มึนไปตามใจฝัน
 
มกราคม 2551
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
8 มกราคม 2551

แด่ตรัง

"แด่ดรัง"
การมาที่ตรังครั้งนี้ สร้างความประทับใจให้กับผมและครอบครัวมาก
โดยเฉพาะแม่ของผม
แม่ของผมก่อนหน้านี้ไม่ค่อยถูกกับญาติของพ่อสักเท่าไหร่
แต่ด้วยวันเวลาหลายๆอย่าง
การมาครั้งนี้เหมือนกับเรื่องต่างๆ เหล่านั้นลบลืมมันไป
มีแต่เรื่องน่าประทับใจไม่ว่าจะพ่อของเรา และก็ญาติๆ ที่ดีกับพวกเรามากๆ
ดีจนพวกเราเกรงใจ ไม่อยากให้เขาต้อนรับเราขนาดนั้น
เพราะงานของอาม่าก็วุ่นพอดูแล้วต้องมาดูแลพวกเราอีก

มีเรื่องขำๆ มาเล่าคือ
ตอนผ่านโรงหนังที่ตรังระหว่างจะไปกินข้าว
ผมว่ากินเสร็จจะเดินออกมาถ่ายรูปเป็นที่ระลึก
เพราะโรงหนังต่างจังหวัดมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมาก
(มาทราบเอาทีหลังว่าตอนนี้ในตัวเมืองเหลือแต่โรงนี้โรงเดียว)
ตอนบอกว่าจะขอเดินมาถ่ายรูป
ญาติเขาก็ไม่ได้ๆ ขับรถพาเรามาส่งหน้าโรงหนังเลย-_-'
แม่เราที่อยู่ในรถ(เรานั่งท้ายกะบะน่ะ) ทำมือทำไม้ปัดๆชี้ๆ
ประมาณว่า "มึงรีบไปถ่ายเลยไป เกรงใจเขาไหมนั่น"




อย่างที่บอกไป ตอนนี้ตัวเมืองตรัวเหลือโรงหนังที่นี่ที่เดียว
เขานิยมดูหนังที่บ้านมากกว่า
ที่นี่มีร้านขายแผ่นร้านนึง เราชอบมาก แต่ถ่ายรูปไม่ทัน
ชื่อร้าน "แมงมุม"
ที่ตัวตึกจะมีโลโก้แมงมุมไต่ใยอยู่
แล้วก็มีตัวหนังสือตัวใหญ่ๆ
"แมงมุม ผู้โยงใยภาพและเสียง"
โอ้โห้ จิ๊ดใจยังนัก



(ถ่ายจากบนรถกะบะ ตอนไปศาลา ที่ตรังเราสังเกตว่าเมฆเยอะมากเลย)

ตรังสำหรับผมนั้น
เป็นที่ที่มาทุกปีในสมัยเด็ก
คือมาเยี่ยมอาม่า ในช่วงแรกๆ ก็จะมากัน 3 คน คือพ่อ ผมและพี่สาว
ส่วนแม่ ผมจำได้ว่า มาเพียงครั้งเดียว แต่จำไม่ได้ว่ามาตอนผมกี่ขวบ
มาตรังครั้งนี้ของแม่ก็คือมาเป็นครั้งที่สอง และคาดว่าก็คงจะไม่มาอีกแล้ว
ในตอนนั้นเราจะนั่งรถไฟมา สนุกสนานน่าดู
เวลามาตรัง เราต้องไปที่อำเภอย่านตาขาว
อาม่าจะพักอยู่ที่นั่น บ้านที่ท่านอยู่เป็นตึกไม้สองชั้นสร้างติดๆกัน
เป็นชุมชนที่อบอุ่นดี คนแถวนั้นจะรู้จักกันหมด
หลังบ้านของทุกบ้านจะมีสวนเล็กๆ รกๆ หน่อย และทุกบ้านก็จะมีบ่อน้ำของตัวเอง
เพราะที่นั่นใช้น้ำบาดาล คลาสสิคมากๆเลย
ส่วนที่บ้านอาม่านั้นจะไม่มีทีวี ไม่มีตู้เย็น
เป็นบ้านแบบชนบทมาก เตาไฟก็ยังเป็นแบบโบราณเลย
คลาสิคสุดๆเลยล่ะ

ที่อำเภอย่านตาขาวห่างจากตัวเมือง 20 กิโล
แต่ผมจำได้ดีว่า เวลาจากเมืองมาที่ย่านตาขาวทีมันนานมาก
รู้สึกไกลยังไงก็ไม่รู้
อาจจะเพราะถนนหนทางไม่สะดวกด้วยแหละมั้ง
ผมในตอนนั้นชอบที่จะมาตรังมากเลย
ยังจำภาพได้ดีว่า ตรงข้ามบ้านจะมีวัดจีน
แล้วเดินทะลุไปหน่อยจะมีโรงหนัง
ส่วนตรงถนนใหญ่จะมีตลาดประจำอำเภอ
เวลาไปทีผมก็จะอยู่แค่สถานที่พวกนี้ ไม่กล้าไปไกลกว่านั้น
น่าแปลกเหมือนกันผมยังจำภาพเหล่านั้นได้ดีภาพมันติดตามากเลย
ทั้งที่เมื่อสองปีก่อนตอนไปเยี่ยมอาม่า อาได้พาไปดูบ้านเก่า
หลายๆสิ่งมันเปลี่ยนไปเยอะมาก
แล้วตอนนี้ก็โดนทุบทิ้งสร้างเป็นตึกทันสมัยไปแล้วด้วยน่าเสียดายจัง
ผมเองก็นึกไม่ออกว่าทำไมอยู่ๆ ผมถึงไม่อยากไปตรัง
ผมเลิกไปอยู่หลายปีมาก
ไปอีกทีตอนนั้นพ่ออยากให้ไปมาก เพราะไม่ได้ไปหลายปีแล้ว
เวลามาทีพวกญาติก็จะพาเที่ยว
ตอนนั้นอาพาไปเที่ยวที่ปากเม้ง
ซึ่งเป็นทะเลที่ผมประทับใจไม่รู้ลืม คือเป็นทะเลชายฝั่งที่สวยมากเลย
ตั้งใจว่าจะหาโอกาสไปเองไม่รบกวนญาติๆ

พออีกสองปีได้ก็ไปเย่ียมมาอาที่เข้าโรงพยาบาล
ตอนนั้นต้องลางานไป เพราะอาการน่าเป็นห่วง
แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไร

พอมาอีกทีก็มางานของอาม่า

ไม่รู้ว่าเพราะเราโตขึ้น เลยไม่อยากเที่ยวแบบเด็กหรือเปล่า
หรือเพราะเริ่มจากอ้อไม่อยากมา
ผมไปกับพ่อสองคนอยู่กี่ปีก็ไม่รู้ เป็นความทรงจำที่นึกไม่ออก
นึกไม่ออกจริงๆแฮะ ว่าทำไมเราถึงไม่อยากมา
หรือเพราะเราเบื่อชีวิตในแบบนั้นนะ ชีวิตแบบบ้านๆ ไร้แสงสี เกม ใดๆ
มาคิดแล้วน่าเสียดายนะ
ความรู้สึกในตอนนั้นมันคงหาไม่ได้อีกแล้ว
นึกถึงการ์ตูนเรื่องโปรดของผม Only yesterday เลย
พอเราโตขึ้น เราจะถวิลหาวัยเด็กที่ ณ เวลานั้นเราไม่ค่อยอยากจะจดจำมันเท่าไหร่
แต่มานึกตอนนี้แล้วมีความสุขมากเลย

"แด่อาม่า"
ผมไม่ได้อยู่กับอาม่าสักเท่าไหร่
อย่างที่ทราบ ปีนึงก็ได้เจอกันครั้งเดียว
แต่พอผมโตขึ้นก็ทำตัวห่างออกไป
ที่ผมจำได้ก็มีแต่นิสัยไม่ดีของผมนั่นแหละ
ชอบขอนู้นขอนี่ท่าน
แต่ก็ไม่เคยทำอะไรให้ท่านสักกะอย่าง
อย่างช่วงท้ายๆ ท่านก็เป็นห่วงเรื่องเรียน ฝากถามญาติ และพ่อเสมอ
หวังว่าผมจะเรียนจบสักที
ผมก็ไม่เคยนึกถึงตรงนี้เลย
เหลวไหลไปเรื่อย
ไม่ทันคิดว่า มีคนที่เขารอความสำเร็จเราอยู่
ผมโดนว่าอยู่บ่อยๆ
ว่าทำอะไรไม่ค่อยคิดถึงคนอืื่น
ในครั้งนี้มันชัดแจ้งเหลือเกิน


หงี่กู๊ ตอนที่เรามาวันแรกหงี่กู๊ดูเศร้าและเครียดมาก ไม่พูดไม่จากับใคร
แต่พอวันที่สองท่านก็ดีขึ้น เริ่มทำใจได้บ้างแล้ว










ก่อนจะกลับ ผมถ่ายภาพครอบครัวเราไว้
อันนี้ถ่ายพ่อกับแม่




สิ่งที่ผมจะทำให้อาม่าในตอนนี้ได้คือเรียนให้จบ
และเริ่มต้นที่จะสร้างอนาคตให้กับตัวเอง
แด่อาม่าครับ



Create Date : 08 มกราคม 2551
Last Update : 11 มกราคม 2551 21:30:53 น. 2 comments
Counter : 1185 Pageviews.  

 

ชึ้งงงงงง


โดย: พี่กีบ IP: 124.120.227.209 วันที่: 11 มกราคม 2551 เวลา:21:27:55 น.  

 
นึกถึงสมัยเรียน ม.ต้นเลยอะ เพราะชีวิตวนเวียนอยู่กับวงเวียนใหญ่มาตลอด รูปสวยดีครับ


โดย: Lancha IP: 58.8.44.166 วันที่: 13 กันยายน 2551 เวลา:21:43:10 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิกช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 

วัชเจียเหว่ย
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




[Add วัชเจียเหว่ย's blog to your web]