ตะพาบ 273 : ให้อภัย





" ให้อภัย "


เวลาปัจจุบัน....คศ. 2038

ศูนย์อวกาศเคเนดี้ ฐานส่งกระสวยอวกาศ....แหลมคานาเวอรอล ฟลอริด้า

กระสวยอวกาศ กำลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า....กระสวยอวกาศที่กำลังขนส่งชิ้นส่วนของสถานีอวกาศ และโครงสร้างทางวิศวกรรมจำนวนมาก
นำขึ้นสู่วงโคจรในอวกาศ...จุดประสงค์ก็คือ นำชิ้นส่วนเหล่านี้ไปประกอบขึ้นเป็น....แผงโซล่าเซลล์ยักษ์
โครงการ 
Space-Based Solar Power  โครงการที่ทะเยอทะยานอีกหนึ่งโครงการของมวลมนุษยชาติ ต่อจากโครงการ อพอลโล่
บริษัท
Space Electric บริษัทผลิตกระแสไฟฟ้า ที่รัฐมีหุ้นอยู่ด้วยส่วนหนึ่ง....และองค์การนาซ่าเป็นผู้รับผิดชอบดำเนินการส่งชิ้นส่วนต่างๆ
นำนักบินอวกาศ และวิศวกรขึ้นไปประกอบ ชิ้นส่วนเหล่านั้น......

......ให้เป็น สถานีอวกาศขนาดยักษ์ และแผงโซล่าเซลล์จำนวนมหาศาล ที่ลอยคว้าง เป็นแพไกลสุดลูกหูลูกตา
โคจรอยู่กลางอวกาศอันเวิ้งว้าง.....ฟาร์มแสงอาทิตย์ขนาดมหึมาเฟสแรก ที่สามารถส่งพลังงานไฟฟ้า มายังโลกได้ถึงปีละกว่า
20000 เมกกะวัตต์
โดยการแปลงเป็นคลื่นไมโครเวฟแล้วส่งมายังโลก เพื่อแปลงกลับมาเป็นกระแสไฟฟ้าอีกครั้งหนึ่ง








ดร. แม็คไกวร์....ที่ปรึกษาโครงการของบริษัทพลังงานยักษ์ใหญ่
ผู้ริเริ่มโครงการ พลังงานทดแทน ที่ไม่มีวันหมดจากอวกาศ
เศรษฐีหนุ่มโสด นักวิทยาศาสตร์รูปหล่อ อนาคตไกล ที่เป็นที่หมายปองของสาวๆ

" นับเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่อีกก้าวของมวลมนุษยชาติ นับแต่ นีล อาร์มสตรอง ได้ไปเหยียบบนดวงจันทร์เลยทีเดียว "
" คุณรู้สึกยังไง ครับ แม็ค....ที่ได้สร้างการปฏิวัติครั้งใหญ่ให้กับนวัตกรรมพลังงานของมนุษย์ "....นักข่าวที่รุมล้อมอยู่ยิงคำถาม
" จริง ๆ ก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร ขนาดนั้นหรอกครับ....เพียงแต่ ผมต้องการให้โลกมีทางเลือกใหม่ๆ สำหรับการผลิตพลังงานไฟฟ้า "
" นอกเหนือ จากที่ได้มันมาจาก ถ่านหิน น้ำมันเตา เขื่อนกั้นน้ำ ลม หรือ นิวเคลียร์...."

" ทราบว่าคุณ เคยมีประสบการณ์ไม่ดีในช่วงวัยรุ่นเกี่ยวกับ โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ "
" ใช่ครับ....ตอนเด็กๆผมเคยอ่านเรื่อง เชอร์โนบิล และก็คิดว่ามันจะไม่เกิดขึ้นบนโลกนี้อีก แต่มันกลับเกิดขึ้นอีกครั้ง....ที่บ้านผม "
เสียงของชายหนุ่ม สะดุดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ
" เกิดบนประเทศ ที่เป็นเบอร์หนึ่งทางด้านนิวเคลียร์....แต่อย่างว่าต้นเหตุมาจากแผ่นดินไหว....ใครก็ควบคุมไม่ได้ "
" ทั้ง ๆที่ตอนทำโครงการนี้ เค้าก็วิเคราะห์รอยเลื่อนของเปลือกโลกแล้ว....แต่ก็ยังเจอ...คล้ายว่ามันเกิดรอยเลื่อนใหม่ "

" ใช่ครับ....เหมือนที่ ฟุกุชิมะ ที่ญี่ปุ่น...."  " อันนั้นโดนทั้งแผ่นดินไหว ทั้งสึนามิ " 
"  ของเราระเบิดไม่รุนแรงเท่าเชอร์โนบิล แต่กัมมันตภาพรังสี  ที่รั่วออกมา ก็ไม่น้อยกว่า " " เมืองนั้นเลยเป็นเมืองร้างไปเลยนะครับ "
" ใช่ เดิมตรงนั้นก็เป็นทะเลทรายอยู่แล้ว....แต่รัฐสร้างเป็นเมืองใหม่ขี้น พอเกิดระเบิดก็เลยจบ "
" คุณพอจะเล่าให้ฟังคร่าวๆได้มั้ยครับ เกี่ยวกับที่นั่น "  " จริงๆมันก็มีให้หาข้อมูลอยู่ทั่วไปนะ....แต่ผมจะเล่าให้ฟังคร่าวๆละกัน "

" มันเป็นเมืองใหม่ในโครงการอิเลคทริคซิตี้....ของบริษัทอสังหาฯยักษ์ใหญ่ มีรัฐถือหุ้นด้วยส่วนหนึ่ง โครงการอยู่ห่างจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ประมาณ
20 ไมล์
เป็นสมาร์ทซิตี้ เมืองแห่งความทันสมัย ที่ใครๆก็อยากย้ายเข้าไปอยู่ มีทั้งสวัสดิการ การบริการฟรีหลายๆอย่าง ย่านธุรกิจการค้าและแฟชั่น โรงพยาบาล โรงเรียน มหาวิทยาลัย
การยกเว้นภาษี การปันส่วนกำไรจากการขายพลังงานไฟฟ้า ทุกสิ่งถูกสร้าง วางแผนขึ้นเพื่อดึงดูดผู้คน แผนโฆษณาที่มากด้วยผลตอบแทนดีๆมักได้ผลเสมอ "

" โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เป็นอุตสาหกรรม ที่สะอาด ด้วยเทคโนโลยี่ปัจจุบัน เราสามารถควบคุมมันและอยู่ร่วมกับมันได้อย่างสบายใจ "
" นั่นเป็นคำเชิญชวนและคำโฆษณาจากภาครัฐ   คนต่างหลั่งไหลเข้ามาอยู่ ทุกชีวิตมีความสุขที่นั่น จนกระทั่งถึงปี
2025 "
" มันเกิดแผ่นดินไหวขึ้น....ทุกอย่างมันเริ่มจากวันนั้น วันที่
13 ธันวาคม และจบลงในวันนั้น "

" แต่มันก็ยังฝากบาดแผล และความเปลี่ยนแปลง หลายๆอย่างไว้ในร่างกายและความทรงจำของเรา....บางครั้งผมยังฝันเห็นอยู่เสมอตอนนอนหลับ  "

" พ่อกับแม่ผม เป็นวิศวกรอยู่ในโรงไฟฟ้า ท่านเสียชีวิตทั้งสองคนครับ รวมทั้งพ่อแม่ของเพื่อนๆผมอีกหลายคน...."
คำพูดนั้นของชายหนุ่มหยุดลง....เหมือนสะดุดกับความรู้สึกบางอย่าง....เงียบสักพัก ก่อนมองดูเวลา
มือของ ดร.แม็คไกวร์ ตระตุกสองสามครั้งจนเขาต้องเอามืออีกข้าง มาจับไว้....นักข่าวยิ้มสีหน้าบอกไม่ถูก
" เอฟเฟคจากกัมมันตภาพรังสีครับ ไม่มีอะไร "  ดร. แม็คไกวร์ ตอบยิ้มๆ

" คุณจบด้านวิศวกรรมหุ่นยนต์ และเอไอเทคโนโลยี่ แต่มาประสบความสำเร็จทางด้านพลังงานนะครับ "
" บริษัททางด้าน ผลิตหุ่นยนต์ของผม ก็กำลังไปได้ดีเหมือนกันครับ เดือนหน้าเราจะมีผลิตภัณฑ์ใหม่ออกสู่ท้องตลาด นั่นก็น่าสนใจเช่นกัน "
" อ๋อ เหรอครับ น่าสนใจมากครับ " " จะเริ่มวางตลาด
เมื่อไหร่ครับ "  " ใกล้แล้วครับ อยู่ในขั้นทดสอบครั้งสุดท้าย "

" เป็นอะไรครับ พอบอกได้มั้ย "  " เอาไว้ดูวันเปิดตัวดีกว่าครับ ผมสปอยล์ให้ว่าเป็นของใกล้ตัว "
" อย่างนี้ ยิ่งอยากรู้ใหญ่เลยครับ " ทั้งหมดหัวเราะ...." ดร.แม็คไกวร์ คุณเก่งมากนะครับ อายุแค่ สามสิบต้นๆ ก็เป็นเจ้าของโรงงานผลิตหุ่นยนต์ "
" อ๋อ....ผมไม่ได้เริ่มจากศูนย์หรอกครับ....เดิมทีบริษัทหุ่นยนต์ นี่เป็นบริษัทของคุณพ่อบุญธรรมของผม ผมมาดูแลต่อ "
" ท่านอุปการะผมตั้งแต่ผมอายุได้สิบเจ็ด "....ดร.แมคไกวร์ ดูเวลาก่อนยิ้ม
" ผมมีภารกิจต่อ วันนี้ผมให้สัมภาษณ์แค่นี้นะครับ ผมขอตัวก่อน "  " ขอบคุณครับด็อกเตอร์ "....








คศ. 2025

....เมืองอิเลคทริคซิตี้ เมืองใหม่ห่างจากโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ 20 ไมล์
" เฮ้ แม็ค วันนี้ไปมหาวิทยาลัยใช่มั้ย พ่อกับแม่ต้องรีบไปก่อน....ขับรถอีก
20 กว่าไมล์กลัวเข้าไม่ทันงาน " " พ่อกับแม่ รักลูก "
" ครับพ่อ....บายครับ แม่ "  " จ๊ะ....ตั้งใจเรียนนะ "


" เฮ้ แม็ค....โครงงานเยี่ยมมาก...." " ขอบคุณครับอาจารย์ "  " เห็นพ่อเธอบอกจบจากที่นี่เธอจะเรียนต่อ "
" ผมจะต่อด้านวิศวกรรมหุ่นยนต์ และเอไอเทคโนโลยี่ เป็นหลักสูตรปริญญาเอก "
" เยี่ยมมาก แต่อย่าลืมที่อาจารย์คุยกับพ่อเธอไว้นะ จบแล้วต้องไปทำงานที่โรงงานหุ่นยนต์ของอาจารย์ จองตัวไว้เลย "
" อาจารย์กับพ่อเธอเป็นเพื่อนรักกันสมัยเรียน....เธอเก่งเหมือนพ่อ..."
" ขอบคุณครับอาจารย์ เรื่องนั้น ไว้ผมขอคิดดูก่อน "   "  ไม่เป็นไร แล้วแต่เธอ เรื่องจองตัวอาจารย์พูดเล่น "
" คนหนุ่มก็ย่อมมี ทางเดินของตัวเอง "  " ขอบคุณครับอาจารย์ "


" เฮ้ย แม็ค....เลิกเรียนแล้ว....ไปไหนต่อ "
"  มีนัดฟร่ะ....นัดสาวไว้ "
".......นาตาชา....รุ่นน้องปีหนึ่งดาวมหาลัย ที่นายเรียกว่า....แนท คนนั้นสินะ "
แม็ค พยักหน้าให้เพื่อน....ยิ้มๆ  ก่อนจะรับโทรศัพท์ที่มีเสียงเรียกเข้า
" ....แม็คนี่พ่อนะมีคำเตือนเรื่องแผ่นดินไหว "  "  เป็นห่วง โทรมาบอก ระวังตัวนะ "  "  พ่อกับแม่เหมือนกันครับ ระวังตัวด้วยครับ "....

คศ. 
2038

....ชายหนุ่มสะดุ้งตื่น....เมื่อมีเสียงเรียกดังขี้น  !!!
เมื่อลืมตา...ก็ขยับนั่งตัวตรงบนเก้าอี้ออฟฟิศตัวใหญ่ มองเห็นเลขาคนสวยที่เข้ามาปลุก ยืนอยู่ใกล้ๆ
ชายหนุ่มโยกศีรษะช้า ๆ ก่อนพูด " ว่าไงซินดี้...เมื่อคืนผมทำงานดึกไปหน่อย...ขอกาแฟให้ผมถ้วยนึง "......" มีเรื่องด่วนค่ะ  นี่ค่ะโทรศัพท์  "

เสียงตามสาย......" โกดังเก็บสินค้า เกิดระเบิดครับ...รายงานเบื้องต้นไม่มีผู้เสียชีวิต ตัวอาคารพังไปแถบนึง "

"....เสียหายมากมั้ย "  ชายหนุ่มถามไปตามสาย น้ำเสียงเป็นกังวล
" ไม่มากครับ โดนเฉพาะภายนอก ใช้วลาซ่อมสักสามสี่วันก็น่าจะเรียบร้อย "   " แต่พื้นดินด้านหน้าโกดัง เป็นหลุมเลยครับ เป็นหลุมตื้นๆ กลม ๆ "
" เจ้าหน้าที่ เพิ่งเข้ามาครับ....บอกว่าแปลก เพิ่งเคยพบร่องรอยการระเบิดที่มี ลักษณะแบบนี้ "    " เจ้าหน้าที่ ? "
" เราส่งไฟฟ้าให้รัฐส่วนหนึ่ง  รัฐเลยเกรงว่าเป็นการก่อการร้าย ส่งฝ่ายสืบสวนพิเศษเข้ามาครับ "
" หน่วยไหน ? ...." "
FBI ครับ...มาถ่ายรูป มาเก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุครับ " " ....แล้วแต่เค้า อำนวยความสะดวกให้เค้าด้วย มีอะไรคืบหน้าคุณรายงานผมโดยตรง "
" อย่าเพิ่งให้สัมภาษณ์อะไรกับนักข่าว ผมกลัวกระทบความเชื่อมั่นของผู้ถือหุ้น " " ครับ ด็อกเตอร์ "

หลังจากนั้นสองวัน....

" เจ้าหน้าที่
FBI ขอเข้าพบค่ะ ด็อกเตอร์ "  " FBI ?.... ให้เค้าเข้ามา "
" สวัสดีครับ ด็อกเตอร์ แม็คไกวร์....ขอโทษที่รบกวนเวลา เรามาสอบถามอะไรคุณนิดหน่อย "  " เชิญครับ "
" ตั้งแต่คุณทำโครงการนี้มา เคยมีปัญหาหรือพบเหตุการณ์แบบนี้มั้ย "  " ไม่เคยครับ นี่เพิ่งครั้งแรก "
" คุณเคยมีศัครู ผู้เสียประโยชน์ หรือคู่แข่งทางธุรกิจ ที่พอจะเป็นเหตุจูงใจ ให้ทำการแบบนี้มั้ยครับ "
" ศัตรู....อืม....ไม่มีนะครับ ส่วนผู้เสียประโยชน์ก็มีบ้าง...
เป็นพวกบริษัทน้ำมัน บริษัทผลิตไฟฟ้ารายอื่น...แต่ส่วนใหญ่ก็มีหุ้นอยู่ในนี้กันทั้งนั้น...
ส่วนคู่แข่งถ้าหมายถึง บริษัทต่างชาติ ก็อาจจะมี...."   " แต่ผมว่าเค้าคงไม่ใช่คู่แข่งของเรามั้งครับ เค้าก็อปปี้เรามากกว่า "

" แต่ข้างบนเค้าสงสัยประเด็นนี้ มันอาจเกี่ยวกับเรื่องดุลอำนาจ.....และแรงระเบิดก็ดูไม่ธรรมดา "
" ครับ...ก็คงต้องดูทุกประเด็น....ยังไม่สามารถตัดประเด็นใดประเด็นหนึ่งออกไปได้ "
" พอดีเราพบบางสิ่ง...." " เราไม่พบหลักฐานเกี่ยวกับวัตถุระเบิด แต่เราพบนี่ครับ "
"  แผ่นกระดาษที่เหน็บ ดอกไม้ดอกเล็กๆไว้....มีรูปบ้านและไม้กางเขน....ไม่สิ ดูเหมือนโบสถ์มากกว่า....มีข้อความสั้นๆเขียนไว้ด้วยครับ....ไม่ให้อภัย "
" เราก็ไม่รู้ว่ามันบังเอิญตกอยู่แถวนั้น หรือว่า มันคือหลักฐานจากเหตุจูงใจ "

" ดอก....ยิปโซ "  ชายหนุ่มมองดอกไม้เล็กๆนั้น....ในดวงตามีประกายโชติขึ้น แล้วมอดลง เร็วจนไม่มีใครสังเกตุเห็น "
" ดอกไม้ กับรูปโบสถ์...กับคำว่าไม่ให้อภัย...." " ชายหนุ่มพูดทวนคำ นิ่งอยู่อย่างนั้นเหมือนกำลังใช้ความคิด "
" ผมไม่เข้าใจเหมือนกันครับ....ยังไงช่วยหาเบาะแสอื่นเพิ่มเติมด้วยครับ...."
" ทาง กระทรวงพลังงาน ก็เป็นห่วงเหมือนกัน....เมื่อกี้ท่านต่อสายถึงผม " ดร.แม็คไกวร์พูดน้ำเสียงจริงจัง
" ได้ครับด็อกเตอร์ เราจะรีบหาเบาะแสเพิ่ม....ถ้ามีประเด็นอะไรแจ้งทางเราด้วยครับ "  " ได้ครับ "  " ขอบคุณครับ "

หลังเลิกงานในตอนเย็น....แม็คไกรว์ เดินออกไปนอกอาคารออฟฟิศ สมัยใหม่....ด้านหน้าเป็นทุ่งหญ้าโล่งกว้างไกลลิบ
ท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บต้นเดือนธันวาคม  ชายหนุ่มกระชับเสื้อโค้ทตัวยาวที่สวมอยู่เข้าหากัน มีไอน้ำขาวๆเบาบางให้เห็น เวลาที่ชายหนุ่มหายใจ
ชายหนุ่ม ยืนนิ่งๆมองไปยังทุ่งหญ้าสีแห้งๆที่ไกลสุดลูกหูลูกตา มีหิมะกองสุมอยู่เป็นหย่อมๆ ท้องฟ้ายามนี้เป็นสีส้มแดง มีเมฆสีส้มอ่อนๆ เป็นริ้วบางๆอยู่บนท้องฟ้า
ชายหนุ่มมองนิ่งๆ ในดวงตามีแววครุ่นคิด...." ท้องฟ้าวันนี้เหมือนในวันนั้น....เธอยังมีชีวิตอยู่ใช่มั้ย.....นาตาชา "
ชายหนุ่มรำพึงในใจ คล้ายกำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์

หลังจากนั้น หนึ่งสัปดาห์....


" เกิดระเบิดอีกแล้วครับด็อกเตอร์ คราวนี้เป็นโรงแปลงพลังงาน อาคารระเบิดเสียหาย แต่เครื่องแปลงไมโครเวฟ ปลอดภัย "
" มีรายงานเข้ามาอีกครับ...ที่อาคารสำนักงานใหญ่ กับโรงเก็บจรวดที่เรากำลังเตรียมจะเอาไปที่ คานาเวอรอล สัปดาห์หน้า "  " มี เมสเสจเขียนใส่กระดาษทิ้งไว้ที่นั่นด้วยครับ ด็อกเตอร์ "
" เขียนด้วยลายมือยุ่งๆ กระดาษโดนน้ำเปียก ตัวหนังสือไม่ค่อยชัดนักครับ....เขียนไว้ว่า..า....พบกันที่เดิม วันเดิม เวลาเดิม....
13 ธันวาคม วันที่เตาปฎิกรณ์ระเบิด "

" นาตาชา...."....เสียงชายหนุ่มรำพึงเบา ๆ ในตาเป็นประกาย ลดโทรศัพท์มือถือที่คุยอยู่ลง.....
 "  อะไรนะครับด็อกเตอร์ " เสียงตามสายแว่วมา ชายหนุ่มนิ่งเหมือนใช้ความคิด ดูเวลาที่จอโทรศัพท์  " อีกสองวัน...."
.....ก่อนหันมาบอกเลขาส่วนตัว  " คุณเตรียมเครื่องบินให้ผมด้วย พรุ่งนี้ผมจะบิน "



Gulfstream G650  เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวสุดหรู เหนือน่านฟ้า อเมริกา
" บินประมาณ
2 ชั่วโมงถึงครับ ด็อกเตอร์...."  " ผมของีบสักพัก วุ่นทั้งวันไม่ได้หลับได้นอนเลย "  " ตามสบายครับด็อกเตอร์ "....










13 ธันวาคม คศ. 2025

......แผ่นดินไหว พื้นสั่นไหวและโยกตัวอย่างรุนแรง จนชายหนุ่มตัวโอนเอนไปมา เศษอิฐเศษปูน กระจกแตก หล่นลงมาจากอาคารข้างๆ
......สักพักก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นมาจากที่ไกลๆ

มือถือไม่มีสัญญาณ....ชายหนุ่มมองไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้า ฟ้าแดงฉานไปหมด....มีควันลอยสูงมาจากทางนั้น....ทางโรงไฟฟ้า
ชายหนุ่มวิ่งไปบนถนนที่แตกร้าว อากาศหนาวจนปากของเค้าสั่นมากระทบกัน....สองข้างทาง เป็นซากอาคารบ้านเรือน
ที่ถล่มลงมากองกับพื้น บ้างก็มีไฟลุกโชนสูงขึ้นไปบนอากาศ  เศษเขม่าและขี้เถ้าหล่นร่วง ลงมาจากฟ้า....ปะปนกับปุยหิมะที่กลายเป็นสีเทาหม่นๆ

แมคไกวร์ วิ่งไปเรื่อยๆ ล้มลุกคลุกคลาน กระเสือกกระสนไปข้างหน้า....ผ่านซากปรักหักพังของสนามกีฬา ศูนย์การค้า มหาวิทยาลัย
ผ่านสวนสนุกและสนามเด็กเล่น ที่มีชิงช้าสวรรค์อันใหญ่หล่นลงมากองอยู่ที่พื้น....และที่สุดปลายถนน....คือโบสถ์ที่ทรุดตัวลงมาครึ่งหนึ่ง ไม้กางเขนเอียงกระเท่เร่
ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปที่โบสถ์นั้น ผลักประตูเหล็กที่บิดเบี้ยวออก

" นาตาชา....ผมมารับคุณ....แนท ๆ คุณได้ยินผมมั้ย แนท "....ชายหนุ่มตะโกนอย่างสุดเสียง แต่เสียงที่ผ่านลำคอออกมา กลับแหบพร่า
....แสงจากแดดยามบ่าย ส่องเป็นลำเฉียง ผ่านช่องของเมฆหมอก และด้านบนของโบสถ์ ที่ปราศจากหลังคาลงมาเป็นลำ
ท่ามกลางหิมะและเศษเขม่าที่ยังคงโปรยปราย ลงมาจากเบื้องบน

สาวน้อยในชุดสีขาว บนผมมีดอกยิบโซเล็กๆ ทำเป็นมงกุฎดอกไม้สวมอยู่....เธอยืนอยู่บนแท่น หน้าไม้กางเขนอันใหญ่ที่เอียงอยู่
" แนท....ผมมารับคุณแล้ว "  ชายหนุ่มยังตะโกนด้วยเสียงอันแหบพร่านั้น
แล้ว....สาวน้อยในชุดสีขาวอันอ่อนหวานนั้นก็ค่อยๆ หันมา....
....ใบหน้านั้น คือใบหน้าอันงดงามที่เค้าคุ้นเคย มันงดงามยามเอียงมากระทบกับแสงจากด้านบน....
 !!!!  แต่เมื่อเธอหันมาเต็มใบหน้า....ใบหน้าอีกด้านกลับแหว่งวิ่น  จนมองเห็นโครงกระโหลกสีขาวที่อยู่ภายใน !!!!
....เธอพูดช้าๆผ่านริมฝีปากที่ฉีกขาด  " แม็ค....ชั้นไม่ให้อภัยคุณ !!! "

คศ.
2038

" แนท !!! "....ชายหนุ่มทะลึ่งพรวดขึ้นจากเตียงนอนของ เครื่องบินส่วนตัว....เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นเต็มใบหน้า.........


........รถโฟร์วีลสีดำคันใหญ่....พา ดร.แมคไกวร์เข้าไปยังเมืองแห่งอดีต....อิเลคทริคซิตี้....ที่ด่านตรวจก่อนเข้าเขตเมืองร้าง  

" ที่นี่ยังเป็นเขตที่มีกัมตภาพรังสีอยู่ ทางที่ดีควรสวมชุดป้องกัน แต่ถ้าไม่ได้เตรียมมาก็ไม่เป็นไร แต่ควรแต่งตัวให้มิดชิด "
" ข้างในเมืองร้างนั้น สัญญาณโทรศัพท์อาจมีปัญหา " " และคุณต้องมีอุปกรณ์วัดรังสีนี้ติดตัวไปด้วย "
" ช่วงนี้ก็มีคนขออนุญาตเข้าไปถ่ายภาพอยู่บ้างเหมือนกัน ส่วนใหญ่เค้าก็เข้าไปกันเอง แต่เรามีแผนที่ให้ "
" พอดีทางกระทรวงพลังงานประสานมา เดี๋ยวเจ้าหน้าที่จะพาคุณเข้าไป " " ได้ครับ...."

รถโฟร์วีลไดร์ฟ...วิ่งช้าๆ ไปบนถนนที่แตกร้าว เต็มไปด้วยต้นหญ้าและต้นไม้เล็กๆ....ชายหนุ่มมองผ่านหน้าต่างรถ มองไปที่ถนนและเมืองที่ถูกทิ้งร้าง
ภาพที่เค้าเคยเห็นแต่ในคลิปสารคดี บัดนี้อยู่ต่อหน้าเค้า " เหมือนเชอร์โนบิล "  ชายหนุ่มรำพึงในใจ
หลังจากที่คนขับรถ ขับรถโฟร์วีล....เข้ามาถึงที่หมาย
ภาพโบสถ์เก่า ที่อยู่ที่สุดปลายถนนราวๆ
400 เมตร ก็ปรากฎต่อสายตามองเห็นอยู่ไกลๆ เค้ามองเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ข้างๆโบสถ์
....เข็มจากเครื่องวัด กัมมันตภาพรังสี....สั่นระริก

" จอดตรงนี้แหละ เดี๋ยวผมเดินไปเอง "  " ดอกเตอร์จะให้ผมลงไปด้วยมั้ยครับ เจ้าหน้าที่ถามขึ้น "
" ไม่ต้องหรอกครับ....ข้างหน้ารังสีเข้มข้นมาก พวกคุณรออยู่ที่นี่แหละ.... " " ผมไปไม่นานก็ออกมาแล้ว "

แม็คไกวร์....เดินช้า ๆ ไปที่โบสถ์เก่าหลังนั้น ซึ่งตอนนี้มีต้นไม้สูงๆบดบังบางส่วน และมีหญ้าขึ้นอยู่รอบ ๆจนรกทึบ
ถนนด้านหน้าแตกร้าวมีหญ้าและต้นไม้ขึ้นแซมเป็นระยะ  ลมพัดก้อนหญ้าแห้งให้กลิ้งไปมาบนถนน เป็นครั้งคราว
เค้าค่อย ๆเดินเข้าไปในโบสถ์ร้าง ซึ่งปรักหักพังจากแรงแผ่นดินไหว และถูกปล่อยทิ้งร้างไว้ตามกาลเวลา  " นาตาชา....แนท ๆ  " ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเรียกขึ้นซ้ำ ๆ

....ที่กลางโบสถ์ แสงยามบ่าย ส่องลำเฉียงลงมาจากด้านบนที่ว่างโล่ง ปราศจากหลังคา โถงสูงของโบสถ์ทำให้มันดูงดงาม
และขรึมขลัง คล้ายภาพจากจินตนาการ ความงามท่ามกลางซากปรักหักพังจากอดีต ไม้กางเขนที่เคยตั้งตรง
บัดนี้เอียงบิดเบี้ยว เก่าคร่ำคร่าจากราและเขม่า แสงจากด้านบนส่องลงมาตรงกลางโถง ด้านข้างมีเก้าอี้เก่าๆกองอยู่ ระเนระนาดเกะกะ
กลิ่นเหม็นอับจากซากเชื้อราและความเก่าแก่ โชยมาสัมผัสนาสิกประสาท
ตรงกลางโถงที่แสงส่องลงมา....ปรากฎร่างๆหนึ่ง....

ผมสีบลอนด์ อ่อนๆที่ถูกตัดซอยไว้จนสั้น....เรือนร่างได้สัดส่วนงดงาม ที่อยู่ในชุดแสนหวานนั้น....เค้าไม่มีวันลืมได้จากความรู้สึกที่สัมผัส
เธอค่อยๆหันหน้ามา....สาวสวยน่ารักคนเดิมที่เค้าเคยหลงใหล ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากอดีต เพียงแต่มีผ้าผืนเล็ก ๆคาดไว้ที่ดวงตา

" นาตาชา....แนท....นั่นคุณ ใช่มั้ย "  เสียงของชายหนุ่มเหมือนเพ้อ ขณะที่สายตาจับอยู่กับภาพ ที่คล้ายความฝันเบื้องหน้า









ทันใดนั้นร่างของแม็คไกวร์ก็ถูกยกขึ้น จากพลังประหลาดบางอย่าง

เท้าของเค้าครูดไปกับพื้น ชายหนุ่มไม่สามารถบังคับร่างกายตัวเองได้ เค้าพยายามดิ้น
แต่พลังปริศนานั้น บังคับให้เค้าลอยจนไปติดกับผนังโบสถ์เก่าๆที่ด้านข้าง ถูกแขวนลอยติดตรึงอยู่แบบนั้น
" แนท "  ชายหนุ่มพยายามส่งเสียงผ่านลำคอออกไป....หญิงสาวที่อยู่กลางห้องนั้น ยิ้มน้อยๆ

" สวัสดีแม็ค สบายดีมั้ย....สิบกว่าปีแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน "
"  คุณทิ้งชั้น....คุณลืมชั้นแล้วใช่มั้ย ชั้นเกลียดคุณ ชั้นไม่มีวันให้อภัยคุณ....แม็ค "     " เดี๋ยว...แนท คุณฟังผมก่อน "  ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยความยากลำบาก....
" ....แนท "    " แนท....คุณเข้าใจผิด ผมพยายามมาหาคุณ.... ผมโดนเจ้าหน้าที่กักตัวไว้....กว่าผมจะหลบหนีออกมาได้ มันก็ไม่ทันแล้ว "
" แล้วผมก็ได้รับอุบัติเหตุ ผมไปต่อไม่ได้ "  " ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจทิ้งคุณไว้....ผมดีใจที่คุณยังมีชีวิตอยู่....คุณปล่อยผมลงไปเถอะ "

หญิงสาวยิ้มอย่างเย็นชา "  คุณเห็นมั้ย แม็ค....สิ่งที่คุณเหลือไว้ให้ชั้น  ผู้หญิงตาบอดคนนึง กับไอ้พลังบ้าๆนี่ "

" แนท....คุณตาบอด "  " ใช่สิ ชั้นอยู่ในโบสถ์ที่กำลังถล่มเพราะแผ่นดินไหว แล้วก็ไอ้รังสีนั่น มันไม่เคยปรานีใคร....คุณไม่เจอกับตัวคุณเอง คุณไม่รู้หรอก "
" คุณรอดมาได้ยังไงแนท " ...." ทหารกับหน่วยกู้ภัยมาช่วยชั้นไว้ แล้วก็พาชั้นออกไปจากไอ้เมืองบ้าๆนี่....มีคนใจดีอุปการะชั้น....พ่อแม่ชั้นตายที่โรงไฟฟ้านั่น...."
หญิงสาวพูดประโยคนั้นด้วยเสียงที่แตกพร่า  " คุณรู้ข่าวผมแล้ว ทำไมคุณไม่มาหาผม....แนท "
" ชั้นเกลียดคุณ....นั่นคือเหตุผล "  " ทำไมผมตามสืบหาคุณในระบบฐานข้อมูล ทำไมไม่เคยเจอ"
"  ชั้นเปลี่ยนชื่อใหม่ จากนาตาชา เป็น มาเรีย....เข้ามหาวิทยาลัยใหม่ ใช้ทุนของมหาลัยเรียนจนจบ...."
" ถ้าคุณไม่สืบให้ลึกลงไปกว่านั้น....คุณก็คงไม่เจอชั้นหรอก " 

" ในขณะที่ชั้นทนทุกข์และอยู่อย่างโดดเดี่ยว คุณกลับเสวยสุข "  " คุณทิ้งชั้นไว้ที่นี่ และลืมชั้น ชั้นจะทำลายทุกอย่างในชีวิตของคุณ แม็ค "
หล่อนพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินผ่านผ้าคาดดวงตาผืนนั้น ในขณะที่ผมสีทองกลายเป็นสีแดงเพลิงและชี้เป็นเส้นตรงเหมือนโดนไฟฟ้าสถิต

ร่างของแม็คไกวร์ ถูกบังคับให้หมุนคว้างอยู่บนผนังช้าๆ เหมือนเข็มนาฬิกา.... " คุณเคยรู้มั้ยแม็ค ว่าการรอคอยมันทรมานแค่ไหน " หล่อนพูดช้าๆ ยิ้มที่มุมปาก
" ผมหายใจไม่ออก แนท..."   " นั่นยังไม่ได้ครึ่ง ที่ชั้นเจอหรอก.....แม็ค "
.....หล่อนพูดน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ในขณะที่ร่างของแม็คไกวร์หยุดหมุน หัวของเค้าอยู่ข้างล่างขาทั้งสองที่เกร็งสั่นระริก ชี้อยู่ข้างบน
" แนท....ผมจะทนไม่ไหวแล้ว "......ชายหนุ่มพยายามพูด น้ำเสียงอ้อนวอน

" ....คุณใช้พลังนี่ไประเบิดโรงงานผม....แล้วทำไม คุณมีพลังนี่ได้....."  ชายหนุ่มพยายามถามพร้อมกับ เสียงไอจนตัวโยนกระเพื่อม
" ฉันก็ไม่อยากมีมันหรอก....ยีนส์ชั้นมันโดนกัมมันตภาพรังสี....มันคงมิวเตท "    " ชั้นก็ไม่รู้ว่านี่มันโชคร้ายหรือโชคดีกันแน่...."
" คุณปล่อยผมลงไปก่อน แล้วผมจะเล่าให้ฟัง....ผมหายใจจะไม่ออกแล้ว "
ผมของเธอ....ซึ่งบัดนี้กลายเป็นสีแดงเพลิงเหมือนท้องฟ้าในวันนั้น....ค่อยกลับเป็นสีบลอนด์อ่อนๆอีกครั้ง

โครม....ร่างของ แม็คไกวร์ ร่วงลงมาที่พื้น....

แขนข้างหนึ่งของชายหนุ่ม ไปครูดกับโครงสร้างเหล็ก ซึ่งเต็มไปด้วยสนิมของอาคารที่ถล่ม  เผยให้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่แขน สะท้อนกับแสงวาววับ
" แขนคุณโดนอะไร  แม็ค "   " ตาคุณเห็นด้วยหรือ แนท "  " ชั้นเห็นด้วยจิต ด้วยไอ้พลังบ้าๆ นี่แหละ "
" งั้นก็ดี....ผมมีอะไรให้คุณดู แนท "......แม็คไกวร์ ใช้มืออีกข้างลอกบางสิ่ง ที่ติดอยู่ที่แขนของเค้าออก....เค้าลอกหนังของเค้าออก
" แม็ค คุณทำอะไร....คุณอย่าทำแบบนั้น "....เสียงห้ามช้าไปแล้ว
" หนังที่แขนถูกปลอกออกจนหมด เผยให้เห็นโครงสร้างอันซับซ้อน ของกลไกที่อยู่ด้านใน "
" แม็ค คุณใช้แขนเทียม...."   " ไม่ใช่ที่แขนอย่างเดียว ที่หัวผมด้วย ".......เค้าพยายามจะลอกหนังที่ริมเบ้าตาออก
" หยุด !!  แม็ค "....ร่างของเค้าถูกตรึงอยู่กับที่ ด้วยพลังงานบางอย่างอีกครั้ง...." คุณไม่ต้องพิสูจน์อะไรอีกแล้ว....คุณอธิบายมาว่าเพราะอะไร "

" คุณอยากรู้ใช่มั้ย....แนท....คุณมาใกล้ๆ ผมสิ...."
....นาตาชา ค่อยๆเดินไปหา แม็คไกวร์ที่ตัวเลอะเทอะเต็มไปด้วยฝุ่น และยืนหายใจหอบๆอยู่
" คุณจะทำอะไร "   " ผมจะเล่าให้คุณฟังไง " ....แม็คไกวร์กอดนาตาชา ไว้ในอ้อมแขน ด้วยแขนกลอันทรงพลัง
หากกลับอ่อนโยนจากความรู้สึกของคนที่ถูกกอด...." นี่คุณ "...." คุณทำใจให้สบายๆ ผมจะเล่าให้ฟัง "
ศีรษะของนาตาชา ซบอยู่กับแผงอกอันแข็งแรงของแม็คไกวร์ ศีรษะด้านบนของเธอชนอยู่กับคางของเค้า
....ภาพต่างๆ เลื่อนไหลไป ราวกับแผ่นฟิล์มที่ถูกฉายผ่าน คลื่นสมอง....เปลือกตาของ แม็ค ปิดสนิทหากกระตุกอยู่เป็นระยะ
.....








ภาพต่างๆ มันชัดเจนเหมือนมันกำลังเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อ....13 ธันวาคม คศ. 2025


" เรายังเด็กนะแม็ค เราจะแต่งงานกันเองแบบนี้ได้ไง "  " เรียนจบมหาวิทยาลัยก่อนค่อยแต่งก็ได้นะ "  " ผมสิบเจ็ดอยู่ปีสอง คุณสิบหกอยู่ปีหนึ่ง เราโตแล้วนาตาชา "
ว่าพลางเค้าก็สวมดอกไม้ที่ทำเป็นวงคล้ายมงกุฎ ไว้ที่ผมสีบลอนด์นุ่มสลวยของเธอ....ดอกยิปโซที่เธอชอบ
" ผมเด็ดมาจากหน้าโบสถ์ " ว่าพลางก็จูบที่หน้าผากของสาวน้อย บรรจงสวมแหวนเงินเล็กๆที่นิ้วเรียวงามของเธอ....

"  มีคำเตือนแผ่นดินไหว เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นไปหมด....มันคงเกิดเร็วๆนี้ "

...." แม็ค....มาเร็วๆนะ ชั้นกลัว " .... " ผมจะรีบมา....ผมจะไปเอารถที่บ้าน " ...." ทำไมเราไม่ไปด้วยกัน "
" ไปทางธรรมดามันอ้อมมาก ผมต้องไปทางลัด ต้องปีนกำแพงไป คุณปีนไม่ไหวหรอก ผมไปคนเดียวเร็วกว่า คุณรออยู่ที่นี่ อย่าไปไหน "

" อย่า....อย่ามาจับผม ผมจะไปรับเพื่อน เพื่อนผมรออยู่ ".... " แผ่นดินสะเทือนไปหมด....แผ่นดินเริ่มไหวแล้ว....มันระเบิดแล้ว "
" ไอ้หนู....ตอนนี้ที่นี่เป็นเขตต้องห้ามแล้ว....อีกสองขั่วโมงบริเวณนี้จะเต็มไปด้วยกัมมันตภาพรังสี  จะไม่มีใครอยู่แถวนี้ "
" ผมสิบเจ็ดแล้ว ใครหนูฟระ "  " มันถีบ..ไอ้นี่มันดื้อจริง"  " เอามันไปขังไว้ในรถ....ให้มันสงบสติอารมณ์แล้วค่อยปล่อยมัน "

แสงเรืองๆ แดงๆจากท้องฟ้า ฉาบมาตรงลูกกรงเหล็ก ของรถทหาร  " ไอ้หนูนี่มันสลบไปแล้ว จ่า " .... " อ้าวเหรอ ย้ายมันมาที่รถพยาบาล ต้องรีบไปแล้ว "
" ลมมันพัดมาทางนี้ กัมมันตภาพรังสี  มันใกล้ถึงที่นี่แล้ว "  "  จ่า  ๆ....ไอ้หนูนั่นมันหายไปแล้ว จ่า  "
" ช่างมัน....ไม่ทันแล้ว....รีบไปก่อน "

" แนท....แนท คุณอยู่ไหน.......แนท ท....ท "
ภาพของเด็กหนุ่ม คนหนึ่งที่วิ่งไปตามถนนและซากปรักหักพัง....ปรากฎในมโนสติของหญิงสาว....

...." เค้าโดนอาคารถล่มทับโชคดีที่ลำตัวเค้าไม่เสียหายมากนัก....แต่ก็มีกระดูกบางชิ้นที่หัก "

" ที่สองแขน ของเค้าเสียหายหนัก มันแหลกเหลวหมด ที่ตาข้างหนึ่งก็โดนกระแทกจนเละ ตาข้างนั้นเค้าคงจะบอดครับ...."
" ....พ่อเค้าเป็นเพื่อนผม ผมจะอุปการะเค้า เรื่องแขนกับตาเค้า....เดี๋ยวผมจัดการเอง "....

เวลาปัจจุบัน....
13 ธันวาคม คศ. 2038


....นาตาชา ขณะนี้ยืนพิงซบอยู่กับแผ่นอกของแม็คไกวร์ น้ำตาของเธอไหลพรากจนผ้าที่ปิดตาไว้เปียกชุ่ม...." แม็ค ค "
" แม็ค คุณมีพลังนั่น "...." ผมไม่มีหรอก แนท....แค่เทคโนโลยี่บางอย่างที่ฝังอยู่ในกระโหลกผม "
 " แต่ถึงผมมีพลังนั่น ผมก็ไม่อยากใช้หรอก....คุณโกรธผมคุณถึงใช้มัน แต่คุณยังรักผมอยู่ คุณก็เลยไม่ทำร้ายผม "
" อืม..ม....ชั้นรู้นะว่าคุณใช้สิ่งที่ฝังอยู่ในหัวคุณมาอ่านใจชั้น....ไม่แฟร์นะแม็ค "

แม็คไกวร์ยิ้มก่อนพูด...." มีอีกอย่างที่ผมรู้ว่าคุณยังรักผม แหวนเงินเก่าๆวงนี้ คุณยังสวมมันอยู่ "
" วันนี้ผมเตรียมอะไรมาให้คุณด้วย "....แหวนเพชร งดงามจากกล่องเล็กๆ เป็นประกายวิบวับยามต้องกับแสงแดด
มันถูกบรรจงสวมให้กับนิ้วนางข้างซ้ายของนาตาชา เหมือนที่มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อสิบกว่าปีก่อน " ใส่พร้อมกันสองวงแล้วกันนะ ผมว่ามันดูสวยดี "
" แม็ค ค....นี่คุณ...."....หล่อนยืนนิ่งงันไป รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในความฝันเหมือนวันนั้น
" แม็ค...ชั้น ให้อภัยคุณ....จริงๆ ในใจชั้น ก็ให้อภัยคุณมาตลอด "    " ผมรอฟังคำนี้แหละ....แต่จริงๆ ผมก็รู้อยู่แล้ว  "

" คุณจะรักผู้หญิงตาบอดคนนี้หรือ...แม็ค "  หญิงสาวถามขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

......แม็คไกวร์จับไหล่ของหญิงสาวให้ขยับถอยหลังช้าๆ จนมองเห็นใบหน้าได้ถนัด พลางยิ้มก่อนหัวเราะลั่น ".....ฮ่าๆๆๆๆ "
" คุณหัวเราะทำไมแม็ค คุณหัวเราะเยาะชั้นหรือ "...." เปล่าหรอก " เค้าจุมพิตที่แก้มของหญิงสาวครั้งหนึ่ง
" เดือนหน้าผมจะวางตลาดแล้ว....คุณอยากได้สีไหนคุณไปเลือกเอาเลย....ฮ่า ๆๆๆๆๆ "




The End
เรื่องราวทั้งหมดแต่งจากจินตนาการ






ถนนสายนี้มีตะพาบ โครงการที่ 273  :  ให้อภัย - โจทย์โดย  คุณ กะว่าก๋า

ดอกยิปโซ เป็นดอกไม้เมืองหนาวมีลักษณะฝอยๆ ดอกเล็กๆสีขาว ดอกยิปโซ แม้แห้งแล้วก็ยังคงสภาพเป็น ดอกที่สวยงามอยู่ได้คงทน
:  ความหมายของ ดอกยิปโซ สื่อถึงความ บริสุทธิ์ จริงใจ อ่อนหวาน และ รักแรกพบ เหมาะสำหรับให้กับคนที่เราตกหลุมรัก ตั้งแต่แรกเจอ จึงได้ชื่อว่า ดอกไม้แห่งรักแรก

Thanks  ;  Earth rotation - Day Night cycle Upload by Markus , Alan Walker - Faded , NoCopyrightSounds , ขอบคุณบทเพลง ภาพเขียนภาพถ่ายของศิลปินผู้รังสรรค์
ขอบคุณสำหรับภาพสวยๆของ  YoRHa No. 2 Type B หรือ 2B  ( ภาพบนสุด ) จากเกมส์  Nier: Automata ; created by Yoko Taro ; Designed by Akihiko Yoshida


credit : youtube , wikipedia , picture : google
* Literature Blog *



Create Date : 13 มีนาคม 2564
Last Update : 14 มีนาคม 2564 10:22:46 น.
Counter : 412 Pageviews.

36 comments
(โหวต blog นี้) 

ผู้โหวตบล็อกนี้...
คุณ**mp5**, คุณโอน่าจอมซ่าส์, คุณเริงฤดีนะ, คุณฟ้าใสวันใหม่, คุณคนผ่านทางมาเจอ, คุณtoor36, คุณทนายอ้วน, คุณThe Kop Civil, คุณภาวิดา คนบ้านป่า, คุณสองแผ่นดิน, คุณhaiku, คุณSweet_pills, คุณnewyorknurse, คุณmultiple, คุณกะว่าก๋า, คุณหอมกร, คุณปรศุราม, คุณมาช้ายังดีกว่าไม่มา, คุณไวน์กับสายน้ำ, คุณblue_medsai, คุณสายหมอกและก้อนเมฆ, คุณจันทราน็อคเทิร์น, คุณเนินน้ำ, คุณnonnoiGiwGiw, คุณkae+aoe, คุณSai Eeuu

  
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจครับ
โดย: **mp5** วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:9:04:11 น.
  
โดย: โอน่าจอมซ่าส์ วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:9:19:43 น.
  
ส่งกำลังใจก่อนค่อยอ่านนะคะ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:9:35:59 น.
  
สุดยอดเลยคะ...

พระเอกเนี่ยะ..หักมุมมาก..555

โหวตให้เลยคะ

โดย: อ้อมแอ้ม (คนผ่านทางมาเจอ ) วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:9:41:25 น.
  
จินตนาการเหลือล้ำจริง ๆ
ภาพประกอบเคลื่อนไหวก็ชวนให้เวียนหัว 555
ชักสงสัยแล้วว่า จขบ. เป็นแบบพระเอกในเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าคะ

โดย: ฟ้าใสวันใหม่ วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:10:24:05 น.
  
ภาพประกอบจากเกมใช่มั้ยครับ ผมคุ้นตัวละครนี้อยุ่ แต่จำชื่อไม่ได้
โดย: คุณต่อ (toor36 ) วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:10:31:19 น.
  

อ่านสนุก
ชอบๆๆที่หักมุมเหมือนเคย

แต่ละหักมุม
โดนและประทับใจทุกเรื่อง(ตะพาบ) ค่ะ


โดย: เริงฤดีนะ วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:10:54:50 น.
  
อ่านเรื่องของ ดร แม็คไควร์ แล้วนึกถึงหนังเรื่อง Gozila ฉบับล่าสุดครับ ที่พระเอกเป็นลูกของนักวิทยาศาสตร์โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ญี่ปุ่นเลยครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:11:19:16 น.
  
โอวว สนุกมากครับ เพลงประกอบก็เพราะ ลุ้นตามไปด้วยครับ
โดย: The Kop Civil วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:12:48:52 น.
  

สวัสดีครับพี่

เรื่องราวสนุกมากครับ
อ่านทีแรกนึกว่าพระเอกเป็นอีลอน มัสก์ ซะอีก
แต่พออ่านไปเรื่อยๆ เรื่องราวกลับไม่ใช่แบบที่คิดเลย

พล็อตเรื่องนี่เอาไปสร้างเป็นภาพยนตร์ไซไฟได้เลยนะครับ
ดำเนินเรื่องไปอย่างรวดเร็วตื่นเต้น และคาดเดาไม่ได้

ชอบครับ ...
งั้นรออะไรล่ะ ...
ลุกขึ้น ยืนปรบมือให้ยาวๆๆๆๆๆ เลย

โดย: สีเมจิก (สมาชิกหมายเลข 5106714 ) วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:13:53:26 น.
  
โอ้ ทำร้ายจิตใจนางเอกมากเลยนะครับ อุตส่าห์รออย่างมีความหวัง แต่กลับมาเจอพระเอกในร่างหุ่นยนต์ แถมนางเอกเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไปซะอีก ลูกจะออกมาเป็นอะไรเนี่ย 555

ขอบคุณสำหรับกำลังใจด้วยนะครับ
วันนี้ อ.เต๊ะ โหวตหมดเกลี้ยงเลย พรุ่งนี้มาใหม่นะครับ

โดย: multiple วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:13:56:15 น.
  
อ่านจนจบ
เรื่องราวหักมุมมมากๆครับ

ความรัก ความแค้น และการให้อภัย
ในฉากหลังของโลกยุคหน้า
อ่านสนุกมากเลยครับ



โดย: กะว่าก๋า วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:14:35:08 น.
  
แวะมาลงชื่อจ้า ช่างจินตนาการยิ่งนัก

โดย: หอมกร วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:17:26:57 น.
  
จองที่ก่อนค่ะ
อยู่เขาใหญ่ เน็ตไม่ค่อยดี

โดย: ภาวิดา คนบ้านป่า วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:19:13:27 น.
  
สวัสดีตอนมืดๆวันเสาร์ครับ

ขอบพระคุณสำหรับกำลังใจสำหรับบล็อก ทำอาหาร 3F - Roasted Chicken Breast with Balsanic ด้วยนะครับ
โดย: ทนายอ้วน วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:19:32:08 น.
  
ด้วยความยินดีครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 13 มีนาคม 2564 เวลา:20:21:58 น.
  
หักมุมตอนจบนะคะ ^^

โดย: Sweet_pills วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:0:52:27 น.
  

มาอ่านตะพาบค่ะ
โดย: newyorknurse วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:2:43:02 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:6:24:56 น.
  
ขอบคุณจ้า

โดย: หอมกร วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:7:19:48 น.
  
สวัสดีครับคุณSleepless Sea
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะครับ

ส่งกำลังใจให้ก่อนครับ
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:9:42:21 น.
  
จินตนาการไกลมาก ครับ 555
โดย: ไวน์กับสายน้ำ วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:11:47:57 น.
  
ขอบคุณ คุณ haiku ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:12:26:16 น.
  
ภาพลิงเป็นงานแกะสลักสไตล์ญีปุ่่นครับ
ส่วนใหญ่จะแกะด้วยไม้หรืองาช้าง
ชิ้นเล็กๆ
ประมาณไม่เกิน 10 ซม.
เรียกว่างานแบบ netsuke ครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:14:21:40 น.
  

โดย: Love Memoirist (blue_medsai ) วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:14:44:20 น.
  
ขอบคุณ คุณ Love Memoirist (blue_medsai) ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 14 มีนาคม 2564 เวลา:19:55:48 น.
  
สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 15 มีนาคม 2564 เวลา:6:19:57 น.
  
สวัสดีครับพี่ ^^

อ่านสนุกมากเลยครับพี่ ผมชอบหนังไซไฟ
เมื่อก่อนตอนมัธยมก็ชอบอ่านหนังสือไซไฟครับ
นี่อ่านสนุกมากครับ ไม่ได้ตั้งใจอ่านแบบนี้มานานแล้ว ^^
โดย: จันทราน็อคเทิร์น วันที่: 15 มีนาคม 2564 เวลา:10:45:20 น.
  
สวัสดีครับคุณSleepless Sea
อ่านจบแล้วครับ สนุกมากครับ เขียนเก่ง
การตัดสลับไปมาก็ยิ่งชวนติดตาม
เพราะจะเผลออ่านข้ามไม่ได้ อิอิ
.
เสนอความเห็นส่วนตัวครับ
หากเป็นรูปแบบงานเขียนแบบเป็นเรื่องๆ นี้
ถ้าจัดหน้า ซ้าย ขวา แบบหน้าหนังสือ
จะดีไหมครับ ผมว่าน่าจะอ่านง่ายขึ้นนะ
เวลาที่เป็นบทสนทนาน่ะครับ

จะติดตามงานต่อไป ไปนะครับ
โดย: มาช้ายังดีกว่าไม่มา วันที่: 15 มีนาคม 2564 เวลา:19:34:47 น.
  
จินตนาการล้ำเลิศมากค่ะ
ร่างกายอาจเปลี่ยนแปลงไป
แต่ความรักยังคงอยู่เหมือนเดิม

โดย: เนินน้ำ วันที่: 15 มีนาคม 2564 เวลา:22:15:14 น.
  
ขอบคุณ คุณสายหมอกและก้อนเมฆ ครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 15 มีนาคม 2564 เวลา:22:55:03 น.
  
ขอบคุณมากครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 15 มีนาคม 2564 เวลา:22:58:49 น.
  

สวัสดียามเช้าครับ

โดย: กะว่าก๋า วันที่: 16 มีนาคม 2564 เวลา:6:35:02 น.
  
สวัสดียามเช้าค่ะ

แอบติดใจตรง ยิปโซ เพราะเพื่อนสนิทซีชื่อนี้ค่ะ
โดย: kae+aoe วันที่: 16 มีนาคม 2564 เวลา:8:16:20 น.
  
ถ้าทั้งหมดนี่ เขียนเอง ถือว่าเขียนเก่งและมีจินตนาการดีมากเลยค่ะ
โดย: Sai Eeuu วันที่: 17 มีนาคม 2564 เวลา:3:16:01 น.
  
สวัสดีครับ คุณ Sai Eeuu

งานเขียนทุกบล็อกของจขบ.เขียนเองทั้งหมดครับ
ขอบคุณ คุณ Sai Eeuu มากครับที่แวะมาอ่านครับ

โดย: Sleepless Sea วันที่: 22 มีนาคม 2564 เวลา:15:49:27 น.
ชื่อ : * blog นี้ comment ได้เฉพาะสมาชิก
Comment :
 *ส่วน comment ไม่สามารถใช้ javascript และ style sheet
 

Sleepless Sea
Location :
  

[ดู Profile ทั้งหมด]
ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
 ฝากข้อความหลังไมค์
 Rss Feed

 ผู้ติดตามบล็อก : 10 คน [?]



มีนาคม 2564

 
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30
31
 
 
13 มีนาคม 2564