อ๊อด อ๊อด....ยอดมานุสสส
เขียนถึงอีกที....คนนั้น....เมื่อวันนั้น.....



สวัสดีวันอาทิตย์ครับ



วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่สุดแสนจะขี้เกียจของผม...อาทิตย์นี้งานค่อนข้างยุ่งครับ เมื่อวานนี้ผมยังจะต้องไปทำแลปอยู่เลย (แถมได้ผลไม่ค่อยดีด้วย เซ็งจริงๆ)...วันนี้ได้พักวันหนึ่งครับ อ่อ!!! พรุ่งนี้เป็นวันหยุดของที่นี่ด้วยครับ เป็น Bank Holiday



ที่นี่ ไม่เหมือนบ้านเรานะครับ เค้าไม่ค่อยมีวันหยุดตามเทศกาลและนักขัตฤกษ์มากมายเหมือนบ้านเราครับ ที่นี่เค้าก็มีวันหยุดราชการ เรียกว่า Bank Holiday นั่นเอง...พรุ่งนี้ก็เป็น Bank holiday แต่ผมเองก็ต้องไปทำแลปอยู่ดี เพราะเตรียมของไว้แล้ว



วันนี้ช่างเป็นวันหยุดที่ดีอะไรแบบนี้ ทั้งๆที่ผมเองก็รู้ตัวว่ามีงานเอกสารรอให้จัดการในวันนี้ แต่วันนี้ผมตื่นสาย...แถมมีเจ้าควมขี้เกียจนอนอยู่ข้างๆ เหมือนจะมาค้างคืนกับผมตั้งแต่เมื่อวานเย็นแหน่ะ อิอิ...ไล่ก็ไม่ไป(อะไรจะด้านขนาดนี้ อิอิ.....)



ผมเข้ามาอ่าน Blog ของเพื่อนๆตามเคยครับ....แล้วก็เข้ามาที่ Blog ของตัวเอง อืมดีใจจังมีเพื่อนๆมาแวะเยี่ยมเยือนมากมาย..ขอบคุณด้วยครับ...หลายคนบอกตอนที่แล้วเขียนได้อารมณ์มากเลย...ด้วยความสัตย์จริง ผมเอง ไม่คิดว่าจะเขียนอะไร แบบนั้นได้ เพียงแต่คิดอะไรก็ร่ายออกมาเป็นตัวหนังสือ ก็เท่านั้นเอง




วันนี้วันอาทิตย์ ว่าจะทำแกงแดง (แกงเผ็ด) ดีไหมครับ หลังจากอาทิตย์ที่แล้วทำแกงเขียวสะท้านปฐพี....วันนี้ถ้าทำแกงแดงก็น่ากลัวจะเป็นแกงแดงฆาตกร หรือเปล่านะ.....



มีเพื่อนๆหลายคนอีเมลล์มาอยากให้ผมเขียนถึง คนที่เป็นเจ้าของคำตอบ ของคำถามสุดฮิตของผม “ไมเอ็งไม่มีแฟน”.....

“ก็กรู ไม่หล่อ ไม่รวย หุ่นไม่ดี หน้าไม่เท่ห์ ขี้เหร่ สายตาสั้น ใครเค้าจะมาชอบ.....พอจายยยป่ะ” ฮ่าๆๆๆ นั่นอาจจะไม่ใช่คำตอบ....หรือจะใช่จริงๆหว่า (ส่วนหนึ่งก็ได้)



ผมเอง...ถึงแม้ว่ามันจะนานหลายปีแล้วก็ตาม แต่ก็ยังจำทุกเรื่องได้ดี....แต่มันเก็บไว้ลึกๆในความรู้สึกครับ....อาจจะยากที่จะดึงมันออกมาทั้งหมดแล้วบรรยายเป็นตัวหนังสือ....ผมเลยขออณุญาติเก็บไว้คนเดียวนะครับ....อย่าหาว่าผมงกเลยครับ.....มันเป็นความสุขในความทรงจำที่ไม่อยากแบ่งให้ใคร...ขอเก็บไว้คนเดียว (เห็นแก่ตัวป่ะ) แต่อาจจะเล่าได้เพียง..เงาของภาพในอดีต...(นิยายอีกแล้ว)




ผมนึกถึงเค้าคนนั้นทุกครั้งที่ได้ยินเพลงที่เคยฟังด้วยกัน......เค้าทำให้ผมรู้จักเพลง What a wonderful world ของ Louise Armstrong, ทำให้เพลง Owner of my heart ติดหูผมไปตลอดกาล แล้วก็ทำให้ผมชอบฟังเพลงบรรเลงจากเครื่องสาย...(เป็นเพลงที่เล่นในโบสถ์ที่เบลเยี่ยม ซึ่งผมยังมีม้วนเทปนั้นและก็ฟังมันอยู่ตลอด)



ตลอดเวลาที่รู้จักกัน ดูหนังด้วยกันแค่ 2 เรื่องเอง เรือ่งน่ากลัวเรื่องหนึ่ง แล้วก็หนังรักอีกเรื่องหนึ่ง.....ผมยังจำทั้ง 2 เรื่องได้ดี



สวนหลวง ร.9......ที่ทำให้ผมเกลียดเข็มนาฬิกาที่กำลังเดินไปตามจังหวะของวินาที



กระเพราไข่เยี่ยวม้า.....ไม่เคยคิดว่าจะกินมาก่อน....แต่วันนี้คิดถึง..อยากกินจังเลย



ผมหยิบการ์ดวันเกิดของผม....การ์ดใบเดียวที่เค้าคนนั้นเขียนให้...ใบเดียวจริงๆ เป็นการ์ดหนาๆมีอยู่หลายหน้า มีกลอนเพราะเขียนอยู่ในนั้น....แต่ที่น่าแปลก...คำอวยพร สั้นนิดเดียว



“ Happy Birthday…….
ไม่รู้ว่าจะส่ง card ไปทันเวลาหรือเปล่า
กระดาษแผ่นเดียว...ที่ส่งให้หน่ะ
ไม่รู้ว่าจะซื้ออะไรให่...แต่ไม่ได้หมายความแค่กระดาษ 1 แผ่น
ยังไงขอให้เรียนจบไวๆ....สมหวังในทุกสิ่งที่อยากทำ

เขียนแค่ 1 แผ่น ที่เหลือ...เขียนเอาเองแล้วกันว่าอยากได้อะไร”






ตลกไหมครับ...อิอิ ผมอ่านแล้วก็ขำดี...การ์ดใบนี้อยู่กับผมตลอด 5 ปีที่ผ่านมา...และอยู่กับผมทุกที่ที่ผมอยู่ กรุงเทพฯ - พิษณุโลก – เชียงใหม่ - ลอนดอน



ผมเอง ส่งการ์ดไปให้ทุกปีในวันเกิด ไม่รู้ว่าจะถึงหรือไม่ถึงนะ....ส่งไปทุกครั้งที่มีโอกาสพิเศษ...นั่นก็ 5 ปีมาแล้ว.....แต่มันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง



ผมเองถึงจะไม่ได้เจอกันอีก....ก็ไม่เคยเสียใจ....ผมกลับคิดว่าผมได้เจอเค้าทุกครั้งที่คิดถึง....เจอกันในใจ..ก็เพียงพอแล้ว



ผมเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะไม่คิดถึง...เมื่อไหร่ จะไม่นึกถึง...ไม่รู้สิ..อาจจะสิบปี...ยี่สิบปี...แต่ผมก็ยังเขียนการ์ดวันเกิด และก็ส่งไปทุกปี



ไม่รู้ว่าเวอร์ไปป่าว.....ผมชอบประโยคจากหนังเรื่อง เพื่อนสนิท หน่ะครับ “ บางครั้งความสุขจากการได้เขียนจดหมายถึงใครสักคน อาจจะไม่ใช่อยู่ตอนที่เค้าได้อ่านมัน แต่อยู่ตอนที่เราเขียน” จำได้ประมาณนี้ครับ อาจจะไม่ถูกต้องตรงกับที่เค้าพูดในหนัง แต่ผมรู้สึกได้แบบนี้จริงๆ



เอาหล่ะ.....วันนี้คงเขียนได้แค่นี้ครับ.....แต่ว่าจะจบยังไงดีหล่ะ



รักและคิดถึงดีไหม............. ดากานดา










Create Date : 27 สิงหาคม 2549
Last Update : 19 มกราคม 2551 7:20:21 น. 28 comments
Counter : 613 Pageviews.

 
ครั้งนี้ได้เมนท์คนแรก อิอิ

รู้สึกช่วงนี้อารมณ์อ่อนไหวน่ะ มีไรรึป่าวเอ่ย


โดย: LiGnuM Vit@E IP: 203.155.14.4 วันที่: 27 สิงหาคม 2549 เวลา:17:13:41 น.  

 
รู้สึกดี...ที่เค้าเขียน

รู้สึกดี...ที่เราเขียน

รู้สึกดี...ที่มีคนอ่าน



โดย: awayside วันที่: 27 สิงหาคม 2549 เวลา:17:38:26 น.  

 
ที่แท้แล้วไข่ย้อยตัวจริงก็คือสิงห์นครพิงค์นี่เอง


โดย: ดำรงเฮฮา วันที่: 27 สิงหาคม 2549 เวลา:17:39:14 น.  

 
^
^
^

ฮ่า ฮ่า แอบคิดเหมือนคุณดำรงเลย หามาตั้งนาน ที่แท้ไข่ย้อยก็อยู่ไม่ไกลเรานี่เอง


โดย: JewNid วันที่: 27 สิงหาคม 2549 เวลา:17:50:47 น.  

 
"ไม่รวย หุ่นไม่ดี หน้าไม่เท่ห์ ขี้เหร่ สายตาสั้น.." อืมมม นั่นสินะ น่าคิดแฮะ..แหะ ๆ


โดย: Kitten ConCerto วันที่: 27 สิงหาคม 2549 เวลา:23:43:17 น.  

 

คนบางคนไม่หล่อแต่น่ารัก ~~

นิสัยน่ารัก ใครๆก็อยากเป็นเพื่อน

คุณสิงห์ฯมีเพื่อนเยอะ

ก็อนุมานได้ว่าเป็นคนน่ารักคนนึง

~~~

ความทรงจำดีๆมีค่าและความหมายกับ

เราเสมอ..เก็บมันไว้ให้ดีๆนะคะ



โดย: random-4 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:0:24:40 น.  

 
If u have someone still in your heart,it's ok OZ but u should be open your heart 4 someone 2 na ja.


โดย: missdusita IP: 84.9.49.209 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:2:23:33 น.  

 
กรี๊ด...จะบอกพี่ว่าปย.ที่พี่เอามาจากเรื่องเพื่อนสนิทเป็นปย.ที่เปี๊ยกชอบมากๆๆๆๆ เป็นปย.ที่ทำให้ร้องไห้โฮเลยตอนดูหนังเรื่องนี้ ไม่นึกเลยว่าจะเจอคนที่ประทับใจกับปย.ๆ เดียวกัน

quote คำพูดมาให้นะคะ >> ส่วนที่ดีที่สุดของการเขียนจม. ไม่ได้อยู่ที่ตอนมานั่งนึกว่าเขาจะอ่านจม.ของเรารึเปล่า แต่เป็นตอนที่เราคิดจะเขียนถึงเค้าซะมากกว่า

เปี๊ยกเคยเขียนจม. ยาวมากๆ ถึงคนๆ นึง บรรยายความรู้สึกร้อยพันนับตั้งแต่วันแรกที่ได้เห็นหน้าเค้าจนถึงวันสุดท้าย รวบรวมเหตุการณ์สำคัญๆ ที่จดจำได้ตลอดเกือบหนึ่งปี เขียนทิ้งไว้ แต่ก็ไม่กล้าที่จะเอาให้กับคนๆ นั้น ได้แต่เก็บเอาไว้อ่านเองคนเดียว กลัวว่าเค้าจะไม่อยากอ่าน กลัวว่าข้อความในจม. จะทำให้เค้าไกลห่างออกไป พอมาดูหนังเรื่องนี้ ได้ยินปย.ๆ นี้ เปี๊ยกจึงคิดได้...ว่าแท้ที่จริงแล้ว เค้าจะอ่านมันหรือไม่ อ่านแล้วจะรู้สึกยังไง มันไม่ได้สำคัญอะไรเลย เพราะสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือความรู้สึกทั้งหลายทั้งปวงที่เปี๊ยกได้ถ่ายทอดไปในจม. ฉบับนั้น

พล่ามมาซะยาว พอดีกำลังอึ้งๆ น่ะค่ะ ไม่นึกว่าจะเจอคนชอบอะไรคล้ายๆ กัน

และเปี๊ยกก็หวังว่าพี่จะมีความสุขกับทุกนาทีได้'นึกถึง' คนๆ นั้นหรือช่วงเวลาเก่าๆ ที่มีร่วมกับเค้านะคะ

เหมือนกับที่เปี๊ยกในวันนี้ก็ยิ้มได้เช่นเดียวกัน ไม่เจ็บปวด แม้ว่าความรู้สึกดีๆ จะไม่เคยจืดจางลงไป


โดย: อุรัสยา IP: 82.45.130.213 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:6:29:33 น.  

 
อ่านแล้วคิดนังเรื่องนึงที่ได้ไปดูกับเพื่อนมา ทำไปได้ผู้ชายสองคนไปดูหนังแล้วนั่งร้องไห้ ทั้งคุ่ บ้าไปแล้ววววว


โดย: Aussie Neung IP: 210.4.143.194 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:8:55:26 น.  

 
เป็นความรักที่น่าชื่นชมนะ…….. 5 ปีที่รักและคิดถึงแม้จะต้องไกลกัน เจอกันแต่ในใจ
เราเองก็
เราเองก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่า อีกสิบปี หรือยี่สิบปี หรือนานแค่ไหน เมื่อไหร่จะไม่นึกถึง….. แต่อย่างที่เรา comment เมื่อคราวก่อนโน้นว่า…. ถ้านึกถึงใครแล้ว มีความสุขหรือเหมือนได้วิตามินบำรุง หรือ นั่งยิ้มคนเดียวแล้วล่ะก้อ….นึกถึงเถอะค่ะ….. เก็บความสุขความทรงจำดีๆกับเธอคนนั้นไว้ให้ดีนะคะ เพราะมันจะอยู่ในใจเราตลอดไป ( โอ้โฮ…..อยากจะแต่งเพลงขึ้นมาเลยอ่ะ )

ขอให้เพื่อนสมหวังในความรักนะ
อ็อดเป็นคนดี เราเชื่อว่าคนดีๆก็ต้องได้ในสิ่งที่ดีๆ


โดย: OH IP: 203.157.14.246 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:9:50:58 น.  

 
เก็บเรื่องดีๆ ไว้ในใจ

เอาไว้เป็นแรงผลักดันตอนที่เราอ่อนแรง

เอาไว้เป็นกำลังใจของชีวิต ยามที่รู้สึกอ่อนล้า

เอาไว้เป็นเชื้อเพลิงเวลาอ่อนใจจนใจอ่อน

ขอให้ผล lab ออกมาโอเคค่ะ ^^
ถ้าเกิดได้แกงเผ็ดเจ็ดย่านน้ำ อย่าลืมมาบอกกันใน blog นะคะ


โดย: ชิสุมุมห้อง วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:11:05:37 น.  

 
hey, butterfly man!!

u'r such a sentimentalist, dawg. Frankly, i never feel your sentimentalization bfore.
Maybe it is too deep underneath your adipose :) hehehe :)


โดย: Catleya~* IP: 202.28.181.9 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:11:17:39 น.  

 
Good diary ka :)
I feel good when I read it..It is warm wishes.


โดย: June :) IP: 203.185.131.3 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:12:49:07 น.  

 
>>>....เจอกันในใจ..ก็เพียงพอแล้ว
...<<<


แบบนี้อาจจะต้องเปลี่ยนเป็น "เจอเขาในใจ ก็เพียงพอแล้ว" นะน้องสิงห์...


ความหลังทำให้เรารู้สึกวาบหวามและขมขื่นได้ทั้งสองอย่าง __แล้วแต่เรา__จะอยากให้เป็นแบบไหนนะครับ...


โดย: ...ผีเหม่ง... IP: 221.128.109.105 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:13:29:13 น.  

 
โห...ช่างโรแมนติกซะจริงนะเนี่ยเพื่อนเรา...ยังไงปลายปีนี้เราสัญญานะว่าจะไปช่วยงานแต่งเพื่อน....(มีคนกระซิบมาว่าอ๊อดจะบินกลับเมืองไทยมาแต่งงาน).....ยินดีด้วยนะจ๊ะ


โดย: Nobody IP: 203.152.33.43 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:13:39:18 น.  

 
LiGnuM Vit@E ไม่เป็นไรนะ ช่วงนี้ปกติดี กินอิ่ม นอนหลับ...ไม่ต้องห่วง อิอิ

awayside ขอบคุณที่มาแวะเยี่ยมครับ

คุณดำรง พี่นิด ไข่ย้อยตัวจริง ไม่อ้วนแบบนี้หรอก อิอิ....ผมเป็น "ไข่น้อย" แล้วกันครับ

Kitten ConCerto นั่นดิครับ อย่างที่ผมเคยบอกชอบเพลง "คนที่ไม่เข้าตา" ไง

random-4 ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมครับ....เดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพนะครับ..

บิ๊ก เราเองก็ไม่ได้ปิดกั้นอะไรนะ...เพียงแต่...อาจจะยังไม่ถึงเวลา

น้องเปี๊ยก ว้าววว ขอบคุณมากเลย ที่เอาประโยคเต็มๆมาฝาก...อ่านแล้วโดน อย่างแรง

หนึ่ง ฮ่าๆๆๆ จำได้หว่ะเพื่อน..เมื่อชายหนุ่มหน้าตาดี สองคน...นั่งสะอื้นหลังจากดูหนัง ข้างหลังภาพ...กรูหล่ะอายจริงๆๆๆ คนอื่นมากับแฟนหมด..มีกรู ต้องไปดูกับเมิง ฮ่าๆๆๆๆ แถมเถื่อนทั้งคู่อีกนะ

โอ้โอ้เขียน Blog บ้างสิ เราว่าโอ้ก็เป็นคนถ่ายทอดอะไรๆเป็ตัวหนังสือได้ดีนะ จะรออ่าน

ชิสุมุมห้อง น้องลาเต้ น่ารักมากๆๆๆ ใกหอมแก้มด้วยครับ...พาไปวิ่งบ่อยๆนะครับ ...ขอบคุณที่แวะมาครับ

โหลด Thanks for leaving your massage. As I've told you, having someone deep in your heart is fantastic feeling altough it's not always make you smile.....but it make you know how wonderful feeling in the pass.

I'm not a sentimentalist as you've said....but for me..my feeling is overwhelmed by the happiness from the pass and sometime those feeling suddenly pop up in the heart ja.

June ขอบใจนะที่แวะมา....

เฮียเหม่ง อืม..จริงของเฮีย...ผมต้องบอกว่า เจอเขาในใจมากกว่า เพราะผมคิดถึงแต่ข้างเดียวนี่นา อิอิ

ขอบคุณที่แวะมาคร๊าบบบ หากมีโอกาส เราคงได้เจอกัน...อยากเจอเฮียเหม่งกับผีคิวสักครั้งครับ

Nobody ไม่รู้ว่า Nobody เนี่ยเป็นไผ...แต่ต้องใครสักคนใน MTMU42 แน่ๆ...แล้วก็อยากรู้ใครเป็นเจ้าแม่ข่าวโคมลอย อิอิ....เพราะว่ากลับปลายปี แน่นอน...ไปงานแต่งแน่นอน แต่เป็นงานแต่งเพื่อนสนิทในรุ่น...ไม่ใช่งานแต่งข้าพเจ้าเน้อ....อิอิ...จะแต่งได้ไง ยังสุขใจเมื่อใช้ชีวิตคนเดียวอยู่อะ


โดย: สิงห์นครพิงค์ วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:16:00:54 น.  

 
อ่านแล้วเพลินดีค่ะ เห็นด้วยกับคุณคนแรก แต่วันนี้เหนื่อยมากกก เก็บบ้านทั้งวัน คุยไม่ออก


โดย: Jessie IP: 219.78.93.201 วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:16:39:58 น.  

 
มาอ่านของ "ความคิดถึง" ครับ ท่าทางเจ้าของบล็อกจะมีความคิดถึงล้นเหลือนะครับ..

แค่ได้คิดถึงก็มีความสุขเนาะ...

ปล. ชอบเพลงนี้มากมาย "ฉันจะมาเจอเธอที่หัวใจ" ชีวิตจริงผมเล้ย หาเกะไม่ได้ ไม่งั้นเสร็จผมไปแล้ววว


โดย: T_Ang วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:18:38:35 น.  

 
สวัสดีครับพี่ไข่ย้อย 555


ครับ คุณค่าของเรื่องที่ทำ ผมว่าจริงๆมันอยู่ที่การได้ทำนี่แหละ ผมก็เป็นพวกชอบดูวิวระหว่างทางมากกว่าปลายทางที่เอาเข้าจริงๆแล้วไม่แน่ว่าจะทำให้ชื่นใจจริงๆรึเปล่า...


ขอบคุณที่ไปทักทายเยี่ยมไข้นะครับ



โดย: นายเบียร์ วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:21:55:22 น.  

 
อ่านไปก็เริ่มรู้สึกคันยิบๆ ที่จมูก
แล้วตัวหนังสือก็เริ่มพร่าๆ
ใจร้ายมากครับ...
ทำให้ผมคิดถึงคนที่ไม่ควรคิดถึงอีกแล้ว



โดย: พลทหารไรอัน วันที่: 28 สิงหาคม 2549 เวลา:23:03:54 น.  

 
ขาหายเดี้ยงยังค่ะ (แว่บมาแซวแล้วก็เผ่น)

คืนวันพฤนี้นัดกันว่าจะไปคาราโอเกะที่สยามสแควร์ ถ้าว่างก็ไปแจมกันนะคะ :P


โดย: อุรัสยา วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:4:27:50 น.  

 
รวมเล่มครับอาจารย์ รวมเล่ม เขียนเก่งอย่างนี้ต้องรวมเล่ม.........


โดย: บอม IP: 210.86.142.37 วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:10:12:55 น.  

 
555 เพิ่งเข้ามาครั้งแรก

blog สวยจัง ทำให้มั่งดิ อิอิ...

คิดตึ๋งเพื่อนๆเฟ้ย....

ว่าแต่ใครจะแต่งงานฟะ ไม่เห็นรู้เลย

เออ...เอิ๊กท้องมันเต่งแล้วนะ...วันนั้นลองจับท้องมันดู อีกไม่นานจะมีหลานรุ่นเพิ่มอีกอย่างน้อย 2 คน...

คิดถึง..คิดถึง...


โดย: chaokha วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:11:43:25 น.  

 
ชอบประโยคสุดท้ายที่คุณเขียนครับ

ผมก็รู้สึกอย่างนั้นจริงๆน่ะเวลาเขียนจดหมายถึงคนที่เรารักหน่ะ



โดย: Dr.Manta (Dr.Manta ) วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:14:53:58 น.  

 
พี่บ๊วย ขอบคุณที่แวะมาครับ...แล้วเจอกันครับผม


พี่ต๋องผมก็กำลังจะเชียร์ให้พี่ต๋องร้องเพลงนี้เหมือนกัน...เพลงโปรดของผมเหมือนกันแหล่ะครับ
ป.ล. แม่ผมบอกว่าถ้าพี่ต๋องบอกจะให้ทายาทของน้องแป้ง แม่ก็จะรอครับ (อม่เค้าอยากได้มากๆ)


นายเบียร์ขอบคุณที่แวะมาครับ หายดีก็ดีแล้ว ดูแลสุขภาพด้วยครับ


b>คุณไรอัน เก็บน้ำตาเข้าไปครับ...อย่าให้เค้าเห็นน้ำตาลูกป้อจาย อกผายไหล่ผึ่ง ของพวกเรา...สู้ๆ


น้องเปี๊ยก ขาเดี้ยงอยู่เลย...แต่ถ้าหายทันจะไปนะ..เพราะสเยงไม่เดี้ยงนี่นา อิอิ


บอม ของอาจารย์ไม่เรียกว่าเขียนเก่งหรอกนะ ลองไปดูของเพื่อนๆคนอื่นๆใน Blog สุดยอดทั้งนั้น...อันนี้เขียนตามโอกาสและอารมณ์หน่ะครับ


ดวงกลม คิดถึงจัง...หลานรุ่นมีหลายคนแล้วนะเนี่ย...ขอบใจที่แวะมาเยี่ยม...


Dr. Manta ขอบคุณที่แวะมาครับผม..ผมก็แอบไปเม้นท์ของพี่มาอิอิ...อยากกินถั่วดอยตุงอะ...ว่าจะขอแบ่งจากเฮียเหม่ง อิอิ


โดย: สิงห์นครพิงค์ วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:19:13:20 น.  

 
อ่านจบ...ทำให้นึกถึงเพลงนี้
//www.loveaholicmovie.com/mv.wmv
โดยเฉพาะประโยคนี้นี้ค่ะ....
" เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหน ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง"
เฮ้อ....โดนจริงๆค่ะ


โดย: Htervo (Htervo ) วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:19:18:52 น.  

 


โดย: สิงห์นครพิงค์ วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:19:53:54 น.  

 
แงๆๆๆๆๆ มันเศร้าอ่ะ.... ร้องไห้ทำไมเนี่ยเรา


โดย: OH IP: 58.64.108.220 วันที่: 29 สิงหาคม 2549 เวลา:22:10:07 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

อ๊อดอ๊อดยอดมานุส
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]









Srawut Kumphune's Facebook Profile
Group Blog
 
<<
สิงหาคม 2549
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031 
 
27 สิงหาคม 2549
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add อ๊อดอ๊อดยอดมานุส's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.