อ๊อด อ๊อด....ยอดมานุสสส
แบบนี้ซะแต่แรก....ก็รู้เรื่องแล้ว...



สวัสดีครับเพื่อนๆ





เป็นยังไงกันบ้างกับอาทิตย์ที่ผ่านมา.....ผมเองก็มีความสุขดี ตามประสานักเรียนครับ...ก็ต้องเรียน ต้องทำการทดลอง และก็ประคองชีวิตให้เป็นไปอย่างปกติสุข...อันหลังนี่ บ่ได้แฝงความนัยแต่ประการใด....มีความสุขดีครับ..




วันนี้วันศุกร์ครับ...เป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์ ซึ่งหลายๆคนมีความสุข กับวันศุกร์เป็นพิเศษ...ผมเองก็หาใช่ต่างอะไรกับเพื่อนๆ...แฮปปี้นะเนี่ย...




ที่ภาควิชาฯที่ผมเรียนอยู่นี่ เราจะมีกิจกรรมบังคับสำคัญ...ที่เรียกว่ากิจกรรมบังคับ จริงๆมันก็ไม่ได้จะบังคับอะไรกันมากมายนักหรอกครับ..เพียงแต่ ถ้าไม่เสนอหน้าเข้าไป ก็จะโดนถามถึง พอถามถึงแล้วเมื่อเจอตัวก็จะถามหาเหตุผลว่าทำไมไม่เข้า...เมื่อถามหาเหตุผลแล้วก็จะตามด้วยสายตาที่แสดงถึงความเป็นห่วง (ตำหนินั่นเอง) และก็ประโยคแสดงความหวังดี (บ่น...ว่า...ตำหนิ..เตือน..และสั่งว่าครั้งต่อไปห้ามขาด)....กิจกรรมที่ว่านั้นแสนจะรื่นเริงบันเทิงยิ่ง..นั่นคือ การสัมมนา....Department Seminar นั่นเองขอรับ....




ทุกวันศุกร์ 9 โมงเช้า...ตรงเป๊ะ...ทุกคนต้องมารวมตัวกันที่ห้องบรรยายใหญ่..แล้วก็มานั่งฟัง ...ผู้พูด ก็จะเป็นคนในภาควิชาฯ รวมหมดครับ ไม่ว่า อาจารย์ นักวิทย์ นักวิจัยหลังปริญญาเอก (postdoctorate fellow) นักเรียน ป.เอก, ป.โท.

จริงๆแล้วมีการจัดเรียงลำดับการนำเสนอ อย่างเป็นลายลักษณ์อักษร ติดบอร์ดโชว์หลา..ว่าถึงคิวใครจะขึ้นเขียง...ผมเองก็ต้องพูดเหมือนกัน...ปีที่แล้วก็ผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด...

ส่วนใหญ่ นักเรียน และนักวิจัย ก็จะนำเสนองานวิจัยของตัวเองที่ทำมาภายใน 1 ปีที่ผ่านมา...ส่วนคณาจารย์ ก็จะสรรหา เรื่องสารพัดที่น่ารู้ ที่ควรรู้ และถึงแม้ไม่เคยรู้..เอ็งทั้งหลายก็จำเป็นต้องรู้...มาเล่าให้ฟัง...รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง แล้วแต่บุญเก่า ของแต่ละคน (ที่ผมเรียกว่าบุญเก่า ก็เพราะ นักเรียน ป.เอก และนักวิจัย ในภาควิชาฯ แต่ละคน มีพื้นฐาน ภูมิรู้ที่แตกต่างกันออกไป...เพราะฉะนั้น บางคนอาจจะฟังเรื่องบางเรื่องได้เข้าใจ แล้วก็อือฮื้อ ออกมาง่ายกว่า เมื่อได้ฟังเรื่องที่คุ้นเคย หรือพอมีฐานความรู้อยู่บ้าง...) และถึงแม้ว่าพวกเราทั้ง 60-70 ชีวิต จะอยู่ภายใต้ภาควิชาฯ ชื่อเดียวกัน...แต่ก็แบ่งไปตามกลุ่มวิจัย ที่แตกต่างกัน...เห้อ...ชีวิตไมมันยากเย็นงี้หนอ....




วันนี้เป็นคิวของอาจารย์ท่านนึงในภาควิชาครับ...ขอเอ่ยนาม เพราะว่ากำลังจะพูดชมท่าน ต่อไป....ศาสตราจารย์ไมเคิล แชทท๊อค..(Professor Michael Shattock) คนนี้เก่งเรื่องสรีรวิทยาของหัวใจ โดยเฉพาะเรื่องของ โปรตีนที่ทำหน้าที่ในการนำเข้า-ออก ไอออนของสารหลายอย่างที่สำคัญต่อการเต้นและการนำไฟฟ้าของหัวใจ...







ผมเคยเรียนสรีรวิทยามาตั้งแต่ตอนเรียนปริญญาตรี ปี 2 ....หลังจากเรียนจบปี 2 ก็รู้ว่า ไม่เอาอีกแล้ว สรีรวิทยา...โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องหัวใจ และระบบประสาท...เพราะตอนนั้นมาเรียนยาก และไม่ค่อยเข้าใจ..ผมไม่แน่ใจว่าตอนนั้นผมยังสมองกลวง หรือ มันอาจจะตันไปด้วยขี้เลื่อย..ผมเลยว่า วิชานี้โคตรรรรรรรยากกกกกกกเลยครับ...ไม่เห็นจะมีความเข้าใจซักนิดเดียว..เรียนๆไป..ท่องๆไป...ให้มันสอบผ่านไป..(แต่เกรดก็ไม่ได้แย่..พอรับได้ อิอิ).. ถึงแม้ช่วงหลังๆนี้..หมายถึงก่อนมาเรียนต่อ..ผมก็อ่าน ทบทวน เพราะตระหนักว่าตัวเองจะทำวิจัยทางหัวใจ ต้องรู้ให้เยอะ...แต่อ่านยังไงก็งง ไม่เข้าใจอยู่ดี...เอ้ากลับเข้าเรื่องต่อ..บ่นเรื่องตัวเองมาเยอะแล้ว..




วันนี้ อ.ไมค์ แชทท๊อค ก็เอาเรื่องที่ท่านบอกว่า ท่านสอน เด็ก ป.ตรี ปี 1 ของที่นี่..มาสอน นักวิจัย ป.เอก และนักเรียน ป.เอก ป.โท...ฮ่าๆๆๆๆ เราก็เตรียมใจแล้วว่า คงเหมือนเดิม ไม่รู้เรื่องแน่นอน...แต่ผลกลับตรงกันข้าม....ท่านสอนได้ น่าสนใจมาก...ข้อมูลทันสมัย เชื่อมโยง และทำให้เข้าใจได้โดยไม่ต้องจำมากมายอะไร..ทำให้ปิ๊งแว๊ปขึ้นมาในสมอง ว่า นี่ถ้าเราได้เรียนแบบนี้แต่แรก...คงเข้าใจไปนานแล้ว...แล้วก็แว๊ปเลยไปนึกว่า...หลังเรียนจบ เรากลับไปเป็นอาจารย์...เราจะสอนได้แบบนี้ไหมหนอ...มันสุดยอดจริงๆครับ

1 ชั่วโมง...คลายข้อกังขา ที่อ่านหลายรอบยังไงก็ไม่เข้าใจ...เรียนมาก็แล้ว อ่านซ้ำก็แล้ว...หรือเราขาดอะไรสักอย่างแน่ๆ....จริงๆแล้วการเรียนเรื่องอะไรๆที่ยากๆและต้องอาศัยความเข้าใจ...เราต้องมีตัวช่วย และที่พึ่งพา...(ไม่ใช่จดคำตอบเข้าห้องสอบเน้อ...อิอิ)

ผมคิดว่า ต้องทำแผนที่ความรู้...หรือหลายคนเรียนกันว่า mind map ....เหมือนพยายามเขียนสิ่งที่เข้าใจ หลังจากอ่าน และพยายามหาเหตุผล คิดผูกเรื่องราว ที่มันสับสน กระจายๆกันอยู่ เป็นท่อนๆ มาต่อกันเป็นเรื่องราวยาวๆ...เหมือนกำลังผูกเรื่อง เงื่อนงำในละครหลังข่าวไงครับ...แล้ววันนี้..อ.ไมค์ ท่านก็บอกว่า สิ่งที่ท่านเอามาสอน มาจากตำราหลายเล่ม...แต่ท่านทำแผนที่มาก่อน (ผูกเรื่องราว ให้สัมพันธ์กัน) แล้วเอามาเล่า..คนฟังก็จะฟังแล้วเข้าใจได้ง่ายว่ามันเป็นเรื่องราวเดียวกัน..ไม่กระจัดกระจาย....(อืม...เลยคิดถึงว่า ตอนนั้นที่เราเรียน ป.ตรี เรื่องที่อาจารย์สอนมันก็กระขายเป็นท่อนๆ แล้วเราก็ไม่รู้ว่าต้องเอามันมาปรุงสำเร็จ ก่อน....เราก็เลยทำงานหนัก..อ่านเยอะ..ท่องเยอะ..จำเยอะ...แต่หาได้เข้าใจถึงแก่นไม่)




มาถึงตรงนี้ก็เลยคิดว่า...เราจะสอนได้แบบนี้ไหมเนี่ย...หรือจะมีใครสอนได้แบบนี้ไหม...ถ้ามีคนทำได้แบบนี้..เด็กๆจะได้เรียนแบบแก่นแท้ และเข้าใจจริงๆ.....ผมว่ามันคงจะดี...




เอาหล่ะ...มาบ่นมาเล่าเท่านี้แหล่ะ...ขอให้มีความสุขกันทั่วหน้า....รักษาสุขภาพด้วยแล้วกันนะครับ



รักและคิดถึง




สิงห์นครพิงค์









Create Date : 14 กรกฎาคม 2550
Last Update : 19 มกราคม 2551 7:06:51 น. 11 comments
Counter : 359 Pageviews.

 
I know , u can do it !




โดย: random-4 IP: 61.19.65.236 วันที่: 14 กรกฎาคม 2550 เวลา:2:53:15 น.  

 
อ๊อดทำด้ายยย ผมเจื้อออออ

วันหยุดแต่ต้องไปทำงานอ่ะนะ ... ไปไกลด้วย


โดย: ทายาทตระกูลหยี วันที่: 14 กรกฎาคม 2550 เวลา:9:02:43 น.  

 
เห็นใจคนเรียนหนัก
แค่อ่านก็งงแล้ว
พอจะนึกออกว่าคนต้องทำงานส่งเนี่ย
จะมึนส์ขนาดไหน

สู้ ๆ นะน้องบ่าว


โดย: Nagano วันที่: 14 กรกฎาคม 2550 เวลา:9:50:34 น.  

 
แวะมาเยี่ยมและส่งกำลังใจให้ค่ะ เพลงเพราะมาก


โดย: the Vicky วันที่: 14 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:32:37 น.  

 
การสอนให้คนอื่นเข้าใจได้อย่างง่ายดายนี่ถือว่าต้องมี
เทคนิคในการสอนมากๆ เลยจ้ะ พี่นิดเองคิดว่าคงไม่มี
โอกาสและความสามารถแบบนั้นแน่นอน เพราะว่ากว่าตัวเอง
จะเข้าใจได้ยากแล้ว แค่เอ่ยปากออกมาอธิบายให้คนอื่นๆ
ฟังก็ยิ่งสร้างความสับสนไปใหญ่เลย

พูดเรื่องอาจารย์สอนดีๆ นี่พี่นิดนึกถึงครูสอนฟิสิกส์ตอน ม.4 เลยจ้ะ
คือ ปกติวิชานี้มันจะยากและเครียดอ่ะ แต่ว่าพอมาเจออาจารย์
สอนแบบขำแตก และการยกตัวอย่างแรงโน้นถ่วงโดยการ
ใช้เพื่อนในห้องเป็นตัวอย่างแล้ว มันสนุกอ่ะ เรียนสนุก
อธิบายเข้าใจ ... แบบนี้ล่ะเป็นอาจารย์ที่ นร.ที่ไหนๆ ก็ชอบทั้งนั้นล่ะจ้ะ


โดย: JewNid วันที่: 14 กรกฎาคม 2550 เวลา:21:48:57 น.  

 
สู้ๆนะคร้าบ..


โดย: smartman หล่อสุดๆ วันที่: 15 กรกฎาคม 2550 เวลา:11:47:24 น.  

 
วันนี้มาทักทายและชวนไปเที่ยวค่ะ

เราได้หยุดอีก 2 วัน จันทร์-อังคาร

พรุ่งนี้จะไปเที่ยวทะเลemoemo

ไปด้วยกันไหมคะ emoemo


โดย: เพียงแค่เหงา วันที่: 15 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:32:44 น.  

 
อยากไปนั่งเรียนให้ห้องเรียนของอาจารย์อ๊อดจัง


โดย: TheTick IP: 124.120.235.159 วันที่: 16 กรกฎาคม 2550 เวลา:16:42:48 น.  

 
ดีใจที่เรียนเข้าใจในวิชานี้มากขึ้นนะคะ

อุ๊บ... รีบกระโดดฮุบกุศลที่ส่งมาทันที (ล้อเล่นนะคะ) อิจฉามากๆ ที่จะได้ไปวิปัสนาตั้ง 9 วันแน่ะค่ะ บอกได้ไหมคะว่าช่วงไหน ถ้าเป็นช่วงว่างและมีตังค์มากพออาจจะไปบ้างค่ะอยากไปอังกฤษอยู่แล้ว เค๊าคงจัดหลายช่วงมั๊ง ที่นี่ไม่เห็นจัดเลย เอ..หรือว่ามีแล้วเราไม่รู้เรื่องเองหว่า (ไม่เป็นไรเดี๋ยววิคดูลิงค์ของวัดเองค่ะ)

ขอบุญกุศลจงส่งให้คุณอ็อดเรียนเก่งๆ สอบได้ที่ 1 ทำวิจัยผ่านฉลุยนะคะ

ปล. ชอบเพลงนี้จริงๆ ค่ะ


โดย: the Vicky วันที่: 17 กรกฎาคม 2550 เวลา:2:33:12 น.  

 
ผมว่าสรีระวิทยาเนี่ย เฮียสิงห์น่ะ Expert อยู่แล้วล่ะ 5 5 5 แซว





โดย: ดำรงเฮฮา วันที่: 17 กรกฎาคม 2550 เวลา:3:00:45 น.  

 
หายเงียบไปเลยนะสา...... แต่ก็ยังมีเวลามาเขียนบล๊อคอีก ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต วันๆคิดแต่เรื่องผิดๆ


โดย: ตี๋โลโซ IP: 80.134.238.164 วันที่: 17 กรกฎาคม 2550 เวลา:17:06:01 น.  

ชื่อ :
Comment :
  *ใช้ code html ตกแต่งข้อความได้เฉพาะสมาชิก
 
รหัสส่งข้อความ
กรุณายืนยันรหัสส่งข้อความ

Valentine's Month


 
อ๊อดอ๊อดยอดมานุส
Location :
พิษณุโลก Thailand

[ดู Profile ทั้งหมด]

ให้ทิปเจ้าของ Blog [?]
ฝากข้อความหลังไมค์
Rss Feed
Smember
ผู้ติดตามบล็อก : 3 คน [?]









Srawut Kumphune's Facebook Profile
Group Blog
 
<<
กรกฏาคม 2550
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031 
 
14 กรกฏาคม 2550
 
All Blogs
 
Friends' blogs
[Add อ๊อดอ๊อดยอดมานุส's blog to your web]
Links
 

 Pantip.com | PantipMarket.com | Pantown.com | © 2004 BlogGang.com allrights reserved.