Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2552
 
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031 
 
10 กรกฏาคม 2552
 
All Blogs
 
วันเวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหก (ตอนที่ 1)

อีก 2 เดือนผมก้อจะอายุครบ 2 ปีเต็มแล้วครับบบบบ คุณแม่นั่งมองผมเล่น LEGO แล้วอดคิดไม่ได้ว่า เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ แป๊ปๆก้อเลี้ยงน้องภัทรมาจะ 2 ปีละ เสียดายแต่ว่าช่วงปีที่สองเนี่ย ไม่ได้ใช้เวลากะผมเต็มที่ อะไรที่คิดว่าจะสอนผม เช่น potty training ก้อเลยไม่ได้ทำซะที

ระยะหลังๆ ผมไม่ได้มาคุยใน blog เลย เพราะคุณแม่งานยุ่งมากๆครับ เลยมีเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นกับผมในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาเช่น ผมไปรอพบคุณหมอด้านพัฒนาการเด็ก แต่ว่าหกล้ม ฟัน(จอบ)ทิ่มปาก เลยกลายเป็นว่าวันนั้นต้องไปพบหมอศัลยกรรม เพื่อเย็บแผลที่ปากแทน ... และไปพบคุณหมอด้านพัฒนาการเด็กในวันถัดมา สิ่งที่คุณแม่กังวลคือการที่ผมอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจตัวเอง และใจร้อน จนบางครั้งคุณแม่ไม่แน่ใจว่าสอนผมถูกวิธีรึปล่าว แต่หลังจากพบคุณหมอ กลายเป็นว่าสิ่งที่น่าเป็นห่วงคือความเป็น object-oriented ของผม ซึ่งเป็นบุคลิกส่วนตัวครับ ผมชอบที่จะคิดหาทางเล่นของเล่นต่างๆ หรือแก้ปัญหาต่างๆ ด้วยตัวเองมากกว่าที่จะขอให้ผู้ใหญ่ช่วยครับ และผมก้อใช้เวลากับบุคคลน้อยไปหน่อย กล่าวคือ social skill ไม่ค่อยดีครับ มันส่งผลทำให้ผมละเลยการทำความรู้จักกับคนแปลกหน้าและไม่ชอบเข้าสังคม(ไม่ชอบคนเยอะๆ) แต่ผมก้อมีกิจกรรมที่ผมขอทำร่วมกับคุณพ่อและคุณแม่นะครับ นั่นคือคือการเตะบอล การคลานไล่จับกัน และเดินเล่นดูต้นไม้ใบหญ้าในบ้าน คุณแม่ทำแปลงผักสวนครัวให้ผมครับ ผมจะได้รู้จักพืชสวนครัวหลายๆอย่าง สิ่งที่คุณหมอแนะนำก้อคือ ต้องพยายามตื้อให้ผมสนใจที่จะนั่งคุยกะคุณพ่อหรือคุณแม่มากขึ้น เช่น ถ้าผมมาขอให้หยิบของเล่นให้ คุณแม่ต้องชวนผมคุยเรื่องของชิ้นนั้นก่อน เพื่อกระตุ้นให้ผมมีปฏิสัมพันธ์กับบุคคลมากขึ้น จากนั้นถึงค่อยให้ผมได้ของชิ้นนั้นไป

ผ่านไปประมาณ 1 เดือน ผมคิดว่าผมมีพัฒนาการไปในทางที่ดีมากขึ้นครับ เดี๋ยวนี้ผมเห็นคนในครอบครัวที่ผมคุ้นเคยเดินผ่านมา ผมต้องเรียกชื่อเพื่อทักทายกันก่อน จากนั้นจะเล่าอะไรให้เค้าเหล่านั้นฟังค่อยว่ากัน แต่สำหรับคนแปลกหน้าหรือคนที่ไม่ได้เจอบ่อยๆ ผมขอไว้ก่อนนะครับ ผมยังไม่คุ้นเคยครับ ขอร้องไห้ไว้ก่อน .... มาถึงตรงนี้ คุณแม่วิเคราะห์เองเลยว่าการที่ผมมีปฏิกิริยาต่อคนแปลกหน้าเปลี่ยนไปจากเมื่อตอนที่ผมอายุขวบกว่าๆ ก้อคือ เราย้ายบ้านตอนที่ผมอายุได้ประมาณ 1 ขวบ 3 เดือน บ้านเดิมของเราเป็นลักษณะหมู่บ้าน มีเพื่อนบ้านที่ทักทายกันทุกวัน ผมได้ออกมาเดินหน้าบ้าน และเห็นคนเดินผ่านไปมาทุกวัน ผมจึงทักทายทุกคนตั้งแต่คนงานก่อสร้าง ป้าขายส้มตำ ไปจนถึงเพื่อนบ้านคนอื่นๆ ช่วงนั้นผมสวัสดีเป็นแล้ว และผมก้อ friendly มากๆ ไม่ว่าจะไปไหน คุณแม่ให้ทักทายใคร ผมจะยิ้มและไหว้เสมอ พอย้ายมาบ้านใหม่ เป็นบ้านเดี่ยวในซอยที่เต็มไปด้วยสุนัขและรถผ่านไปมา ผมไม่ได้ออกไปหน้าบ้านอีกเลย ได้เดินเล่นแต่ในบ้าน อยู่กับคนในบ้านเป็นส่วนใหญ่ ทำให้ผมไม่คุ้นเคยต่อการพบปะคนแปลกหน้าอีกต่อไป ผมเลยกลายเป็นเด็กที่ทักทายคนแปลกหน้าน้อยลง ใครหน้าตาไม่คุ้นเข้ามาทักทาย ผมจะร้องไห้ทันที ยิ่งถ้าเข้ามาหาผมทีละหลายๆคน ผมจะกอดแม่แน่น (ตีแม่ด้วยบางที) ร้องไห้จ้าเลยครับ



(โปรดติดตามในตอนต่อไปนะครับ)






Create Date : 10 กรกฎาคม 2552
Last Update : 10 กรกฎาคม 2552 22:11:00 น. 0 comments
Counter : 175 Pageviews.

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

BabyPat
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add BabyPat's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.