กุมภาพันธ์ 2551

 
 
 
 
 
1
2
3
5
6
7
8
10
12
13
14
15
16
17
19
21
22
23
24
25
27
28
29
 
 
4 กุมภาพันธ์ 2551
All Blog
ฝนตก.. ฝันหวาน
ได้เงินเดือนจากคุณนายแม่มาไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์
เหลือไม่ถึง1/10 ด้วยซ้ำ เพราะ อะไรก็ประเดประดังเข้ามาให้ใช้เงินไม่หยุดหย่อน

เพื่อนมาจากตจว.กูต้องเลี้ยงๆ ช้อปปิ้งๆๆ
ใช้หนี้เพื่อน..
ออกไปช้อปของขวัญมาจับฉลากในงานบายเนียร์และมีทติ้ง
ต้องหาเสื้อผ้าไปงานบายเนียร์
จ่ายค่างานบายเนียร์
ต่อด้วยงานมีทติ้งเพื่อนสมัยม.ปลาย
แถมตอนกลับจากงานมีทติ้ง ระยะทางจากรามอินทรา5 ไปบ้านที่สำโรง เสียค่ารถสี่ต่อ..แถบต้องขูดเกล็ดเลือดไปขาย

ตอนเด็ก มีรายได้วันละ 25 บาท ก็รู้สึกว่าตัวเองหรูแล้วล่ะน้า..พอโตมาต่อให้แม่ให้วันละหมื่นห้า ก็ยังไม่พอใช้อยู่ดี 5555

ว่าจะเริ่มเล่าเรื่องที่ไปเที่ยวนครนายก แต่ไปๆมาๆ

ก็ไม่อยากเล่า จริงๆ ไปเที่ยวสนุกนะ มีน้ำตก มีบ้านพักสวย .. แค่อากาศเย็น

ตอนกลางคืนเย็นฉิบหาย จนพูดออกมาเป็นไอน้ำ กลับมาไข้กินไปหนึ่งอาทิตย์แค่นี้เอง จิ๊บว่ะ.. ไม่เข้าใจ ..รู้สึกยิ่งโต ปอดยิ่งบาง..ลมเย็นพัดผ่านก็พาลจะลาโลกทุกทีไป

ทุกท่านกรุณาใจเย็น เพราะกระผมกำลังโหลดภาพ 930 รูปมาเข้าเครื่องอยู่

.
.

รู้สึกว่า ถ่ายภาพมาละเอียดจัด.. ก็เลยโพสไม่ได้..

ก็ไม่โพสล่ะกัน สบายดี ..


เอาแต่ตัวอักษรไปแหกตาอ่านเอง..

เกิดเป็นนังหวานมันสบายสุดๆ วันๆ ไม่ต้องทำอะไรสักอย่าง.. ความรับผิดชอบก็ต่ำเตี้ยเรี้ยดิน ตะกี้เพื่อนโทรมา บอกให้ช่วยหาหนังสือให้หน่อย ดูเหมือนว่าจะหยิบสลับเล่มกัน

ดูเหมือนหนังสือ เราก็หันไปมองกองหนังสือ แก..ฉันขอไม่หาได้ไหม?

มันก็งอนใส่ บอกแค่ทำเพื่อไม่ได้เหรอ?
มันยากเย็นตรงไหนแค่หาหนังสือเล่มเดียว

เราก็เอานะ เล่นเกมส์อยู่ (แต่จริงๆ ไม่ได้เล่นหรอก) แค่นี้ก่อนนะ ถ้าเจอจะโทรไปบอก

แต่ความเป็นจริงก็คือ.. ที่โต๊ะอิชั้นนะ มันมีหนังสือตั้งสี่กอง.. อิฉันก็อยากจะพูดตรงๆ ว่า กูหาไม่เจอหรอกโว้ย.. บ้านกูหนังสือเยอะ มึงต้องให้เวลากู เชี้ย.. เล่มเล็กจิ๊ดเดียว จะหาเจอไหมล่ะ แต่ก็ไม่อยากพูด.. เพราะเพื่อนคงไม่เข้าใจ

เคยไปบ้านเพื่อนคนนี้ มันเป็นคนชอบสะสมเสื้อผ้า ต้องชื้อเข้าบ้านทุกวัน ส่วนตัวอิชั้น ไม่สะสมเสื้อผ้า สะสมแต่หนังสือ.. ถ้าอิชั้นโทรไปบอกมัน ให้หาเสื้อที่ยืมไป มันก็คงบ่ายเบี่ยงไม่แพ้กันนะแหละ..

นังหวาน มันเกิดมามีกรรมอยู่อย่างคือ ไม่เคยบอกความต้องการของตัวเองได้


และวันนี้ นี้แหละจะมาบ่นเรื่องนี้

วันนี้ตอนอิชั้นกำลังจะกลับบ้าน

เพื่อนในกลุ่มสุดซี้คนหนึ่งเอาใบทรานสคริป์ให้อิชั้นดู

มันได้ 3.57 อิชั้นก็ดีใจแล้ว ก็ยินดีกับเพื่อนด้วย

หันมาถามเพื่อนคนละกลุ่มที่เรียนเก่งมากๆ

ถามดีๆ นะว่า"ถ้าได้เกียรตินิยมเนี้ย มันต้องไม่ได้เกรดด๊อกใช่ไหม?"

แทนที่มันจะตอบอิชั้นดีๆ มันตอบว่า "กะอีแค่ไม่ได้ด๊อกนี้มันจะได้เกียรนิยมเลยหรือไง? ฝันเฟ้อไปหรือเปล่า?"

อิชั้นถึงกับงง (อีบ้านี้หลอกด่ากูนิ) ก่อนตั้งสติตอบกลับ "เปล่า เราไม่ได้หมายหมายถึงแบบนั้น คือ มันต้องเรียงจาก สามอันดับสูงสุด หรือว่า ตัดที่ 3.5 "

"ก็ตัดที่3.5" ว่าแล้ว พวกเรียนเก่งมันก็จ้อกันต่อ ก็แหง่ล่ะ พวกมันมีสิทธิ์ได้กันถ้วนทั่ว

อิชั้นก็เลยยิ้มๆ หันมาพูดกับเพื่อนสนิท "ทำไมพวกนี้ ต้องทำให้กูโง่โดยไม่จำเป็นด้วยว่ะ ปกติก็ดูโง่ๆ อยู่แล้ว"

แล้วเพื่อนก็กอดบ่าหัวเราะ.. "เอานะ"

ตะกี้แม่ก็มาคุยนะ เรื่องต่อโทอะไรนี้แหละ...

แม่บอกว่า ลูกคงต่อโทไม่ได้แล้วล่ะ เพราะลูกเรียนไม่เก่ง

(ก็แหง่ล่ะ กวาดด๊อกครบเกือบครบเลยล่ะ จะจบสี่ปีหรือเปล่ายังไม่รู้เลย)

แม่หวาน เขาหวังไว้สูง เขาอยากให้ลูกสาวพอเรียนจบบัญชี แล้วก็ต่อโทเลย

นุงหวานก็ตอบเรียบๆ บอกว่า "แม่ หนูไม่อยากเรียนต่อแล้ว หนูเบื่อ หนูอยากทำอย่างอื่น"

หวานไม่ได้ไม่อยากเรียนต่อนะ หวานอยากเรียนต่อ โอกาสดีๆ ก็อยากจะคว้าไว้ แต่หวานไม่อยากเรียนต่อสายบริหารที่แม่หวังไว้

มันคงผิดที่หวานเอง.. ที่เคยเชื่อว่า ถ้าหวานรักแม่ หวานต้องตามใจแม่ทุกอย่าง แม่ว่าอะไร หวานก็ไม่เคยขัด (ถึงขัด แม่ก็ต้องไม่รู้) หวานจะเป็นเด็กดี จะไม่ดื้อ

ทุกคืน ที่หวานนอนไม่หลับ หวานจะถามท้องฟ้า ..นางฟ้า.. หวานเป็นเด็กดีหรือยัง ถ้าหวานเป็นเด็กดี นางฟ้าต้องให้รางวัลกับหวานนะ

นางฟ้า.. มีตัวตนจริง คือ แม่ของหวาน หวานเป็นเด็กดี หวานจึงได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี แม่มักจะมีของรางวัลให้หวานเสมอ ของรางวัลก็คือการตามใจหวานมาตลอด

แต่ถ้าหวานดื้อ การลงโทษ ก็คือ การปฎิเสธ การหันหลังให้ ซึ่งหวานไม่เคยหวังจะให้เป็นอย่างนั้น หวานจึงเรียนรู้ว่า ยิ่งเราแสแสร้งแกล้งทำเท่าไหร่ พลิกมุมเฉพาะก็จะได้การตามใจตอบแทน

หวานจึงชินชา กับการหันมุมที่อยากให้คนอื่นเห็นอย่างที่คนอื่นต้องการ แม้ว่าหวานจะต้องฝืนใจก็ตาม ทุกๆ ครั้งที่หวานไปงานเลี้ยง แม้จะเป็นงานเลี้ยงทั่วไป แต่สำหรับหวาน มันคืองานเลี้ยงสวมหน้ากาก การแสร้งยิ้ม แล้วปิดตัวตนของเรา

(แปลกเนอะ.. ที่คนบ้าอะไรก็ไม่รู้ คิดอะไรได้เป็นตุ๊เป็นต๊ะ อ่านไปเรื่อยๆ ก็ชินไปเอง 5555 )

เพราะอย่างนี้ หวานถึงไม่เคยได้รับการตอบสนองในสิ่งที่ต้องการ.. เพราะหวานเกิดมาเพื่อตอบสนองความต้องการคนอื่น และลดความต้องการของตัวเองให้น้อยที่สุด

แต่น้องชายหวานเกิดมาเพื่อเรียนรู้สิ่งตรงกันข้ามกับหวาน

มันสามารถทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ คิดอะไรก็ได้อย่างที่คิด เป็นอะไรก็ได้ที่มันอยากเป็น โดยไม่ต้องสนใจความทุกข์ร้อนของคนอื่น.. แต่การเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ต้องแลกมากับ การไม่มีใครตามใจ ต้องเผชิญทุกข์ร้อนด้วยตัวเอง

บางครั้ง หวานก็จะยิ้ม เพราะหวานได้รับของล้ำค่า .. ได้รับการตามใจ .. ได้อำนาจ ได้สิทธิ์ที่หวานสามารถตัดสินใจ แต่บางเวลาหวานก็ต้องร้องไห้ เพราะเจ็บใจ ที่ไม่สามารถบอกความต้องการของตัวเองให้ใครฟังได้

วันนี้ พ่อโทรมาถามหวานว่าอยากได้ หน้ากากโน้ตบุ๊คสีอะไร หวานฟังแล้ว สีเหลือง สีแดง และ สีฟ้า สีฟ้า สีโปรดของพ่อดูเข้าทางที่สุด หวานจึงตัดสินใจเลือกสีฟ้า และพ่อก็พอใจ

แต่น้องชายหวานกลับเหยียดหวาน และ ถามว่า "ทำไม ผมไม่มีสิทธิ์ได้เลือก ทั้งๆ ที่โน้ตบุ๊คเราก็ใช้ร่วมกัน พี่ตัดสินคนเดียว"

หวานยิ้ม .. "แกคงไม่มีทางได้ตัดสินใจอะไรหรอก เพราะฉันตอบคำถามได้ดีกว่าแก"

น้องชายได้เพียงแต่เมินหน้าหนี

บางที คนบางคน ก็เกิดมาเพื่อแตกต่างกัน หวานไม่เคยชอบพอชีวิตที่ไม่เคยได้เลือกนี้สักนิด แต่การมีอำนาจมันก็สิ่งที่หวานหอม ตรงกันข้ามกับที่น้องชายเป็น น้องเป็นอย่างที่อยากจะเป็น มีชีวิตที่ตัวเองต้องการ แต่ปราศจากอำนาจ

อำนาจของคนเรา มันก็มาจากการได้ตามใจคนอื่น ยิ่งคุณทำให้คนอื่นตายใจว่าคุณตามใจเขามากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งมอบอำนาจให้คุณเท่านั้น แต่ข้อเสียของการมีอำนาจก็คือ.. คุณไม่มีทางเอาอำนาจมาทำตามความชอบใจที่คุณชอบใจ

เพราะถ้ามีคนไม่ชอบใจ อำนาจก็ถูกเรียกกลับคืน..ไปหาคนที่มอบให้คุณมา

เว้นก็เสียแต่ คุณเก่ง ฉลาด และหลักแหลมพอตัว

(ส่วนความเฉียวเก็บไว้เมื่อเขารู้แน่แก่ใจว่าคุณได้หักหลังเขาเรียบร้อยแล้ว )




กลับมาที่เรื่องเรียนต่อ หวานตอบเพียงแต่ว่า "หวานมีเรื่องอยากจะทำมากกว่า"

แม่ก็ถามต่อ "หวานอยากทำอะไร"

หวานก็ไม่กล้าตอบกลับแม่สักที ว่าหวานอยากเปิดโรงพิมพ์ ..

เพราะทุกครั้ง เวลาหวานตอบตามจริงทีไหร่ ความฝันหวานจะต้องถูกหันหลังกลับทุกทีไป .. แม่จะบอกว่า มันเป็นไปไม่ได้ ที่หวานจะเปิดโรงพิมพ์ เพราะเราไม่ความรู้เรื่องนี้เลย หวานเองก็ไม่รู้เรื่องงานพิมพ์สักอย่าง

หวานไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกให้แม่ฟังอย่างไงดี ว่า หวานอยากพิมพ์หนังสือขายเองตั้งแต่จำความได้ ตอนเด็กๆ หวานชอบตัดกระดาษ แล้วก็เย็บ ติดสติกเกอร์ เขียนการ์ตูนเล็กๆ น้อยๆ แต่หวานก็ไม่วาดต่อหรอก เพราะหวานไม่ชอบวาดรูป

หวานชอบเขียนหนังสือมากกว่า แต่ก็ถูกตีมือทุกครั้งไป ที่แม่เห็น แม่ไม่ชอบให้หวานเขียนหนังสือ เพราะมันเป็นเรื่องไร้สาระ .. แม่มักจะพูดเสมอว่า หวานไม่มีทางเขียนหนังสือได้ เพราะลายมือไม่สวย

เรื่องลายมือไม่สวยนี้แหละ จึงผลักดันให้หวานหลงรักงานพิมพ์ในเวลาต่อมา เราสามารถเสนอให้คนอื่นเห็นด้วยการพิมพ์ได้นิหน่า แล้วหวานก็ฝึกพิมพ์ แล้วก็พิมพ์ หวานจะรู้ตัวอีกที หวานพิมพ์เร็วอย่างน่าทึ่งกว่าทุกคนในชั้นไปแล้ว

มีอยู่ชั่วโมงหนึ่งในการเรียนคอมพิวเตอร์ หวานนอนหลับไปหนึ่งคาบเต็มๆ แล้วตื่นขึ้นมาพิมพ์ดีด ด้วยความเร็ว34 คำต่อนาที ชนะคนที่พยายามฝึกพิมพ์ถึงสองชั่วโมงซ่ะอีก

ตอนสมัยหวานเรียนม.ปลาย หวานบอกคนนั้นคนนี้ ว่าหวานจะไปเรียนนิติศาสตร์ เพราะหวานอยากเป็นทนาย แต่เปล่าหรอก หวานไม่ได้ชอบกฎหมายมากหรอก แต่หวานชอบได้อ่านหนังสือเล่มโตๆ ต่างหากล่ะ หวานอาจชอบกดเครื่องคิดเลขบ้าง แต่ไม่มากเท่าได้อ่านหนังสือยากๆ เล่มโตๆ แล้วแปลมันออกมาหรอก

แต่พอมาดูตอนนี้สิ หวานเป็นเพียงนักศึกษาบัญชี ผู้โง่เง่า ให้ พวกลุ้นเกียรตินิยมหัวเราะเยาะใส่ หวานได้แต่ใช้เวลาการศึกษาให้หมดไปในชั้นปีเร็วๆ

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ หวานก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนให้กับตัวเอง ..

เพราะหวานทำพลาดไปหมดทุกอย่าง พลาดไปตั้งแต่ต้นแล้ว ..

หวานควรตัดสินใจแน่วแน่ตั้งแต่เด็ก ว่าหวานจะขายหนังสือ หวานจะเรียนการพิมพ์ หวานจะไม่เชื่อว่านางฟ้ามีจริง หวานจะไม่สนใจของรางวัลอันหอมหวาน หวานจะเชื่อว่าหวานเป็นนักพิมพ์หนังสือ

นักพิมพ์หนังสือ? ถ้าให้เริ่ม คงต้องเริ่มออกจากครอบครัวนี้ไปเผชิญโลกเพียงลำพังล่ะมั้ง ..

การละทิ้งอำนาจนี้มันยากเย็น แต่เราต้องทำ ..

ไม่กี่วันก่อน เพื่อนสมัยม.ปลายหวาน บอกว่า ตอนนี้มีอะไรก็รีบทำเถอะ ก่อนที่จะ.. ไม่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ..

ไม่รู้สิ ... ทำไมคำถามที่หวานตอบตัวเองได้ตั้งแต่เกิด ว่าหวานอยากทำอะไร

มันถึงได้แผ่วทุกที ที่จะพูดกับครอบครัวให้รู้เรื่องทุกที



Create Date : 04 กุมภาพันธ์ 2551
Last Update : 5 กุมภาพันธ์ 2551 2:05:59 น.
Counter : 431 Pageviews.

2 comments
  



“ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้“ ปีใหม่นี้ขอให้ทุกอย่างสมหวัง ร่ำรวยๆนะคะ ^^
โดย: น้องผิง วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:12:25:01 น.
  
ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดไช้ ค่าาา

โดย: ป่ามป๊าม วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2551 เวลา:21:16:32 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

Valentine's Month



หวานใจนายโหด
Location :
กรุงเทพ  Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




add me!!plz~
Add to Google

ไม่สวยก็เซ็งเป็น


MY VIP Friend