= = บันทึกจากน้องชาย :: ตอน..สามเด็กน้อย กับการหายไปจากชีวิตของผู้เป็นแม่= =


//topicstock.pantip.com/family/topicstock/2010/06/N9380159/N9380159.html


จากความสูญเสียที่เกิดขึ้น สิ่งที่เรากังวลกันมากที่สุดคือ ชีวิตน้อยๆที่เหลืออยู่ทั้งสามคน
จะดำเนินต่อไปในทิศทางไหน

ในเมื่อชีวิตที่เหลือของพวกเขาต่อจากนี้...จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

แม่...ได้หายไปจากชีวิตของพวกเขา โดยไม่ได้ตั้งตัว ไม่ได้ร่ำลา
แม่...จะไม่ได้พูดคุย หยอกล้อ เล่านิทาน เล่นกับลูกได้อย่างที่เคย

การหายไปของแม่แบบรวดเร็ว จึงได้เปลี่ยนโลกเกือบทั้งใบของเด็กๆ

เป็นเรื่องยากลำบากเหลือเกิน ที่คนที่เหลืออยู่ จะทำอย่างไร
เพื่อประคับประคองเด็กๆให้กลับสู่สมดุลในโลกใบเดิม
.......ในเมื่อแม่ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของพวกเขาไปแล้ว
................................
........................
...............
.......
ตลอดช่วงระยะเวลาบำเพ็ญกุศลศพ
เด็กๆอยู่ที่บ้านทวดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากวัดที่จัดพิธี

เด็กๆไม่ได้รับรู้ใดๆเรื่องงานศพของแม่ฟอม




น้องฟ่าน....รพีนภันต์....ดวงอาทิตย์สุดขอบฟ้าของแม่ฟอม


น้องฟ่านวัย 4 ปี 4 เดือน เป็นคนที่เราเป็นห่วงกันมากที่สุด
เพราะเริ่มโตพอเข้าใจอะไรๆได้หลายอย่าง
กลัวน้องฟ่านจะมีปฏิกิริยารุนแรงจากการหายไปของผู้เป็นแม่

การรับรู้เกี่ยวกับแม่ฟอมครั้งสุดท้ายของน้องฟ่านคือ แม่ฟอมไปคลอดน้องที่โรงพยาบาล
และตอนนี้ยังคงอยู่ที่......โรงพยาบาล

ช่วงห้าวันแรก น้องฟ่านยังคงตื่นเต้นกับการได้มาเที่ยวบ้านทวด
ได้เจอญาติๆมากหน้าหลายตาที่แวะมาเยี่ยมเยียน และเล่นด้วยกัน
ทำให้น้องฟ่านแทบจะลืมแม่ฟอมไปเลย

น้องฟ่านยังคงสดใส ร่าเริง เล่นซุกซนตามประสา

มีบ้างที่ในใจลึกๆ น้องฟ่านคิดถึงแม่ฟอมขึ้นมา

“แม่ฟอมไปไหน”.....
”อ๋อ แม่ฟอมอยู่โรงพยาบาล” เธอถามเอง ตอบเองเสร็จสรรพ เหมือนเพิ่งนึกได้

การตอบตัวเองไปแบบนั้น เหมือนได้คลายความกังวลให้ตัวเอง
เพราะคิดว่าเดี๋ยวยังไงก็จะได้เจอแม่ฟอมหลังออกจากรพ.อยู่แล้ว
.......น้องฟ่านหารู้ไม่ วันที่เธอรอคอย จะไม่มีวันมาถึง

เวลาเธอพูดเรื่องแม่ฟอมขึ้นมา บรรดาญาติๆก็กระอักกระอ่วนใจที่จะตอบ
ได้แต่ขายผ้าเอาหน้ารอดไปวันๆ ยืนยันว่าแม่ฟอมยังอยู่ที่โรงพยาบาลไปก่อน

....รอเวลาสักพัก ให้สถานการณ์มันคลี่คลาย ให้ใจเราพร้อม
ก็จะถึงเวลาที่จะต้องบอกอะไรบางอย่างกับน้องฟ่าน......





วันฌาปนกิจ
เวลา 15.00 น. เป็นเวลาที่จะเผาร่างแม่ฟอม

ที่บ้านทวด คุณลุง ได้ชวนให้ทั้งน้องฟ่านและน้องมีฟา ได้ประนมมือสวดมนต์และแผ่เมตตา
หันทิศไปหาวัด เด็กทั้งสองได้ทำตามอย่างว่าง่าย

เสียงสวดมนต์เจื้อยแจ้วของน้องฟ่าน คงดังก้องไปถึงในใจของแม่ฟอม

นี่คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ลูกๆจะทำให้แม่ได้ ก่อนที่ร่างของแม่ จะละไปจากโลกนี้แบบถาวร และไปอย่างมีความสุข

.....โดยที่พวกเขา ไม่รู้เลยว่า การสวดมนต์ครั้งนี้ จะเป็นเสียงสั่งลาให้แม่ตัวเอง...


การเริ่มต้น....ของการกลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง

เมื่อต้องกลับมาที่บ้านที่ จ.ตรัง

บ้าน...ที่เคยมีแม่ฟอมอยู่
บ้าน...ที่แม่ลูกได้เล่น หยอกล้อ เล่านิทานให้ฟัง
แต่บ้านวันนี้....ไม่มีแม่ฟอม อีกต่อไป

ภารกิจในการบอกความจริงน้องฟ่านจึงต้องเริ่มขึ้น เราไม่สามารถใช้มุกแม่อยู่รพ.ได้อีกแล้ว

งานนี้ผมวางแผนอย่างดี เตรียมคำตอบที่เหมาะสม กับทุกๆคำถามที่น้องฟ่านอาจจะถาม
และติวเข้มเรื่องการตอบให้พ่อกุน

มีหลักการว่า ต้องไม่โกหก และยอมรับปฏิกิริยาของเด็กที่จะเกิดขึ้นทุกรูปแบบ


คืนที่สองหลังกลับมาอยู่บ้าน

น้องฟ่านเล่นตุ๊กตา และกำลังจัดเรียงใส่ตู้เสื้อผ้าของแม่ฟอม

“ฟ่านฟ่าน ตู้นี้ของใคร”

“ของแม่ฟอม”

“แล้วแม่ฟอมอยู่ไหนล่ะ”

“อยู่โรงพยาบาล”

“ไม่เจอแม่ฟอมตั้งนานแล้วเนาะ แล้วหนูคิดถึงแม่ฟอมไหม”

“คิดถึง”

“แล้วฟ่านๆทำยังไงดีล่ะ ถ้าคิดถึงแม่ฟอม”

“ม่ายยยรู้”........น้องฟ่านยังก้มหน้าก้มตาจัดตุ๊กตาต่อไป
ผมเห็นว่าน้องฟ่านไม่มีสมาธิพอที่จะฟังในสิ่งสำคัญที่ผมจะบอก
จึงออกอุบายใหม่

“น้องฟ่าน ไประบายสีสวยๆกันดีกว่า มีดินสอสีอยู่ข้างล่าง”
…………ผมจัดการอุ้มน้องฟ่านลงไปข้างล่าง

“เดี๋ยวต้องไปเอาในรถ”...............ผมอุ้มน้องฟ่านออกมานอกบ้าน

ตอนนี้ฟ้ามืดสนิท มีดาวระยิบระยับอยู่หลายดวง บรรยากาศนอกบ้านเย็นสบาย เงียบกริบ

“หนูคิดถึงแม่ฟอมไหม”……………ผมถามใหม่อีกที

“คิดถึง”..........น้องฟ่านตอบเบาๆ

“อืม หมอไปป์ก็คิดถึงแม่ฟอมเหมือนกัน.......ฟ่านๆเห็นดาวตรงนู้นไหม”
.......ผมชี้ดาวระยิบระยับไกลๆให้เธอดู น้องฟ่านพยักหน้า

“ตอนนี้แม่ฟอมไปอยู่ที่ดาวดวงนั้นบนสวรรค์แล้วนะ”

“แม่ฟอมไม่ได้กลับมาที่บ้านนี้อีกแล้ว”

“.....จริงเหรอ.....”

“แม่ฟอมไปอยู่กับน้องมัฟฟินไงลูก หนูจำน้องได้ใช่มั้ย”.......น้องฟ่านพยักหน้า
(หมายเหตุ..มัฟฟินเป็นลูกสาวคนที่สองของพี่ฟอม ที่เสียไปขณะแม่ฟอมตั้งครรภ์ได้หกเดือน)

“แล้วแม่ฟอมจะกลับมาเมื่อไหร่”………..น้องฟ่านถาม

“แม่ฟอมไม่ได้กลับมาหาหนูอีกแล้วนะ”

“แต่แม่ฟอมก็ยังรักหนูเหมือนเดิมนะ แล้วก็ไม่ได้หายไปไหน
เค้าอยู่บนสวรรค์นู่น อย่างมีความสุข”

“ถ้าฟ่านๆคิดถึงแม่ฟอม ก็มองไปบนฟ้านะ แล้วบอกว่าหนูคิดถึงแม่ฟอมจัง”

“แล้วฟ่านๆไปหาแม่ฟอมได้ไหม” ………..น้องฟ่านถาม

“หนูก็อยู่ที่นี่กับพ่อกุนไง แม่ฟอมเค้าไม่ได้ทิ้งหนูไปไหน
ยังมองหนูจากสวรรค์นู่น ถ้าหนูเป็นเด็กดี แม่ฟอมก็จะดีใจมาก”


..............................น้องฟ่านเงียบไป......เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง..........จนผมเริ่มใจไม่ดี..................


“ฟ่านๆเข้าใจรึป่าวลูก”.........น้องฟ่านพยักหน้าหงึกๆ

“แล้วเมื่อไหร่ฟ่านๆจะได้เอาดินสอสี”.............น้องฟ่านถาม ทำเอาผมหลุดก๊าก

ปัดโธ่!....หมดกัน ที่เงียบไป เพราะคิดเรื่องดินสอสีหรอกเรอะ


ผมคิดว่าน้องฟ่าน อาจไม่ได้เข้าใจทั้งหมดที่ผมพูด
เพราะน้องยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจความหมายของการตายที่แท้จริง

แต่ยังไงการบอกครั้งนี้ก็ไม่เสียเปล่าแน่ๆ




วันรุ่งขึ้น ผมต้องกลับกทม.แล้ว เป็นหน้าที่ของพ่อกุน ที่จะรับช่วงต่อ

“เมื่อวานหมอไปป์ บอกอะไรฟ่านๆบ้าง”........พ่อกุนถาม

“หมอไปป์บอกว่าแม่ฟอมไปสวรรค์แล้ว” ………..น้องฟ่านตอบ

“พ่อกุน..ฟ่านๆอยากไปหาแม่ฟอม”

“หนูอยู่กับพ่อกับน้องที่นี่แหละ ถ้าหนูคิดถึงแม่ฟอม หนูก็มองบนฟ้า
หรือไม่ก็จุ๊บๆรูปแม่ฟอมแทนนะลูก”


วันหนึ่ง พ่อกุนขับรถผ่านรพ.(ที่เคยไปส่งแม่ฟอมไปคลอดน้อง)จะไปส่งน้องฟ่านที่รร.

“พ่อกุน..ฟ่านๆอยากไปหาแม่ฟอม”

“แม่ฟอมไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วลูก แม่ฟอมอยู่บนสวรรค์แล้ว”

“ไม่เอาๆ..หนูจะไปหาแม่ฟอม หนูจะเล่นกับแม่ฟอม....ฮือๆๆๆ....”

ลงท้ายด้วยการต้องจอดรถ เพื่อปลอบประโลมกันยกใหญ่
แต่น้องฟ่านก็สงบได้ และไปโรงเรียนในที่สุด


.........................................................

อีกหลายครั้งที่เธอพูดถึงแม่ฟอม

“พ่อกุน..วันนี้ไปโรงพยาบาลกันเถอะ”

“ไปถามหมอ ว่าแม่ฟอมไม่อยู่แล้วจริงๆรึป่าว”


ครั้งหนึ่ง เมื่อเธอเห็นโทรศัพท์มือถือของแม่ฟอม

“พ่อกุน ถ้าโทรไปแล้วแม่ฟอมจะคุยบนสวรรค์ได้มั้ย”
“หนูอยากคุยกับแม่ฟอม”

น้องฟ่านเก่งมาก ปรับตัวได้ดีเกินคาด จนทุกคนแปลกใจ
หนูยังคงร่าเริง สดใส และไปโรงเรียนได้ตามปกติ

ล่าสุด เพื่อนที่โรงเรียนถามว่า "แม่เธอไปไหน"

น้องฟ่านตอบอย่างฉาดฉานว่า "แม่อยู่บนสวรรค์แล้ว"

......เธอตอบเหมือนไม่มีอะไร ทั้งที่ส่วนลึกของหัวใจหนู
ยังคงโหยหาแม่ฟอมอยู่ตลอดเวลา.......

หนูคงรู้ว่าแม่ฟอมจะมีความสุข ถ้าเห็นหนูมีความสุข หนูจึงต้องมีความสุขให้แม่ฟอมเห็น




รพีนภันต์ แปลว่า ดวงอาทิตย์สุดขอบฟ้า เป็นชื่อที่แม่ฟอมตั้งให้น้องฟ่าน

ความสดใสของหนู เป็นเหมือนแสงสว่างของดวงอาทิตย์ที่ส่องให้พวกเราอบอุ่น

ความสดใสของหนู เป็นตัวเยียวยาความเจ็บปวดที่ดีมากสำหรับพวกเรา

หนูจึงเป็นเหมือนตัวแทนของแม่ฟอม หนูสดใสร่าเริงเหมือนแม่

ยามที่เรามองไปที่สุดขอบฟ้าแล้วเห็นดวงอาทิตย์ พวกเราก็จะได้รู้ว่าแม่ฟอมไม่ได้หายไปไหน
ยังส่องสว่างมาในใจพวกเรา และยังมีหนูมาเป็นตัวแทนอยู่ตรงนี้

ขอบใจนะ น้องฟ่าน รพีนภันต์.......ดวงอาทิตย์สุดขอบฟ้าของแม่ฟอมและพวกเรา






น้องมีฟา........โน้ตตัวน้อยผู้อ่อนไหว


เดิมที เราไม่ได้กังวลกับน้องมีฟาเท่าใดนัก เพราะวัย 1 ปี 8 เดือน คงยังไม่รู้เรื่องอะไรมาก

แต่ปฏิกิริยาของหนูที่เกิดขึ้น ทำเอาพวกเราสะเทือนใจไปตามๆกัน

น้องมีฟายังเล็ก สังคมยังไม่กว้าง บุคคลสำคัญในชีวิตที่ก่อเกิดความผูกพันด้วย มีแค่พ่อกับแม่เท่านั้น

โดยเฉพาะแม่ฟอม ซึ่งอยู่กับน้องมีฟา 24 ชม. (แม่ฟอมเป็นคุณแม่ full time)
มีฟาได้กินนมแม่มาตลอดจนแม่ฟอมตั้งท้องเฟม่า

ดังนั้นน้องมีฟาจึงผูกพันกับแม่อย่างมาก


เมื่อแม่หายไปจากชีวิต หนูจึงถูกกระทบเต็มๆ
หนูติดพ่อกุนอย่างมาก ให้พ่อกุนอุ้มตลอดเวลา
ไม่ยอมเข้าหาใคร อย่างที่เคยเป็น

นั่นเป็นเพราะหนูต้องการการชดเชยจากแม่ที่หายไป จึงต้องใช้บุคคลสำคัญที่เหลืออยู่ทดแทน

วันหนึ่ง ช่วงที่หนูตื่นขึ้นมาจากการนอนกลางวัน
พ่อกุนไม่อยู่ เพราะไปหาแม่ฟอมที่วัด

หนูดูงงๆ นิ่งๆ ไม่หือไม่อือ ให้บรรดายายๆได้อุ้มหนู อย่างไม่ขัดขืน

หนูไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ใช้มือขวา หมุนปลายผมตัวเองซ้ำไปซ้ำมา


หนูหน้านิ่งๆ แล้วหนูก็...น้ำตาไหลออกมา.....แบบไม่มีเสียงร้อง


ทำเอาบรรดายายๆต้องหันหน้าหนี ปล่อยโฮร้องไห้ด้วยความสงสารหนู

หนูคงรู้สึกอึดอัด รู้สึกไม่ปลอดภัย รู้ว่าสิ่งรอบตัวมันเปลี่ยนไปจนหนูแทบจะรับไม่ไหว

พูดออกมาก็ไม่ถูก บอกใครก็ไม่ได้ ทำได้แต่..ร้องไห้เท่านั้น

และการอยู่นิ่งๆ คงเป็นวิธีเอาตัวรอด ที่ทำให้หนู รู้สึกปลอดภัย...



แต่หลังจากนั้น คุณเธอก็ร้องไห้แบบตลาดแตกได้เหมือนเดิมแล้วครับ
และเมื่อกลับมาที่ตรัง ก็สามารถไปเนิร์สเซอรี่ได้ปกติ
แต่ก็ยังติดพ่ออยู่เหมือนเดิม

จนพี่ฟ่านเริ่มอิจฉา สุดท้าย พ่อกุนต้องอุ้มทั้งสองคน....ข้างซ้ายมีฟา ข้างขวาหมี่ฟ่าน...

เวลาพี่ฟ่านร้องไห้งอแง น้องมีฟาก็จะเอามือตบหัวพี่ฟ่านเบาๆ ประหนึ่งว่าปลอบโยน
และทำท่ารักกันๆแบบที่แม่ฟอมสอน (พี่น้องหันหน้าเข้ากอดกัน)





มีฟา...มาจาก โด เร มี ฟา ซอล.....แม่ฟอมตั้ง เพราะแม่ฟอมชอบดนตรี


แม่ฟอมมีความเป็นศิลปินสูงมาก มีความสามารถในการแต่งเพลง
เคยแต่งเพลงเอง ชื่อเพลง ”ด้วยกัน...ตลอดไป”
ร้องสดๆ เซอร์ไพรซ์ให้พ่อกุนในงานแต่งงานมาแล้ว

(อยากรู้ว่าเพราะแค่ไหน ติดต่อพ่อกุน อิอิ)

แถมเสียงร้องนี่ระดับเมพขิงๆ เพราะจริง อะไรจริง (เอาซะหน่อย คำนี้ กำลังฮิต)


มีฟา..หนูเป็นเหมือนตัวแทนแม่ฟอม ในเรื่องความอ่อนไหว ความสุนทรีย์
ความอบอุ่นจากท่วงทำนองของดนตรี ซึ่งเป็นเสมือนจิตวิญญาณของแม่ฟอม


ทุกครั้งที่เราได้ยินเสียงดนตรี เราก็จะรู้ว่าแม่ฟอมยังอยู่กับเราเสมอ และไม่ได้จากไปไหน
เสียงดนตรียังคงคลอ หล่อเลี้ยงพวกเราให้ก้าวต่อไป และมีหนูมาเป็นตัวแทนอยู่ตรงนี้


ขอบใจนะ..น้องมีฟา โน้ตตัวน้อยๆของแม่ฟอมและพวกเรา






น้องเฟ-ม่า.....ลูกผู้ชาย หัวใจไม่แพ้


หนูเกิดมาจากความรักของแม่ฟอม ที่เฝ้าทะนุถนอมหนูมาตลอดสามสิบหกสัปดาห์

หนูรู้ไหม ช่วงแม่ฟอมเริ่มฟื้นจากการดมยา น้าเดาว่า แม่ฟอมเค้าได้รับรู้แล้วนะ
ว่าหนูเกิดมา สมบูรณ์ แข็งแรง

ก่อนที่เค้าจะหมดสติไป แล้วไม่ได้ตื่นมาอีก

......แต่เท่านี้ สำหรับคนเป็นแม่ มันก็เพียงพอแล้ว
ที่รู้ว่าลูกของตนปลอดภัย
โดยที่ตนเองจะเป็นยังไง ไม่สำคัญ......


แม่ฟอม เค้าอดทน รอจนกว่าหนูจะเกิดมา เค้ายังทำหน้าที่แม่ในการคุ้มครองหนูจนวินาทีสุดท้าย

เค้าไม่ได้ทิ้งหนูนะ เพียงแต่ว่าต่อไปนี้ เค้าจะดูแลหนู
โดยมองลงมาจากสวรรค์แทน


ดังนั้น น้าอยากให้หนู อดทน เข้มแข็งแบบแม่ฟอมนะ

แต่น้ารู้แล้วล่ะ ว่าหนูมีวิญญาณนักสู้แบบแม่ฟอม เพราะหนูสามารถเอาตัวรอด เกิดมาท่ามกลางภาวะวิกฤตได้

ไม่เบาๆ ไอ้หลานชาย






น้องเฟม่า หรือ ด.ช. ประมุขขวัญ ชื่อที่แม่ฟอมตั้ง

หนูเป็น...ตัวแทนของแม่ฟอม ในเรื่องความเข้มแข็ง อดทน

หนูเป็น...ประมุขในใจของแม่ฟอม และพวกเรา

และหนูเป็น.....ตัวตนของแม่ฟอม ในชื่อประมุขขวัญ ที่เป็นชื่อล็อกอินของแม่ฟอมเอง


ทุกครั้งที่เราได้ยินชื่อประมุขขวัญ (รวมทั้งในพันทิป และบล็อกแก๊ง)
เราก็จะนึกถึงแม่ฟอม

การได้เห็นหนูมาเป็นตัวตนของแม่ฟอมอยู่ตรงนี้ ทำให้พวกเรามีความสุขจริงๆ

ขอบใจนะ..ประมุขขวัญ...ลูกผู้ชาย หัวใจไม่แพ้


........................จบบันทึก ตอนที่สอง..............................

.......................ไปป์ น้องชายคนเดียวของพี่ฟอม และน้าหมอของลิงแสบทั้งสาม..............


Create Date : 19 มิถุนายน 2553
Last Update : 6 กุมภาพันธ์ 2555 11:03:21 น. 30 comments
Counter : 1174 Pageviews.

 
ดูแล้วหมอคงรักหลานมากๆ ใช่ไหมคะเนี่ย

เด็กๆ น่ารักทุกคนเลยค่ะ

สงสารจังต้องกำพร้าแม่ตั้งแต่เด็กโดยเฉพาะน้องเฟม่า ไอรักจากแม่ก็ไม่พานพบ

เป็นกำลังใจให้น้องและครอบครัวนะค่ะ (คนบ้านเดียวกัน อิอิ)



โดย: น้าโอ ณ บ้านนา วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:17:21:53 น.  

 
เข้มแข็งไว้นะค่ะหมอไปป์ พี่สาวคงอุ่นใจที่น้าชายรักและคอยดูแลหลานๆ ขอคุณพระคุ้มครองหลานๆด้วยค่ะ


โดย: แก้ว IP: 118.173.130.119 วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:18:14:12 น.  

 
สงสารเด็กๆ

แต่ เชื่อว่า คุณพ่อ และคุณน้า จะประคับประคอง ชีวิตน้อยๆทั้ง3 ให้มีความสุขได้

เป็นกำลังใจให้นะคะ

ทั้งคุณหลาน และ คุณ น้า



โดย: babyboy99 วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:18:18:51 น.  

 
เป็นอีกหนึ่งกำลังใจคะ
ในฐานะแม่คนหนึ่งอ่านบันทึกแล้ว
เศร้ามากๆ เจ็บแปลบในใจสุดๆ


โดย: มัมมินนี่ (1786mm ) วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:18:36:43 น.  

 
ตอนรู้เรื่องคุณฟอม ต้องบอกว่าตกใจมากถึงมากที่สุด ไม่คิดว่าคนที่เราเคยคุยด้วยแม้ไม่มากนัก จะจากไปอย่างรวดเร็ว พี่รู้ว่าคุณฟอมเป็นแม่ที่ทุ่มสุดชีวิตให้ลูก ยังชื่นชมในความน่ารักของครอบครัว

พี่ว่าคุณฟอมทำหน้าที่ได้ดีที่สุด หลานๆ ถึงแม้แม่จะไปอยู่สวรรค์ ก็ยังโชคดีที่มีคุณพ่อ คุณน้า คุณตา คุณยาย และ คุณปู่ คุณย่า รวมถึงญาติพี่น้องที่รักหลานๆสุดหัวใจ

หมอเอง เรียนมาทางนี้ คงรู้ดีว่า อะไรจะเกิดเราก้ห้ามไม่ได้ พี่เองก็เพิ่งผ่านเรื่องเสียใจมาเมื่อสองปีที่แล้ว แม่พี่เสีย พี่หมดกำลังใจไปพอสมควร ตอนนี้ก็กลับมาดุแลคนที่ยังอยู่ค่ะ


โดย: พี่เจี๊ยบค่ะ IP: 222.164.82.124, 202.156.15.241 วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:18:44:36 น.  

 
เป็นกำลังใจให้ค่ะ


โดย: เอ IP: 115.31.134.215, 117.121.208.2 วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:19:29:43 น.  

 
ได้รับรู้เรื่องราวของคุณฟอมจากห้องชานเรือน พอได้มาอ่านบล็อกของคุณหมอวันนี้ ดิฉันร้องไห้ สงสารเด็กๆ และสงสารทุกคนในครอบครัวที่ต้องมาเจอเรื่องบีบคั้นหัวใจแบบนี้ เสียใจด้วยจากใจจริงนะคะ


โดย: offita วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:19:49:08 น.  

 
ตามอ่านทั้งที่ชานเรือนและในนี้ ขอเป็นกำลังใจให้ทั้งครอบครัวนะคะ

Photobucket


โดย: pinkyrose วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:20:05:26 น.  

 
เป็นกำลังใจให้เด็กๆ ทั้งสาม ครอบครัวและ คุณน้า นะคะ สู้ๆ ค่ะ จะคอยติดตามเรื่องราวของหนูน้อยทั้งสามค่ะ


โดย: mama deeday วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:20:33:07 น.  

 
จะคอยเป็นกำลังใจให้กับทุกคนในครอบครัวสู้ต่อไปและขอให้เด็กทั้ง3คนที่น่ารักมีร่างกายแข็งแรงเพื่ออนาคตวันข้างหน้าที่จะทำให้คุณแม่ภูมิใจ ติดตามเรื่องราวตั้งแต่รู้ว่าคุณฟอมเสียและจะติดตามต่อไปค่ะ


โดย: แม่น้องกอไผ่ วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:21:48:01 น.  

 
เป็นกำลังใจให้ทุกคนน่ะค่ะ

แถวบ้านเราก็เป็นบ้านคุณตาคุณยาย คุณแม่น้องเอาหลานๆๆมาฝากเลี้ยงเวลาไปทำงาน วันนึงคุณต่เส้นเลือดในสมองแตก ก็เสียชีวิตกระทันหัน เราน่ะสงสารเด็กๆๆมากเลยค่ะ


โดย: kizz_j วันที่: 19 มิถุนายน 2553 เวลา:22:21:37 น.  

 
ตามมาจากpantip ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนในครอบครัวค่ะ พบแต่สิ่งดี ๆ นะคะ


โดย: ไม่เป็นไร IP: 125.27.13.246 วันที่: 20 มิถุนายน 2553 เวลา:7:10:14 น.  

 
I'm really sad to hear what and
I really wish all the best for you and your family.


โดย: Kanchana IP: 120.20.177.14 วันที่: 20 มิถุนายน 2553 เวลา:19:17:36 น.  

 
เป็นกำลังใจให้นะคะ T__T


โดย: แม่น้องวินด์ IP: 124.121.237.133 วันที่: 20 มิถุนายน 2553 เวลา:22:42:12 น.  

 
เป็นกำลังใจค่ะ...ในฐานะแม่ลูกสอง
คงต้องใช้เวลานานมากกว่าทุกอย่างจะเข้าที่
ขอให้พ่อกุนและคุณหมอช่วยกันดูแลเด็ก ๆ ให้ดีนะค่ะ
รักเค้าและดูแลเค้าให้ดีที่สุด


โดย: earn earth วันที่: 21 มิถุนายน 2553 เวลา:12:32:30 น.  

 
เป็นกำลังใจให้นะคะ
เชื่อว่าน้องๆทั้งสามคงจะเติบโตมาท่ามกลางความรักความอบอุ่นอย่างเต็มเปี่ยมของทุกๆคนแน่ๆค่ะ


โดย: นันทดา วันที่: 21 มิถุนายน 2553 เวลา:21:10:18 น.  

 
น้องๆ ทุกคนน่ารักมากเลยค่ะ .... ทีแรกก็ห่วงความรู้สึกของฟ่านๆ เพราะเป็นพี่ที่โตที่สุด รู้เรื่องที่สุด (นึกถึงลูกสาวตัวเอง ซึ่งอายุเท่าน้องฟ่าน กำลังช่างพูด ช่างเจรจา ช่างสงสัย แอบคิดเหมือนกันว่าถ้าเกิดกับตัวเอง แล้วลูกๆ จะทำไง) แต่พอมาอ่านที่หมอไปป์เขียน น้องฟ่านๆ เก่งกว่าที่คิดไว้เยอะเลยค่ะ เพราะมีผู้ใหญ่น่ารักๆ หลายๆ คนที่ช่วยดูแล

ขอเป็นกำลังให้ทุกๆ คนฟันฝ่าอุปสรรคไปได่นะคะ


โดย: แม่หนมจีนน้อย IP: 124.120.16.161 วันที่: 22 มิถุนายน 2553 เวลา:1:45:16 น.  

 
อ่านแล้วเศร้ามากค่ะ ร้องไห้ไปสองรอบแล้ว เราเข้ามาติดตามอ่านเรื่องราวของเด็กๆ เป็นพักๆ ตั้งแต่เลิกอัพบล็อก ไม่รู้เลยว่าแม่ฟอมเสียชีวิตไปแล้ว หลับสบายนะคะแม่ฟอม ขอให้หลานๆ ทั้งสามของน้าหมอเติบโตเป็นเด็กดี พบเจอแต่สิ่งที่ดีๆ นะคะ


โดย: สร้อยสายรุ้ง วันที่: 22 มิถุนายน 2553 เวลา:3:11:02 น.  

 
อ่านไป น้ำตาคลอไป เศร้าและเสียใจกับทุกๆ คนมาก

ขอให้ช่วยกันดูแลเด็กๆ ให้ดีๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ :)


โดย: แม่น้องพราว (Volk-TE37 ) วันที่: 22 มิถุนายน 2553 เวลา:12:23:06 น.  

 
เพิ่งทราบจากกระทู้แนะนำตะกี้นี้เองค่ะ ว่าพี่ฟอมเสียแล้ว

เสียใจด้วยนะคะหมอไปป์

สู้ ๆ


โดย: TsuTaYa...นู๋ซึ IP: 180.183.245.52 วันที่: 22 มิถุนายน 2553 เวลา:21:02:16 น.  

 
อ่านแล้วอ่านอีก....ก็น้ำตาไหลพราก
ขี้มูกโป่งทุกที.....เด็กๆน่ารักจังเลย
หมอไปป์และพ่อกุน สู้ๆนะ


โดย: แม่น้องโบนัส IP: 58.8.83.7 วันที่: 23 มิถุนายน 2553 เวลา:8:46:48 น.  

 
เป็นกำลังใจให้นะค่ะ


โดย: แม่มือใหม่ IP: 61.7.171.25 วันที่: 24 มิถุนายน 2553 เวลา:22:28:48 น.  

 
ช่วยส่งข่าวเด็กๆเป็นระยะๆนะอยากทราบความคืบหน้าค่ะ


โดย: แม่มือใหม่ IP: 61.7.171.25 วันที่: 24 มิถุนายน 2553 เวลา:22:35:33 น.  

 
ไม่ได้แวะเข้ามานานมากๆ


เป็นกำลังใจให้จริงๆนะครับ


โดย: นายแมมมอส วันที่: 25 มิถุนายน 2553 เวลา:18:20:44 น.  

 
เป็นกำลังใจให้ทุกๆคนเลยครับ



โดย: Galaxian Explosion !!! วันที่: 27 มิถุนายน 2553 เวลา:20:42:36 น.  

 
พี่ไปป์ทำผมน้ำตาคลอเลยครับ

ทั้งเรื่องแทนเวรวันนี้...เยินซะ -_-''

และทั้งเรื่องราวในบล็อคเลยครับ


โดย: jonykeano วันที่: 28 มิถุนายน 2553 เวลา:21:25:10 น.  

 
ร้องไห้อีกแล้ว... ถ้าหมอไปป์ไม่เล่า ก็ยังคิดตลอดว่าเด็กๆ จะรับรู้อย่างไร ดีใจที่ทุกอย่างไม่รุนแรง จะขอคอยติดตามเชียร์เด็กๆและครอบครัวแม่ฟอมไปตลอดนะคะ


โดย: LuckyMoby วันที่: 1 กรกฎาคม 2553 เวลา:11:02:41 น.  

 
น้ำตาคลอเลยค่ะ
ครอบครัวและเด็กๆ ยอดเยี่ยมมากเลยค่ะ
ขอเป็นกำลังใจให้อีกคนนะคะ


โดย: iamsquid IP: 192.168.1.136, 61.7.143.234 วันที่: 1 กรกฎาคม 2553 เวลา:11:38:12 น.  

 
น้ำตาคลอทุกครั้งที่อ่าน มาตามอ่านทุกวันค่ะ ขอเเสดงความเสียใจ และขอเป็นกำลังใจให้ค่ะ เด็ก ๆ น่ารักมาก แม้ไม่ได้รู้จักเพียงแต่อ่านผ่านตัวหนังสือก้อรับรู้ถึงครอบครัวอันอบอุ่น ยังไงก้ออัพเดตข่าวคราวให้รับฟังด้วยนะค่ะ


โดย: นิ่ม IP: 212.159.198.12 วันที่: 12 กรกฎาคม 2553 เวลา:13:55:32 น.  

 
อ่านแล้วน้ำตาคลอ..เด็กๆ เข้มแข็งและทุกคนก็เข้มแข็งมากๆเลยค่ะ ตอนหมอไปป์ บอกน้องฟ่านว่าแม่ฟอมไปอยู่บนสวรรค์ เป็นช่วงที่สำคัญมากๆเลยสำหรับน้องฟ่าน..กิ๊ฟคิดว่าน้องรับรู้และเข้าใจได้นะคะ


น้องเฟม่าน่ารักมากและชื่อประมุขขวัญเป็นชื่อที่เหมาะมากจริงๆค่ะ


โดย: grippini วันที่: 13 กรกฎาคม 2553 เวลา:3:49:26 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

tpipe
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 5 คน [?]




Group Blog
 
 
มิถุนายน 2553
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
19 มิถุนายน 2553
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add tpipe's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.