โห พระเจ้าช่วย เสียดายรถด้วยอะ ฮือๆๆๆๆ

ใครบอกว่า ไม่มีคนบ่นถึงอรุ ก็บ่นถึงทุกครั้งที่กินเหล้าอะ แกงค์นี้ ไม่มีอรุ ก็ไม่เหมือนเดิมเลย ฮือๆๆ (น้ำเน่าปะ)

ไปเที่ยวเผื่อ อย่าลืมของฝากเน้อ อิอิ

เฮ๊ย เห็นวันที่แล้วเพิ่งนึกได้
วันนี้วันโกหกนี่หว่า!!!!!
ยังไม่ได้โกหกใครเลยอ่ะ งานยุ่ง แง..

พี่แพ็ค... ขอบคุณค่า
ไว้ซื้อของ (ราคาถูก) มาฝากเน่อ

รถปลดระวางได้อย่างสง่างามแล้วแหละ ลูก้า เจ้าของไม่เจ็บมาก รถรับแทน เก็บไว้เป็นความทรงจำก็แล้วกัน คราวนี้เที่ยวให้สนุกและมีความสุขแล้วกัน

ปล. เราคิดถึงนะ ถึงไม่เคยเจอก็เหอะ รักษาตัวด้วย

โอ รถพังยับเยินเลยค่ะ น่าเสียดายจัง

กลับมาแล้วชั่วคราว เดี๋ยวพรุ่งนี้เดินทางต่อ
บล็อกเงียบเหงาจัง...

เอ้อ ลืม.. มีคุณนุ่นอยู่เสมอ ขอบคุณนะคะ
เดี๋ยวบล็อกหน้าจะมาเล่านู่นนี่ให้ฟัง
ไม่มีใครอ่านเราก็ยังมีคุณนุ่นนี่แหละ

รักชะเหมอ

กลับมาแระ ไปตั้งแต่วันที่ 2 ตอนนี้ตัวดำมาก ๆ อ่ะ รุ ธรรมดาก็ดำ ตอนนี้ด้ำดำ

คิดถึงงิ

เละเทะ

อรุไม่อัฟเดท default ของบ๊อกอ่ะ ต้องสุ่มกดดูว่า อัพใหม่แล้วหรือยัง นี่วันนี้เราเพิ่งเห็นสภาพรถนะเนี่ย โหยยยย ต้องทิ้งเลยเหรอ แย่จังเลย


ตอนนี้ ยังไงเราขออวยพรให้อรุได้งานดีๆ หาได้เร็วๆ ทำแล้วมีความสุขมากๆๆๆๆ อีกด้วย

อวยพรอันสอง ของให้อรุมีแฟนในไม่ช้าด้วย
แถมให้อีกข้อ แฟนคนนั้นนิสัยดีอยู่กันยืดยาว

รักน้องเสมอนะ มากาเร็ต
จากพี่ไอโมเจน

อัพเดท default ยังไงอ่ะพี่แป้ง?
หมายถึงเซทหน้าที่อัพเดทให้เป็นหน้าแรกรึป่าว?
ถ้าหมายความว่าอย่างนั้น.. เราตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้เองแหละ
เราไม่รีบ ใครมีเวลาค่อยมาอ่าน ไม่ใช่ข่าวด่วนข่าวใหญ่อะไร...

ขอบคุณพี่แป้งสำหรับคำอวยพร
ช่วงนี้เราจะขยับแข้งขยับขาเดินหน้าสมัครงานขึ้นมาอีกหน่อยแล้ว
ส่วนเรื่องแฟน... เราไม่รีบร้อนล่ะ
แต่ได้ก็ดีนะ.. เราเหงาๆ ยังไงไม่รู้ช่วงนี้
รู้สึกไร้แม้แต่เพื่อน

เราก็ขอให้พี่แป้งมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาเหมือนกันนะคะ
ตัดสินใจอะไรไปก็ขอให้พอใจแล้วก็ภูมิใจในสิ่งที่เลือกไป
พี่แป้งเป็น nice&sweet-perfect-sister role model ของเราได้..
แต่ความหมายโดยนัยของ bitchy role model คือ..
เราอยากจะแข็งแกร่งเหมือนพี่แป้ง
แต่ไม่จำเป็นที่เราจะต้องไร้หัวใจนี่เนาะ

เพราะฉะนั้น.. nice&sweet-perfect-sister role model ก็เหมาะสมแล้ว..
เมื่อมีคำว่า "perfect" ก็แปลว่าเราใช้ได้แล้วล่ะ

ที่รู้สึกเหมือนไร้เพื่อน เพราะว่าอรุไม่ได้ออกมาเจอเพื่อนบ่อยๆ เท่าแต่ก่อนแน่เลย เพื่อนก็ยังอยู่เหมือนเดิมแล่ะ เราเชื่อในความยั่งยืนของมิตรภาพ

จริงๆ แล้วเรารู้สึกเป็นเกียรตินะ ที่มีคนยกให้เราเป็น "role model" ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องไหนก็ตาม

รู้สึกเหมือนต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี ยังกะเป็นดาราวัยรุ่นไงไม่รู้

แต่เรื่องความแกร่งเนี่ย จากที่เราเจอคนมาทั้งชีวิต เรารู้สึกดีที่มีคนเห็น ไม่ปฏิเสธที่เราเป็นหญิงแกร่งได้ขนาดนี้

บางทีเราก็งงนะ เวลาที่เห็นเพื่อนๆ เศร้าเพราะผิดหวังกับเรื่องที่เราคิดว่าไม่น่าจะเป็นเรื่อง อยากแบ่งความแกร่งส่งไปมั่งอ่ะ

แต่ลึกๆ พวกความเศร้า ความน้อยใจ ผิดหวังเนี่ย ใครๆ ก็เป็น ขึ้นอยู่กับสภาวะความอ่อนไหวของจิดใจ กะทัศนคติการมองโลก แล้วก็การแสดงออกด้วย

เราว่าเราคงแสดงความแกร่งออกไปมากกว่าความอ่อนไหวก็แค่นั้นแล่ะ จิงๆ แล้วเราก็อ่อนไหวเหมือนกัน

...ไม่อยากเกิดความรู้สึกที่เวลาไปรักใคร แล้วเราก็อ่อนไหวขึ้น

ปล ไอ้ที่อัพเดทบ๊อกของเรามันเสียอ่ะ ไม่ยอมขึ้น ไว้ว่างๆ ค่อย แก้ script

พี่แป้ง... ตอนนี้เราชักจะไม่รู้แล้วล่ะ ว่าเอาพี่แป้งมาเป็น role model นี่ดีรึป่าว
เพราะว่าตอนนี้ชีวิตเราช่างชืดชาที่สุด...

เราเคยคุยเรื่องนี้กับชมพู่ทีแล้วแหละ
ว่าจะดีมั๊ย? ถ้าเรามองทุกอย่างเป็นสีเทา?
แล้วเราก็ตัดสินใจเลือกไปแล้ว ว่าเราอยากจะเป็นแบบเดิม..
คือ เห็นอะไรเป็นขาวกับดำเหมือนเดิม.. สุขก็สุขมาก เศร้าก็เศร้ามาก..
แต่ทำไมเราตัดสินใจไปแล้ว.. กลับเป็นไม่ได้?

ตอนนี้เรากลางซะเกินไป..
มองอะไรแบบที่มันเป็น.. ไม่ค่อยเครียดกับอะไรจนเกินไป
จนรู้สึกว่าเป็นคนไร้ความสุข แล้วก็ไม่ทุกข์ซะด้วย

เราคิดถึงเราคนเก่าซะแล้วล่ะ.. เราอยากจะร้องไห้ฟูมฟายอีกครั้ง
..เพื่อที่เราจะได้หัวเราะได้อย่างเต็มสุขอีกครั้งซะที

เฮ้อ.. คนเรานี่น๊า...

อ้อ.. ลืมบอก
เรารู้เสมอนะว่าพี่แป้งยังมีความอ่อนไหวอยู่
แหม.. ใครกันจะไม่มี? จริงมั๊ย?
เราว่าอ่อนไหวบ้างเป็นบางทีก็น่ารักดีนะ
อย่าแกร่งเกินดีกว่าเนาะ

อ่อนไหวๆ เค้าก็อ่อนไหว

ใขร่จารู้ว ฟามรู้วสึก ลึกๆในใจของฉันคนเดียว

fake เป็นคำตอบครับ

ฮ่วย อุตส่าห์พิมตั้งนาน ทำไมมันโพสต์ไม่ได้วะ

สงสัยจะพิมยาวไปหน่อย

ฮื่อ... ไม่ได้มาอ่านซะนาน
พึ่งรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองรู้สึกถูกจริงๆด้วย
รู้สึกว่าหมู่นี้มึงดูไม่มีความสุขเลยอ่ะ ไม่ใช่ไม่มีความสุขสิ แต่มันไม่ขาว ไม่ดำอย่างที่บอก...
แต่ก่อนอ่ะ เวลาเล่าเรื่องน่าตื่นเต้นทีไร
ก็จะได้ยินคำว่า จริงเหรอ!!! แล้วก็หัวเราะแบบเสียงดังๆจากมึงทุกที...
แต่เดี๋ยวนี้จับได้ว่าเดซิเบลมันลดตำลงอ่ะ....

รุ ตอนนี้มึงอาจจะยังเซ็งกับตัวเองเรื่องงาน + ที่บ้าน
แต่ซักวันนึงพอมันคลี่คลายแล้ว
ได้งานที่อยากทำแล้ว ยืนด้วยลำแข้งตัวเองได้แล้ว
ก็กลับมาเฮฮาให้ได้เหมือนเดิมนะเว่ย

กูเองก็มีปัญหากับตัวเอง
ไหนจะความฝันลมๆแล้งๆเรื่องเรียน
เรื่องงานที่ทำให้กูเสียความมั่นใจจัดๆ(ยังไม่ได้อัพเดทให้มึงรู้)
แล้วยังเรื่องความไม่เอาไหน+ขี้เกียจในการเตรียมตัวสอบโทเฟลอีกอ่ะ
แต่ชีวิตมันก็ไม่ได้เศร้าไปซะทุกด้านเว่ย...
อย่าให้อะไรอะไรมาทำให้มึงหมดสนุกไปซะขนาดนั้น...เนอะ...พยามละกัน

ส่วนเรื่องเพื่อนนี่เห็นด้วยกับพี่แป้งเลย
ว่าเป็นเพราะมึงไม่ได้ออกมาเจอเพื่อนๆเองมากกว่า...เพราะกูน่ะออลเวย์ สแตนด์ บาย ยัว ไซด์ เว่ย
กูน่ะรู้สึกว่ามึงเป็น เฟรนด์ เซนเตอร์จะตาย
จะโทรไปทีก็เกรงใจกลัวจะไม่มีเวลาคุยกับนู๋
นู๋น่ะฮักพี่นะฮ้า...

ไว้ทำงานหาเงินได้เมื่อไหร่ ที่บ้าน ลลบ ยังต้อนรับเหมือนเดิมนะฮ้า (พี่นัทบอกว่าตอนนี้กูทำหน้าที่เป็นพี อาร์ที่ร้านแต่อันนี้ไม่มีเรื่องผลประโยชน์มาเกี่ยว)

ไม่มีมึง นี่ร้านเงียบจริงๆ
บรรยากาศเปลี่ยนเป็นร้านนั่งคุยเลยอ่ะ
เล่นสดยังไม่มีคนมายืนดูเลย
ตอนน้องเล็กเล่น สโตนโรส กับ มายบลัดดี้ วาเลนไทน์ อยากจะกรี๊ด แต่ไม่มีแนวร่วมเลย ได้แต่นั่งพยักเพยิดอยู่บนเก้าอี้หน้าเคานเตอร์

นั่นแหละ วันนี้อยู่บ้านตั้งใจจะอ่านโทเฟลซะหน่อย
หลุดไปดู ไฮ5 แล้วก็ยาวเลยอ่ะ....

งั้นนู๋ไปอ่านหนังหือก่อนนะฮ้า
มิสยูเสมอ