ใครอยากเป็นนักเขียนลองแวะเวียนมาทางนี้ มีอะไรเล่าสู่กันฟัง เชิญครับ   Create Date : 06 มกราคม 2549 23 comments Last Update : 6 มกราคม 2549 12:08:04 น. Counter : 2204 Pageviews. Share to Facebook Tweet

จะกอดเธอสักครั้งยังไม่กล้า อยากจะคว้าเธอไว้ไม่ให้หนี แต่ไม่รู้จะรั้งไว้ทำไมมี เพราะในที่สุดนั้นฉันแค่เงา .................................... หัวใจของเธอนี้มีกี่ห้อง มีเจ้าของหรือเปล่าเราไม่เห็น อยากจะขอที่ว่างกว้างสักเซ็นต์ เอาไว้เป็นที่พักพิงคนจริงใจ ................................... จะบอกรักกับเธอก็ไม่กล้า จะบอกลาก็หวั่นใจสั่นไหว จะบอกเลิกยิ่งเหน็บเจ็บข้างใน จะบอกเธออย่างไรให้รู้ดี .....................................   โดย: ศิริวีร์ IP: 202.57.149.248 6 มกราคม 2549 12:56:24 น.

พี่ฟิล์ม เอ๊ะ ! นั่นฟิล์มไหมหนอ ดูรูปหล่อกว่าทีวี สูงเด่นเห็นดูดี ผมดำขลับวับเป็นมัน ตาโตดูต้องตา จะมองหน้าก็พาฝัน อยากอยู่คู่ทุกวัน จนฟ้าลั่นดินทลาย ฟิล์มตายกลายเป็นซาก จะจูบปากทุกค่ำงาย น้ำเหลืองที่หลั่งพราย จะดูดเพื่อมิเบื่อพลัน ดวงตาที่กลมโต จะใส่โถไว้แอบฝัน ขี้มูกและไขมัน จะเอามาทาบทาตัว ผิวหนังที่เริ่มพอง ใช้มือสองประคองทั่ว เกลือกกรายเพราะไม่กลัว ก็ฉันรักจะทำไม เผ้าผมเป็นปมยุ่ง จะใส่ถุงไม่ให้ใคร ขนเล็บจะเก็บไว้ เพื่อดอมดมให้สมรัก ฟันฟางจะถ่างถู พินิจดูด้วยสมัคร ตับไตหัวใจควัก เอามือคว้าเอาหน้าคลุก ฟิล์มจ๋านับแต่นี้ สองเรามีแต่สนุก ที่ไหนใครว่าทุกข์ ฉันว่าสุขออกนะจ๊ะ   โดย: ศิริวีร์ (sirivi ) 6 มกราคม 2549 14:02:16 น.

อยากเกิดเป็นแผล เลือดไหลผิวพร่องเป็นร่องลึก รู้สึกเจ็บช้ำแต่ฉ่ำจิต นี่แหละตำราว่าชีวิต ถูกผิดรู้จักประจักษ์ใจ แผลหายใช่คลายที่เจ็บช้ำ ทนกล้ำทนกลืนฝืนเริ่มใหม่ อย่างน้อยก็รู้อยู่อย่างไร แผลเริ่มเป็นไตเพราะมันโต จะพลาดมิพลาดประมาทสูญ ประสบการณ์เพิ่มพูนไม่ผันโผ ถึงไร้ปริญญาทั้งเอกโท สัญลักษณ์จักโชว์ว่ามีชัย   โดย: ศิริวีร์ (อีกแล้ว) IP: 202.57.149.133 6 มกราคม 2549 14:03:52 น.

คำประพันธ์บทสุดท้าย...ให้กับใครคนนั้น จะรักกลัวร้างจางรัก จะภักดิ์กลัวพ่ายหน่ายหนี จะเพิ่มเติมรักภักดิ์ทวี กลัวมีหนองมนัสกลัดทรวง รักแล้วก็รู้-อยู่-ต้องร้าว รักแล้วยืดยาว-กลายห่วง แต่รักครั้งนี้มิถามทวง ไม่ลาบล้วงถามหาคำว่ารัก ร้อยคำใครค่อนมิแคลงขืน คำเดียวชั่วคืนขื่นหนัก กระไรหนอ-มิเลยมิเคยภักดิ์ เฝ้าสมัคร-เคลือบคลายใช่มี แต่เมื่อมีรักมักร้าว ยืดยาวไปไยใช่ที่ ถอนหลักถอนรักภักดี ถอนสิ้นกายวจีจิตจง รักใดเคยได้โยงยุด กระชากฉุดจุดไฟให้เป็นผง มิหลงคงเหลือเมื่อตรองตรง สาปส่งสูญสิ้นถวิลซา หากแต่ยังรักภักดิ์พร้อม แต่ใจมิยอมเป็นข้า ดับสิ้นห่วงเล่ห์เวรา ปรารถนาอยู่เดียวเปลี่ยวดาย.   โดย: ศิริวีร์ IP: 202.57.149.133 6 มกราคม 2549 14:05:17 น.

“เหงา” มิปรารถนาจะให้ใครมารัก เพราะรู้จักความเหงาที่เศร้าโหย อนึ่งรักต้องร้างมารางโรย จะโอดโอยก็หาใช่ใครเห็นกัน ถึงจะเหงาก็จะเหงาแบบเปล่าเปลี่ยว จะเหงาอยู่คนเดียวก็ตัวฉัน ไม่ขอร้องให้รักปักสัมพันธ์ ถามเธอนั้นเคยรักไหมคงไม่มี รู้ทั้งรู้ว่าความรักมันยากรั้ง รู้กระทั่งเสียน้ำตาใช่ล่าหนี รู้ว่าเจ็บก็ไม่จำทำไงดี ช่วยบอกทีไยจึงภักดิ์เฝ้ารักเธอ   โดย: ศิริวีร์ IP: 202.57.149.133 6 มกราคม 2549 14:07:31 น.

หน่อกวี นี้หาใช่หน่อไม้แน่ เป็นหน่อแท้ หน่อทิพย์ อธิษฐาน จึงบังเกิดเป็นดังพร พรหม ประทาน ให้สร้างสรรค์ สืบสาน งานกวี รอวันเติบ แตกกอ จากหน่อนั้น ผลิเป็นพรรณ พฤกษา มารศรี เป็นผลพรรณ อันงามนาม กวี เป็นมิ่งทิพย์ มาลี ที่ชวนชม   โดย: cybrarian IP: 202.133.136.65 13 มกราคม 2549 18:24:20 น.

ขอเถิดจันทร์เจ้าขานำพารัก ให้ใจพักจากความล้าที่ถาโถม ขอเพียงหนึ่งน้ำทิพย์เลี้ยงเพียงประโลม ให้ดวงโคมแห่งหัวใจได้ใสงาม กี่ก้าวย่างแห่งชีวิตที่ฟันฝ่า กี่เวลาที่ดาวไกลใสอร่าม กี่เพชรพลอยได้ร้อยฝันทุกวันยาม กี่ฟ้าครามที่ฉันคว้ามาดั่งใจ หากแต่รักสักครั้งหวังได้เห็น ให้น้ำเย็นหล่อจิตชีวิตใหม่ ฉันจะรักจะห่วงหวงยิ่งดวงใจ โอ้พรใดจงสรรค์มาแก่ข้าที.......   โดย: ปักษ์ใต้ IP: 210.213.24.242 27 มกราคม 2549 10:28:42 น.

เอางานเก่า ๆ ที่เขียนไว้ใน pantip มาเก็บบน blog เอ็งเนี่ยแหละ... ไม่มีที่เก็บ... เผื่อเอ็งจะจำรสมือข้าได้บ้าง... :) ++++++++++++++++ ก่อการณ์การก่อเกื้อ เกลอกัน หมายมิตรมิตรสัมพันธ์ ครั่นครื้น ชุมนุมกลุ่มประชัน คนเก่ง โคลงเฮย เพียงเพื่อเพื่อเพียงฟื้น กรองถ้อยร้อยคำ นานเนานับเนื่องน้อย นานที หมายมั่นมานมั่นมี เมื่อพร้อม ฝากฝังเฝ้าฝากฝี- มือต่อ ชนนา คิดครุ่นคำคบค้อม ร่วมเร้าโหมโรง ++++++++++++++++++++ "แสนคำนึง" ถึง "ความหวัง" ครั้ง "แรกพบ" เจียนจุดจบ คิดครุ่นค้อน อ้อน "คำหวาน" อัศวพักตร์ ร่วมรักษ์ไทย ให้ "เบิกบาน" ชนกล่าวขาน คีตศิลป์ ถิ่นออนไลน์ "ประเดิมชัย" ไม่ค่อยสวย ด้วยยอดขาย ก็กลับกลาย "เติบโต"ตั้ง ยั้งไฉน ฉายมุมต่าง สร้าง"สำนึก" ตรึกตรองใน ดนตรีไทย ทรงคุณค่า น่านิยม เกลียวประสม กลมกลืนกลาย หลายชนชาติ ผู้เป็นปราชญ์ วาดวัดไว้ ได้เหมาะสม "แขกบรเทศ" "จีนดอกไม้" ใคร่ชื่นชม อิ่มอารมณ์ เร้าโรมรักษ์ ประจักษ์ใจ "ช่อผกา" โรยร่วงล้ำ น้ำกระเซาะ พริ้งไพเราะ เสนาะเสียง สำเนียงใส "กระต่ายเต้น" เล่นล้อจันทร์ ทุกวันไป เสียงซอไซร้ ซาบซึ้ง คะนึงนาง "อัฐมบาท" ยาตรไวว่อง ครรลองเร่ง เร้าประเลง เฉวียนฉวัด ผลัดโผงผาง "ต้นวรเชษฐ์" เพลงเก่า เล่านำทาง กระพริบพร่าง เพริศแพร้ว แนวดนตรี ++++++++++++++++++ แวะเวียนเวียนแวะให้ ถวิลหวัง ตัวห่างห่างชื่อยัง อยู่ขู้ คนเก่าเก๋าแลขลัง ห่อนรู้ ลืมเลย คนใหม่ใช่รู้ร้าง เร่งรื้อคารม ++++++++++++++++++ สำคัญใดชื่อแซ่ สำคัญ จิตต้องต่อสัมพันธ์ จิตต้อง เติมแต่งแหล่งพลัง เติมแต่ง โคลงแฮ วันว่างแวะเวียนท่อง หวั่นว้างแดเดียว ฝีมือใช่เด่นล้ำ ฝีมือ จักร่วมร่ำฝึกปรือ จักร่วม เพียงพิศมิตรระบือ เพียงพิศ วาสเอย จึ่งร่างเทใจท่วม จึ่งร่างทางโคลง ถามตรงตอบตรงเรื่อง นามกร ชื่อย่อหนังละคร ต่างด้าว รันทดสุดอาวรณ์ ครวญคร่ำ ร่ำเฮย ใจโศกแสนอะคร้าว "รักนี้ชั่วนิรันดร์" ++++++++++++++++++ ทุนท่วมท่าทีทั้ง________ทรราช ปากปิดปองปัดปราชญ์___ปกป้อง ชา"ชิน"เช่าใช้ชาติ______ชนเชื่อ ไฉนฤา เจ็บจนจิตจับจ้อง_______แจ่มแจ้งแสดงความ ++++++++++++++++++ โลกลือหวั่นพรั่นพ้อง____พลันแสดง พันธุ์ทุ่มทุนทุ่นแรง______ทุ่นแท้ ทุนเก็บก่อกำแพง______กำเนิด หน่ายเอย กรรมก็เราเลือกแล้_____เลือกตั้งพลั้งไฉน ว่าง ๆ จะส่งมาใหม่ เห็นแล้วก็นึกถึงสมัยก่อนหว่ะ...   โดย: Teau IP: 71.65.207.221 19 เมษายน 2549 12:21:49 น.

ตอบคุณ Cybrarian ชาติชายเชื้อ รักภาษา น่านับถือ นามระบือ สหายข้า น่าสงสาร เป็น "หน่อเนื้อ" นั้นจริง ไม่ทัดทาน เจ้าตำนาน "หน่อ" น้อย ผู้หงอยเหงา.. 555555555   โดย: Teau IP: 71.65.207.221 22 เมษายน 2549 10:08:24 น.

ยอกรก้มเกศเกล้าเผ่าไอศวรรย์ พระทรงธรรม์ภูมิพลสกลเสถียร ร้อยเลบงต่างดวงมาลย์พานธูปเทียน วาระเวียนครองราชย์ชาติบูชา แผ่นดินวางต่างพาดกระดาษพื้น พฤกษาดื่นทั่วแคว้นแทนภาษา ประดับประดิษฐ์วิวิธอรรถวัจนา ปวงเหล่าข้าฯแซ่ ซ้องสรรเสริญคุณ ธ ทรงสรรค์เสกสร้างทางไสว ทุกถิ่นไทยทรงเอื้อ ธ เกื้อหนุน ให้ร่มเย็นวัฒนาด้วยการุณย์ ยิ่งวิบุลย์พ้นวิบัติสวัสดิ์ไทย ยากจะสรรคำใดในเขตด้าว เกริกอะคร้าวองค์บพิตรพิศิษฏ์สมัย ชนทั้งชาติภิวาทพร้อมน้อมดวงใจ คุณเกริกไกรมหาราชชาติสมญา ขอพระองค์ทรงพระเจริญถ้วน สราญล้วนทรงเกษมพระพรรษา ครองสมบัติเนืองอนันต์ศวรรยา พระเมตตาแผ่ภพจบถิ่นไทย ปวงข้าฯ น้อมสำนึกระลึกมั่น ขอทรงธรรม์จงสวัสดิ์นิรัติศัย พระบุญบารมิ์แห่งองค์พระทรงชัย จงปกป้องผองไทยนิรันดร์เทอญ ฯฯ   โดย: ศิริวีร์ IP: 202.5.95.205 3 มิถุนายน 2549 10:37:35 น.

นามโอตีนี่นี้ ทวารบาน ผ่านศึกสู้คึกคลาน คู่คู้ ใหญ่เล็กไม่สำราญ เพราะโอ่- โหเอย ทัพสี่ยังมิสู้ ใส่ได้ทั้งกอง   โดย: เพื่อนEโต IP: 202.5.95.205 3 มิถุนายน 2549 10:46:35 น.

ม เอ๋ย ม ต้น ขว้างให้พ้นคอหน่อยแล้วค่อยแขวะ ใครกันแน่ทวารบานช่วยชี้แนะ ตัวนั่นแหละรู้ตัวอยู่ดูทำเอา ผู้ชนะสิบทิศคือมิตรข้า ทิศนั่นพาเหล่าบุรุษสุดงามขำ ทั้ง เช้า สาย บ่ายไม่เว้น เย็นจนค่ำ ผลแห่งกรรม "ปากเผยอ" เธอนั่นแล... ปล.ทำไมเอ็งเอาบทถวายพระพรมาปนกับเรื่องแบบนี้วะเนี่ย..   โดย: เพื่อนของเพื่อนEโต IP: 203.151.72.142 6 มิถุนายน 2549 22:33:34 น.

ความรักครั้งใหม่ ไม่นานนี้... ตกเอยตกหลุมรักสักพักแล้ว จะมีแวววาดหวังสักครั้งไหม เหมือนเธออยู่ข้างเคียงเพียงเอื้อมไป แต่ก็ไกลเกินคว้ามาครอบครอง ยามอยู่ใกล้เหมือนวันเก่าเราเคยผ่าน ตาผสานเหมือนบุญสมบ่มเราสอง พอวายนึกตรึกนำตามทำนอง ที่หมายปองแค่ปลาบปลื้มลืมความจริง อยากจะเด็ดดอกฟ้าเอามาทัด แม้ถ้าตัดเก็บไว้ใจเกรงกริ่ง ได้แต่หวังอย่างหวั่นหวั่นพรั่นประวิง แต่ถ้านิ่งคงหมดแน่แม้สัมพันธ์ รักทั้งรักแต่ยากรั้งกลัวพลั้งพ่าย รักจะกลายเป็นร้างห่างเหหัน แต่ทั้งหมดคือเมฆม่านผ่านรำพัน ใจเธอนั้นคือสิ่งสร้างทางสองเรา ๒๗-๒๘ กรกฎาคม ๒๕๔๙   โดย: ศิริวีร์ IP: 202.57.146.225 29 กรกฎาคม 2549 9:17:13 น.

ถึงเพื่อนรัก... รักมักร้างห่างเหอยู่เป็นนิจ ด้วยชีวิตมีกรรมทำไฉน ปากก็ห้อยหอยก็เหม็นเป็นร่ำไป ทำยังไง๊ก็ไม่มีชีช้ำเอย... อิอิ   โดย: ศิริเวร... IP: 66.57.10.50 6 สิงหาคม 2549 12:10:06 น.

รักคนมอง จองคนอ่าน คนน่าด้าน อ่านอยู่ได้ แต่คนพิมพ์ น่ารัก   โดย: คนน่ารัก IP: 210.203.186.25 21 มีนาคม 2550 19:38:20 น.

เสียงสุดท้าย ยังเวี่ยเวิ้ง ในวังวน เจ็บเจียนจน ดับดิน สิ้นสังขาร์ เพียงคำนั้น เธอเอ่ยอ้าง ก่อนร้างลา โอ้อุรา หมองใหม้ ใจหม่นเทา "อดีตจง ลืมมัน ให้หมดสิ้น อย่าถวิล ถึงฉัน เหมือนวันเก่า ตั้งแต่นี้ ไม่มี คำว่าเรา..... ไม่มีเงา แห่งอุ่นไอ หัวใจรัก"   โดย: ธนปราชญ์ IP: 202.129.32.247 7 สิงหาคม 2550 13:41:38 น.

โบราณว่าควายโง่ยังรู้งาน เมื่อถึงกาลเกี่ยวไถไม่ว้าวุ่น อันตัวเราเฝ้าศึกษาเพื่อเป็นทุน ฟ้าการุณไม่ต้องยากลำบากกาย แต่ไม่วายเมื่อเรียนมาจนได้ที่ กลับเจอดีดันไม่เก่งเหมือนใครเขา อีกทั้งโง่งมอยู่ด้วยหูเบา เป็นเหยื่อเขาทุกทีทุกที่ไป จนวันนี้ชีวีแสนสับสน ทุกข์ระคนปนเหงาเศร้าหนักหนา อยากฉลาดปราดเปรื่องในพริบตา แต่ก็มาได้เท่านี้ทุกทีจริง อยากจะทิ้งตัวตนสังคมอยู่ กลับไปสู่ความล้าหลังอันสดใส แม้ไม่อาจเป็นจริงได้ดังใจ ไม่เป็นไรไม่คาดหวังกับโลกา อยากจะหาที่สงบไว้หลบพัก อยากจะหลับตาลงปลงสังขาร ไม่อยากอยู่คู่สังคมอันแสนพาล อยากนิพพานเสียให้สิ้นซึ่งตัวตน ฮือๆๆๆๆ จะเรียนกวดวิชา ก็โดนหลอกไปเรียนครอสแสนห่วยที่เก็บเงินค่าเล่าเรียนแพงหูฉี่ ซื้อเอ็มพี4มาก็โดนหลอกขายของห่วยแถมส่งเครมจนจะหดประกันแล้วก็ยังอาการไม่ดีขึ้น อยากผอมยิ่งคิดก็ยิ่งอืดขึ้นเรื่อยๆ คนจริงใจในชีวิตสักคนก็ม่ายมี เรียนคณิตก็ไม่เข้าใจ เรียนวิทย์ก็ไม่รู้เรื่อง เกรดก็ห่วย หน้าก็เห่ย เบื่อชีวิตจริงๆ   โดย: กวีถึกบึกบึน IP: 222.123.20.3 6 พฤศจิกายน 2550 17:51:01 น.

คำว่ารักรักนั้นรักจริงแน่ คำว่ารักรักแท้ไม่หวั่นไหว คำว่ารักรักนั้นฉันแน่ใจ คำว่ารักไม่ให้ใครนอกจากเทอ   โดย: นู๋บี นครสวรรค์ IP: 118.172.172.127 21 มกราคม 2551 23:31:30 น.

เก็บเอาความ ซาบซึ้ง ตรึงดวงจิต ไมตรีมิตร สนิทใกล้ เคยใฝ้หา เก็บเรื่องราว ร้อยคำ แล้วนำมา ประมวลว่า ยังห่วงใย ใช่ละเลย ปล. คิดถึงนะครับ   โดย: แทนปราชญ์ IP: 202.129.32.247 24 มกราคม 2551 16:43:02 น.

กาสะลองลอยล่องล้ำ อัศดง เอื้องผึ้งกลิ่นกรุ่งยง- ยังครัฏฐ์ ต๋าเหินบานฮิมดง เขตป่า ดงดอย เก็ดถวาบานหอมคัด ฝากน้อง นางเดียว..   โดย: มัลฬวัฏษกะ IP: 118.172.210.21 22 เมษายน 2552 14:05:18 น.

ดั่งฝนบุญโปรยฟ้าสู่ข้าบาท บุญของชาติถิ่นแคว้นแดนสยาม นับเป็นบุญยิ่งแล้วดวงแก้วงาม บุญเฉลิมเจิมพระนาม “เทพรัตนราชสุดา” พระบารมีแผ่ผายพรายจรัส พระจริยวัตรประทับจิตทุกทิศา ทรงเป็นปราชญ์ยอดกวีศรีประชา เจริญรอยพระมหาภูมิพล ทรงอุปถัมภ์ค้ำชูการศึกษา พระเมตตาอันประเสริฐบังเกิดผล ต.ช.ด.ถิ่นศึกษาทั่วสากล น้ำพระทัยเปี่ยมล้นชนเปรมปรีดิ์ บันดาลให้ชาติชนได้พ้นทุกข์ บันดลให้ไทยสุขเกษมศรี บรรดาราษฎร์ไพร่ฟ้าประชาชี บรรเทาโศกแสนทวีให้คลายไป หกสิงหายิ่งบุญญาประชารัฐ ชนชื่นชมโสมนัสจะหาไหน สมเด็จพระเทพฯเสด็จฯมาโปรดข้าไทย ชาวแม่แจ่มเชียงใหม่ได้ทูลละออง ขัตติยนารีศรีสยาม เฉลิมพระนาม “เทพรัตนฯ”ทัดเกศผอง พระยศยิ่งบุญญาค่าควรครอง ไทยเกริกก้องขอพระองค์ทรงพระเจริญ   โดย: ต้น IP: 115.67.164.126 3 กรกฎาคม 2552 1:31:33 น.

ขอบคุณมากครับคุณต้น(วีระชาติ) ขอให้คุณต้นพร้อมคนที่คุณต้นรักและครอบครัวจงมีความสุขตลอดไป วสันต์   โดย: รองวสันต์ ร.ร.แม่แจ่ม IP: 112.142.236.140 4 กรกฎาคม 2552 18:30:33 น.

มองนภาดาราจันทร์ยังเคียงคู่ เราสิอยู่ตัวคนเดียวเปล่าเปลี่ยวแสน เคยมีรักรักมิอยู่เขาดูแคลน มันแสบแสนเวทนาให้อาวรณ์ เมื่อรักแรก แรกก็รักประจักษ์จิต เมื่อเลยร้างรักห่างชิดสะกิดถอน เมื่อรักใหม่ก็รักให้อนาทร เมื่อรักถอนมันจึงเจ็บไม่เข็ดใจ ยังจมปลักรักอยู่กับคู่เก่า มานั่งเศร้าจมเจ็บยิ่งกว่าสิ่งไหน เจ็บใดไหนไม่เท่าเขาเอาใจไป ตีนขยี้แล้วทิ้งไว้ไม่ใยดี ไม่มีรักก็สรรหาว่าไหนรัก พอประจักษ์รักก็เศร้าเพราะเขาหนี ต้องทนนับหยดน้ำตาไม่พาที จมปลักคิด ถึงคนที่ ทำร้ายกัน ยามมีรักก็มีทุกข์อยู่เคียงชิด ยามชื่นใจก็ช้ำจิตช่างน่าขัน ยามมีรักรักก็หนีไปเร็วครัน แต่ความเจ็บนี้มันอยู่นานนม คิดจะพอพอเถอะรักจะพักจิต แต่ความเหงาไม่เป็นมิตรสนิทสนม มีแต่ทำให้ช้ำใจให้ระทม เหมือนดาบคมเหมือนห่ามีดเข้ากรีดแทง จึงเอ่ยว่าพอทีหนอความรัก ไม่ขอพบสบประจักษ์หยุดแสวง ยอมโดนคมห่ามีดมากรีดแทง ให้เลือดแดงดีกว่ารักให้ช้ำใจ   โดย: มัลฬวัฏษกะ IP: 10.0.0.4, 112.142.0.79 8 มีนาคม 2553 3:04:20 น.