หวานเย็นผสมโซดา | รวิวารี | Mahal Kita | NamPhet
Group Blog
 
 
สิงหาคม 2548
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
17 สิงหาคม 2548
 
All Blogs
 
กลับบ้านเรานะ...รักรออยู่

มีคนเคยบอกฉันว่า
" เวลามีปัญหาอะไรนะ...
กลับบ้านเรานะ...รักรออยู่
เวลามีปัญหาอะไรนะ...
ปรึกษาพูดคุยกับคนในบ้านเป็นวิธีที่ดีที่สุด "
ใช่! ฉันไม่เถียงหรอกว่า " กลับบ้านเรานะ...รักรออยู่ "
บ้าน คำๆ นี้ฟังดูอบอุ่นเสมอในความรู้สึกของคนไกล
บ้าน คำที่มีความหมายมากมายในความรู้สึก
คนที่ประสบความสำเร็จ สมหวังกับทุกเรื่องราวในชีวิต
คนเหล่านี้จะกลับไปบ้านด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ
มีรอยยิ้มอบอุ่นที่เต็มไปด้วยความชื่นชมยินดีรออยู่
ในทางกลับกัน
คนที่พบกับความพ่ายแพ้ผิดหวัง
ถูกตราหน้าว่าไม่เอาไหน
เป็นคนไม่เอาถ่านในสายตาของใครต่อใคร
อาจรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับการกลับบ้าน
บ้าน อาจเป็นคำที่ฟังแล้วอบอุ่น...
แต่บางครั้งก็แฝงไว้ด้วยความเหน็บหนาวสำหรับพวกเขา
เพราะไม่มีทางล่วงรู้ได้เลยว่า
คนที่บ้านจะรู้สึกอย่างไร?
เสียใจมากแค่ไหน? ผิดหวังเพียงใด?
เมื่อสิ่งที่เคยฝันไว้พังทลาย
เมื่อวันที่ดาวหล่นลงพื้นคงทำได้แค่ยืนมองมันทั้งน้ำตา
เมื่อวันที่ความหวังแตกกระจายลงตรงหน้าคงทำได้เพียงร้องไห้ฟูมฟาย....เท่านั้นเอง

ฉันเองเป็นคนหนึ่งที่กลัวการกลับบ้าน...
กลัวทั้งๆ ที่รู้ว่า ไม่มีที่ใดจะอบอุ่น ปลอดภัยเหมือนบ้านของเรา...
กลัวทั้งๆ ที่รู้ว่า ในวันที่เรามีน้ำตา ที่นั่นจะมีคนคอยเช็ดน้ำตาปลอบโยนเสมอ
แต่ฉันก็กลัว...กลัวที่จะต้องแบกความผิดหวังที่ได้รับมาเพื่อที่จะกลับไปหาคนคอยปลอบโยน
กลัวเหลือเกินกับการที่จะต้องทำให้คนที่รัก
และเป็นห่วงเรามากที่สุดต้องเสียใจและเป็นทุกข์
ฉันไม่กล้าเล่าให้พ่อกับแม่ฟังถึงปัญหาที่เกิดขึ้น
เพราะไม่แน่ใจว่าท่านจะรู้สึกอย่างไร?
กับความไม่เอาไหนของตัวฉันเอง
ฉันกลัว...กลัวเหลือเกินกับความเป็นจริง
แม้จะมีคนบอกว่า " คนเราต้องยอมรับความเป็นจริง
ต้องอยู่กับโลกของความเป็นจริง
ไม่ใช่โลกแห่งความฝัน "
แต่กระนั้นฉันก็ยังไม่กล้าอยู่ดี...
ไม่กล้าพอที่จะเอ่ยมันออกไป
ไม่รู้ว่าฉันคนเดิม...คนที่เคยเข้มแข็ง
ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ
ไม่รู้เหมือนกันว่า
ฉันคนนั้นหลบลี้หนีหายไปอยู่แห่งหนใด
ฉันได้แต่นั่งร้องไห้แล้วปลอบตัวเองว่า

เมื่อดาวหล่นลงพื้น
ใครจะยังยิ้มชื่นอยู่ไหว
เมื่อความหวังแตกกระจาย
ใครจะไม่เสียใจ...เสียน้ำตา
ต่อให้ใจเป็นหิน
ยังรู้สึกหมดสิ้นตามประสา
ในรอยยิ้มที่เหมือนสุขใจซะเต็มประดา
ใครจะรู้ว่า...ไม่มีน้ำตาซ่อนอยู่ข้างใน*



แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
ฉันได้แต่นั่งร้องไห้อยู่กับตัวเอง
แล้วฝืนยิ้มอย่างร่าเริงกลับใครต่อใคร
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
ทำเหมือนไม่คิด ไม่แคร์
ไม่แยแสกับความผิดหวังที่ประเดประดังเข้ามา
แต่แท้ที่จริงแล้วมันคือรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยรอยน้ำตา
ใครคนเดิมถามฉันว่า
" อยากรู้จริงๆ ว่าจะฝืนไปได้นานสักแค่ไหน
จะฝืนเล่นละครหลอกใครต่อใครไปได้สักกี่น้ำ
ทำไมถึงไม่เปิดใจยอมรับความจริงสักที
หลอกคนอื่นเป็นเรื่องง่าย
แต่หลอกใจตัวเองเป็นเรื่องยาก "
พูดอีกก็ถูกอีก
หลอกใครๆ เป็นเรื่องง่าย
แต่หลอกใจตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ
ทุกครั้งที่หลับตา...
ภาพแห่งความผิดหวังก็ถาโถมเข้ามา
ทุกคราที่ตาตื่น...
วันเวลาก็คอยจะหยิบยื่นคืนรอยน้ำตามาตรงหน้า
ความเชื่อมั่นและความศรัทธาที่เคยมีเริ่มหดหาย
มีแค่เพียงฝันร้ายที่ย่างกรายอย่างท้าทายเข้ามาในโลกของความเป็นจริง
และแล้วฉันก็ต้องยอมแพ้
เมื่อทนหลอกตัวเองต่อไปไม่ได้
แบกรับปัญหามากมายต่อไปไม่ไหว
ไม่อาจฝืนทนกับสายตาที่คอยมองมาของใครต่อใคร
" กลับบ้านเรานะ...รักรออยู่ "
คำๆ นี้กลับเข้ามาในห้วงความคิดคำนึงของฉันอีกครั้ง
ฉันอยากกลับบ้าน...อยากกลับบ้านเหลือเกิน
ไม่อยากทนอีกแล้วกับความผิดหวัง
เป็นคนไม่เอาไหน คนไม่เอาถ่าน
นี่คือถ้อยคำเหยียดหยามของคนรอบข้างที่คอยกระหน่ำซ้ำเติม
ทำให้ฉันตัดสินใจกลับบ้าน
อย่างน้อยที่นั่นก็ยังคงอบอุ่น ปลอดภัยสำหรับฉันเสมอ
มีสายตาที่คอยมองมาอย่างห่วงใย
มีถ้อยคำปลอบใจยามอ่อนแอ
มีกำลังใจมอบให้ในยามท้อแท้
มีอ้อมแขนอบอุ่นคอยดูแลประคับประคอง
ฉันเริ่มต้นเล่าทุกสิ่งทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟัง...
เล่าถึงความผิดหวังที่แบกรับมา
ความฝันอันงดงามที่เคยวาดไว้
พังทลายลงต่อหน้าต่อตา
ทุกสิ่งทุกอย่างที่พยายามก่อพยายามร่าง
พังครืนลงในพริบตา
เพียงเพราะความไม่เอาไหนของฉันคนเดียว
และก็เป็นดังที่ใครคนนั้นพร่ำบอก
ที่นั่นมีความรัก...ความเข้าใจ...
ความห่วงใยรอฉันอยู่เสมอทุกเวลา
มีคนคอยซับน้ำตาที่รินไหลให้เหือดหาย
ไม่มีถ้อยคำมาตอกย้ำคอยทำร้ายให้ทุกข์ใจ...
มากไปกว่าเดิม
ไม่มีคำกล่าวโทษอย่างโกรธเคืองว่า
เป็นความผิดพลาดของฉัน
มีแต่คำปลอบใจ...มีกำลังใจให้ฉันสู้ต่อไป
ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร
แต่ในวันนี้ฉันรู้และเข้าใจแล้วว่า
" กลับบ้านเรานะ...รักรออยู่ " คำๆ นี้อบอุ่นหัวใจเพียงใด


เมื่อยามเจอปัญหามากมาย
เคยนะ...แอบร้องไห้คิดถึงบ้าน
เมื่อถูกใครต่อใครคอยระราน
แอบคิดถึงบ้าน...คิดถึงคนคอยห่วงใย
โลกภายนอกมีแต่คนรุมทำร้าย
อุปสรรคมากมายจนเวียนหัว
ทุกสิ่งทุกอย่างรอบ ๆ ตัว
หนทางช่างน่ากลัวและวกวน
กลับถึงบ้านอยากโผเข้าไปกอดแม่
ยามท้อแท้มีแม่คอยห่วงหา
ยามร้องไห้..แม่ห่วงใยซับน้ำตา
เพราะรักของแม่ที่ให้มา...ลูกจึงกล้าจะก้าวเดิน



ท้ายที่สุด ฉันคงต้องขอบคุณพี่ชายที่แสนดี
พี่ที่คอยย้ำกับฉันอยู่เสมอด้วยประโยคที่ว่า
" กลับบ้านเรานะ...รักรออยู่ "
เพราะที่นั่นไม่ได้มีแค่เพียงความรักรออยู่เท่านั้น
แต่มีความเข้าใจและอะไรอีกหลายอย่างรออยู่ด้วย
ขอบคุณนะคะ ขอบคุณค่ะพี่ชาย
" รักอย่างน้อง ความรักอย่างนั้นจะมีแต่การให้อภัย
รักอย่างพี่ ความรักอย่างนั้นจะมีความศรัทธาปนอยู่ด้วย "






* จาก 'ไม่ขออะไรมากไปกว่าคำว่ารัก' โดย ลูกปัด




Create Date : 17 สิงหาคม 2548
Last Update : 13 กันยายน 2548 20:35:22 น. 2 comments
Counter : 367 Pageviews.

 
เป็นเรื่องที่หวานเย็นเคยเขียนไว้ใน แบ่งกันอ่าน
เมื่อ 11/01/2548 14:43:48


โดย: หวานเย็นผสมโซดา วันที่: 17 สิงหาคม 2548 เวลา:20:20:13 น.  

 
รูปสวยจัง


โดย: ไทแรนโนซอฯ IP: 203.170.228.172 วันที่: 21 สิงหาคม 2548 เวลา:11:39:08 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

หวานเย็นผสมโซดา
Location :
นนทบุรี Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 33 คน [?]




คนขี้เหงา...เจ้าน้ำตา
ใช้ชีวิตเหว่ว้าบนโลกกว้าง
ท่ามกลางความวุ่นวาย...สบายดี
New Comments
Friends' blogs
[Add หวานเย็นผสมโซดา's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.