ดินแดนแห่งจินตนาการ...
จินตนาการแห่งสายลม...
Group Blog
 
 
กรกฏาคม 2553
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 
14 กรกฏาคม 2553
 
All Blogs
 
ลิขิตรัก ลวงใจ...ตอนที่ 8



ตอนที่ 8

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นฉุดให้คิมหันต์หลุดออกจากห้วงเวลาแห่งความคิด เขานึกเคืองคนที่โทรมาในเวลานี้เต็มทีที่เข้ามาขัดจังหวะความคิดของเขา ต่อเมื่อเห็นเบอร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ชายหนุ่มก็พลันยิ้มออกมาได้ ความอบอุ่น ความคุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามากระทบจิตใจ

“ว่ายังไงครับ เจนนี่”

ชายหนุ่มกรอกเสียงสุภาพนุ่มนวลลงบนเครื่องโทรศัพท์หลังจากที่กดรับเรียบร้อยแล้ว

“คิดถึงผมละสิถึงได้โทรมา”

ชายหนุ่มเอ่ยเย้าหญิงสาว จนบัดนี้ปลายสายเริ่มอายม้วนจนเกือบจะเป็นขนม

“เจนนี่มีข่าวดีมาบอกคะ...”

หญิงสาวพยายามเก็บอารมณ์และสะกดน้ำเสียงให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าบัดนี้หัวใจของเธอเริ่มจะอ่อนโยนต่อเขาแล้ว

“ข่าวดี...ข่าวอะไรกันครับ”
“คุณทายสิคะ...ถ้าทายถูกฉันจะให้คุณพาไปเลี้ยงข้าวเย็นนี้”

เสียงจากปลายสายดังกลับมาอ่อนโยน จนชายหนุ่มเปิดยิ้ม ใบหน้าอันหล่อคมจ้องมองไปข้างหน้าพลางใช้ความคิด

“เอ...ข่าวอะไรนะ”

“นึกนานจัง เจนนี่ขี้เกียจรอแล้วนะคะ”

เสียงจากปลายสายเหวมาอย่างน่ารักเมื่ออีกฝ่ายตั้งท่าคิดนานจนเกินไป

“นึกไม่ออกนะ คุณก็บอกมาสิครับ”

“ก็ไดคะ...”

เธอยอมในที่สุดก่อนจะบอกเหตุผลที่เธอโทรมาในวันนี้ให้กับเขาได้รับทราบ และวางสายลงในที่สุด ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอไม่อยากที่จะรบกวนเวลาทำงานของเขานาน

คิมหันต์วางเครื่องโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ สายตาที่คมกล้าของชายหนุ่มมองทอดไปเบื้องหน้าคล้ายใช้ความคิด

“...ข่าวดี ใช่สิข่าวนี้มันเป็นข่าวดีสำหรับเขาจริงๆ...

แววตาอันแข็งกร้าวส่อแววชนิดหนึ่งออกมา ชายหนุ่มแลสายตาไปมองภาพถ่ายบนโต๊ะทำงาน จ้องนิ่งไปที่ภาพนั้นอยู่เนิ่นนาน เขาเจตนาจะใช้สายตานั้นสื่อกับบุคคลในภาพคล้ายจะรู้กันดี ริมฝีปากสีสดได้รูปเม้มสนิท บัดนี้ชายหนุ่มกลับตกอยู่ในห้วงแห่งความคิดที่มีแผนการอีกหลายอย่างไหลผ่านเข้ามา

*****
ร่างสูงเพรียวในชุดเซ็กซี่ได้ปรากฏโฉมขึ้นที่หน้าบริษัท จึงพาให้เหล่าพนักงานหนุ่มๆ ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานอยู่หยุดการทำงานไปชั่วขณะแล้วมองตามร่างสวยสมสัดส่วนนั้น บางคนก็ส่งเสียงทักทายปานว่าจะเคยรู้จักเธอ หากแต่หญิงสาวกลับไม่สนใจและเดินเชิดหน้าโดยไม่แยแสใคร ส่งผลให้เหล่าพนักงานสาวต่างส่งสายตาที่หมั่นไส้ไปให้เพราะเริ่มจะทนกับท่าทีที่สวยแล้วหยิ่งของหญิงสาวคนนั้นไม่ได้

“พี่คิมหันต์อยู่ไหมยะ”

หญิงสาวเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงที่โต๊ะทำงานของสาวสวยคนหนึ่งที่กำลังมองตามหญิงอย่างหมั่นไส้ไม่แพ้กัน

“ไม่อยู่...คุณคิมหันต์ออกไปธุระข้างนอก”

เมื่อถูกถามกลับมาแบบไม่ค่อยจะเต็มใจสักเท่าไหร่ อีกทั้งท่าทีที่มองหล่อนปานว่าหล่อนจะอยู่ติดดินเต็มที เธอจึงส่งคำตอบที่ไม่ค่อยจะเต็มใจตอบกลับไปบ้าง

ซึ่งประโยคนี้ก็ได้ส่งผลให้คนที่ชอบเดือดอย่างพิมาลาเกิดวีนแตก หล่อนได้หวีดร้องขึ้นอย่างขัดใจ

“อ๊าย...อีบ้า ฉันถามดีๆ นะยะ”

‘ขนาดถามดีๆ คุณเธอยังวีนขนาดนี้ แล้วถ้าหากวีนแตกเมื่อไหร่หล่อนอยากจะรู้นักว่ามันจะเป็นยังไง’

พนักงานสาวครุ่นคิดอยู่ในใจพรางยิ้มเยาะต่อหญิงสาวตรงหน้า

“คุณถามดีๆ มา ฉันก็ตอบไปแบบดีๆ แล้วยังไงคะ...”

“นี่เหรอดี...อย่างนี้เขาเรียกว่าต่ำต่างหากยะ”

สาวนักเรียนนอกเอ่ยเสียงหยามเหยียด และเน้นเสียงเข้มในตอนท้าย

“แบบนี้คุณเรียกว่าต่ำ...แล้วที่คุณกำลังทำอยู่นี้เขาไม่เรียกว่าต่ำหรือคะ”

พนักงานสาวไม่ยอมความจึงตอบโต้อย่างไม่ลดละ

บัดนี้เหล่าพนักงานทั้งชายและหญิงต่างก็มายืนมองดูเพื่อนพนักงานสาวปะทะสงครามน้ำลายกับหญิงสาวที่ไหนก็ไม่รู้ที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาท่าทางเย้อหยิ่ง

สาวหยิ่งคนนี้ไม่รู้ซะแล้วว่าคุณเธอกำลังปะทะคารมกับเพื่อนพนักงานของพวกเขาที่มีตำแหน่งเป็นถึงประธานชมรมน้ำลายสะท้านโลก หากได้ใครมาต่อปากต่อคำกับคุณหล่อนแล้วการไม่โต้ตอบก็คงผิดวิสัย

“แกนั่นแหล่ะต่ำ...”
พิมาลาเน้นเสียในตอนท้าย พลางมองคู่ปรับคนใหม่อย่างเหยียดหยัน

“...เป็นแค่พนักงาน ริอาจจะมาเทียบกับฉัน”
ไม่เพียงแต่จะยกหางตัวเองเท่านั้น สาวนักเรียนนอกยังทำท่าเย้อหยิ่งใส่ฝ่ายตรงข้ามอีกด้วย

“ฉันหรือคะที่คิดจะไปเทียบกับคุณ ไม่มีทางหรอก”

พนักงานสาวเถียงกลับโดยไม่สนใจว่าใครเป็นใคร

“ไม่มีทางยังไงยะ ฮึ...จริงสิคนอย่างหล่อนคงไม่มีทางเป็นได้อย่างฉันหรอก เงินเดือนแต่ละเดือนคงจะไม่พอยาไส้เสียด้วยซ้ำไป”

สาวนักเรียนนอกเอ่ยเสียงเยาะ พร้อมกับใช้สายตามองฝ่ายตรงข้ามตั้งแต่หัวจรดท้ายด้วยสายตาเหยียดหยัน

“ถึงเงินเดือนของฉันจะน้อยนิด แต่เงินทุกบาททุกสตางค์ของฉันที่ได้มามันก็มีคุณค่านะคะ ไม่เหมือนใครบางคนที่ใช้มันแต่งโน้นแต่งนี่จนไม่เห็นคุณค่าเพราะมันคนนั้นไม่เคยหาได้เอง และก็ใช้มันไปในทางที่ฟุ่มเฟือยเพื่อแต่งตัวล่อหมาล่อแมวไปวันๆ สักวันเถ้อะ สักวันคงได้โดนดีเข้าให้จะรู้สึก”

พนักงานสาวของบริษัทร่ายยาวเป็นหางว่าว จนพิมาลาที่ยืนฟังอยู่แทบจะทนไม่ไหวต่อคำหยามเหยียดที่หญิงสาวตรงหน้าสาดเทให้แบบไม่ยั้ง ถึงแม้มันจะเป็นคำที่เรียบๆ แต่มันก็เจ็บแสบไปถึงไส้ถึงพุงจนเธออยากจะกรีดร้องออกมาให้ดังๆ และเข้าไปตบมันสักฉาด

“อ๊ายอีบ้า...ว่าแต่คนอื่นหัดไปเข้าโรงพยาบาลบ้างนะยะ”

“ทำไม...ฉันจะไปจะมามันเกี่ยวอะไรกับคุณ”

“จะทำไมซะอีกยะ ก็ไปผ่าหมาออกจากปากของหล่อนไง...รู้สึกว่าเวลานี้มันจะออกมาเพ่นพ่านจะกัดฉันเข้าให้แล้ว”

พิมาลาตอกกลับอย่างเจ็บแสบ หล่อนยืนมองคู่ปรับคนใหม่ที่เริ่มจะแดและเดือดขึ้นปูดๆ ทุกขณะ

“ถึงปากของฉันจะมีหมา แต่ฉันก็เลี้ยงมันจนเชื่อง...ไม่เหมือนคุณที่ชอบปล่อยมันออกมากัดใครต่อใครไม่เลือกหน้า”

“แกว่าปากฉันมีหมาเหรอยะ”

สาวนักเรียนนอกกระทืบเท้าเร่าๆ อย่างขัดใจ หล่อนชี้หน้าคู่ปรับที่ลอยหน้าลอยตาตอบคำถามของเธออย่างกระหยิ่มใจ

“ก็ใช่นะสิคะ...นี่คุณไม่รู้ตัวหรอกหรือคะ”

“อ๊าย..อีบ้า”

ว่าแล้วพิมาลาก็โผทะยานจะเข้าไปตบพนักงานสาวที่บังอาจมาต่อล้อต่อเถียงกับหล่อน

“เอาสิคะ...คุณนึกว่าฉันไม่มีมือมีตีนหรือยังไง”

พนักงานสาวสะท้านโลกยืนท้าพร้อมกับเชิดหน้าท้าทาย

“หยุด...หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

พลันเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นเป็นการห้ามทัพ ขณะที่พิมาลาเบรกจนตัวโก่งก่อนจะแสร้งทรุดกายลงทำมารยาคล้ายโดนตบจริงๆ

“โอ้ย...โอ้ยพี่คิมหันต์คะ ช่วยพิมมี่ด้วย”
เมื่อชายหนุ่มเดินมาถึงสาวนักเรียนนอกพราวเสน่ห์ก็รีบถลาเข้าไปฟ้องชายหนุ่มในทันที

“มันเกิดอะไรขึ้น”

ชายหนุ่มถามเสียงเข้ม เขามองทั้งสองสาวสลับกันเพื่อหาคำตอบ ขณะที่เหล่าพนักงานที่มามุงดูในเวลานี้ต่างแตกหือแล้วรีบเข้าไปประจำที่ของตัวเองกันแทบไม่ทัน

ดวงตาคู่สวยของพิมาลาจ้องมองชายหนุ่มไม่วางก่อนจะฟ้องชายหนุ่มในทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว

“พิมมี่แค่มาเยี่ยมพี่คิมหันต์ แต่นังนี่จู่ๆ ก็เดินเข้ามาหาเรื่องพิมมี่ค่ะ พี่คิมหันต์จะต้องจัดการให้พิมมี่นะคะแล้วไล่มันออกไปเดี๋ยวนี้ด้วย”

ไม่เพียงแต่จะฟ้อง หญิงสาวยังเข้าไปสวมกอดแขนของชายหนุ่มเอาไว้จนแน่นเพื่อบอกความเป็นเจ้าของ ก่อนจะส่งสายตาหยามเหยียดไปให้อีกฝ่ายได้เจ็บใจไปตามๆ กัน

“จริงหรือเปล่าพัชรี”

คิมหันต์หันมาถามเอาความกับพนักงานของตน ถึงแม้ปกติพัชรีจะเป็นคนที่ชอบพูดแบบน้ำไหลไฟดับ แต่เขาก็พอจะรู้มาว่าเธอไม่เคยที่จะระรานใครก่อนถ้าไม่มีใครเข้ามาหาเรื่อง

“ไม่คะ...”

“อย่าไปเชื่อมันนะคะ มันโกหกคะ”

ยังไม่ทันที่ฝ่ายตรงข้ามจะทันได้พูดอะไรต่อ พิมาลาก็เอ่ยแทรกขึ้นในทันทีเพื่อปิดโอกาสไม่ให้อีกคนได้พูดในสิ่งที่เป็นความจริง

“ไปทำงานเถอะพัชรี”

ชายหนุ่มเอ่ยบอกพนักงานสาวในที่สุดหลังจากที่ได้พิจารณาแล้วเหตุการณ์ไม่น่าจะเป็นอย่างที่ญาติสาวพูด

ซึ่งการตัดสินใจนี้ส่งผลให้สาวนักเรียนนอกไม่พอใจเป็นที่สุด อีกทั้งสายตาที่อีกฝ่ายส่งมาอีกมันยิ่งทำให้เธอเกือบจะเก็บกดอาการทั้งหมดไว้ไม่อยู่ แต่อารมณ์เดือดที่มีอยู่ก็เธอก็สามารถเก็บมันลงได้เมื่อเธอเห็นใบหน้าของชายหนุ่ม

“พี่คิมหันต์คะ...ไปให้ท้ายมันทำไม”

หลังจากที่เก็บอาการทั้งหมดลงได้แล้วพิมาลาก็จัดการอ้อนชายหนุ่มในทันที

“มีอะไรหรือเปล่า ถึงได้มาหาพี่ที่นี่”

ชายหนุ่มถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจนัก เมื่อหญิงสาวได้เข้ามาอาละวาดในบริษัทของเขาในเวลาทำงานแบบนี้

“พิมมี่ว่าเราเข้าไปพูดกันในห้องกันดีกว่านะคะ”

ว่าแล้วคุณเธอก็จัดการจูงแขนของเขาแล้วเดินนำไปในทันที เมื่อเดินผ่านโต๊ะของเลขาสาวชายหนุ่มไม่วายจะจะเอ่ยบอกเสียงเรียบ

“วิลัย...ไปเอาน้ำมาต้อนรับคุณพิมมี่ด้วยนะ แล้วเอางานเข้าไปทำงานในห้องของผมด้วยผมมีเรื่องจะถาม”

สาวนักเรียนนอกหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเธอคิดว่าเขาต้องการเอาคนอื่นกันท่า...ทำแบบนี้เธอไม่ยอมแน่

*****
เลขาสาวเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดแก้วน้ำ ร่างของหญิงสาวเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะทำงานของเจ้านายหนุ่มพร้อมกับสายตาของพิมาลาที่มองมาอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก

วิลัยค่อยๆ วางแก้วน้ำลงตรงหน้าของสาวนักเรียนนอก ขณะที่เจ้าตัวกลับฉายแววอะไรบางอย่างเมื่อแผนการเริ่มจะฉายชัดเข้ามาในสมอง

โดยที่แก้วน้ำยังไม่ทันวางถึงพื้นโต๊ะ สาวเจ้าเล่ห์จึงแส้รงสะบัดมือจนแก้วน้ำในมือของเลขาสาวหกและกระเด็นลงบนชุดสีสวยของเธอจนเปรอะเปื้อน

“ว้าย...อะไรกันนี่เธอ”

สาวนักเรียนนอกร้องขึ้นในทันทีพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างปัจจุบันทันด่วน ขณะที่เลขาสาวใบหน้าหวานรีบลนลานถอยหนี

“คิดอยากจะแกล้งฉันหรือยังไง ออกไปเลยนะ”

พิมาลาชี้หน้าด่ากราด พร้อมกับสะบัดตัวไปมาอย่างขัดใจ

“ออกไปเลยนะ...ไป้”

“วิลัยเธอออกไปก่อน...”
คิมหันต์ที่เป็นตัวกลางไม่อยากจะให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก จึงออกปากบอกให้เลขาสาวออกไปก่อน เพื่อหวังจะให้ญาติสาวสงบสติอารมณ์ลงบ้าง

แต่อารมณ์เดือดของหญิงสาวกลับเพิ่มขึ้นอีกเมื่อเจอสายตาเยาะหยันของวิลัยที่มองหล่อนอย่างสาแก่ใจก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปในทันที

“อ๊าย...พี่คิมหันต์คะ พี่จะต้องไล่แม่สองตัวนั่นออกไปให้พิมมี่นะคะ”

หญิงสาวถือโอกาสเว้าวอนชายหนุ่ม แล้วรีบเดินเข้าไปหาเขาในทันที

“พิมมี่มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้พี่ไล่สองคนนั่นออก”

จู่ๆ สายตาที่อ่อนโยนของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไป เมื่อเขาเริ่มจะหน่ายต่อกิริยาที่เอาแต่ใจของพิมาลาขึ้นมาทุกขณะ

ในเวลานั้นสาวนักเรียนนอกถึงกับคร้ามกลัวต่อสายตาคู่นั้น แต่เธอก็ยังพยายามอ้อนวอนเขาตามนิสัยที่เอาแต่ใจ

“มีสิคะ พิมมี่เป็นน้องพี่คิมหันต์ อีกหน่อยเราก็จะเป็นแฟนกัน แล้วก็แต่งงานกันในที่สุด พิมมี่รักพี่คิมหันต์นะคะ”

หญิงสาวเอ่ยบอกพร้อมกับเข้ามาคล้องแขนของเขาเอาไว้จนแน่นและไม่ลืมที่จะส่งสายตาที่มีเสน่ห์เป็นการยั่วยวนอีก

“พี่ว่าพิมมี่กลับไปก่อนเถอะนะ ชุดนี้มันเปียกแล้วไม่น่าดูเลย”

ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบ หากแต่แววตานั้นกลับคมกล้าเมื่อจ้องมองหญิงสาว

“นี่พี่คิมหันต์ไล่พิมมี่หรือคะ...”

สาวนักเรียนนอกกระทืบเท้าอย่างขัดใจ

“ใช่...”

คิมหันต์สุดจะทนก่อนจะขยับตัวออกห่างจากหญิงสาวที่เกาะติดแน่นเป็นตังเมก่อนจะเลี่ยงเข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานเช่นเดิม

“พิมมี่อุตส่าห์มาหาพี่คิมหันต์ที่นี่ พี่คิมหันต์อย่าไล่พิมมี่เลยนะคะ...นะคะ”

หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงเว้าวอน แพรขนตาสีสวยกระพริบถี่ยิบ

“รู้ตัวก็ออกไปสักทีสิ...จะอยู่ทำไมอีก อย่าให้พี่ต้องขึ้นเสียงไปมากกว่านี้เลยนะ”

เมื่อถูกเจ้าของห้องไล่ถึงขนาดนี้ไหนเลยพิมาลาจะทนอยู่ได้ หญิงสาวสะบัดหน้าหนีอย่างขัดใจ ก่อนจะรีบพาโนมเนื้ออันสมสัดส่วนยั่วยวนสายตาใครต่อใครออกไปจากห้องนั้นในทันที

*****
เมื่อออกมาจากห้องของคิมหันต์มาแล้วอารมณ์เดือดของพิมาลายังไม่หมดเมื่อเธอเดินผ่านหน้าโต๊ะของวิลัยก็เจอเข้ากับสายตาอันหยามเหยียดและสะใจเต็มทีของเลขาสาวและพัชรีที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงมุมโต๊ะ ทั้งสองมองร่างของสาวนักเรียนนอกที่สะบัดตัวไปมาคล้ายกับเจอกับสิ่งประหลาดยังไงยังงั้น

“ฝากไว้ก่อนเถอะนังพวกปากมอม นังพวกชั้นต่ำ”

เมื่อออกมาพ้นจากตรงนั้นแล้วพิมาลาก็ยังไม่วายที่จะเอ่ยเสียงอาฆาตพร้อมกับแววตาที่ฉายชัดถึงความโกรธ

...โปรดอ่านต่อในตอนต่อไป...



Create Date : 14 กรกฎาคม 2553
Last Update : 14 กรกฎาคม 2553 16:32:29 น. 1 comments
Counter : 296 Pageviews.

 
สวัสดียามเย็นทานข้าวให้อร่อยนะคะ ^^



โดย: หาแฟนตัวเป็นเกลียว วันที่: 14 กรกฎาคม 2553 เวลา:17:08:00 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
ภีมภูริ...
Location :
พะเยา Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 1 คน [?]




ข้อตกลง
1. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะเป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาตจากผู้ลงผลงาน

2. กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลงผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

3. ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานที่ละเมิดลิขสิทธิ์ โปรดแจ้งเจ้าของบล็อกทันที




Friends' blogs
[Add ภีมภูริ...'s blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.