและความเข้มแข็งแบบที่ผู้ชายมีมากกว่าอะ ... แต่ต้องรักกันสินะ ถึงจะได้มา อีกนิด...เห็นเป็นแบบนี้ แต่เอาเข้าจริง พี่ชอบปรนนิบัติคนที่พี่รักนะ ชอบอยู่ข้างๆเค้า อยู่เป็นเพื่อนเค้า...การได้ใช้เวลาร่วมกับคนที่รักและเข้าใจกันมันมีความสุขนะ...ไม่เคยมีแฟนหรอก แต่พอจินตนาการ moment นี้ทีไร แล้วมันจี๊ดๆน่ะ อิอิ

ไปๆมาๆ ก็อยู่เป็นโสดจนอายุ 26 แล้ว ไม่รู้จะเป็นอีกนานรึป่าว แต่ลึกๆพี่ก็มีความสุขดีนะ คงพิลึกเอามากๆ ถ้าซักวันเราต้องเปลี่ยนตัวไปเพื่อเอาใจใคร อย่างเช่นไอ้ทำเล็บนี่พี่ไม่คิดเลยอะ คติประจำตัวพี่คือ คนนั้นต้องรักเราอย่างที่เราเป็น และเราก็รักเค้าอย่างที่เค้าเป็นด้วย.... โสดต่อไปละกัน ...

เครียด แต่ก็สนุกดีนะ บล็อกวันนี้

อ่า ชอบด้วย เดี๋ยวไปหาซื้อมาอ่านมั่ง ไม่ได้อ่านแม๊กกาซีนนาแล้ว

“ความรักทำให้เราโดดเดี่ยว”
อ่านมาถึงตรงนี้แล้วต้องเอาเพลง Love steals us from loneliness ของ Idlewild มาเทียบ มันมองได้สองด้านเนาะ

อยู่ที่เราจะตีความของสัญลักษณ์ในงานเขียนด้วยอ่ะ เธอใส่สัญลักษณ์ ดักคนอ่านไว้ทั่วเลย

ส่วนเรื่องที่สองกะสาม เราไม่ค่อยอินมาก เพราะว่ามันเหมือนเป็นมุมมองบางแง่ที่คนบางคนเลือกเอามาเขียน อยู่ที่ว่าคนอ่านจะมองในทางเดียวกันรึเปล่า

เราก็มองเห็นเรื่องอย่างนั้นนะ แต่เราทุกคนสามารถคิดกันไปได้กว้างกว่านั้นจริงๆ

ยังไงก็แล้วแต่ เราจะไป "ปล่อยกายให้ล่องลอยในสภาพปล่อยวาง ไร้น้ำหนัก ปล่อยจิตให้หลุดพ้นจากกาลเวลาของโลกที่จำกัด" ที่ลลบ ด้วยกันกะอรุและเพื่อนๆ อีกนะ คิดถึงจิงๆ ฝากความคิดถึงๆ บีด้วย

ย้าว ยาว

ตาลายจัง..

อ่านยังไม่หมดเลยค่ะ

เดี๋ยวกลับมาอ่านใหม่น้ะค้ะ

แวะเข้ามาเพราะหัวข้อ Womanifesto ค่ะ เพราะเราซื้อ About มาอ่านเหมือนกัน

Part I - ชอบค่ะ ตะก่อนอ่าน Virginia Woolf แล้วรู้สึก suffer มาก ๆ แต่พอโตขึ้นมามองอะไรกว้างขึ้น รู้สึกว่าตัวเองเป็นหญิงสาว เป็นผู้หญิง ไม่ใช่เด็กหญิงที่ไร้เพศอีกต่อไป ทำให้เข้าใจในสารของวูล์ฟมากขึ้น ชื่นชมเธอค่ะ ยิ่งได้อ่าน The Room of One's own ด้วยแล้ว ทำให้มองวูล์ฟเป็นผู้นำหญิงในโลกวรรณกรรมเลยอ่ะ

Part II - ยอมรับตรง ๆ ว่า บางครั้งในฐานะผู้หญิง เรายังไม่เข้าใจตัวเองเลยอ่ะ บางครั้งก็รู้สึกแย่เหมือนกับเรา lose control , too much emotional, too much sensitive บางครั้งรู้สึกแย่มาก ๆ แต่ก็พยายามรับมือกับมัน แต่ไม่คิดว่าเรื่องอารมณ์ความรู้สึกนี่จะเกี่ยวกับโครโมโซม xy เพราะอารมณ์ความรู้สึกเป็นอะไรที่ปัจเจกมาก ๆ แต่การนำเอามันมาใส่ไว้ในคุณสมบัติของเพศหญิงนี่ จริง ๆ น่าจะเกิดจากการสั่งสอนต่อ ๆ กันมามากกว่า

เคยอ่านบทวิจารณ์ Paradise Lost ของ John Milton โดยมุมมองเฟมินิสต์ นักวิจารณ์หญิงชี้ให้เห็นว่า ตามทฤษฎีแบบ dualism หรือ การมองสิ่งต่าง ๆ โดยแบ่งขั้วตรงกันข้าม เช่น ชาย-หญิง, ขาว-ดำ, ดี-เลว, เหตุผล-อารมณ์ ฯลฯ สังเกตได้ว่า ผู้ชายผู้ในกลุ่มแรกของคู่ตรงกันข้ามคือ ชาย,ขาว,ดี,เหตุผล ในขณะที่ผู้หญิง อยู่ในกลุ่มหลังคือ หญิง,ดำ,เลว,อารมณ์ ทำให้ Eve มนุษย์เพศหญิงคนแรก ซึ่งตกเป็นจำเลยทำให้มนุษย์ต้องตกสวรรค์ ถูกจัดอยู่ในขั้วเดียวกับซาตาน

Part III - สำหรับความเหงา ทั้งหญิงและชายเหมือนกันค่ะ มีเหงาบ้าง เศร้าบ้าง ขึ้นอยู่กับว่าใครจะมีความกล้ามากกว่าค่ะ กล้าเสี่ยงที่จะเปลี่ยนแปลงเพื่อแก้ไขปัญหาในแบบของตนเอง แม้ไม่รู้ว่าจะแก้ไขปัญหาได้จริง ๆ รึเปล่า บางคนอาจจะกล้าหาญในเรื่องที่ต้องใช้กำลัง แต่สำหรับเรื่องจิตใจ บางคนอาจจะกลัวความเสี่ยงพอ ๆ กับความสูงค่ะ:)

โอ๊ะ เขียน ๆ ๆ ไม่ได้มองกลับไปว่าเขียนมายาวมากกกก โม้เพลินไปหน่อย ชื่นชมเจ้าของบล็อกที่เขียนเรื่องนี้ค่ะ

*ขอ add บล็อกไว้ในลิสต์ของเรานะคะ

...พี่แพ็ค เราไม่ได้วิเคราะห์หรือวิจารณ์อะไรทั้งนั้นล่ะคะ
เราลอกเค้ามา!!!
ฮ่าๆๆๆ ก็อยากให้ได้อ่านกันอ่ะ ไม่ได้วิเคราะห์อะไรเพิ่มเลย
เราแค่เห็นด้วยกับเรื่องวิธีคิดของคน แล้วก็ทุกคนมีห้องเล็กๆ ของตัวเอง แล้วก็เราก็กลัวจะสูญเสียความคิดของตัวเองไป แล้วก็เห็นด้วยกับเรื่องพวกเราอยู่ในโลกของผู้ชาย แล้วก็.. แล้วก็.. แล้วก็.. มันเห็นด้วยไปหมดกับทุกเรื่องที่เราพิมพ์ลงไป เพราะฉะนั้นข้อความทั้งหลายแหล่ก็แทนความคิดเราเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้..

เราเคยคิดแบบเดียวกับที่เวอร์จิเนียคิด ที่กลัวสูญเสียความเป็นตัวเองจนคิดว่า ถ้าเสียไปก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม
..แต่หน้าพ่อหน้าแม่ก็แว๊บขึ้นมา
เราสงสัยจริงๆ ว่าเมื่อไหร่เราจะสามารถคิดถึงแต่ตัวเองได้นะ? เราเบื่อที่จะต้องเอาคนอื่นมาเป็นตัวแปรในการตัดสินใจทำอะไรต่อมิอะไรอีกต่อไปแล้ว!!

ส่วนเต้.. "ความน่าสมเพช" ที่เราหมายถึง เราไม่ได้หมายถึง "การกระทำ" ซะทีเดียว มันหมายถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่หลอมมาเป็นตัวผู้หญิง "ความเหงา" ที่ผู้หญิงรู้สึก "ความรู้สึกอยากพึ่งพา" ที่พวกเราเป็น.. ถึงเราจะยอมรับ แต่พอมาคิดแบบจริงๆ ถึงสิ่งที่เราต้องทำอะไรมากมายเพื่อสิ่งต่างๆ ถึงเราจะไม่ได้รู้สึกเหนื่อย ถึงเราจะรู้สึกสนุกกับมัน แต่ทำไมเราต้องเป็นฝ่ายบ้าอยู่ฝ่ายเดียวตลอดเลยวะ? ความซับซ้อนละเอียดอ่อนของผู้หญิงมันทำให้พวกเราเป็นบ้าและหมกมุ่นกับเรื่องพรรค์มากกว่าผู้ชายหลายเท่า ทำไมพวกเราต้องนั่งทำเพื่อไอ้พวก * i c k H e a d ที่ในสมองมีเรื่องพวกเราเพียงแค่นิดเดียวเนี่ยนะ? พอมันมั่นใจว่าได้เป็นเจ้าของผู้หญิงแน่นอนมันก็หันไปสนใจอย่างอื่นแล้ว เราน่ะของตาย!!! โอ้ว.. พลัง furious มันมาอีกแล้ว..

ไปดีก่า

อ้า.. เราเปิดหน้านี้ค้างไว้นานเกินไป ไม่ได้เห็นที่คุณ sanonoi มาพิมพ์เอาไว้
อ่า.. แน่ใจหรอคะมาแอ๊ดบล็อกเรา เพราะอันนี้เป็นบล็อกสาระอันแรกที่เราสร้างขึ้นมา (แถมไม่ได้คิดเองซะด้วย ลอกเอา) ฮิฮิ แต่ยินดีค่ะ

เหตุผลที่ข้อความข้างบนเราฉุนเฉียวขนาดนั้น ก็เพราะว่าเราแสนจะเป็นอย่างนั้น.. และก็หงุดหงิดตัวเองที่เป็นแบบนั้น อยากจะ independent ไม่ต้องมาปวดหัวเพราะเพศผู้ แต่บางครั้งก็เหนื่อยกับการเดินตัวคนเดียว

เรื่องพวกนี้มันทะเลาะกันอยู่ในหัวเราอยู่ทุกวัน ว่าจะเลือกเส้นทางแบบไหนดี? จนหัวจะระเบิดอยู่แล่ววววว

เพราะฉะนั้น.. เลทอิทบีดีกว่าเนาะ
ผู้หญิงก็บ้าอย่างนี้ ผู้ชายก็เข้าใจด้วยนะจ๊ะ
อย่าเอาแต่ว่าเรางี่เง่าดิ

เข้าใจครับ เข้าใจ

นี่เราจะตอบบลอคอรุอีก แต่มันยาวมากเลย จนเราคิดได้ว่า เอาไปใส่บ๊อกตัวเองเป็นอีกเรื่องดีกว่านิ

น่าสนใจดีครับ ทำต่อไปนะครับ
อ้อ เรื่องการเขียนโดยใช้เทคนิคกระแสสำนึก นั้น ผมเคยได้ยินมาว่า มีนักเขียนหญิงอีกคนหนึ่งเป็นต้นตำรับเลย ไม่ใช่เวอร์จิเนีย วูล์ฟ แต่ในยุคสมัยของเธอ งานที่เขียนออกมาถูกนักเขียนชายแอนตี้ จำชื่อไม่ได้แล้ว ใครมีข้อมูลบ้างครับ แต่จะว่าไปงานของโดสโตเยฟสกี้บางเรื่องบางตอนก็คล้าย ๆ กระแสสำนึกนะ งานของนักเขียนยักษ์ใหญ่รัสเซียคนนี้น่าจะเขียนก่อน (ต้องไปเทียบปี ค.ศ.)