การเรียนรู้ไม่มีวันจบสิ้น ตราบจนกระทั้งเรายังมีชีวิตอยู่
Group Blog
 
 
มิถุนายน 2548
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930 
 
16 มิถุนายน 2548
 
All Blogs
 
ผมจะเล่าเรื่องรักของผม

The times of the love
บางทีเราอาจจะเข้าใจอะไรต่ออะไรก็ต่อเมื่อเราได้สูญเสียมันไป เช่นเดียวกับรักของผม ผมได้เข้าใจว่ารักแท้คืออะไรก็ต่อเมื่อผมได้สูญเสียคนที่รักไปแล้ว มันจึงเป็นรักแท้ของผมเพียงคนเดียว.....ก็ผมยังรักเขาอยู่นี้...และได้เข้าใจว่าความสุขของเราคือการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข(กับคนอื่น).....ถึงภายในจะเหนื่อยล่าสักเพียงใดก็ตาม.........
ปี พ.ศ. 2547 ในเดือน ตุลาคม
A: ฮัลโล ฮัลโล ครับ ขอสาย..?..ครับ
Z:ไม่มีคนชื่อนี้ค่ะ
A:เบอร์.01 xxxxxxx...?....นี้หรือเปล่าครับ?
Z:ค่ะ! จากไหนค่ะ?
A:ขอโทษครับ?โทรผิดครับ..ผมหยิบกระดาษจดเบอร์โทรจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมาดูใหม่อีกครั้ง
A:เอ้อ! เบอร์นี้ชัวเปล่าว่ะ? ผมถามเพื่อน
B:เอ่อ! แน่นอน ..เพื่อนรักของผมตอบกับมา หลังจากที่มันใช้หน้าที่การงานที่ทำอยู่ในบริษัทของผู้ที่รวยที่สุดและมีอำนาจมากที่สุดในประเทศขณะนี้ช่วยค้นหาเบอร์โทรมือถือของผู้หญิงคนหนึ่งให้
A:แล้วทำไมไม่ใช่ละ
B:กูก็ไม่รู้ว่ะ เดี่ยวกูจะไปเช็ค ให้ใหม่แล้วกัน
A:เอ่อ! ขอบใจเพื่อน
เป็นบทสนทนาที่ผมพยายามที่จะติดต่อกับคนคนหนึ่ง ที่ไม่เคยจะลบเลือนไปจากความทรงจำของหัวใจของผมเลย ในระยะเวลา 8 ปีที่ผ่านมา 8 ปีที่ผมทำงานอย่างหนัก 8 ปีที่ผมอยู่กับตัวเองและเรียนรู้ที่จะรู้จักตัวเองให้มากขึ้น ผมหวังว่าถ้าได้คุยกับเขาอีกสักครั้ง ผมจะสามารถทำใจและจะสามารถยอมรับคนอื่นได้เสียทีหนึ่ง ผมหวังไว้อย่างนั้น แล้วตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาผมทำอะไรอยู่ ผมยอมรับว่าผมไม่พร้อม บางอย่างกับมีเพียงแค่ระยะเวลาเท่านั้นที่ให้คำตอบและเยี่ยวยาเราได้

หลังจากนั้นผ่านไป 2 อาทิตย์
D:ฮัลโล ...ครับ รอสักครู่ครับ ....พี่ โทรศัพท์ครับ?..น้องที่เรียนโทด้วยกันส่งโทรศัพท์ของมันให้ผม (เนื่องจากผมไม่เคยมีมือถือเป็นของตนเองเลยในชีวิตที่ผ่านมา ผมคิดว่าผมยังไม่มีความจำเป็นที่จะมีมัน...ในเวลาที่เพื่อนมันจะติดต่อผม มันจึงโทรเข้าเครื่อง น้อง D )
A:ว่างัยเพื่อน
B:เย็นนี้ไปเตะบอลไหม?
A:ไม่กูขี้เกียจว่ะ แต่กูจะไปวิ่ง มึงจะไปด้วยไหม?
B: เอ่อไปวิ่งก็ได้ว่ะ .. เพื่อนรักของผมมันตอบตกลงด้วยความเต็มใจ..ผมคิดว่างั้นละนะ
A:งั้นตอน ห้าโมงครึ่ง เดี่ยวกูไปรับที่คอนโด มึงลงมารอที่ข้างล่างด้วย….. มีไรอีกเปล่า?
B: ไม่มี...ห้าโมงครึ่งเจอกัน ห้ามช้านะโว้ย ! ..(โอ้! เพื่อนผมมันมี กำชับห้ามช้า)
A: D ? ปิดงัยวะโทรศัพท์.. (ผมถาม น้อง D เพราะไม่รู้ปุ่มปิด.) ..พี่ B แกชวนไปวิ่งเย็นนี้ว่ะ.. ไปมั้ย (ผมบอกน้องมัน..พร้อมกับชวนมันไปวิ่งในตอนเย็นด้วย)
D: ไปสิพี่
ในตอนเย็นหลังจากที่พวกเราไปวิ่งกัน เพื่อนผมมันก็ชวนผมไปกินกาแฟที่หลังมหาลัย ..เพื่อนผมคนนี้มันชอบไปมองหญิงที่ร้านกาแฟเป็นชีวิตจิตใจเลยก็ว่าได้...เราไม่มีร้านประจำหรอก..เพราะร้านไหนเจ้าของสวยหรือคนในร้านสวยเราก็เข้ามันร้านนั้นละ...รสกาแฟเลยไม่ใช่เรื่องสำคัญ..

ที่ร้านกาแฟ
A:เอาอะไรกันบ้างนี้...ผมถามเพื่อนหลังจากที่เห็นพวกมันไม่สนใจที่สั่งอะไรกันก่อนเลย!มันสำรวจรอบๆโต๊ะกันอย่างเดียว
B: โกโก้ร้อนพี่
D: ชาร้อนไม่ใส่น้ำตาล เพื่อนผมมันมี diet ...ผมมองมันด้วยสายตาที่บอกมันว่า...ไอ้อ้วนเอ่ย!
ส่วนผมนั้นหรือ ...นมร้อนไม่ใส่น้ำตาล หลังจากดูราคาที่เมนู นมจืดกับนมหวาน ราคาต่างกันตั้งบาทหนึ่ง และที่โต๊ะก็มีน้ำตาลให้เติมฟรีด้วย แล้วผมจะเสียบาทหนึ่งไปทำไม (ผมมองเห็นความเห็นแก่ตัวเริ่มแสดงพลังที่เหนือกว่าความยุติธรรมในตัวผม )
A: จะกินอะไรกันอีกเปล่า ผมถามเพื่อนกับน้อง D
D: แชนวิสไข่ดาวหมูหยอง ครับ
B: เพื่อนผมแสดงท่าทางการใช้ความคิดอย่างหนัก....ก่อนมันจะบอกผมว่า ขนมปังปิ้งแยมสับปะรด.(มันกำลัง diet ครับ).
ผมจดแล้วก็เดินไปส่งให้คนขายและกับมานั่งที่โต๊ะ
A:เอ้อ ..เบอร์โทรได้หรือยังวะ ผมตรงเข้าประเด็นทันที
B: มึงสั่งเมื่อไรว่ะ..ร้านนี้มีเมนูเบอร์โทรด้วยหรือ..(เพื่อนผมมันกวน..ตี..?)
A: มี...เบอร์ 43 มึงเอามัย กูจะให้ (ผมเอาคืนมั่ง)
B: เอ้อ ! กูยังไม่ได้เช็คให้เลยว่ะ..แต่เดี๋ยวโทรถามเพื่อนให้
แล้วเพื่อนรักผมมันก็โทรถามเพื่อนมัน ซึ่งเพื่อนมันคนนี้เป็นเพื่อนกับคนที่ผมกำลังตามหาเบอร์โทรอยู่ เขาอยู่คณะเดียวกัน ผมเองก็รู้จักแต่ไม่ได้สนิทมากนัก.มันคุยกับเพื่อนสักพัก..แล้วเพื่อนผมมันก็หันมาบอกผม
B:กูถามเพื่อนแล้ว...มันไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้ว...แต่เดียวมันจะโทรถามเพื่อนอีกคนให้รอสักครู่...เดียวมันจะส่ง sms มาให้...ครับพี่...โปรดรอสักครู่นะครับ..(มันมีเหน็บแหนม)
A:ขอบคุณครับพี่..เดียววันนี้ผมเลี้ยงพี่ครับ..(ผมบอกไอ้เพื่อนรักของผม)
พวกเรานั่งกันไปสักครู่น้องเด็กเสิร์ฟก็มาส่งเครื่องดื่ม....แล้วสักครู่โทรศัพท์เพื่อนผมก็ดังขึ้น
B:เพื่อนกูส่ง sms มาว่ะ เอ้า !นี้เบอร์ 01-xxxxxxx (เพื่อนมันบอกผม)
A:ขอบใจมากเพื่อน
ผมจดเบอร์โทรที่เพื่อนบอกลงในกระดาษของร้านค้า และมองดูใหม่ ผมจดจำเบอร์เก่าที่เพื่อนให้มาได้ เบอร์มันแตกต่างก็แค่ตัวเลขตัวสุดท้ายเท่านั้นเอง จากเลข 6 เป็น 9 ผมยังไม่คิดที่จะโทรหาเขาในตอนนี้ เพราะยังไม่ใช่เวลา..
วันนั้นพวกเรานั่งกันสักพักใหญ่ๆ โดยมีเรื่องสาวๆเป็นประเด็นหลักๆในการสนทนาของพวกเรา มันเป็นเรื่องแปลก เพราะเราทุกคนต่างก็มีคนของหัวใจกันแล้วทุกคน โดยเฉพาะเพื่อนผมมันพึ่งจะแต่งงานไปเมื่อไม่นานมานี้เอง และน้องที่เรียนกับผมก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก ถึงจะยังไม่ได้แต่งกันก็ตาม แล้วเรากำลังแสวงหาสิ่งใดกันอยู่อีกละ เราไม่ต้องการจะจริงจัง เราไม่หวังว่าจะได้ครอบครอง เพียงแต่เราเข้ามาเพื่อชื่นชมเพียงแค่นั้น เราบอกหัวใจของตัวเองไปอย่างนั้น และเราก็เชื่อมั่นในหัวใจของตัวเอง แต่หัวใจของเรามันจะมั่นคงกันสักแค่ไหนกันเหล่าในเรื่องเหล่านี้..... ความห่างไกลกับความใกล้คิด.... เราทุกคนต่างก็เคยได้ยินตำนานของความใกล้ชิดกันมามากพออยู่แล้ว ว่ามันมีอิทธิผลต่อความรักของคนสองคนมากเพียงใด และในความรักของผมเอง ผมก็โทษมันว่าเป็นต้นเหตุให้รักของผมต้องจบลงตลอดตกาล.....


“ กับใครบางคนเรากับทำได้ดีที่สุดแค่รัก และเก็บเขาไว้ในใจตลอดไป ทำได้แค่นั้นจริง ๆและ ที่เหลือไว้...ก็คงจะเป็นแค่ความทรงจำที่ดีตลอดไป......”



Create Date : 16 มิถุนายน 2548
Last Update : 14 กุมภาพันธ์ 2549 10:05:40 น. 1 comments
Counter : 245 Pageviews.

 
ถ้าเจอรักแท้แล้วบอกกันด้วย
เพื่อจะให้ช่วยหา 55
สมหวังนะค่ะ :)


โดย: HoNg IP: 222.123.30.114 วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา:17:48:33 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

space time
Location :


[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]





...........I AM NOT PERFECT.........


Friends' blogs
[Add space time's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.