หวานเย็นผสมโซดา | รวิวารี | Mahal Kita | NamPhet
Group Blog
 
<<
พฤศจิกายน 2548
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 
 
2 พฤศจิกายน 2548
 
All Blogs
 
บางสิ่งที่หายไป

การรู้จักกันระหว่างเราเป็นเพียงความบังเอิญที่เกิดขึ้นโดยไม่มีใครตั้งใจ ‘ ฉัน ‘ เด็กขี้เหงาที่หลงใหลในตัวอักษร ใช้เวลาว่างในบางครั้งกับการท่องไปในโลกไซเบอร์ ‘ เขา ‘ ผู้ชายปากร้ายที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในการทำงานด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ ความผิดพลาดทางตัวอักษรคือที่มาของการเริ่มต้นบทสนทนาระหว่างคนไม่เคยรู้จักสองคน หากนานไปความคุ้นเคยก็เริ่มก่อร่างสร้างตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ความคุ้นเคยที่เกิดขึ้นตามกาลเวลาที่ผ่านผัน สำหรับฉันมันคือความบังเอิญ ความบังเอิญที่เขาเรียกว่า ‘ พรหมลิขิต ’

07.30 น.

เวลาที่ใครบางคนเคยบอกไว้ว่า เป็นเวลาเริ่มต้นการทำงานของเขา ด้วยในทุกๆ วัน เขามักมาถึงที่ทำงานในเวลานี้เสมอ และนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวเก่าหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนตัวที่มี บนแถบสถานะปรากฏโปรแกรมสนทนาที่มักทำการติดต่อไว้ตลอดเวลาการทำงาน ทั้งๆ ที่ยามเช้าเช่นนี้เจ้าตัวคงก้มหน้าก้มตาอ่านข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์มากกว่าจะสนใจพูดคุยกับใครผ่านตัวอักษร ฉันเคยสงสัยในความตรงต่อเวลา และตั้งหน้าตั้งตาจับผิดเขาอยู่เสมอ ด้วยการลงทุนตื่นนอนแต่เช้าตรู่ แม้ว่าจะเป็นการลำบากสำหรับคนนอนดึกเป็นกิจวัตรก็ตามที นานไปความตั้งใจในการจับผิดก็ลดน้อยถอยลง เพราะฉันรู้ดีว่าเขาจะมาถึงที่ทำงานในเวลานี้ ช้าบ้าง เร็วบ้าง แต่ก็คงไม่มากนัก ฉันเองต่างหากที่ไม่เคยตรงต่อเวลา นึกจะมาก็มา จะไปก็ไป ไม่มีอะไรแน่นอน และความไม่แน่นอนนี้เป็นสาเหตุให้เขาคอยค่อนขอดตลอดมาว่า “ นี่ล่ะนะที่เขาเรียกว่า ‘ เด็กเอาแต่ใจ ไม่รู้จักโต ‘ ”

08.30 น.

ปฏิบัติการจับผิดของฉันเริ่มต้นขึ้นในเวลานี้เสมอ ทุกครั้งที่เข้าสู่ระบบโปรแกรมสนทนา คนที่ฉันตั้งใจคอยหาเรื่องมักรออยู่ก่อนแล้ว ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะไม่เห็นเขาในเวลานี้ ทุกครั้งที่ฉันเข้าสู่ระบบออนไลน์ของโปรแกรม MSN Messenger ใครคนนั้นจะ Online อยู่ก่อนแล้ว เมื่อฉันเปลี่ยนสถานะจาก Offline ถ้อยคำทักทายก็ตามมาในทันที “ อรุณสวัสดิ์เด็กน้อย ” ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อนเสมอ นี่คือข้อสงสัยหนึ่งที่ฉันไม่เคยถาม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม และนั่นเป็นเรื่องที่เขามักบ่นให้ได้อ่านเป็นประจำ แต่ถึงจะบ่นอย่างไร สุดท้ายเขาก็ยังเป็นฝ่ายเริ่มต้นทักทายทุกทีไป

09.00 น.

นาฬิกาปลุกที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยมี ส่งข้อความมาเตือนให้รู้จักหน้าที่ของตนเอง เขามักไล่ให้ฉันไปทานอาหารเช้า ซึ่งฉันเองยังแปลกใจอยู่จนทุกวันนี้ว่า ทำไมถึงได้แสนรู้แบบนี้นะ รู้ว่ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่ลืมตาตื่น หรือไม่ก็เตือนให้ไปเรียนหนังสือ หากตารางเรียนที่ฉันมีอยู่ปรากฏว่ามีเรียนช่วงเช้า นอกจากแสนรู้แล้วความจำยังดีมากถึงมากที่สุด แค่บอกเพียงครั้งเดียวเขาก็จำได้แล้วว่า วันไหนฉันมีเรียนเวลาอะไร เลิกเมื่อไหร่ บางครั้งฉันก็อดที่จะแกล้งทดสอบความแม่นยำของหน่วยความจำในสมองคนอายุมากกว่าไม่ได้ แต่ไม่ว่าอย่างไรตารางเวลาที่เขาจดจำก็ไม่เคยผิดพลาด เขาจำได้เสมอว่าในแต่ละวันฉันมีเรียนหรือไม่ เวลาไหน ว่างเมื่อไหร่ เคยนะ…ที่สงสัยว่าทำไมเขาถึงจำได้ หากก็ได้เพียงสงสัยเท่านั้น ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะหาคำตอบ ตรงกันข้าม ฉันไม่เคยจำได้เลยด้วยซ้ำว่าวันไหนเขามีประชุมเวลาอะไร แม้เจ้าเจ้าตัวจะเพียรบอก แต่ฉันก็ไม่เคยใส่ใจจดจำ หากวันไหนมีประชุมเขามักบอกฉันก่อนเสมอว่า “ เดี๋ยวต้องไปประชุมแล้วนะ ” แน่นอนว่าฉันไม่เคยพลาดการเอ่ยปากไล่คล้ายไม่ใส่ใจในการจะมาจะไปของใครคนนั้นเลย

12.00 น.

ช่วงเวลาที่ใครหลายคนพากันหยุดการทำงานไว้ชั่วคราว เพื่อเพิ่มเติมพลังงานที่สูญเสียไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหิวที่มีมากหรือเปล่านะ ที่ทำให้เขาออกปากไล่ฉันอีกแล้ว พอฉันย้อน เขาก็จะอ้างว่า “ ทานอาหารไม่ตรงเวลา เดี๋ยวเป็นโรคกระเพาะนะ ” ในวันนั้นฉันเข้าใจว่าเขาคงห่วง กลัวตัวเองจะไม่สบาย แต่ในวันนี้ฉันรู้แล้วว่าเขาเป็นห่วงฉันมากกว่าตัวเขาเอง ที่คอยบอก คอยเตือนอยู่เสมอ ก็เพราะฉันไม่เคยใส่ใจในเรื่องเล็กน้อยทำนองนี้ หิวเมื่อไหร่ก็ทาน ไม่หิวก็ไม่ทาน ป่วยก็งอแง เอาแต่ใจให้เขาต้องคอยปวดหัว สบายดีก็คอยป่วนให้เขาต้องวุ่นวาย บางครั้งก็อาละวาดมากมายเสียด้วยซ้ำ แปลกนะที่เขาไม่เคยถือโทษโกรธเคืองในสิ่งที่ฉันทำ คงเป็นความเคยชิน ตั้งแต่รู้จักกัน ไม่มีวันไหนที่ฉันจะทำตัวดีๆ ให้เขาได้สบายใจสักนาที

13.00 น.

เขากลับเข้ามาเริ่มต้นการทำงานอีกครั้ง เท่าที่ฉันจำได้ช่วงบ่ายมักเป็นช่วงที่งานเริ่มสะสมมากขึ้น บางครั้งเขาก็ปล่อยให้ฉันพิมพ์อะไรต่อมิอะไรเสียเหยียดยาวโดยไม่มีการโต้ตอบกลับมา คนเอาแต่ใจตัวเอง เด็กไม่รู้จักโต ‘ ยัยจอมเกเร ‘ ที่เขาชอบบ่น เริ่มปฏิบัติการก่อกวนปั่นป่วนความสงบสุขอีกครั้ง และทั้งๆ ที่งานหนักจนแทบไม่มีเวลากระดิกปลายนิ้ว เขาก็ยังต้องเจียดเวลาคอยอ่านและพิมพ์ข้อความสนทนาอยู่อย่างนั้น แต่หากฉันเป็นฝ่ายเงียบ เขากลับไม่ต่อว่าอะไรสักคำ แค่ถามว่า “ หลับไปแล้วเหรอ ” และรอจนกว่าฉันจะตอบกลับโดยไม่มีการโวยวายให้ได้เห็น นั่นคือความใจเย็นของคู่สนทนาที่แสนดีของฉัน เป็นความตรงข้ามที่ฉันไม่เคยมีให้

15.30 น.

เวลาทำการของสัญญาณโทรศัพท์ในวันที่ฉันไม่ได้แวะเข้าไปทักทายเหมือนเช่นเคย เขามักเป็นฝ่ายโทร. หาในเวลาที่ฉันหายหน้าไปจากโปรแกรมสนทนา โดยไม่มีวี่แววการเข้าสู่ระบบเลยตั้งแต่เช้า แปลกนะ ไม่ว่างานจะยุ่งหรือหนักแค่ไหน ความห่วงใยที่เขามีก็ไม่เคยขาดหาย ในขณะที่ฉันเองกลับเป็นฝ่ายละเลย ไม่เคยใส่ใจไถ่ถาม เรียนหนักก็ห่างไป ว่างเมื่อไหร่ก็คอยแต่จะสร้างความวุ่นวาย รู้นะ…ว่าสิ่งที่ฉันทำ สิ่งที่ฉันเป็น ทำให้เขาน้อยใจ หากฉันกลับเฉยเมย ไม่เดือดร้อนกับความรู้สึกของเขาเลยสักนิดเดียว

17.00 น.

หลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน แบกรับปัญหามาตลอดเวลาตั้งแต่เช้า ก็ถึงเวลาที่จะได้กลับบ้าน หากบางครั้งงานที่คั่งค้างและต้องสะสางก็ทำให้ไม่สามารถปลีกตัวกลับบ้านได้อย่างที่ควรเป็น เขายังคงต้องนั่งทำงานหลังขดหลังแข็ง ในขณะที่ฉันว่าง และอยากกลับบ้านเต็มทน ฉันเป็นฝ่ายบอกลาและ Sign out หนีไปก่อนเสมอ ทิ้งให้เขาอยู่กับภาระที่ต้องแบกรับตามลำพัง เขาคงโล่งใจที่ไม่มีใครมาคอยป่วน ก่อกวนการทำงานที่ควรจะราบรื่น ให้ต้องสะดุดเป็นพักๆ ฉันไม่รู้หรอกว่าภาระที่เขาต้องสะสางให้เรียบร้อยนั้นจะเสร็จสิ้นเมื่อไหร่ และเขาเองก็ไม่เคยบ่นให้ได้รับรู้ มีเพียงตัวอักษรที่ตอบกลับมาว่า “ กลับบ้านดีดีนะ ” ก็เท่านั้น

20.00 น.

ช่วงหัวค่ำของบางวันที่ฉันมักสนทนาอยู่กับเพื่อนผ่านโปรแกรมเดิม ในขณะที่เขายังคงต้องทำงานอยู่ เช็คเมล์ของลูกค้า ตอบปัญหาข้อข้องใจมากมายของคนที่ได้ชื่อว่า Customer แต่ก็ไม่วายที่จะเป็นฝ่ายทักทายฉันก่อนเหมือนเช่นเคย

หากในวันนี้ไม่มีอีกแล้วกับคำทักทายที่มักส่งมาตามระบบออนไลน์ให้ได้เห็น ไม่มีวี่แววของคนที่เคยเป็นฝ่ายรออยู่เสมอ ไม่มีถ้อยประโยคที่แสดงถึงความห่วงใย ไม่มีน้ำเสียงยียวนกวนประสาทที่เคยโทร. หายามห่างหาย ไม่มีอีกแล้วใครคนนั้นให้ฉันได้โวยวาย เอาแต่ใจ ไม่มีแล้ว…ไม่มี หากในวันนี้เขามีโอกาสได้รับรู้ ซึ่งที่ฉันต้องการจะบอกคือคำว่า “ ขอโทษ ” ขอโทษที่เคยเอาแต่ใจ ขอโทษที่ไม่เคยใส่ใจในความเป็นไปทุกเรื่องราว รู้ตัวแล้วว่าทำผิดไป ให้อภัยกันได้ไหมแค่สักครั้ง…เหมือนที่เคยอภัย กลับมาได้ไหม…กลับมาเป็นคนห่วงใยคนเดิมที่ฉันมี สัญญานะ…นับจากนี้จะเป็นเด็กดี ไม่ทำให้คุณเหนื่อยใจสักนาทีเหมือนที่เคย สัญญา





Create Date : 02 พฤศจิกายน 2548
Last Update : 2 พฤศจิกายน 2548 19:49:54 น. 11 comments
Counter : 350 Pageviews.

 
อ่านแล้วเหมือนเห็นตัวเองเลยอ่า...

วันนึงเค้าจะห่างหายไปอย่างนี้มั๊ยนะ แต่ทิพมักเป็นฝ่ายทักก่อนนะ ไม่ใช่เค้าหรอก

ฟังเพลงแล้วเศร้า อยากร้องไห้เลย


โดย: ไข่หวาน (ทะเลหวาน ) วันที่: 15 พฤศจิกายน 2548 เวลา:5:59:54 น.  

 
อืม...คงไม่หรอกค่ะ ใครจะกล้าทำห่างหายจากทิพได้ล่ะเนอะ
ก็...แหม! น้องทิพออกจะน่ารัก


โดย: หวานเย็นผสมโซดา วันที่: 15 พฤศจิกายน 2548 เวลา:20:55:45 น.  

 
อะโหหห เศร้าจังเลยอ่ะ... ทำใจไม่ด้ายยยย...ไปดีกว่า...อิอิ

ปล. ยัยทิพไม่น่ารักหรอก เพชรอย่าไปเชื่อ..555


โดย: clarinet วันที่: 16 พฤศจิกายน 2548 เวลา:9:44:12 น.  

 
เหรอคะ งั้นที่ว่าพี่ต่อสวยก็ไม่จริงเหมือนกันหรือเปล่าคะ ?


โดย: หวานเย็นผสมโซดา วันที่: 17 พฤศจิกายน 2548 เวลา:21:20:04 น.  

 
พี่ต่อน๊า... ว่าทิพได้ไง ทิพออกจะน่าร๊ากกกกก

ฮี่ๆ กำลังคิดว่า ใครจะทิ้งใครนี่สิคับ


โดย: ไข่หวาน (ทะเลหวาน ) วันที่: 18 พฤศจิกายน 2548 เวลา:0:29:18 น.  

 


โดย: กิ่งไม้ไทย วันที่: 24 พฤศจิกายน 2548 เวลา:0:27:23 น.  

 
ครายทิ้งเพชรของเรา แต่เราไม่ทิ้งเพชรนะอากาศเย็นแล้วดูแลตัวเองบ้างนะ อ่านตอนสุดท้ายแล้วเศร้าจังเลย กระซิก กระซิก เพชรก็รู้ช่ายมั้ยว่าน้ำอ่ะบอบบาง


โดย: ลูกน้ำ IP: 202.57.180.87 วันที่: 25 พฤศจิกายน 2548 เวลา:23:20:10 น.  

 
^
^
^
^
เจ๊น้ำบอบบาง O_o อึ้งเลย ฮี่ๆ


โดย: ไข่หวาน (ทะเลหวาน ) วันที่: 26 พฤศจิกายน 2548 เวลา:6:19:04 น.  

 
-> น้ำที่แสนบอบบาง น่าทะนุถนอม ต้องการคนปกป้องดูแล

คนใจดำเป็นที่สุดน่ะสิคะที่ทิ้งเพชร ใจร้ายมากกกกกกกก
ถ้าภายใน 3 - 7 วัน ไม่มีการติดต่อมา เพชรจะส่งไวรัสไป
ให้ดูเล่นเป็นของที่ระลึก ดูแลตัวเองเช่นกันนะคะ

-> ไข่หวาน



โดย: หวานเย็นผสมโซดา วันที่: 27 พฤศจิกายน 2548 เวลา:19:25:52 น.  

 
เพชรแอบโหด จะส่งไวรัสเลยเหรอ น่ากลัวแทนคนนั้นจริงๆ


โดย: tong (ติกาหลัง ) วันที่: 28 พฤศจิกายน 2548 เวลา:20:20:13 น.  

 
เศร้าจังค่ะ


โดย: สาวกกุหลาบขาว IP: 61.19.65.74 วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:9:07:42 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

หวานเย็นผสมโซดา
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 33 คน [?]




คนขี้เหงา...เจ้าน้ำตา
ใช้ชีวิตเหว่ว้าบนโลกกว้าง
ท่ามกลางความวุ่นวาย...สบายดี
New Comments
Friends' blogs
[Add หวานเย็นผสมโซดา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.