Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2548
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
12 สิงหาคม 2548
 
All Blogs
 
ฝากใครบอกเธอด้วย ผมคิดถึงเธอมาก

เราไม่ได้เจอกันเกือบสิบเดือนแล้ว
ตลอดชีวิตที่รู้จักเธอ มีเพียงไม่กี่ครั้งที่ผมหวั่นไหวต่อความรักที่เธอมีต่อผม แต่นั่นเพราะผมยังไม่เข้าใจโลก และ ศรัทธาต่อความรักไม่เพียงพอ

ตอนที่ผมเป็นหนุ่ม....ผมคิดว่าผมไม่ควรถูกปฏิบัติอย่างกับผมเป็นเด็ก ผมต้องการแสดงให้เธอเห็นว่า ผมเติบใหญ่ และ รับผิดชอบตนเองได้แล้ว

ผมทำเธอเสียใจ และ เสียน้ำตานับครั้งไม่ถ้วน เธอนั่งรอผมกลับบ้านตอนที่ผมออกไปเที่ยวราตรี หลายครั้งที่เมื่อเปิดประตูบ้านตอนตีสาม ผมเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนั้น

ทั้งแปลกใจ ทั้งไม่พอใจ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ไว้วางใจผมเอาเสียเลย นั่นทำให้ผมหงุดหงิดมาก

เมื่อผมแต่งงานมีครอบครัวแยกออกไป เธอขอให้ผมแวะกลับมาเยี่ยมเธอบ้าง นั่นเป็นสิ่งที่ผมได้ทำตามคำขอของเธอบ้างในบางครั้ง ในทุกวันอาทิตย์ตอนเย็น ผมและครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้าที่โต๊ะกินข้าว

เธอเป็นคนพูดไม่เก่ง แต่เธอจะชอบหัวเราะเวลาที่ผมหยอกเธอบนโต๊ะอาหาร และผมก็ชอบเถียงช่วยเธอ เวลาพ่อหาเรืองแขวะเธอ

เย็นของวันอาทิตยวันนั้น....เมื่อผมมาถึงที่บ้าน ผมเห็นเธอนั่งอยู่ที่หลังบ้าน มีพี่ชาย พี่สาว ยืนอยู่ข้าง ๆ เราชวนกันขึ้นไปชั้นสองเพื่อไปทานข้าวกัน เธอว่าเธอไม่หิว และ เธอไม่อยากไปนอน เธอนอนมาหลายวันแล้ว หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาล เธอไม่อยากมีชีวิตแบบคนป่วย แต่ผมรู้ดี เธอป่วยเป็นโรคหัวใจ เย็นนั้นเราไม่กินข้าว เรานั่งคุยกันที่หลังบ้าน ตรงที่เธอพอใจจะนั่งอยู่ตรงนั้น ผมตัดสินใจพาเธอไปที่ รพ อีกครั้ง เพราะคิดว่าอาการบวมน้ำของเธอถึงจุดที่ต้องพบหมอแล้ว และ ระบบการรับรู้และตัดสินใจเธอเริ่มมีปัญหา

เธอนอนป่วยที่ รพ อีกครั้งหนึ่ง หมอบอกว่า ปอดบวม และมีน้ำอยู่เกือบ 7 ลิตร เราต้องค่อย ๆ เอามันออกจากร่างกาย เธอค่อย ๆ ซูบลง แต่ผมเห็นว่าเป็นเรื่องดีที่หมอสามารถเอาน้ำที่ท่วมปอดออกมาได้ แต่ข่าวร้าย ระบบการเต้นหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ หมอตัดสินใจว่าต้องเอาไฟฟ้าช๊อตระบบการเต้นหัวใจ และ ใช้ยาควบคุมการเต้นให้สม่ำเสมอ ก่อนทำเช่นนั้นหมอได้ตรวจดูก้อนเลือดในเส้นเลือดอีกครั้ง แล้วปรากฏว่า มันมีก้อนเลือดก้อนใหญ่ติดอยู่ที่ท่อเลือด เราใช้เวลาสองเดือนสลายก้อนเลือดนั้น

ไม่ทันที่เธอจะสลายก้อนเลือดนั้นสำเร็จ วันหนึ่งผมได้รับโทรศัพท์จากน้องชายว่า "แม่" ช๊อคอยู่ที่บ้าน ตอนนี้เราพาเธอไปที่ รพ แล้ว ขอให้ผมตามไป

เมื่อไปถึง ผมเห็นเธอนอนอยู่บนเตียง มีพยาบาลและหมอกำลังปั้มหัวใจเธออยู่ แล้วพวกเขาก็หยุดทำมัน เธอหมดลมหายใจแล้ว

แม่ครับ....ทุกวันแม่ หากเป็นไปได้เราจะได้เจอกัน แม้หากผมมาพบแม่ไม่ได้ เราก็ได้สนทนาทางโทรศัพท์

ผมรู้ว่าแม่ไม่ต้องคิดถึงผมอีกแล้ว ไม่ต้องรอผมกลับบ้านอีกแล้ว....แต่ผมอยากบอกให้แม่รู้ว่า ผมคิดถึงแม่มาก...รักมากครับ



Create Date : 12 สิงหาคม 2548
Last Update : 12 สิงหาคม 2548 13:19:19 น. 8 comments
Counter : 293 Pageviews.

 
..........................................


โดย: นู๋เองง่ะ วันที่: 12 สิงหาคม 2548 เวลา:12:53:44 น.  

 
มาเยี่ยมค่ะ


โดย: ลูกโป่งลอยฟ้า_ชิงช้าสวรรค์ วันที่: 12 สิงหาคม 2548 เวลา:13:11:49 น.  

 
หวัดดีครับ


โดย: ตี๋น้อย (Zantha ) วันที่: 12 สิงหาคม 2548 เวลา:13:59:12 น.  

 
อ่านความคิดถึง ของ ผู้ชายคนนี้ทีไร น้ำตาไหล
เหมือนได้อ่านความรู้สึก ลึกๆ ของเค้า

ที่อยากอ่านจัง
อ่านรู้เรื่องมั่ง (ตอนที่เค้าอนุญาติ)
แต่ถ้าเค้าไม่อนุญาตน่ะหรือ อย่าไปหวัง
firewall แน่นหนา หลายชั้น
อ่านไม่ออกไม่เป็นไร ค่ะ เผลอๆ อ่านผิดอีกด้วย
ดังงั้น ต้องอ่านตอนที่เค้าง่วงนอน ค่ะ
น่าจะเป็นตอนที่ กำแพงอะไร ๆ ก็ ไม่ทำงาน

ตอนนั้น เค้าจะน่ารักที่สุด น่าเอ่เอ๊ มากๆ
สุขสันต์ วันแม่ค่ะ " ผู้ชายง่วงนอน"


โดย: ผู้หญิงในกล่องจินตนาการ IP: 203.154.67.8 วันที่: 12 สิงหาคม 2548 เวลา:15:25:26 น.  

 
สวัสดีค่ะ
จะทำตัวดีๆกับแม่และพ่อค่ะ


โดย: fakeplasticgirl วันที่: 12 สิงหาคม 2548 เวลา:15:57:49 น.  

 



โดย: จอมอสูร วันที่: 12 สิงหาคม 2548 เวลา:23:09:18 น.  

 


โดย: ขอบคุณที่รักกัน (blueberry_cpie ) วันที่: 13 สิงหาคม 2548 เวลา:9:50:56 น.  

 
อ่านแล้วคิดถึงแม่จังค่ะ


โดย: เมนี่==ใจดีจ้า IP: 61.91.148.26 วันที่: 15 มกราคม 2549 เวลา:13:34:19 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

บก.ลายจุด
Location :
พังงา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add บก.ลายจุด's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.