Group Blog
 
 
มกราคม 2548
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 
 
21 มกราคม 2548
 
All Blogs
 
ผมเป็นหนุ่มเมืองกรุง

ผมเป็นหนุ่มเมืองกรุง
ชอบมุ่งอยู่กับงาน
พอถึงรุ่งเช้า
ก็ก้าวเท้าออกจากบ้าน


ผมไม่รวยไม่จน
เป็นคนพอมีกิน
จึงต้องหาทรัพย์สิน
เอาไว้กินเจือจาน

แต่เท่าที่เกิดมา
ยี่สิบกว่าฤดูฝน
ยังอับด้อยถอยจน
คนชื่นชูคู่ดวงมาน

ไอ้เคยน่ะเคยหรอก
แต่ไม่ถึงกับบอกรัก
ไอ้กลัวกลัวอกหัก
น้ำต้มผักจะไม่หวาน

ก็เลยอยู่มาผู้เดียว
ไม่ถึงกับเปลี่ยวเหว่ว้า
เป็นลูกผู้ชายต้องกล้า
ใครไม่ต้องมาสงสาร

ต้องยืนหยัดต่อสู้
ยืนอยู่อย่างเป็นหนึ่ง
ยึดพระธรรมเป็นที่พึ่ง
โดยไม่ต้องพูดถึงอุดมการณ์

พ่อสอนไว้ให้ใจแข็ง
ผมก็แข็งตามสอน
แม่บอกว่าอย่ากะล่อน
ต้องแน่นอนและอ่อนหวาน

ผมเป็นหนุ่มเมืองกรุง
จึงมุ่งแต่การกอบ
รู้ผิดรู้ชอบ
รู้ระบอบเป็นประมาณ

รู้ว่าไฟเหลืองต้องเร่ง
รู้ว่าต้องเก่งตัดหน้า
ผิดเอ็ง ถูกข้า
และอย่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน

รู้หลบเป็นปีก
รู้หลีกเป็นหาง
ผมมีแต่ตัวด้วนกลาง
ปีกหางกันดาร

จึงดูเหมือนซื่อเขลา
ตามเค้าไม่ค่อยทัน
ทั้งสีหน้าท่าปั้น
คำจำนรรจ์กล่าวขาน

เขาพูดอ่อนซ่อนคม
ผมก็ไม่รู้แจ้ง
เขาพูดดำให้เป็นแดง
ผมก็แดงตามท่าน

ออกซื่อสัตย์ขนาดนี้
เป็นคนดีพอใช้
แต่ยังไม่พบคนถูกใจ
จนกระทั่งวันวาน

พบสาวเหน้าหนึ่ง
ว่าสวยซึ้งก็ไม่ถึงขั้น
ดูๆ ก็อย่างงั้น
แต่ยิ้มนั้นหว๊าน... หวาน

ยิ้มทีดั่งโลกแย้ม
พวงแก้มอิ่มใส
ตาพริ้มเหมือนยิ้มให้
โปรยไปดุจให้ทาน

ชีวิตผมเลยซวนเซ
เพราะบุพเพเหหัก
กำหนดบทแรกรัก
ณ ที่พักผู้โดยสาร

อยากรู้จักมักจี่
แต่ติดที่ยังไม่กล้า
ชั้นแต่สบนัยน์ตา
ยังประหม่าเกินประมาณ

พ่อสอนไว้ให้ใจแข็ง
ท่าจะแข็งไม่พอ
ทำยังไงดีพ่อ
ยากเหมือนถ่อขึ้นต้นตาล

ถึงตีนไต่ตาลตก
แค่ฟกช้ำดำเขียว
แต่ตกสาวเปล่าเปลี่ยว
เด๋อเป็นเสี่ยวอีสาน

เอ่ยปากจะทัก
ก็ให้หนักลิ้นหน่วง
ดั่งกลัวพิกุลร่วง
มีแต่ห่วงมิห้าวหาญ

จะให้ถาโถมโจมจู่
เป็นขี้ตู่ถูไถ
สุดอดจำทำได้
ด้วยมิใช่อันธพาล

นับหนึ่งถึงสิบ
จะขยิบตาให้
แต่จิตไม่เป็นใจ
เลยต้องนับไปถึงล้าน

ให้กลัดกลุ้มรุมร้อน
ไม่มีผ่อนความคิด
เหมือนคนเสพยาติด
หลงพิษขนมหวาน

ร่ำเรียนมาก็ใช่น้อย
ความรู้ไม่ด้อยอัตคัต
แต่วิชารักปฏิบัติ
เหมือนเด็กพึ่งหัดเขียนอ่าน

อาศัยสูตรเคมีใด
จึงจะจับใจเจนจบ
วิชาบังคับหรือสมทบ
มาบวกลบคูณหาร

วันนั้นตั้งใจมั่น
จะรู้จักกันให้จงได้
แต่มีเหตุเป็นไป
ผมตื่นสายเกินการณ์

จึงไม่พบสบเธอ
แต่ช่างเถอะต้องไม่ท้อ
ลูกผู้ชายนะครับพ่อ
ต้องหมั่นถ่อก่อสาน

พอถึงวันพรุ่ง
ผมก็มุ่งมาแต่เช้า
หวังได้เจอเธอเจ้า
แต่มันเช้าเกินประมาณ

ผมจึงอดไม่ได้
หลับใหลในไม่ช้า
รู้สึกตัวถึงผวา
เหลียวหาเธอรอบด้าน

ก็เห็นหลังไวๆ
ขึ้นไปกับรถคันหรู
นั่งหน้าเป็นตุ๊กตาคู่
ผมได้แต่ก้มดูสังขาร

ท่าผมจะอาภัพ
อับจนคนหมาย
และในบทสุดท้าย
คงเป็นผู้ชายขึ้นคาน

แต่ช่างเถิดไม่เป็นไร
ลูกผู้ชายต้องไม่หวั่น
พ่อเคยสอนไว้อย่างนั้น
ให้คงมั่นดุจสัณฐาน

ผมเป็นหนุ่มเมืองกรุง
ชอบมุ่งแต่การงาน
แม้ว่าจะไร้คู่
แต่ชีวิตยังอยู่ได้อีกนาน... น๊าน... นาน

....โดยปินดา โพสยะ
นิตยสาร ไปยาลใหญ่
หนังสือที่ เกิดขึ้นในช่วงชีวิตที่เกลียดหนังสือไร้รูปภาพ
เมื่อเวลาผ่านไป คิดจะกลับมาหาอ่านใหม่ ก็ยากเย็นเข็ญใจเต็มที


แต่ช่างเถิดไม่เป็นไร
แม้จะไม่มีให้ดู
และแม้ชีวิตจะไร้คู่
แต่ชีวิตก็ยังอยู่ได้อีกนาน น๊าน นาน...

คุ้นๆ ไหมครับ





Create Date : 21 มกราคม 2548
Last Update : 21 มกราคม 2548 14:22:26 น. 5 comments
Counter : 232 Pageviews.

 
คุ้นๆว่าเคยอ่านอะ
โดยเฉพาะท่อนที่ว่า

ถึงตีนไต่ตาลตก
แค่ฟกช้ำดำเขียว
แต่ตกสาวเปล่าเปลี่ยว
เด๋อเป็นเสี่ยวอีสาน

รุสึกว่าได้ยินใครเอามาพูดในทีวีด้วยอ่า


โดย: oreo (eera ) วันที่: 21 มกราคม 2548 เวลา:14:44:24 น.  

 
แวะมาอ่านค่ะ ชอบอ่ะ


โดย: prncess วันที่: 21 มกราคม 2548 เวลา:15:39:00 น.  

 
ไม่เคยอ่านจ้ะ...
แต่ชอบจัง


โดย: ซีบวก วันที่: 22 มกราคม 2548 เวลา:6:35:02 น.  

 

คุ้น--คุ้น เนอะ- - - - - - - - - - - - - - - - - -

WhaT iT’S W๐l2tH’s blog


โดย: WhaT iT'S W๐l2tH IP: 61.91.91.37 วันที่: 22 มกราคม 2548 เวลา:11:42:03 น.  

 
ดีมาก


โดย: chpooe IP: 124.120.94.133 วันที่: 22 กันยายน 2550 เวลา:12:43:29 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
สมตู้กับข้าว
Location :
กรุงเทพ Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed

ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




Friends' blogs
[Add สมตู้กับข้าว's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.