สิงหาคม 2552

 
 
 
 
 
 
1
4
5
6
7
8
9
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
24
25
26
27
28
29
31
 
 
All Blog
ในชีวิตหวาน หวานไม่ชอบความไม่แน่ใจ ไม่แน่นอนที่สุด
วันศุกร์ที่ผ่านมา หวานถึงกำหนดครบทดลองงานแล้ว

แต่วันจันทน์ที่ผ่านมา หวานเป็นงง ว่าทำไมบัดดี้หวานมันใส่ยูนิฟอร์มบรรจุแล้วฟร่ะ เล่นเอาจิตตก สติแกตกไปหนึ่งวัน จากนั้นก็ปรับเป็นปกติ

จนห้าทุ่มของตอนวันศุกร์

เพื่อนหวาน ที่เป็นเซลล์อุตสาหกรรม โทรมา บอกว่า ไม่ผ่านทดลองงาน

เอ๊............................

จู่ๆ ก็มีใบทดลองงานขึ้นมา แล้วก็บอกว่า ไม่ผ่านทดลองงาน ทั้งๆ ที่เวลาผ่านมาทำงานมาตลอดสี่เดือน ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยว่ามีประเมินด้วย แต่ก็รู้ตัวว่าโดนทดลองงาน

หวานฟังเพื่อนแค่สองคำ ว่าไม่ผ่านทดลองงาน หวานงี้ใจหล่นตาตุ่มปุ่มโป๊ะเลย

เพราะเพื่อนหวานคนนี้ ไม่เคยมีวี่แวว ว่าจะไม่ผ่านทดลองงานมาก่อน ก็ในเมื่อ ทั้งบริษัทมีกันอยู่สี่คน .. มีเจ้านายสองคน มีลูกน้องเซลล์หนึ่งคน มีบัญชีคนหนึ่ง เงินเดือนก็ขึ้นให้ทุกเดือน แล้วยังให้ไปเรียนขับรถ ของก็ขายได้ เงินเข้าทุกเดือน..

สรุปว่า วันศุกร์คืนนั้น หวานนอนไม่หลับเลย ..

ตื่นมาวันเสาร์ หวานนั่งคุยกับเพื่อนที่ทำงานที่เีดียวกันกับเพื่อนที่ไม่ผ่านทดลอง มันบอกว่า ก็ไม่คิดมาก่อน ว่าจะมีวี่แววอะไร ยกเว้นอย่างเดียว อาทิตย์นี้ เขาไม่ให้เพื่อนออกไปข้างนอก ไปรับลูกค้ากันสองคน .. แค่นั้น พอเย็นวันศุกร์ ก็ให้ซองขาวกับใบประเมิน แล้วก็บอกให้ไปอ่านที่บ้าน ตอนเปิดป้านรถเมล์ อ่านแล้วน้ำตาไหลพราก......

เพื่อนบอกอีกว่า .. โทรไปคุยกับเืพื่อนอีกคน มันก็บอกว่า อาจจะเป็นเหมือนเซลล์แถวที่ทำงานมัน รับมาทำงาน พอถึงเวลาก็ไม่ให้ผ่านทดลองงาน แล้วเจ้านายก็เก็บลูกค้าไว้เอง จ้างเซลล์มาขยายฐานลูกค้าเท่านั้น

เราอึ้ง.. เครียดทั้งเรื่องตัวเอง เครียดเรื่องเพื่อน เครียดว่า จริยธรรมทางธุรกิจมันหายไปไหนหมดแล้ว กูหนีบัญชีมา เพราะมันโคตรเหลวแหลก วงการเซลล์ยิ่งกว่าอีก

สายๆ ไปวันเกิดยาย หวานก็ยังเครียดไม่เลิก จนบ่ายกว่า ทนไม่ไหวแล้ว ไมเกรนจะแดกอยู่แล้ว คว้ายาแก้ปวดหนึ่งเม็ดแล้วนอนไปตลอดบ่าย โดยไม่ปริปากพูดอะไรกับใครทั้งสิ้น เพราะรู้ว่า ยิ่งพูด ยิ่งมีคำถาม ไม่อยากฟัง ไม่อยากตอบ

พอค่ำวันนั้น หวานก็นั่งคุยกับเพื่อนในกลุ่มอีกคน ที่โดนคล้ายๆ กัน พอใกล้ผ่านโปร ก็ไม่ให้มาทำงาน .. เพื่อนบอกว่า พอมาคิดตอนนี้ มันก็ดีนะ คิดเสียว่า เปิดโอกาสให้ชีวิตตัวเอง ได้พบอะไรดีกว่า ..

หวานก็ือือๆ ไป แต่เครียด...

ถามว่างานที่หวานทำ .. มันสำคัญกับหวานมากจนไม่อาจจะสูญเสียไปเลยไหม?
หวานก็ตอบว่าไม่ หากว่า ไม่ได้ทำ มันก็ไม่เป็นไร
ถามว่างานที่หวานทำ .. มันดีจนเกินกว่าจะเสียไป?
ถามว่างานที่หวานทำ .. เงินมันดี เกินกว่าจะเสียไป?

ไม่ว่าจะถามอะไร มันก็ไม่มีอะไร ให้หวานต้องอยากได้งานนี้

ตอนที่หวานมาสมัคร หวานไม่หวังอะไร พออยู่ๆ ไป หวานก็ไม่หวังอะไร
ทำไปทุกวัน ตามความสามารถตัวเอง ผิดๆ ถูกๆ หวานก็พยายามทำไป
เงินน้อย หวานก็คิดว่าไม่เป็นไร เจ้านายประสาท หวานก็คิดว่าไม่เป็นไร
มีแต่ยืดหยุ่น ยังไงก็ได้ เหมือนทุกครั้งที่พูดในบล๊อก

แต่ไอ้ความรู้สึกที่มันทำอยู่ทุกวัน จนเรารู้สึกว่า ลงตัวในระดับหนึ่งแล้ว
มันก็ทำให้ใจเราไม่สบายจริงๆ เลย

งานที่หวานทำ .. ผู้ช่วยบรรณาธิการ ใครทำก็ได้
ก็ขนาดหวานยังทำได้ ใครมันก็ต้องทำได้ทั้งนั้นแหละ
เป็นงานที่นั่งอ่านหนังสือ เขียนๆ อย่างที่อยากเขียน ส่งให้อีกบก.อ่าน
นั่งเช็คข้อมูลบ้าง ขอเลขเรียกหนังสือ ส่งอีเมล์ ง่ายดายมากๆ
จัดการประชุม บันทึกการประชุม เลขหมายเลขเรียกหนังสือ ให้หนังสือ

พอมานั่งคิดๆ มันก็อืม.. ไม่รู้สิ มันอาจจะหมดเวลาของเราแล้วก็ได้

แล้วหวานเอง ในหลายๆ ครั้ง ก็รู้สึกว่า หวานควรไปทำอะไรที่มัน..
เขาเรียกอะไรล่ะ .. มั่นคงเหรอ .. จริงจังเหรอ..
งานที่แบบคนทั่วไปเขาคิดอยากจะทำกันนะ เช่น พนักงานบัญชีเงี้ย
พนักงานธนาคารเงี้ย ผู้ช่วยผู้สอบบัญชี อะไรอย่างเงี้ย ..

พรุ่งนี้ วันจันทน์ หวานก็ไม่รู้ว่า เจ้านายจะเรียกไปคุยไหม
หรือจะอย่างไง หวานก็ไม่รู้แหะ..

ตอนที่หวานหลับวันเสาร์ สมองหวานก็คิดว่า คิดในตอนหลับอ่ะน่ะ
"การตัดสินใจทั้งหมด มันก็เป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเรา
จะมานั่งคิด ให้มันป่วยการตัวเอง คงไม่ดี แล้วก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมา
ชีวิต มันก็เท่านี้ ...

ถ้าไม่ได้อยู่ต่อ ก็ไปหาสำนักพิมพ์อื่นอยู่ก็ได้นิ .."


จริงๆ ตอนนี้ บริษัทหวาน กำลังไปด้วยดี
เพราะเขาขยายงาน เป็น 4 กองบก.ล่ะ
4 กองบก. กับ 1 ผู้ช่วยกอง.. หวานไม่เห็นความสำคัญของตัวเองแหะ
เพราะมันยิบย่อย ไก่กาจาเรเม่มากมาย
แต่หวานก็คิดว่า เพราะหวานจึงทำให้งานราบรื่นได้ตลอดล่ะกัน

บริษัทก็ไม่มีปัญหาอะไร
ออเดอร์วรรณกรรมไทยพุ่งปรี้ดเลยล่ะ ..
พวก อิเหนา รามเกรียรติ์ พระอภัย กำลังขายดี .. สต๊อกหมดเกลี้ยง

วันพฤหัส เจ้านายใหญ่หวานก็โทรมาบอกให้หวานวางแผนงานให้หน่อย
หวานก็ค่ะๆ วางแผนงานให้นายอยู่ ไปถึงเดือนตุลาคมโน้น
แต่ยังสรุปไม่ได้ เพราะนายบอกว่าจะมาสรุปใหม่

พอหวานมาคิด เอ๋... ถ้าเจ้านายไม่ให้เราอยู่ต่อ.. เขาจะให้เราวางแผนงานทำไม

แ่ต่พอมาคิดอีกที มันไม่เกี่ยวนี่หว่า ...
การวางแผนงาน อาจจะให้คนใหม่มาทำก็ได้ ใครจะไปรู้..

ความไม่แน่นอน คือความแน่นอน..
อะไรก็เกิดขึ้นได้ ...

วันนี้หวานไปพารากอน กิน เบอรเกอร์คิงส์ ต่อด้วย ไอติมฟัดจ์
ร้านฟัดจ์ๆ อะไรสักอย่าง ตรงทางเข้าห้างอ่ะแหละ
อยากกินซับเวย์ แต่เสือกหาร้านไม่เจอ

ไอ้ร้านไอติมฟัดจ์นี้อยากกินมานานแล้ว
ตั้งแต่ทำงานพิเศษที่พารากอนตอนปีหนึ่ง
ตอนนั้นสัญญากับตัวเองว่า ถ้ากูทำงานเมื่อไหร่นะ กูต้องกินไอติมร้านนี้ให้ได้
กูจะต้องกินไอติมโคนล่ะ ร้อยกว่าบาทให้ได้ !!!
พอมาตอนนี้ .. ได้กิน .. ราคาเท่าเดิมเลย ราคาก้ยังร้อยกว่าบาท
แต่แม่งลดขนาดไปเยอะ ความน่ากินก็ลดลงไปด้วย

ในชีวิตหวาน หวานไม่ชอบความไม่แน่ใจ ไม่แน่นอนที่สุด อะไรที่คาดเดาไม่ได้ หวานไม่ชอบ แต่ยิ่งเกลียดมันมากเท่าไหร่ ชีวิตหวานอยู่บนความไม่แน่นอนตลอดทุกที



Create Date : 30 สิงหาคม 2552
Last Update : 30 สิงหาคม 2552 22:41:36 น.
Counter : 452 Pageviews.

1 comments
  
ขอให้กำลังใจไม่มีวันสิ้นสูญนะครับ
เหนื่อยนักก็พักก่อนมองดูพ่อของเรา
โดย: พลังชีวิต วันที่: 1 กันยายน 2552 เวลา:15:24:15 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

หวานใจนายโหด
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




add me!!plz~
Add to Google

ไม่สวยก็เซ็งเป็น


MY VIP Friend