Group Blog
 
<<
ธันวาคม 2551
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031 
 
24 ธันวาคม 2551
 
All Blogs
 

ไว้อาลัย ให้กับนางแบบคนที่ 1 คุณปุ๊


รูปนี้เป็นรูปที่ไม่เคยลงบล็อคเมื่อครั้งที่แล้ว


เรื่องไม่น่าเชื่อเกิดขึ้น... แล้วมันก็เป็นเรื่องที่ทำใจได้ยากด้วย

ในวันศุกร์ที่ 12 ธันวาคม ที่ผ่านมา เราได้รับข่าวร้ายจากทางญาติๆ และเพื่อนรุ่นพี่ของ "ปุ๊" ว่า ปุ๊ ได้จากโลกนี้ไปแล้ว

ไม่น่าเชื่อจริงๆ วินาทีแรกที่รู้ คิดว่าต้องมีใครเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ ปุ๊เคยทำงานที่เดียวกัน จากนั้น ลาออกไป เมื่อกลางเดือน พฤศจิกา เพื่อจะไปเที่ยวที่นอรเวย์ ... คิดว่า อาจจะมีการสื่อสารผิดพลาด ว่าการ "ไป" นี่คือ ไปไหน ไปนอรเวย์ หรือ "ไป" แล้ว...

หลังจากเช็คข้อมูลแล้ว จึงรู้ชัดว่า ปุ๊ ไปจากโลกนี้แล้วจริงๆ .....

เสาร์ที่ 13 ธันวาคม พี่ๆ ที่บริษัท และ เรา เดินทางไปบ้านปุ๊ที่นครสวรรค์ ซึ่งมีการทำพิธีกันที่นั่น

ทันทีที่ไปที่บ้าน... บรรยากาศก็หดหู่มาก
เราไม่อยากเชื่อสายตา ว่ารูปนั้นที่วางอยู่ นั่นคือรูปเพื่อนของเรา เป็นรูปที่ถ่ายตอนรับปริญญา ข้างใต้เขียนว่า ชาตะ 12 กันยายน 2526 มรณะ 11 ธันวาคม 2551

เรารู้สึก เศร้า และ สับสน มันเป็นเรื่องที่ไม่คิดมาก่อน เราไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย
ก่อนที่ปุ๊จะลาออก ปุ๊บอกเราไว้ว่ากลับจากนอรเวย์ก็จะเก็บตังค์เยอะๆ ปุ๊จะเปิดร้านอาหารเล็กๆ เรายังเสนอว่าจะทำอาร์ตเวิร์คในร้านให้ ไม่คิดว่า วันนึง มันจะเป็นได้แค่แผนการที่ไม่มีวันจะเป็นจริง...

ปุ๊ลืมแจ็คเก็ตยีนส์เอาไว้ที่โต๊ะที่ทำงาน ยังคุยกันว่า ก่อนไปเมืองนอก มาเอาไปด้วยนะ กลายเป็นว่า ปุ๊ไม่กลับมาเอาแล้ว แต่เราก็เต็มใจที่จะเอาไปให้ถึงที่บ้าน เพราะรู้ว่าเพื่อนคงไม่สามารถมาเอามันคืนไปได้แล้ว

มันเร็วเกินไปรึป่าว เร็วขนาดนี้... ทำใจไม่ทันจริงๆ


ภาพนี้ยังไม่เคยลงบล็อคครั้งที่แล้ว


นี่คือภาพที่ปุ๊ชอบ


พอไปถึงบ้าน ได้คุยกับพี่ชายปุ๊ เหลือบไปเห็นบนตู้โชว์ ก็มีรูปปุ๊ที่เราถ่ายให้
ซึ่งคือรูปที่ปุ๊ชอบ จำได้ ตอนที่อัดรูปออกมาให้ ปุ๊เห็นรูปนี้ ปุ๊บอกว่า "อุ๊ย รูปนี้เราน่ารักอ้ะ" แต่เราชอบอีกภาพนึงมากกว่า

พี่ชายปุ๊บอกว่า รูปนี้เพิ่งเอาไปใส่กรอบมา พร้อมกัน สองรูป (อีกรูปนึงคือรูปที่ใช้ในงาน)

เราเห็นแล้วรู้สึกภูมิใจ ที่ปุ๊ชอบ และคนในครอบครัวปุ๊ชอบ รูปที่เราถ่ายให้ แต่มันเป็นความรู้สึกที่ปะปนกันมากๆ กับความเสียใจ เป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

ก่อนไปรู้สึกกลัวมาก กลัวว่าเค้าจะใช้รูปที่เราถ่ายเป็นรูปในงาน เพราะเราคงรู้สึกเสียใจ เราตั้งใจถ่าย ให้สวย และไม่อยากให้ใช้ในงานนี้ มันไม่ใช่ความตั้งใจจริงๆ


เราชอบภาพนี้ เราว่าสวยดี


พี่ชายปุ๊เล่าทั้งน้ำตาคลอๆ ว่าปุ๊ประสบอุบัติเหตุ ก่อนถึงบ้าน ไม่ถึง 10 กิโลเมตร (ในใจเราก็คิด ว่า รอยรถเบรคเป็นทางยาวที่พื้น รอยนั้นเอง ที่พี่ที่เดินทางไปบ้านปุ๊ด้วยกันเห็นก่อนเราจะถึงบ้านปุ๊)

เราต่างทำใจไม่ได้ ปุ๊เป็นคนดีตลอดมา เป็นคนใจเย็น ไม่ว่าใครจะแกล้งจะว่าอะไร ปุ๊ก็จะขำๆ เป็นคนที่สนุกสนานของเพื่อนๆ เราไม่คิดว่ามาก่อน ว่าจะต้องเสียน้ำตา แต่วันนั้นร้องไห้แบบไม่อาย วันที่ไปบ้านเพื่อนเราร้องไห้แบบไม่ต้องอายเลย

ที่จริงคิดว่าจะอัพบล็อคเล่าเรื่องนี้ตั้งแต่วันที่กลับมาจากบ้านปุ๊ แต่ยังทำใจไม่ได้

ตอนนี้ผ่านมาสัปดาห์เศษเริ่มทำใจได้แล้ว

สัปดาห์ที่แล้ว เป็นสัปดาห์ที่โหดร้ายมาก มันรู้สึกว่าปุ๊เคยอยู่ในหลายๆ ที่ ที่เราเคยไป มันเป็นความรู้สึกที่ไม่รู้จะใช้คำไหนมาอธิบายได้....

แต่อยู่มาวันนึง กลับรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างน่าประหลาด เล่าให้เพื่อนๆ คนอื่นฟังว่า วันนี้แปลก อยู่ๆ ก็รู้สึกหายห่วง (ตอนแรกห่วงว่า หลังจากไปจากโลกเราแล้ว จะดีหรือแย่มั้ย จะต้องเดินทางไปไหน จะปลอดภัยหรือเปล่า จะทำยังไง ใครจะดูแล หรือว่ายังไง หรือว่าหายไปดั่งหมอกควัน รู้สึกเป็นกังวลตลอด) มีคนนึงบอกว่า ครบ 7 วันไง ....

คงมีบางทฤษฎีเล่าว่าเมื่อครบ 7 วัน ก็คงจะเดินทางไปถึงที่ไหนสักที่
ตอนนี้เราค่อนข้างมั่นใจว่าเพื่อนจะอยู่เป็นสุขดี ในที่สักที่

เล่าเรื่องนี้ ค่อนข้างยาว บางคนอาจจะรู้สึกอ่านแล้วค่อนข้างจะเพ้อเจ้อ แต่โปรดเข้าใจ ความรู้สึกที่สูญเสีย เพื่อนที่ดี ความรู้สึกทำใจยาก

เราไม่รู้จริงๆ ว่าการทำบุญนั้นคนที่ไปแล้ว เค้าได้รับจริงมั้ย แต่มันคือความรู้สึกทางใจ ซึ่งเราได้ทำแล้ว และได้ซื้อของที่เพื่อนชอบกินไปให้ด้วย
(ปุ๊ชอบกิน มะม่วงดิบ พวกมะม่วงมัน แต่ก็ท้องผูกบ่อยๆ คิดว่าไปที่นั่นคงไม่ต้องท้องผูกแล้ว)

ซึ่งสุดท้ายแล้ว ใครที่อ่านมาถึงตรงนี้ เราอยากให้ทุกคนรู้ว่า วันที่เราจะสูญเสียคนที่เรารู้จักมักคุ้น และสนิทสนม มันไม่เคยมีสัญญาณเตือนใดๆ ทำไม่ได้ แม้แต่จะช่วยเหลือ ณ วินาทีนั้น ทำไม่ได้แม้แต่จะเหนี่ยวรั้งใดๆ และทำไม่ได้แม้แต่จะได้ยินเสียงสุดท้าย หรือมองหน้าครั้งสุดท้าย อาจจะจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เราพบกันอย่างมีชีวิตมันเมื่อไหร่ และไม่มีโอกาสจะพูดให้ได้ยินว่า เพื่อนคือเพื่อนสนิทของฉัน และ อาจไม่รู้ว่าเมื่อสูญเสียไปแล้ว จะเสียใจมากแค่ไหน มันเป็นความรู้สึกที่ประมาณไม่ได้ ว่ามันจะเท่าไหร่ เพราะไม่เคยคิดประมาณไว้ว่า เราจะจากกันไป โดยไม่มีโอกาสพบหน้า เมื่อไหร่ เรื่องแบบนี้ไม่มีใครรู้ และหลายครั้งคาดการไม่ได้ ถ้าคุณมีคนที่รัก พ่อ แม่ มีพี่น้อง มีเพื่อนรัก ขอให้คุณรู้ไว้ว่า มันมีค่าแค่ไหน และขอให้ดีต่อคนเหล่านั้นให้มาก เพราะเมื่อสูญเสียไปแล้ว จะรู้ว่า ความรู้สึกเสียใจ มันมากกว่าที่เราคิดว่าจะเสียใจได้ตั้งเยอะ....

วันนี้เราต้องส่งของกินที่เพื่อนชอบด้วยการถวายภัตตาหาร หรือถวายสังฆทาน และหวังใจว่า สิ่งเหล่านั้น เพื่อนจะได้ ซึ่งไม่รู้ว่าได้รับจริงหรือไม่ แต่ก็หวังให้เป็นเช่นนั้น มันคงดีกว่าใช่มั้ย ถ้าเพื่อนเรายังอยู่ และกินขนมในถุงเดียวกับเรา หรือกินของที่เราซื้อมา แล้วเราได้เห็นเพื่อนยิ้มแล้วพูดว่า "ขอบใจ"

อ่านมาจนถึงตอนนี้ เราอยากให้ช่วยอธิฐาน ขอให้เพื่อนเราไปดี และมีความสุขที่เที่ยงแท้ อยู่ในที่ซึ่งเป็นสุคติ

"หลับฝันดีเพื่อนรัก คราวนี้คงหลับฝันยาว ขอให้ฝันแต่เรื่องที่ดี และมีแต่ความสุขสงบทางใจนะ"




 

Create Date : 24 ธันวาคม 2551
3 comments
Last Update : 24 ธันวาคม 2551 23:50:48 น.
Counter : 186 Pageviews.

 

เสียใจมาก......ปุ๊ ไม่คิดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นมาจริงๆ T__T

ถ้าชาติหน้ามีจริง ขอให้ได้เจอกันอีกนะ

ปุ๊เป็นคนดี ... คงได้อยู่บนสวรรค์แน่นอน

 

โดย: โมบาย IP: 58.64.82.58 25 ธันวาคม 2551 1:38:00 น.  

 

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ

 

โดย: B-Nursery IP: 58.136.71.110 25 ธันวาคม 2551 16:28:13 น.  

 



ขอให้มั่งมีและมีความสุขค่ะ

เสียใจด้วย เศร้าจัง เคยมารูปบ่อยๆ ค่ะ

 

โดย: redclick 26 มกราคม 2552 15:50:11 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ


Valentine's Month


 
Spam_Chan
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




สวัสดีทุกท่าน ข้าพเจ้าคือ Spamchan
Friends' blogs
[Add Spam_Chan's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.