Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2550
 
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
16 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
การกลับมาของไอ้เอก


ไม่รู้จะเขียนอะไร นินทาเพื่อนละกัน

ความจริงมันเป็นเพื่อนที่เราสนิทที่สุดในช่วง ม.5 เลยก็ว่าได้เพราะนั่งคู่กับมัน แต่แล้วมันก็ชิงหนีไปเข้าเอแบค แล้วก็หนีคดีไปอยู่ ม.กรุงเทพ ปัจจุบันมันก็ยังเรียนไม่จบเพราะดูแลกิจการที่ท่าทางจะไปได้ดี ความจริงเมื่อต้นปีก็เกือบจะได้เจอหน้ามันตอนจัดมีทติ้งแล้ว แต่มันเสือกไม่มาเพราะพ่อมันขับรถที่มันใช้ไปที่อื่น มันก็เลยไม่มา

เบอร์โทรมันก็เกือบจะลบไปหลายครั้งแล้วเพราะคิดว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่ได้เจอกับมันอีก (คือเราเป็นพวกชอบลบเบอร์มือถือในเครื่อง เวลาฟุ้งซ่านนี่บ่อยเลย ตอนนี้เหลืออยู่ 30 เบอร์ได้) แต่เบอร์ไอ่บ้านี่ก็ยังอยู่เพราะยังลังเลอยู่ เห็นแก่ว่าเคยไปพิมพ์รายงานสุขศึกษาเรื่องโรคหลอดเลือดหัวใจตีบที่บ้านมันก็เลยยังไม่ลบ ถึงแม้ว่าชาตินี้อาจจะไม่ได้เจอหน้ามันอีกแล้วก็ตาม...

แต่แล้ว...ก็มีเหตุที่ต้องเจอมันอีกจนได้...เมื่อวันอาทิตย์ก่อน เวลาเกือบตี 1 ก่อนที่เราจะหลับ ได้มีเสียงโทรศัพท์มาก่อกวนประสาท ธรรมดาคงด่าไปแล้วเป็นอะไรวะโทรมาตี 1 แต่ท่านแม่เป็นคนรับ ก็ได้ยินเสียง “จะคุยกับเต้เหรอ.........อะไรนะ อุบัติเหตุ !?”

แล้วท่านแม่ก็รีบยื่นโทรศัพท์ให้เรา ตอนนั้นเราก็ตกใจเหมือนกันว่าใครจะถูกหวยรางวัลที่ 1

“ไอ้จืดเหรอ !? นี่เอกนะ”
ความจริงชื่อเอก ในบรรดาเพื่อนที่รู้จักกันมามีอยู่ประมาณ 8 เอก ทั้งเพื่อนที่ บ.ด.2แล้วก็ที่มศว.มันก็คงกลัวว่าจะนึกไม่ออก อีกอย่างแบทมันก็กำลังจะหมดแล้วอีกต่างหาก (ยิ่งกว่าหนังน้ำเน่า เวลาฉุกเฉินแบทก็ต้องหมด กำกับโดยพิศาล)

“จำได้ป่าว เอก ตึ๋งปึ๋ย”

พอได้ยินคำว่า “เอก ตึ๋งปึ๋ย” นี่นึกออกในทันที ปิ๊งขึ้นมาในหัวเลย คือมันเป็นคล้ายๆรหัสลับดาวินซี่ พอได้ยินจะรู้ทันที (เหตุผลไม่บอกละกัน หึหึ) ซึ่งมันโทรมาขอความช่วยเหลือเนื่องจากว่ารถมันเสียอยู่ที่สิงห์บุรี ซึ่งเป็นจังหวัดที่ติดกับจังหวัดอ่างทอง ตอนนั้นเวลาไม่มากก็เลยให้มันบอกหลักกิโลเมตรมาแล้วจะขับรถไปหา ไปแบบชุดนอนเลย บึ่งรถแบบเร็วสุดๆ ถนนก็เสือกซ่อมอีก ไฟก็ไม่เปิด เกือบเหมากรวยไปซะด้วยซ้ำ

และแล้วก็ไปถึงปั๊มที่มันจอดตายอยู่ เห็นหน้ามันครั้งแรก คิดในใจ “นี่มันเพื่อนกูรึเปล่าวะ !?” หน้าตามันเปลี่ยนไปมาก ตัวก็ใหญ่กว่าเดิม (เดิมก็ตัวใหญ่อย่างกับควายอยู่แล้ว) ตอนนั้นมันอยู่กับช่างรถท้องถิ่น ซึ่งดูท่าทางไม่น่าไว้ใจเลย คือมันมากัน 3 คนแล้วก็พูดชักชวนให้ไปซ่อมที่อู่ของมัน โดยบอกว่าหม้อน้ำรั่วขับต่อไปไม่ได้แล้ว ตัดใจซะเถอะ ซึ่งก็ถือว่าโชคดีที่ตัวมันใหญ่แล้วท่าทางมันก็เถื่อนๆอย่างกับพวกรับเหมาก่อสร้าง ดูโหวงเฮ้งน่าจะพกปืนลูกซองอยู่ในรถ พวกนั้นมันก็เลยไม่กล้าเข้ามายุ่งเท่าไหร่

ซึ่งเราก็แนะนำมันว่ายังไงก็ลากมาที่ตลาดอ่างทองก่อนเพราะตอนนั้นก็ตี 2 แล้ว อย่างน้อยก็ไปให้พ้นสถานการณ์ที่ไม่น่าไว้ใจแถวนี้ก่อนดีกว่า ก็บอกมัน มาจอดไว้หน้าบ้านกูก่อนละกัน ปลอดภัย ถ้าหายก็แสดงว่ากูเอาไปเอง...

ในที่สุดก็ตกลงว่าจะลากมาหน้าบ้านเรา ก็เลยโทรให้รถยกที่อ่างทองมารับ ซึ่งรอนานมากเพราะมัขั้นตอนหลายขั้นมาก คือให้ยามตลาดหน้าบ้านไปเรียกรถยก ซึ่งไอ้ยามนี่ก็ท่าทางจะตายมาหลายวันแล้ว กลัวจะขี่มอเตอร์ไซต์ไปล้มที่ไหนซะก่อนด้วยซ้ำ (ซึ่งล่าสุดลาออกไปแล้ว) พอติดต่อรถลากได้แล้ว ก็รอว่าเมื่อไหร่จะมาถึง ซึ่งก็รอนานมาก ใจนึงกลัวว่าจะไปเหมาพวกกรวยที่ซ่อมถนนเหมือนกับที่เราก็ไปเหมาก่อนมา ก็เลยลองโทรไปตาม เสียงโคตรเมาอีกต่างหาก ขากรรไกรค้างพูดไม่ชัดแล้ว ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่เกิดมันไปก่ออุบัติเหตุชนมอเตอร์ไซค์ชาวบ้าน เราจะกลายเป็นต้นเหตุซะเองนี่ ซึ่งกว่าจะมาก็ตี 4

ระหว่างที่รอก็คุยกับมันไปเรื่อยๆ ได้ยินเรื่องราววันนี้แทบจะไปออกคน ค้น คน ได้เลย คนอะไรจะซวยขนาดนี้ ก่อนหน้าที่เครื่องจะน็อค ตอน 2 ทุ่มยางก็ระเบิดไปรอบนึงแล้ว มันบอก B-quick รู้เรื่องยางจริงๆ เตือนมาบอกว่า “น้อง..อย่าวิ่งไกลนะ ยางไม่ไหวแล้ว” แล้วมันก็ไม่เชื่อ ฝืนขับมา แล้วเป็นไง หมอหยองกับลักษณ์ฟันธงยังสู้ไม่ได้ ระเบิดเลย ซวยครั้งที่สอง แบทมือถือก็จะหมดอีก ความจริงมันไม่รู้เบอร์ที่อ่างทองหรอกนะ มือถือตอนนั้นเราก็ปิดเครื่องให้มันหลับไปแล้ว ยังดีที่เบอร์ที่กรุงเทพจำง่ายซึ่งใครได้ยินก็สามารถจำได้ทันทีแน่นอน (ไม่บอกหรอกกลัว...) โทรไป ท่านป้ารับ ท้านป้าก็ซักใหญ่ เป็นใคร รู้จักที่ไหน จู่จู่โทรมาดึกๆดื่นๆ ซึ่งตอนนั้นใจมันคงระทึกน่าดูเพราะแบทก็จะหมด มันบอกอย่างเดียวฉุกเฉินกับอุบัติเหตุ ทีแรกท่านป้าบอกรหัสจังหวัดผิดอีกต่างหาก แต่ยังดีที่เจ้าเดียร์มันแอบฟังอยู่ก็เลยบอกแก้ได้ทัน มันก็เลยสามารถโทรมาหาเราได้ (ซึ่งถ้ามันรถเสียก่อนหน้านี้ซักสัปดาห์นึง มันคงได้นอนข้างถนนสัมผัสชีวิต Home Stay ข้างถนนแน่ๆเพราะตอนนั้นเรากำลังระเริงอยู่ญี่ปุ่น)

พอรถยกมา ก็ถามอะไรเล็กน้อยเกี่ยวกับรถ เพราะว่าเป็นรถเกียร์ออโต้ก็เลยลากไปไม่ได้ ต้องยกล้อหน้าขึ้น (ขับเคลื่อนล้อหน้า) รถไอ้เอกก็ดันโหลดต่ำอีก เวลาข้ามสะพานท่อไอเสียก็กระแทกพื้นไฟแล่บอีก กลัวว่ามันจะพังกว่าเดิม ซึ่งกว่าจะลากมาถึงหน้าบ้านเราก็ปาไปตี 5 สรุปวันนั้นไม่ต้องนอนเลย รู้สึกว่าเป็นคืนที่ยาวนานเหลือเกิน

อยากรู้ป่ะว่าอะไรเสีย สายพาน...สายพานขาด ซึ่งมันขับจนสายพานเปื่อยเลย ไม่รู้ขับอีท่าไหน พอสายพานขาด ตัวทำความเย็นในรถก็ไม่ทำงาน แล้วความร้อนก็ขึ้น สุดท้ายก็เลยจอดสนิท แต่ซ่อมชั่วโมงเดียวก็เสร็จแล้ว และมันก็กลับบ้านไปเปิดร้านเนทแบบไม่ต้องหลับต้องนอนในวันนั้นเลย (โคตรงกเลยคนเรา..)

จบ...




Create Date : 16 กรกฎาคม 2550
Last Update : 16 กรกฎาคม 2550 20:41:54 น. 5 comments
Counter : 224 Pageviews.

 
แหม...มี blog ก็ไม่บอกไม่กล่าว อ้าวแล้วทำไมเขียนแค่ entry เดียวเองล่ะ ไม่กลับมาเขียนต่อแล้วหรอ..


โดย: Rennis วันที่: 27 กรกฎาคม 2550 เวลา:20:53:07 น.  

 
emo


โดย: wbj วันที่: 30 ตุลาคม 2550 เวลา:10:59:08 น.  

 
น่ารักดีค่ะ


โดย: ชุติกาญจน์ วันที่: 19 พฤศจิกายน 2551 เวลา:6:55:48 น.  

 


มาเยี่ยมค่ะ


โดย: jaja_th10 วันที่: 27 พฤศจิกายน 2551 เวลา:10:14:06 น.  

 

lozocatlozocatlozocat




นับรู้ หนูลับ แล้ว.................................วัวมา
เร้าเคลื่อน เลื่อนเข้า หา.......................ผ่องแผ้ว
วายศก วกใส่ ลา....................................ปีเก่า
ยวนเพื่อน เยือนผวน แล้ว..............ส่งน้อมพรกัน ๚

วันเปลี่ยน เวียนปั่น ข้าม.........................ลาปี
เติมส่ง ตรงเสริม ศรี............................ร่วมแต้ม
ล้วนเผ่า เราผวน มี................................สานสุข
ซัดหลัก ศักราช แย้ม...........เคลื่อนคล้อยลาจาก ๚

จับรัก จักรับ ร้อย...........................เรียงกลอน
ร่างส่ง ลง,สั่ง พร...................................เพื่อให้
มอบติด มิตรตอบ วอน............................เวียนสู่
เทพสั่ง ทั้ง,เสพ ไซร้............................สุขรื้นชีวี ๚

ดีผล ดล,พี่ น้อง.................................ทบพูน
จิตมาก จาก,มิตร กูล............................ช่วยเกื้อ
สานต่อ เสาะเติม คูณ...........................ตามแต่ง
เพื่อนมั่ง พรั่งเหมือน เอื้อ.............พวกพ้องรอบตัว ๚

ครัวรอบ ครอบรั้ว ยั่ง.............................ยืนยง
ใสดั่ง สั่งได้ ตรง...............................แหล่งเหย้า
ไอหนุน อุ่น,ไหน จง..................................เจือสู่
ไร้โศก โรคใส่ เร้า.........................ป่วยไข้ลาเมิน ๚

งานเดิน เงินดั้น เพียบ........................เนืองนอง
ทรัพย์เพิ่ม เสริมพับ กอง.........................มากแท้
รับจาก ลากจับ ครอง............................ครอบอยู่
ซ้ำชุก สุขฉ่ำ แม้...............................ผ่านพ้นปีวัว ๚ะ๛

Happy New Year นะคร้า



lozocatlozocatlozocat



โดย: คนมีแผลพ่อแม่ไม่รัก วันที่: 27 ธันวาคม 2551 เวลา:12:00:58 น.  

ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
  *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

สรพงษ์...
Location :
อ่างทอง Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add สรพงษ์...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.