3| | || | |4
Group Blog
 
 
กันยายน 2550
 
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
30 กันยายน 2550
 
All Blogs
 

ความทรงจำ....ที่ไม่อาจลืม

ความทรงจำ....ที่ไม่อาจลืม


ในชีวิตของคนเราทุกคนย่อมเคยประสบผ่านพบเรื่องราวทั้งดี และเลวร้ายปะปนคลุกเคล้ากันไป คงไม่มีใครที่จะเจอแต่สิ่งที่ดีงามมาทั้งชีวิต และในทางกลับกันก็คงไม่มีใครที่จะเจอแต่เรื่องราวเลวร้ายไปทั้งหมดของชีวิตหรอก เพียงแต่เราจะเลือกจดจำหรือลืมเลือนมันได้มากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเอง

เมื่อครั้งยังเป็นเด็กคุณยาย หรือที่ฉันใช้สรรพนามเรียกท่านมาตั้งแต่จำความได้ว่า “แม่แก่” หลายคนคงงงว่าทำไมฉันถึงไม่เรียกท่านว่าคุณยายเหมือนคนทั่วๆไป ฉันก็เคยถามแม่เหมือนกัน แม่บอกกับฉันว่า คนสมัยก่อนจะเรียกคุณยายว่า แม่ใหญ่บ้าง แม่แก่บ้าง ฯลฯ เพื่อเป็นการผูกสัมพันธ์อันดีให้เด็กๆเกิดความใกล้ชิดญาติผู้ใหญ่นั้นเอง แม่แก่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่อายุได้เกือบขวบปี เนื่องจากพ่อ และแม่ของฉันต่างก็ต้องทำงานด้วยกันทั้งคู่ ทำให้แม่แก่ซึ่งจะอยู่บ้านอยู่แล้วก็จะคอยดูแล ทำอาหาร ป้อนข้าว ป้อนน้ำ อาบน้ำ แต่งตัว และเอาฉันนอนกลางวัน เลี้ยงดูฉันเช่นนี้เรื่อยมาจนฉันเข้าเรียนอนุบาล ทำให้ฉันมีความผูกพัน และสนิทสนมใกล้ชิดกับท่านเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าฉันจะติดแม่แก่มากกว่าแม่ตัวเองเสียอีก แม่แก่เลี้ยงดูฉันเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ท่านรักและคอยเอาใจใส่ดูแลในทุกๆเรื่องที่เกี่ยวข้องกับฉัน ไม่ว่าฉันจะชอบกินอะไร หรือไม่ชอบกินอะไรท่านก็จะรู้เป็นอย่างดี ท่านไม่เคยบ่นเวลาฉันงอแง หรือ เอาแต่ใจเลย ทั้งๆที่แม่เคยบอกกับฉันว่าท่านเป็นคนดุมากๆในสมัยที่แม่ฉันเป็นเด็ก จนลูกทุกๆคนของท่านจะกลัวท่านเอามากๆแต่สำหรับฉันแม่แก่ท่านเป็นคนที่ใจดีมากๆ ทุกครั้งที่ฉันทำการบ้านไม่เป็นท่านก็จะคอยบอกคอยสอนฉันอยู่เสมอ ในวันเสาร์ – อาทิตย์ท่านมักจะทำขนมไทยให้ฉันกินอยู่บ่อยครั้ง และในบางครั้งฉันก็ช่วยแม่แก่ทำบ้างเพราะด้วยความเป็นเด็กที่คิดว่าคงสนุกดี สิ่งดีๆเหล่านี้มันทำให้ฉันเป็นเด็กที่มีความใกล้ชิดสนิทสนมกับญาติผู้ใหญ่มากกว่าเด็กทั่วๆไปในระแวงบ้าน เรียกได้ว่าเพื่อนแถวบ้านของฉันทุกๆคนจะรู้จักแม่แก่ของฉันเป็นอย่างดี เนื่องจากฉันไม่ค่อยชอบออกไปเล่นนอกบ้านฉันมักจะชวนเพื่อนๆมาเล่นที่บ้านของตัวเองเสียมากกว่านั้นเอง ฉันรักท่านมากๆ และช่วงเวลาเหล่านี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดสำหรับฉันเลยก็ว่าได้


แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันมันก็เกิดขึ้นเมื่อฉันอายุได้ซัก 11 ขวบ แม่แก่เริ่มอายุมากแล้วท่านเริ่มสุขภาพไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน ท่านเริ่มมีอาการป่วยด้วยโรคชรา พ่อ แม่และบรรดาคุณลุง คุณป้า ต่างพยายามพาท่านไปรักษาที่โรงพยาบาลต่างๆแต่ก็ไม่ดีขึ้น และในที่สุดท่านก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับมาหาฉันอีกเลย สร้างความเสียใจให้แก่ทุกคนเป็นอย่างมากโดยเฉพาะฉัน ฉันไม่คิดว่ามันจะมีวันนี้วันที่ฉันจะไม่ได้กอด ได้ไม่นอนตัก ได้ไม่บอกรักท่านอีกต่อไปแล้ว


แม้ทุกวันนี้เวลาจะล่วงเลยมายาวนานแล้วก็ตามแต่เรื่องราวทุกวินาทีที่ฉันยังคงมีแม่แก่เคียงข้างจะไม่มีวันจางหายไปจากความทรงจำของเลยแม้แต่เสียววินาทีเดียว สำหรับฉันท่านยังคงอยู่กับฉันตลอดมาและมันจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป


แม้เราไม่สามารถฉุดรั้งความสุขให้อยู่กับเราตราบนานเท่านั้นก็ตาม แต่เราก็สามารถที่จะจดจำมันไปจนสิ้นลมหายใจ เมื่อใดที่เราท้อแท้สิ้นหวังจงลุกขึ้นสู้ และนึกถึงวันที่ดีที่สุดเหล่านั้นแล้วสิ่งเหล่านี้มันจะเป็นแรงผลักดันให้เรามีกำลังใจที่จะต่อสู้สิ่งเลวร้ายทุกอย่างได้อย่างแน่นอน








 

Create Date : 30 กันยายน 2550
2 comments
Last Update : 30 กันยายน 2550 21:10:16 น.
Counter : 461 Pageviews.

 

น่ารักดีนะ อุอุ มาเม้นให้จ้า

 

โดย: ปอ IP: 124.121.175.229 30 กันยายน 2550 22:38:07 น.  

 

คนที่คิดแบบนี้หายากนะ
เก่งจังเยย....อายนะเนี่ยเรายังซึ้งเลย

 

โดย: ball IP: 58.8.49.97 1 ตุลาคม 2550 0:01:44 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


nulovelyjung
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 2 คน [?]




ชีวิตมนุษย์หากมีเพื่อนรู้ใจลึกซึ้งเพียงแค่คนเดียว แม้ว่าตายไปก็ไม่เสียดาย


B HaPPii n Yo LiFe WiLL GeT No PaiN
เริ่มทำการนับจำนวนผู้เยี่ยมชมวันที่19/05/50 ได้ ท่าน
เวลาเยี่ยมชม

วินาที
น้องเพนกี้
น้อง DoryKong 1
น้อง DoryKong 2
น้อง DoryKong 3
X
X
X
X
Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket
New Comments
Friends' blogs
[Add nulovelyjung's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.