SuNiPa'S BloG
Group Blog
 
<<
กันยายน 2550
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30 
 
13 กันยายน 2550
 
All Blogs
 
ชีวิตคงก้าวหน้าถ้ากรูเลิกบ้า (ซะที)

ไม่ได้เข้ามาเขียนหลายวันเจียวแหละ เพราะมัวแต่ทำตัวบ้า ดีกรีความบ้ามักเพิ่มขึ้นตามอายุหรือเปล่าหนอ ใครตอบได้ช่วยส่งเสียงที

ไอ้ความบ้านี่มีมากมายหลายหลาก แล้วอีนี่ก็สะสมความบ้าไว้จนแทบล้นสต็อก บ้าอะไรแล้วต้องบ้าให้ถึงที่สุด

"บ้าแดรกเบียร์" เอะอะก็แดรกเบียร์ ดีใจ เสียใจ แฟนทิ้ง เอ๊ะ หรือทิ้งแฟนฟะ ผิดหวัง สมหวัง มีความสุข มีความทุกข์ เราก็หันเข้าหาเบียร์ก่อนสิ่งอื่น แม้แต่ช่วงเวลาที่ทุกอย่างว่างเปล่า เบียร์ก็จะเข้ามาเติมเต็มชีวิตให้รู้สึกราวกับว่าชีวิตเรายังมีอะไรอยู่บ้าง มันไม่ได้ว่างเปล่าซะทีเดียวหรอก

"บ้าสูบบุหรี่" เอออออวะ เราเริ่มสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่หนอ หวลกลับไปคิดถึงอดีตเมื่อครั้งยังเยาว์วัย ตอนนั้นน่าจะเรียนปีสองกระมัง เพื่อนสุดเลิฟเสือกโดนแฟนทิ้ง เพื่อนร้องให้ เพื่อนซึมเศร้าเพียงลำพัง เพื่อนนั่งเหม่ออยู่หน้าบ้านหลังที่พวกเราแอนด์เดอะแก็งค์เช่าอยู่ด้วยกัน วันนึงเพื่อนนั่งเงียบๆ อยู่หน้าบ้านคนเดียว อารมณ์มันคงถึงขีดสุด มันยกขวดแบนแสงทิพย์ขึ้นจิบเป็นระยะ มันคงกำลังพูดกับหมู่ดาวและท้องฟ้าที่มืดหม่นอยู่ในใจ แล้วมันก็จกซองบุหรี่ขี้นมาสูบ

"เฮ้ย อีลิง มึงสูบบุหรี่ด้วยเหรอวะ" เราตะโกนจากในบ้านออกไปถามมัน

"เออ" แล้วมันก็ แค้ก แค้ก พ่นควันออกมาทำเท่ แล้วก็ปล่อยแค้ก แค่ก แค่ก ไม่หยุด

ไอ้ตัวเรานี้หนอ หมดทุกคำพูดที่เอ่ยให้กำลังใจและปลอบใจเพื่อนแล้ว เราเลยตัดสินใจลุกขึ้น เดินตรงไปหาแล้วนั่งลงข้างๆมัน

"กุไม่รู้ว่าต้องทำอะไรเพื่อมึงได้อีกแล้ว กูเป็นเพื่อนมึง มึงทุกข์ กูก็ทุกข์ มึงแดกแสงทิพย์ กูก็จะแดกกับมึง มึงสูบบุหรี่ กูก็จะสูบเป็นเพื่อนมึง เพราะมึงเป็นเพื่อนกู และกูก็รักมึง"

ว่าแล้วเราก็เลยดึงบุหรี่ออกจากปากมัน จับยัดใส่ปากตัวเอง แค่ก แค่ก แค่ก วุ้ยยย "สายฝน" พรากความบริสุทธิ์กูไปซะแล้ว

ไม่รู้ว่าอีลิงมันซาบซึ้งในน้ำใจแสนประเสริฐหรือเพราะสำลักควัน น้ำตามันไหล พรากๆ พรากๆ ซะงั้น

"เออ มึงร้องให้ กูก็จะร้องให้เป็นเพื่อนมึง" เรากอดมันไว้แล้วร้องให้กับมันจริงว่ะ

(อีลิงกังฉิน มึงยังจำฉากสำคัญในชีวิตของพวกเราวันนั้นได้อยู่หรือเปล่า แต่หลายครั้งที่กูหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ภาพวันนั้นจะลอยขึ้นมาในหัว กูคิดถึงมึงว่ะ ปีหน้าเจอกันนะเว้ย)

"บ้าคิด" ใครชอบว่าเราเป็นคนไม่คิดมาก บางคนถามว่าในชีวิตนี้เคยมีเรื่องซีเรียสบ้างไหม แต่หารู้ไม่ว่าอีนี่ คิด คิด คิด คิด แล้วก็คิด คิดอะไรที่ชาวบ้านไม่ค่อยคิด ไม่รู้ว่ามันจะคิดไปทำแป๊ะอะไร คิดมากจนแทบจะกลายเป็นฟุ้งซ่านอยู่แล้ว ถืออะไร ที่ชาวบ้านเค้าไม่ถือกัน ถือมันไว้อยู่นั่นแหละ ไม่ค่อยจะวางมันลงเสียที
เมื่อคืนนอนคิดถึงโบนัส ฮะฮะ เดือนนี้กันยายนแล้วนี่นา อุ้ย กันยา ตุลา พฤศจิกา ธันวา กรี๊ดดดดดดดด อีกไม่กี่เดือน กูจะมีเงินก้อนแล้วเฟ้ย ดีใจอยู่แหม่บๆ เฮ้ย เวรรรรล่ะสิ ธันวา มกรา แล้วก็ แล้วก็ กุมภา สาดดดดดดดดดดด กูจะสามสิบเอ็ดแล้ว เฮ้ย กูจะสามสิบเอ็ดจริงๆนะเฟ้ย
ตอนอายุขึ้นเลขสาม เราไม่เห็นจะรู้สึกรู้สมกับคำว่า "อายุ"เลย แต่ทำไมนะ แค่มีเลขหนึ่งมาเพิ่มอีกตัวมันถึงได้มีอิทธิพลกับจิตใจเรามากขนาดนี้ นอนนับเลข สามสิบเอ็ด สามสิบเอ็ด สามสิบเอ็ด ซ้ำไปซ้ำมา อีกไม่กี่เดือนเราจะสามสิบเอ็ดแล้วนี่นา เลขสามสิบเอ็ดมันวนเวียนในหัว ไอ้ตัวเลขเวรนี่มันหมุนติ้วๆรอบทิศทางในหัว ทนไม่ไหว ลุกขึ้นมานั่งจุดบุหรี่สูบ

ใช้ชีวิตมาสามสิบปีแล้ว แต่ไม่มีไรในชีวิตเลย ทำไมทุกอย่างมันว่างเปล่าได้ขนาดนี้วะ โหวงเหวง วังเวง เจ็บแปลบในใจ

ความฝันที่เคยวาดไว้ ผ่านมาแล้วหลายสิบปี ยังไม่มีสักฝันที่เป็นเป็นจริง

"ความหมายของชีวิต" สิ่งที่เราค้นหา แล้วเฝ้าถามตัวเอง ถามผู้รู้มากมายว่า "ชีวติคืออะไร" ตอนนั้นก็บอกผัดผ่อนกับตัวเองว่า ประสบการณ์ชีวิตจะช่วยเผยคำตอบให้เรารู้เอง แต่นี่สามสิบปีแล้วนะ จะสามสิบเอ็ดอยู่รอมร่อแล้ว เรายังตั้งคำถามเดิม ไม่มีพัฒนาการเอาซะเลย สุนิภาในวัยสามสิบย่างสามสิบเอ็ด ยังคงคิดหาคำตอบต่อคำถามเดิมๆ เหมือนเมื่อครั้งที่อายุสิบห้า "ชีวิตคืออะไรกันหนอ" หรือต้องรอจนถึงวินาทีสุดท้ายของลมหายใจ เราถึงจะพบคำตอบนั้น

บางวัน ก็คิดตั้งคำถาม "จะเป็นยังไง ถ้าโลกใบนี้ไม่มีเพศ"
บางวัน ก็คิดตั้งคำถาม "การเกิดมาเป็นมนุษย์นี้หนา มันคือความโชคดีหรือความโชคร้ายของสรรพชีวิตกันแน่"
บางวัน ก็คิดตั้งคำถาม "ถ้าเราเกิดเป็นมด เป็นยุง เป็นเชื้อรา เป็นอะมีบา ชีวิตมันจะดีกว่านี้ไหมหนอ"
บางวัน ก็คิดตั้งคำถาม "คุณค่าของสรรพสิ่ง มันคือ อะไร และ มันอยู่ไหน"

เรายังวนเวียนอยู่กับคำถามร้อยแปด คิดถึงทุกอย่างที่ขวางหน้าหรือแม้แต่สิ่งที่มองไม่เห็น

"บ้าตัวเอง" เรามักบอกตัวเองดังๆ แถมยังบอกคนอื่นดังๆ เหมือนกันว่า ฉันดี ฉันสวย ฉันเลิศ แต่ฉันไม่เชิดและไม่หยิ่ง นะจ้ะ
จะมีใครบ้าตัวเองเท่าฉันอีกไหนเนี่ย อุ้ยยยย ขอแทรกด้วยมุขกัดเจ็บของแม่

ฉันประกาศด้วยความภาคภูมิในวงพาข้าว "ในโลกนี้ไม่มีใครสวยเท่าฉันอีกแล้ว" อิอิอิอิ อิอิอิอิ
"จ้ะ แม้นแล้วลูก ในโลกนี้ไม่มีใครสวยเท่าลูกแม่อีกแล้วล่ะ เพราะชาวบ้านเค้าพากันสวยกว่าหมดเลย" อะจ้ากกกกก อีแม่ อีแม่ซ้อยข้อยแหน่ อีแม่เว้าจั่งซี่ได้จั่งได๋ เอิ้ก เอิ้ก เอิ้ก

"บ้าตัวเอง" ต่อค่ะ
ย้ายอยู่ที่นี่อิฉันก็พกพาความบ้ามาเต็มพิกัดอีกเช่นเคย อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย จริงๆแล้วเราพกพามันติดตัวตลอดเวลา อยู่กับเรายี่สิบสี่ชั่วโมง เกาะหนึบยิ่งกว่าเซเว่นอีเลเว่น โดยเฉพาะไอ้ความบ้าตัวเองนี่แหละ
ไอ้ตัวเรามันก็บ้าตัวเองสุดฤทธิ์ มีโลกของตัวเอง ชอบอยู่กับตัวเอง มากเสียจนบางครั้งเกิดกลายเป็นความแปลกแยก โลกของชั้นมันชัดเจนขึ้นทุกวัน เหมือนมีแก้วใสใบโตครอบตัวเราไว้ เรามองออกไป เราเห็น เราได้ยิน ใครที่มองเข้ามา เค้าก็ได้ยินและเห็นตัวเรา แต่เราสัมผัสกันไม่ได้ เพราะเรามีแก้วใสใบโตครอบตัวตน ตัวเป็นๆของเราไว้ พยายามถอดมันออกหลายเพลาแล้ว บางครั้งก็สำเร็จ บางครั้งก็ล้มเหลว เวลาถอดมันออกได้ ประสาทสัมผัสจะตื่นตัว และสัมผัสได้กับทุกสิ่ง ราวกับเราเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาล แต่เวลาที่มันครอบเราไว้ มันเหมือนกับเราอยู่ในแก้วใสกลมๆ กำลังล่องลอยบนอวกาศในสภาพไร้แรงดึงดูด ล่องลองเคว้งไม่สามารถควบคุมทิศทางได้
เมื่อไหร่นะที่เราจะสามารถเอาเจ้า"อัตตา"หรือ"แก้วใส"ใบนี้ออกไปได้อย่างสมบูรณ์

ความบ้าของเรายังมีอีกเยอะ และ "ความบ้า" มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่สลัดเท่าไหรก็ไม่หลุด จนเรายอมรับมันไปโดยปริยาย เวลาใครๆถามนั่นถามนี่

"ทำไมมึงทำอย่างนั้นวะ"
"ทำไมมึงคิดอย่างนั้นวะ"
"ทำไมมึงไม่ทำอย่างนั้นวะ"
"ทำไมมึงไม่คิดอย่างนี้วะ"

เราก็มีคำพูดติดปากไว้คอยตอบคำถามของทุกคนว่า "เพราะกูมันบ้า"

อุนิ(มึงมันบ้า)



Create Date : 13 กันยายน 2550
Last Update : 13 กันยายน 2550 22:09:22 น. 2 comments
Counter : 146 Pageviews.

 
ระบายอารมณ์ได้สะใจมากเพื่อน เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าอินุเริ่มสูบบุหรี่ได้ไง เรื่องทุกเรื่องมันมีตำนานเนอะ


โดย: littlebitlittlemore วันที่: 13 กันยายน 2550 เวลา:22:39:56 น.  

 
....ทุกเรื่องย่อมมีที่มาที่ไปเนอะ...ระบายๆแล้วจะดีขึ้นนะค่ะ


โดย: โลมาน้อยน่ารัก วันที่: 15 กันยายน 2550 เวลา:13:37:10 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

srikoson
Location :
กรุงเทพฯ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวัสดีคร้าบ
ดูจากชื่อblogคงรู้ว่าเราชื่อจริงว่าอะไร
แต่เพื่อนๆชอบเรียกว่า "อินุ" ขอย้ำว่า "อิ" ไม่ใช่ "อี"
คนที่ทำงานเรียก "โอ๋"
เพื่อนญี่ปุ่นบางคนเรียก "สุนิจัง" บางคนเรียก "สุนิปะ"
อยากเรียกอะไรก็สุดแล้วแต่จะสะดวก
ขออย่างเดียวเวลาด่า กรุณาด่าในใจนะคร้าบบบ

Thank You - By: ALANIS MORISSETTE
Like this music? Grab 'em at MP3-Codes.com!
Google
Friends' blogs
[Add srikoson's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.