Group Blog
 
 
มกราคม 2548
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
29 มกราคม 2548
 
All Blogs
 
รถเมล์สายไหนพาเรากลับบ้าน

" วันนี้ผมตื่นขึ้นมาพร้อมคำถามว่า ตนเองเกิดมาเป็นนักเขียนหรือไม่ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเข้าใจไปเองหรือเปล่า ว่าเราคือนักเขียน หรือความฝันทั้งหมดเป็นเพียงภาพวาดที่ปิดบังผนังสกปรก

หลายปีที่ผ่านมา ผมพบว่าตนเองเข้าใจว่าเราคือนักเขียน เหมือนทึกทักว่าตัวเองหน้าตาเหมือนวิลลี่

อันที่จริงองค์ประกอบต่างๆ ก็คล้ายกัน อุปมาดั่ง หน้าวิลลี่ กับตนเอง ที่ต่างก็มีหู ปาก หางคิ้ว และขนจมูกเหมือนๆกัน รูปแบบการใช้งานเหมือนกัน แต่รูปลักษณ์หน้าตาต่างกัน คนที่นิยมชมชอบก็ย่อมต่างกัน

.....ดังกระผมดูถูกตัวเองว่า ถึงแม้จะเป็นนักเขียน ก็เป็นนักเขียนอย่างอื่นไม่ได้นอกจากเขียนบันทึกประจำวัน

แม้หน้าตาจะไม่เหมือนวิลลี่ แต่พอทำใจได้ว่าพอจะเป็นนักเขียนกับเขาได้บ้าง กล่าวไปคล้ายหลงตัวเอง แต่ขออนุญาตเรียกมันว่าความฝัน
แม้จะมีความขี้เกียจ และความขี้กลัวคอยรั้งไม่ให้ตัวลอยไปยังดาวฝัน... แทนที่จะสู้กับพวกมัน ผมดันอยู่ร่วมกันกับพวกนี้อย่างมีสันติ โดยนั่งมองดาวแห่งความฝันนั้นกระพริบบนขอบฟ้าไกลๆ

ตามธรรมดา นักบินผู้มีอุดมการณ์จะบินสู่ดวงจันทร์ได้อย่างไร หากไม่ประดิษฐ์กระสวยอวกาศ หรือประดิษฐ์ไม่เป็นก็น่าจะฝึกบิน ไม่ก็พาตัวเองไปสมัครเป็นนักบินขององค์การอวกาศ

และตามธรรมเนียม นักอยากเขียนย่อมเป็นนักเขียนไม่ได้ หากไม่สร้างผลงาน ฝึกอ่านฝึกเขียน แม้งานเขียนจะเหลวแหลกอย่างไร อย่างน้อยก็พอภูมิใจที่อาจทำให้ความแม่นยำในการขว้างต้นฉบับลงถังขยะของบรรณาธิการเพิ่มขึ้นมาบ้าง

ช่วงบ่ายผมปรึกษากับตนเองเงียบๆ ว่าควรเป็นนักฝันหรือเป็นนักเขียนดี ท้องส่งเสียงถามว่า เป็นนักฝันแล้วจะมีเงินซื้อข้าวกินไหม ผมจึงตกลงกับใจตนเองว่าจะเป็นนักเขียน เมื่อเวลา บ่ายสองโมงกว่าๆ"

...................................................


ข้อความข้างบน ผมเอามาจากบันทึกสุดท้าย
ในซากศพนิรนาม ที่โลกไม่รู้จัก
ผมพลิกหาสิ่งที่พอจะระบุตัวตนของเขาได้
นอกจากลายมือก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก
สันนิษฐานว่าเขาน่าจะอดตาย

เขาควรจะไปเกิดเป็นเป็นนักเขียนในเมืองที่มีผู้คนอ่านหนังสือเฉลี่ย 700 หน้าขึ้นไป ต่อปี ชีวิตเขาน่าจะดีกว่านี้ และหากจะตายจากไป เขาก็ควรมีสิทธิ์ที่จะหายใจในหน้าหนังสือที่ยังมีคนอ่าน


ในปัจจุบัน ขณะที่ผมกำลังกลับจากบริษัท
กระเป๋าผมตุงด้วยเงินเดือนที่เพิ่งถอนออกมาใหม่ๆ ผมนึกสงสัยตัวเอง ว่าแท้จริงแล้วผมควรจะไปทำงานเหมือนเดิมทุกๆวัน หรือผมควรจะเป็นซากศพนิรนามร่างนั้นกันแน่



ในเมื่อบันทึกเล่มนั้น มันเป็นลายมือของผมเอง


Create Date : 29 มกราคม 2548
Last Update : 29 มกราคม 2548 23:00:02 น. 7 comments
Counter : 214 Pageviews.

 
เหนด้วยว่าควรจะไปทำงานเหมือนเดิมแต่มาเขียนให้เราได้อ่านต่อไปเพราะอันที่จริง
คุณทำให้เราอารมณ์ดีเวลามาบลอกคุณ
ดังนั้น เราว่าคุณน่าจะไปเล่นตลกอีกอาชีพนะ อิอิ


โดย: prncess วันที่: 30 มกราคม 2548 เวลา:0:15:07 น.  

 
ไม่จำเป็นว่าจะต้องหารถเมล์สายไหนพาคุณ

กลับบ้าน นี่นา ในเมื่อคุณ สมตู้ฯ ก็กำลังเดิน

ทางอยู่บนถนนเส้นนั้นแล้ว . . .

ทำงานที่คณทำให้เป็นงานอดิเรก แล้วมาเขียน

เองพิมพ์เอง ให้พวกเราอ่าน . . . หรือจะเขียน
เอง พิมพ์เอง + ขายเอง ก็ยังได้นะค่ะ . . .

อิฉันจะสมัคร เป็นเจ้าหน้าที่พิสูจน์อักษรให้หนังสือ คุณสมตู้ฯ คนแรกเลยค่ะ . . .

WhaT iT’S W๐l2tH’s blog


โดย: . . . IP: 61.91.88.137 วันที่: 30 มกราคม 2548 เวลา:0:58:31 น.  

 
** คุณ

^ ข้างบนพิม์ผิดค่ะ (ไหวไหมเราจะพิสูจน์อักษร ) [- -:]


โดย: . . . IP: 61.91.88.137 วันที่: 30 มกราคม 2548 เวลา:1:00:03 น.  

 

ก็มาเขียนซ้อมมือไว้ที่นี่ก่อนนั่นแหละ
ทำงานไปด้วย...จะได้มีข้าวใส่้ท้องช่วงซ้อมมือ
พอเก่งแล้ว ...เงินทองไหลมาเทมาจากการขายเรื่องที่เขียน
ค่อยสะบัดตูดลางานประจำ

แต่เราว่าสมฯ เขียนดีนะ...เราชอบอ่านเรื่องที่สมฯ เขียน
..อย่ากลัวที่จะฝัน และทำมันให้เป็นจริง...นะจ๊ะ


โดย: ซีบวก วันที่: 30 มกราคม 2548 เวลา:10:11:56 น.  

 
ขอบคุณทุกท่านที่แนะนำนะครับ
สิ่งที่ผมเขียน มันมาจากสองสิ่งนี่ครับ คือ

หนึ่ง มันเป็นเรื่องจริง

สอง ผมปั้นน้ำเป็นตัว (อันนี้สำคัญมาก)

การอ่านจึงต้องชั่งใจในการเชื่อหรือไม่เชื่ออย่างมาก

ในเรื่อง สิ่งที่ผมปั้นน้ำเป็นตัว คือปัจจุบัน ผมไม่ได้ออกมาจากบริษัท พร้องเงินเต็มกระเป๋า (ฮา)

ส่วนในเรื่องของความเป็นจริงตามข้อแรก คือ
"ผมหน้าตาเหมือนวิลลี่" (ไม่ฮา)

บทนี้ทำให้รู้ว่า อย่างน้อยถ้าผมจะเขียนเพื่อขาย ก็พอจะรู้ว่าจะบังคับขายให้ใครได้บ้าง ฮ่าๆ (เอาจริง)

และทำให้รู้ว่า จะหาคนพิสูจน์อักษรได้ที่ไหน (ฮา 2 ที)

และยังสงสัยว่า ทำไมคนต้องนิยมเขียนวงเล็บว่า "ฮา"ต่อท้ายประโยคด้วย (นั่นนะซิ)






โดย: สมตู้กับข้าว วันที่: 30 มกราคม 2548 เวลา:13:35:01 น.  

 
เหอ--เหอ


โดย: ปั้นน้ำเป็นตัว กลัวจริงจริง. . . (WhaT iT'S W๐l2tH ) วันที่: 30 มกราคม 2548 เวลา:15:23:38 น.  

 
หวัดดีวิลลี่ (ฮา)


โดย: โอรีโอ้ ไม่ได้อัพเลยอะ ไม่ได้ล๊อกอินด้วย ไอ้เจ้าช่องนี้มันพิมได้ยาวดีจัง ใครจะชื่อยาวขนาดนี้หนอ :-) IP: 202.80.225.70 วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2548 เวลา:14:18:41 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

สมตู้กับข้าว
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add สมตู้กับข้าว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.