--[ กระเฉด ความสูญเสียอันใหญ่หลวง]--
เมื่อประมาณวันกลางเดือนที่ผ่านมา หลังจากที่ผมกลับมาจากทำงาน
กลับมาถึงบ้าน ประมาณซัก 3 ทุ่มได้ ได้ยินเสียงแม่ตะโกนเจี๊ยวจ๊าว ลั่นบ้านไปหมด
ทั้ง ๆ ที่ผมก็ยังปั่นจักรยานไม่ถึงบ้าน

"แม่กรูนี่หว่า ตะโกนอะไรวะ"

ความรู้สึกตอนนั้น แม่ตะโกนอารมณ์ประมาณว่า "ไฟกำลังไหม้บ้านอยู่"
ผมเหลือบตาขึ้นดูสภาพบ้าน ควันไฟอะไรก็ไม่มี

"แล้วตะโกนอะไรวะนั่นน่ะ"

จนผมปั่นจักรยานเข้าบ้านและเปิดประตูบ้านเข้าไปนั่นแหล่ะ ถึงได้รู้ว่า
วันนี้ มีสมาชิกใหม่ เข้ามาอยู่ร่วมกันอีก 1 ชีวิต!!!!!

1 ชีวิตนี้ ไม่ใช่คน แต่เป็น "แมว!!!!!"

ใช่แล้วครับ แมว!! ลูกแมวตัวเล็ก ๆ สีส้ม ท้องสีขาว
หน้าแหลมเปี๊ยบ เนื่องจากอด ๆ อยาก ๆ
ผมเดินเข้าไป เห็นสภาพแม่ผม ที่กำลังอุ้มอีนังคะน้าอยู่กับอก

ในขณะที่ ลูกแมวตัวนั้น ไปนั่งหลบอยู่หลังโซฟา
แต่ว่า ตอนเข้าไปนั่น ผมยังไม่รู้เรื่องอะไร ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
สภาพอย่างที่แม่ทำอยู่นั่น มีอยู่สถานเดียว นั่นก็คือ

อีนังคะน้า คงจะคาบหนูมาอวดแน่ ๆ แม่ถึงได้อุ้มมันไว้อย่างนั้น!!!!
จนแม่เอ่ยปากบอกผม

"หมัน เอาแมวออกมาหน่อย"

ผมหันไปมองหน้า พร้อมตอบกลับไป

"แมวอะไร ก็อุ้มอยู่นั่นไม่ใช่เหรอ"

"ไม่ใช่ ........ อีกตัวหนึ่ง"

ความคิดผมตอนนั้น ยังคิดว่าเป็นแมวแถวนั้น ที่มันชอบมาขอข้าวกินอยู่เรื่อย ๆ คิดว่าแม่คงเปิดประตู แล้วมันแอบเข้ามาในบ้าน แล้วก็เกิดศึกระหว่างแก๊งค์ ขึ้นในบ้านผม

ผมหันไปถามอีกที "ไหนล่ะ มันอยู่ไหน"
แม่ชี้มือหนึ่งไปที่โซฟา ในขณะที่อีกมือก็จับนังคะน้าที่กำลังขู่ ฟ่อ ๆ อยู่

"อยู่หลังโซฟานั่น"

ผมวางกระเป๋าสะพายลง พร้อมกับเดินไปเลื่อนโซฟาตัวนั้นออก ขอบอกครับ
ว่าหนักชิบหาย โซฟาตัวนี้มันต้องใส่เหล็กไว้ข้างในแทนฟองน้ำแน่ ๆ T_T

"มี๊..................."

มีเสียงตอบรับ จากการที่ผมพยายามเลื่อนโซฟาตัวนั้นออก
การเลื่อนคือ เลื่อนออกแค่ฝั่งเดียว เพื่อให้อีกฝั่งมันชิดผนังไว้ กันมันหนีออกไป
เปิดไว้แค่ฝั่งเดียว เพื่อบังคับให้มันออกมา ใจผมตอนนั้น คิดอย่างเดียวว่า เดี๋ยวมันจะต้องกระโจนสวนออกมา !!!
แต่ว่า มันไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อผมเลื่อนโซฟาออก ผมเห็น แมวตัวหนึ่ง ตัวเล็กนิดเดียว
นั่งซุกอยู่หลังโซฟาตัวนั้น ตัวสั่นงันงก!!! ผมเดินไปอุ้มมันออกมา มือผมจับมันก็แทบจะมิดอยู่แล้ว ตัวเล็กจริง ๆ

ผมหันไปบอกแม่

"นี่มันลูกแมวนี่ มันมาจากไหน"
"แม่เอามาจากริมถนน เห็นมันเดินอยู่!!!!"

"เวรกรรม เอามันมาทำไมเนี่ย"
"ก็แม่สงสารมัน เห็นมันเดินกลัวรถจะเหยียบตาย"

"เฮ้อ แม่ก็นะ อีคะน้าตัวเดียว หัวก็หมุนกันจะแย่แล้ว นี่ยังจะหาภาระมาอีก แล้วใครจะดูแลมันตอนเราไปทำงานล่ะ"

แม่ผมไม่ตอบอะไร เพราะว่าแกคงจะคิดแล้วก่อนที่จะอุ้มไอ้ตัวเล็กนี่มา
แต่ว่า ด้วยความสงสาร ทำให้แม่อุ้มมันติดมือมาด้วย โดยปัญหา คงจะโยนมาให้ผมแก้แหง ๆ

อีคะน้าเห็นเจ้าตัวเล็กนี่ ก็ขู่ ฟ่อ ๆ ๆ ๆ

นี่มันไม่รู้ตัวเองเลยหรือ ว่าตัวมันเป็นแมว ไม่ใช่ งู
ขู่เป็นงูเลย ฟ่อ ๆ ๆ แทนที่จะ แง๊ว ๆ ๆ ตามสันดานมันเอง หางพองเป็นกระรอกเลย

ผมเดินอุ้มเจ้าตัวเล็กเข้าไปใกล้ ๆ นังคะน้า มันเอื้อมมือมาจะตบเจ้าตัวเล็กให้ได้!!!
ก็ตามประสาแมวที่โดนสปอยจนเคยตัวแหล่ะครับ ตั้งแต่เลี้ยงคะน้ามา ไม่เคยเลี้ยงแมวตัวอื่น
ไม่เคยเลี้ยงสัตว์ตัวอื่น เลี้ยงแต่คะน้าตัวเดียว!!!

ตามใจทุกอย่าง อยากกินอะไรขอให้บอก ผมจะไปหามาประเคนให้
อยากเล่น ผมก็เล่นด้วย อยากนอนตรงไหน ผมก็จัดที่นอนให้

ผมบริการมันมากกว่าแม่ตัวเองซะอีก!!!!

ก็เมื่อผมกับแม่ สปอย มันขนาดนี้ ก็เป็นธรรมดาที่มันจะรู้สึกเหมือนว่า
มันกำลังจะถูกแย่งความรัก ไปให้กับเจ้าตัวเล็กสีส้มตัวนี้

ตอนนั้น ผมก็ไม่รู้ว่า จะแก้ปัญหาการวิวาทกันระหว่างแมวได้อย่างไร เลยบอกแม่ไปว่า

"เดี๋ยวแม่เอาไอ้ตัวเล็กนี่ ไปนอนด้วยนะ ส่วนอีคะน้า เดี๋ยวผมจัดการเอง"

นั่นก็หมายความว่า คืนนั้น นังคะน้าต้องมานอนกับผม แทนที่จะต้องไปนอนกับแม่!!
แต่ก่อนจะแยกย้ายกันไปปฏิบัติภาระกิจเลี้ยงดูแมว ก็ต้องตั้งชื่อให้กับลูกแมวตัวนี้ก่อน

ซึ่ง ผมมอบหน้าที่ให้กับแม่ ที่เป็นคนตั้งชื่อ อีคะน้า มาตั้งแต่แรก
แม่ผมมักจะมีชื่อที่คาดไม่ถึงมาให้อยู่เสมอ ยกตัวอย่าง หมาที่ชื่อ "ปลากริม" เป็นต้น
ซึ่งตอนนี้ ไอ้ปลากริม มันหาบ้านมันเองเจอแล้ว และก็โดนล่ามโซ่ตลอด 24 ชั่วโมง ไม่มีโอกาสเสนอหน้าชั่ว ๆ ของมันมาที่บ้านผมอีกเลย ก็ดีไปอย่าง รองเท้าผมจะได้ไม่โดนมันคาบไปแดรกอีก!!!

"กระเฉด" เป็นชื่อของแมวน้อยตัวนี้ ที่แม่ตั้งให้ จะได้เข้ากับ "คุณนายคะน้า" แมวสปอยตัวแรกของบ้าน!!

ผมอุ้มคะน้ามาปล่อยไว้บนห้อง พร้อมกับปิดประตู
หันมาคุยกับมันว่า

"ต่อไปนี้ อย่าเล่นตัวอีก เพราะว่าเค้ามีตัวใหม่มาแล้วนะ ฮ่า ๆ ๆ"

พูดไปอย่างนั้นแหล่ะครับ มันคงฟังไม่รู้เรื่องหรอก รู้แต่ว่า คืนนั้นทั้งคืน โดนมันตะปปหัวไปไม่รู้กี่ที จนต้องหวดด้วยไม้หน้าสามแหล่ะ มันถึงจะสงบลงได้!!!

เล่าเรื่องคะน้านิดนึง

คะน้า เป็นแมวสามสี เพศเมีย!!!
แม่เป็นคนเอามันมาอยู่ที่บ้าน เนื่องจากว่า เมื่อก่อนนี้มันเคยเป็นแมวอยู่ที่บริษัทที่แม่ทำงานอยู่
แล้วคะน้าท้อง จะคลอดลูก แต่ทว่า คะน้าไม่สามารถคลอดลูกได้ด้วยตัวเอง

จึงทำให้ ลูกตายตั้งแต่อยู่ในท้อง และเมื่อถึงเวลาคลอด คะน้า ไม่สามารถเบ่งเอาลูกออกมาจากท้องได้ แม่จึงต้องพาไปผ่าเอาลูกออกที่โรงพยาบาล

และแน่นอน "ผมเป็นคนจ่ายเงิน!!!!"

และตั้งแต่นั้นมา คะน้าก็เป็นสมาชิกที่บ้านผมไปโดยปริยาย จากแมวสามสี ผอมกระหร่องก่อง จนทุกวันนี้ เปลี่ยนสภาพจากแมว กลายเป็นหมูไปแล้ว หน้ากลมเป็นแตงโม!!!









หลังจากวันแรกผ่านไป การที่จะขังแมวทั้งคู่ไว้ในขณะที่ไม่อยู่บ้านนั้น เป็นไปได้ยาก เพราะมันต้องไปทำธุระส่วนตัวของมันมั่ง

ผมจึงปล่อยคะน้าออกจากห้อง ในขณะที่ให้นัง "กระเฉด" อยู่ในห้องแม่ โดยเปิดห้องน้ำในห้องแม่ไว้

ก็ไม่รู้ว่าขังกันอีท่าไหน พอผมกลับมาถึงบ้าน ผมเห็นนังคะน้าอยู่มุมห้องนึง ส่วนอีกระเฉด ไปหลบอยู่หลังตู้เสื้อผ้า!!!

ดูจากสภาพร่างกายแล้ว ก็คงผ่านการโดนตบมาหลายดอกเหมือนกัน T_T

แต่คราวนี้เปลี่ยนไป เมื่อคะน้าเห็นผมอุ้มเจ้ากระเฉดออกมาจากหลังตู้
คะน้าไม่ขู่ฟ่อ ๆ เหมือนเมื่อวานนี้แล้ว เพียงแต่มายืนเกาะแข้งเกาะขาผมเป็นพัลวัน พร้อมแหงนคอมามองเจ้ากระเฉด

แล้วก็ร้อง "แม๊ว ๆ " ไปตามประสา แมวโดนสปอย

ผมทำใจดีสู้เสือ โดยการ ยื่นเจ้ากระเฉด ไปใกล้ๆ

"ปั๊ป!!!!"

ผลออกมาก็คือ กระเฉด โดน คะน้า ตบหน้าไปอีก 1 ดอก T_T ซวยไป
วันต่อมา ก็ทำเหมือนเดิม คือขังมันไว้ในห้องแม่
แต่กลับมา ก็เหมือนเดิม ว่า ไม่รู้อีนังคะน้า เข้าห้องแม่ไปได้อย่างไร ใครไปเอากุญแจให้มัน

เหตุการณ์เช่นนี้ ดำเนินไปจนถึงวันที่ 3

พอผมกลับบ้านมา ภาพที่ผมไม่คิดว่าจะได้เห็น ผมก็ได้เห็น....นั่นคือ

นังกระเฉด กำลังนอนดูดนม อีคะน้าอยู่ จ๊วบ ๆ ๆ

กระเฉดเป็นลูกแมว คะน้า เป็นแม่แมว ที่ไม่มีโอกาสได้เลี้ยงลูกตัวเอง สัญชาติญาณแม่ จึงประทุ!!!

หลังจากนั้น ก็ไม่มีการตบตีกันอีกเลย
มีแต่ คะน้าไปไหน กระเฉด จะกระโดดโหยง ๆ ตามไปด้วยทุกที่
แม้แต่ตอนเข้าห้องน้ำ ซึ่งก็โดน นังคะน้าตบออกมาหลายเที่ยวแล้ว โทษฐานแอบดู T_T

คะน้า ดูท่าจะรัก กระเฉดมาก ปานลูกตัวเอง คอยแต่งตัวให้ ซึ่งกระเฉด หัวจะเปียกอยู่เสมอ เพราะนังคะน้าจะเลียขนให้!!!

ไม่น่าเชื่อว่า แมวสปอย ขนาดนังคะน้า จะยอมได้ขนาดนี้ ขนาดข้าว มันยังแบ่งให้กระเฉดกินเลย
และก็ยอมให้กระเฉดดูดนมด้วยนะ ทั้ง ๆ ที่มันเองก็ไม่มีนมให้กระเฉดกินจริง ๆ หรอก

หรือมันอาจจะเพลินก็ได้ และ กระเฉด ก็ชอบที่จะไปดูดนมคะน้าเหมือนกัน



เหตุการณ์ผ่านไป และ ดูเหมือนจะปกติ

จนเมื่อวันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ผมกลับมาจากทำงาน

กระเฉด เปลี่ยนไป กระเฉดไม่ยอมเดิน เอาแต่นอนอย่างเดียว โดยมีนังคะน้า นั่งอยู่ใกล้ๆ คอยเลียขนให้

พอคะน้าเห็นผมเดินเข้าไป มันก็หันมามอง แล้วก็ร้องออกมา

"แง้ววววววว"

ผมเดินเข้าไปดูเจ้ากระเฉด ที่นอนหายใจแฮก ๆ อยู่นั่น
สภาพมันผิดปกติสุด ๆ
สังเกตุดูที่ท้องของกระเฉด ท้องกระเฉด บวมมาก เหมือนมีอะไรอยู่ข้างใน

ผมตะโกนบอกแม่ทันที แล้วก็รีบเอามันไปโรงพยาบาลสัตว์ที่อยู่ใกล้ๆ บ้าน..........


หมอตรวจแล้วก็ส่ายหัว บอกไม่รอด
มันเป็นการติดเชื้อในช่องท้อง ซึ่ง จากอาการ แสดงว่าเป็นมานานแล้ว

ซึ่งผมกับแม่ ไม่ได้เอ่ะใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ผู้ที่จะเอ่ะใจในอาการของกระเฉดมากที่สุดก็คือ "นังคะน้า"
มันก็คงรู้ เพียงแต่ว่า มันบอกอะไรเราไม่ได้!!!!


ผมกับแม่ อุ้มนังกระเฉดกลับมาที่บ้าน

นังคะน้า ดูเหมือนจะรออยู่แล้ว มันนั่งมองอยู่ในบ้าน ผ่านกระจกประตูออกมา
พอมันเห็นผมกับแม่ หิ้วกรงเล็ก ๆ มาด้วย มันก็ลุกขึ้นและร้องเหมียว ๆ เรียก

ด้วยความดีใจ

ในขณะที่ผมกับแม่ น้ำตาจะไหล!!!
แม่บอกออกมา

"คะน้าเอ้ย กระเฉดมันจะตายแล้ว"

ผมเอากระเฉด ออกมาจากกรงที่หิ้วไป เอาผ้ามาปู และก็วางมันไว้
คะน้าเดินเข้ามานั่งอยู่ข้างๆ ทันที!!!

และแน่นอน ว่าคืนนั้นทั้งคืน มันก็นอนอยู่ข้าง ๆ นังกระเฉดนั่นแหล่ะ

ผมตื่นมา ลงไปดูนังกระเฉด ซึ่งจากที่ดูแล้ว อาการมันหนักมาก
แต่ผมก็ไม่รู้จะช่วยมันได้ยังไงเหมือนกัน ผมต้องไปทำงาน
เลยพูดกับคะน้าว่า

"ดูแลกระเฉดมันด้วย!!!"

ผมทำงานด้วยความวิตกกังวลว่า พอกลับไปบ้าน ผมจะต้องพบกับภาพที่ผมไม่อยากเห็น
ผมไม่อยากเห็นภาพ นังคะน้า ยืนร้องเรียก นังกระเฉด ให้มันลุกขึ้นมา

ไม่อยากเห็นภาพ คะน้า เลียเนื้อเลียตัวให้กระเฉด พยายามเอาขาเขี่ย ๆ ให้กระเฉดรู้สึกตัว!!!

ผมไม่อยากเห็น

จนในที่สุด ผมก็ต้องกลับบ้านมาจนได้
กระเฉดอึดมาก ที่ยังประคองชีวิตตัวเองในอาการอย่างนั้นมาจนถึงตอนที่ผมกับแม่กลับมาถึงบ้าน

ผมเดินขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ได้ยินเสียงแม่ตะโกนเรียกมาจากข้างล่าง

"หมัน ๆ อีกระเฉดแย่แล้ว"

เสียงแม่ร้องไห้ ใช่แล้ว แม่กำลังร้องไห้!!!
ผมวิ่งลงไปข้างล่างทันที!!!

ภาพที่ผมเห็น คือ
กระเฉด กำลัง "ชัก!!!"

แม่พยายามให้ผมพามันไปหาหมอให้ได้ แต่ผมปฏิเสธ ด้วยที่ว่า ให้มันตายไปซะดีกว่า จะให้มันมาทรมานไปมากกว่านี้ และที่สำคัญ ผมห่วงคะน้า!!!

ผมนั่งลง ลูบหัวนังคะน้า ที่นั่งให้กำลังใจ โดยการพยายามเอาเท้าข้างหนึ่งของมัน เขี่ย ๆ ตัวกระเฉด ให้มันลุก

แต่ว่า กระเฉด ไม่ลุก และยังชักอยุ่อย่างนั้น
จนในที่สุด กระเฉดก็เกรง ขาทั้ง 4 ยืดออกไป คอแหงนจนเกือบตั้งบ่า

ลิ้นห้อยออกมานอกปาก น้ำลายไหลออกมา

มันหายใจได้อีกไม่กี่เฮือก ทุกอย่างก็จบลง!!!!!!!

"แม๊ววววววววววววววววววววววววววววววววว"

คะน้า ร้องออกมา พลางเดินไปรอบ ๆ ตัวของกระเฉด
พยายามร้องเรียก ให้กระเฉดลุกขึ้น
แต่กระเฉดไม่ลุก เพราะกระเฉดตายแล้ว

คะน้า นอนหมอบลงข้าง ๆ ตัวกระเฉด และตั้งหน้าตั้งตา เลียขนให้กระเฉด
ผมปล่อยให้คะน้าเลียขนไปเรื่อย ๆ ในขณะที่แม่ผม

ร้องไห้และหลบไปนั่งอยู่ในครัว!!!

ผมเดินขึ้นบ้าน หยิบผ้าขาว เดินลงมา อุ้มคะน้าออกมาจากตรงนั้น อุ้มร่างที่ไร้วิญญาณของกระเฉด มาไว้บนผ้าขาว และก็ห่อร่างนั่นไว้ในผ้า

เอาใส่กรง และก็ปั่นจักรยาน หิ้วกรงนั่นออกจากบ้าน ตรงไปที่สวนสาธารณะ ที่อยู่หน้าหมู่บ้าน!!!

ก่อนจะออกจากบ้านมา คะน้าก็ร้องตาม เหมือนจะถาม ว่า จะเอากระเฉดไปไหน
ผมหันไปบอกมันว่า

"จะเอาไปฝัง!!!!"

ผมกลับมาแล้ว พบกับคะน้า ที่แม่กำลังอุ้มและลูบหัวมันอยู่ มันร้องไม่หยุด
ร้องหากระเฉด ดูเหมือนมันจะไม่ยอมรับความจริงว่า

"กระเฉดได้ตายจากมันไปแล้ว"

มันคงคิดว่า กระเฉดเป็นลูกมันแน่ ๆ
แต่คะน้าเอ้ย โชคชะตาชีวิตเอ็ง ก็คงต้องอยู่ตัวเดียวไปอย่างนี้แหล่ะ

ผมสั่งแม่ทันทีว่า

"ต่อไปนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามเอาแมวตัวใหม่เข้าบ้านเด็ดขาด!!!"

ไม่ใช่ว่าผมโหดเหี้ยม ไม่มีน้ำใจอะไร เพียงแต่ผมสงสารอีคะน้ามัน
เพราะถ้าเกิดเหตุการณ์อย่างกระเฉดอีก มันจะรับได้อีกหรือ กับความสูญเสียที่เกิดขึ้นนี้

คนเรา ตายจากกันยังร้องไห้ แล้วแมวล่ะ มันก็มีหัวใจเหมือนกัน


ผมสงสารมันครับ ไม่รู้ว่ามันจะคิดยังไง รู้แต่ ตอนที่ผมลงไปหาอะไรกินเมื่อตะกี๊นี้
คะน้า มันยังนั่งมองอยู่ตรงประตูอยู่เลย มันนั่ง เหมือนกับ จะรอการกลับมาของกระเฉด!!!!

.....




"ไปดีนะ กระเฉดเอ้ย ชาติหน้าเราคงได้พบกัน......."


จาก คะน้า!!!



สมันน้อย เบอร์ 14






Create Date : 04 เมษายน 2550
Last Update : 4 เมษายน 2550 6:22:21 น.
Counter : 571 Pageviews.

25 comments
  
เศร้าจัง...T_T...
โดย: cascade วันที่: 4 เมษายน 2550 เวลา:6:51:00 น.
  
เสียใจด้วยะนะคะน้าหมัน

ค้าน้าก็คงคิดถึงกระเฉดเหมือนกัน
โดย: ใบไม้ร่วงในป่าใหญ่ วันที่: 4 เมษายน 2550 เวลา:6:52:18 น.
  
น่าสงสารจัง
โดย: ปอม ปอม IP: 61.90.200.2 วันที่: 4 เมษายน 2550 เวลา:7:38:41 น.
  
เสียใจด้วยครับ


โดย: สอระ (สอระ ) วันที่: 4 เมษายน 2550 เวลา:8:20:01 น.
  
โดย: หนูเล็ก IP: 71.103.13.55 วันที่: 4 เมษายน 2550 เวลา:9:03:40 น.
  
แง.....
sad movies นี่หว่า
เศร้าจังเลย
โดย: coming soon (The Yearling ) วันที่: 4 เมษายน 2550 เวลา:10:15:45 น.
  
เศร้าอ่ะ...แมวก็มีหัวใจ
โดย: Kurt Narris วันที่: 4 เมษายน 2550 เวลา:10:25:11 น.
  


คนรักแมว
โดย: เสือสาวเขย่าโลก วันที่: 4 เมษายน 2550 เวลา:18:18:16 น.
  
ปกติไม่เคยอ่านอะไรเศร้า ๆ จากน้าหมันเลย เสียใจด้วยนะคะ
โดย: nu.raccoon IP: 206.73.209.94 วันที่: 5 เมษายน 2550 เวลา:8:08:30 น.
  
โดย: โสมรัศมี วันที่: 5 เมษายน 2550 เวลา:9:47:17 น.
  
คุณนี่ ชอบทำเราน้ำตาซึมทุกทีเลยนะ

โดย: Still Alive วันที่: 6 เมษายน 2550 เวลา:13:03:38 น.
  
นาน ๆ แวะมาบล็อคคุณ..

... ครั้งนี้ ทำเราอึ้งไปเลยหละ...

เสียใจด้วยนะ..

อยากบอกว่า....

อยุ่ กทม. เราเลี้ยงแมว 4 ตัว.. แล้วตัวนึง ติดเรามาก ๆ
มันชื่อกระทิ ๆ เป็นแมวกวนประสาท หน้าตาของกระทิ
ประมาณเด็กเทคนิคที่ชอบตีกันเปี๊ยบ....

.... ผ่านมา 1 เดือน.. ที่เรากลับมาอยู่ต่างจังหวัด...

คนที่บ้าน.. บอกว่า กระทิไม่ยอมกินอะไรมา 4-5 วันแล้ว..
และ
กระทิ จะไปเปิดลิ้นชักพลาสติก.. ที่เราใส่ชุดชั้นใน..
กระทิ.. มันลงไปนอนอยู่ในนั้นอ่ะ..

.. เราว่า.. กระทิ มันคงหาเราไม่เจอ.. คงคิดถึงเราแน่ ๆ
ไว้หลังสงกรานต์.. เราจะไปหากระทิ.. และบางที...
อาจจะพากระทิ กลับมาอยู่ต่างจังหวัดกับเราด้วย....

....
โดย: ม็อคค่าเย็น IP: 222.123.169.88 วันที่: 6 เมษายน 2550 เวลา:18:52:33 น.
  
มาบอกอีกอย่าง

เพลงในบล็อค คุณนี่ มันเศร้าจังเลย
โดย: Still Alive วันที่: 6 เมษายน 2550 เวลา:21:06:03 น.
  

ไปเกิดใหม่แย้ว

เอาเรื่องเก่ามาหากินใหม่บ่อยน่อ

ไปแระ มาทักแค่นี้แหละค่ะ ยุ่งมั่กๆ T_T
โดย: พิมรัก วันที่: 7 เมษายน 2550 เวลา:14:17:05 น.
  
บ๊ายบาย น้องกระเฉด

ปล.อัพบล๊อกแล้วค่า เอาทะเลมาฝากเป็นการไถ่บาป

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

โดย: dekhype วันที่: 8 เมษายน 2550 เวลา:2:35:42 น.
  
โถ..เศร้า
โดย: Life's like that IP: 58.64.104.127 วันที่: 8 เมษายน 2550 เวลา:18:59:51 น.
  
เศร้าด้วยยยยยยยยยยยยย
โดย: แม่แคส IP: 58.9.98.216 วันที่: 8 เมษายน 2550 เวลา:19:20:46 น.
  
โธ่ นังกระเฉดเอ๋ย
โดย: Princess Vertebra วันที่: 8 เมษายน 2550 เวลา:19:50:52 น.
  

แวะมาทักทายบ่ายวันจันทร์ค่ะ
โดย: เพียงแค่เหงา วันที่: 9 เมษายน 2550 เวลา:15:24:09 น.
  
อ่านแล้วน้ำตาปริ่ม

แง๊.....คนอะไรเขียนได้เศร้าชะมัด
โดย: +:+ l0veisl0ve +:+ IP: 210.1.21.117 วันที่: 28 พฤษภาคม 2550 เวลา:18:15:02 น.
  
โอยยย..น้ำตาซึม...

โดย: แค่ก้อนหินที่อยากบินได้ วันที่: 18 ตุลาคม 2550 เวลา:14:36:23 น.
  
ไม่มีรูปกระเฉดเหรอ..
อยากเห็น..
โดย: เสียดาย IP: 124.120.174.205 วันที่: 28 สิงหาคม 2552 เวลา:23:42:13 น.
  
ตามมาอ่าน "กะเฉดน้อย" T^T
โดย: แม่นุ้งเหมียว IP: 58.9.64.78 วันที่: 2 กันยายน 2552 เวลา:9:07:04 น.
  
ปรับอารมณ์เป็นเศร้าเกือบไม่ทันแน่ะค่ะ

สงสารกระเฉดจัง

ดูๆ ไปแล้ว คุณสมันฯ เป็นแนวๆ ปากร้ายแต่ใจดีรึปล่าวคะ

บางทีก็ออกแนวโหด..บางทีก็ดูอบอุ่น..น่ารักดีอ้ะ (หมายถึงแมวนะ..อิอิ)


-- คุณสมันฯ เขียนดีมากๆๆๆๆ เลยค่ะ..อ่านแล้วนึกภาพออกหมดเลย..

เฮ้อ..ยังไม่หายเศร้า
โดย: AB_PAE วันที่: 2 กันยายน 2552 เวลา:14:35:25 น.
  
อ่านแล้วน้ำตาซึม..
โดย: The Sphinx IP: 125.27.116.81 วันที่: 13 สิงหาคม 2553 เวลา:20:06:24 น.
ชื่อ :
Comment :
 *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
ยืนยันรหัสความปลอดภัย :
(กรอกตัวเลขที่ปรากฎในภาพ)

สมันน้อย เบอร์ 14
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed
 Smember
 ผู้ติดตามบล็อก : 7 คน [?]






สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2539 ห้ามผู้ใดละเมิด โดยนำ ภาพถ่าย,รูปภาพ, บทความ,งานเขียน รวมถึงข้อความต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งส่วนใด หรือทั้งหมดใน Blog แห่งนี้ ไปใช้เผยแพร่ .ไม่ว่าส่วนตัวหรือเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้ รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จะถูกดำเนินคดี ตามที่กฏหมายบัญญัติไว้สูงสุด

:: หลังไมค์หาผมได้ครับ ::


Custom Search



เมษายน 2550

1
2
3
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
16
17
18
20
21
22
24
25
26
27
28
29
30
 
 
All Blog
MY VIP Friend